De Herberg

Bestaat toeval?

    door annette, 19/08/2009 14:30. #36198. 4 reacties, laatste

Ons huis

Het is al weer zo’n 16 jaar geleden dat wij ons huis aan de Pleinweg verkocht hadden.
We hadden een mooi huis in Spijkenisse op het oog, dicht bij de Metro.
Achter het huis, pal tegen de achtertuin, lag een grasveld. Dat was wel mooi, je zag er nooit iemand.
Onze zoon zei echter: Jullie moeten daar niet gaan wonen, want dat grasveld mag de gemeente gebruiken en bouwen wat ze willen, zelfs een parkeergarage.
Daar had de makelaar niks over gezegd, we hadden wel gevraagd naar de bestemming voor het veldje. Dat ligt al zo lang zo, daar doen ze niks mee.
Om twaalf uur zouden we gaan tekenen, maar zoon had het zo indringend gezegd, dat we toch maar even naar het stadhuis gingen voor informatie. Het was al elf uur.

We kwamen bij een ambtenaar, mochten in de papieren kijken, en ja… Zoon had gelijk. We hebben gelijk afgezegd. Dat huis werd niet gekocht.
Nu is er een fietsenstalling, parkeerplaatsen en een busstation. Heel de dag bussen, veel bussen.

Maar we moesten wel een huis hebben en snel ook, want ons Pleinweghuis moest leeg. De nieuwe bewoners wilden erin en wij hadden er niet op gerekend dat onze koop niet door zou gaan.
In gedachten zag ik ons al zwerven door de staten van Rotterdam. Allebei een boekenkast op onze rug en een kat er bovenop. Je neemt ten slotte het belangrijkste mee. De hond aan de riem. Dochter woonde ook nog bij ons, maar die kon wel bij broer of zus slapen. Maar wij zelf wilden niemand tot last zijn.

Gelukkig vonden we een andere makelaar die een huis had dat al een hele tijd leeg stond.
We gingen kijken.
Oh, wat zag het er uit! En wat rook het muf. Nee, dacht ik, niks voor ons.
Maar Henk zei, kijk eens wat een diepe tuin! Opknappen moet je toch. Denk het eens in met lichte kleuren en frisse geur.
Daar had hij wel gelijk in.

We gingen wonen op nr 13.
Henk z’n moeder was nogal bijgelovig en raadde het af.
Maar wij geloofden daar niet in en kochten het toch. Het heeft ons geen pech gebracht, we zijn hier best gelukkig.

Het toeval wilde dat vrienden van ons op nr 31 woonden, maar nog toevalliger was het dat zus Ruth op hetzelfde adres woonde. Dezelfde straat, hetzelfde nummer, alleen in een andere stad. Zij in Hoogvliet en wij over de brug in Spijkenisse.
Dat gaf aanleiding tot veel hilariteit.

Toen we het huis introkken stond de grote Japanse Kers in het voortuintje in bloei.
Schitterend, het was of wij welkom werden geheten. In de achtertuin stond een enorme Lavendel. Die bloeide nog niet, maar beloofde veel voor de toekomst. Verder was de tuin een ramp.
Overal stonden paaltjes, zomaar in het wilde weg paaltjes. Waarom was een raadsel.
Verder paardenbloemen en polletjes gras.
Maar toen het huis een beetje mooi was, ging Henk graven. Een mooie grote vijver.
Daar werden snel plantjes en later visjes in gedaan. Dat was echt leuk.
Verder spitte hij de tuin om en kwamen er veel, heel veel bloemen. Een klein plekje bleef over om te zitten, want dat moet ook natuurlijk.

Op een dag hadden we twee Amerikaanse zendelingenmeisjes uitgenodigd. Keurig ons adres opgegeven, straatnaam en nr 13.
We zaten maar te wachten, maar er kwam niemand.

Mijn zus echter, kreeg onverwacht en ongelegen bezoek.
Mijn zus was aan het werk in haar schoonheidssalon en haar man was thuisgekomen van zijn werk en deed een schoonheidsslaapje.
Nu was het gekke dat als mijn zwager sliep dat zijn haren altijd rechtop gingen staan.

Er werd gebeld en hij deed open.
Slaperig keek hij de meisjes aan, ogen op half 7 en rechtop staande haren.
“Waar kan ik jullie mee helpen?”
“Wij zouden komen eten.”
“Eten? Hier, eten? Ik weet van niks.”
“Sorry, maar we waren uitgenodigd.”
“Uitgenodigd? Door wie dan?”
“Door Henk en Annet, dit adres gaven ze op.”
“Ja, het adres is goed, maar de plaats niet, jullie moeten in Spijkenisse zijn.”
Gelukkig kon hij erom lachen en heeft ze met de auto naar ons toegebracht.

Wij dachten, met de kerst zal de familie wel in de war raken met het versturen van de kaarten. Maar eigenlijk ging dat boven verwachting goed.
Er kwam maar één kaart verkeerd. Die was voor Ruth bedoeld en kwam bij mij en dat… was onze eigen kaart.

En dan zeggen mensen nog dat toeval niet bestaat.




Grappig. Ik ben heel wat keertjes verhuisd. En heel vaak naar een straat of plein genoemd naar een planeet: Mercuriushof, Plutostraat, Marsplein...
En nu wonen we aan de Planetenbaan!
Wij wonen in Maarn. Maar er is ook een Planetenbaan in Baarn... De rest kun je wel raden.


Dan moet je broer of zus maar in Baarn gaan wonen, kan hij/zij daar de verkeerd bezorgde post opvangen.
Mijn zus kreeg een keer bankafschriften van ons op haar adres. Was gelukkig geen ramp.


Echt waar, uit zeer betrouwbare bron.
Een gepensioneerde onderwijzer uit Arnhem ging samen met zijn vrouw op campertour in de VS.
Ze raakten daar verdwaald en later in de avond ging Kees op aandringen van zijn vrouw bij een farm aanbellen om naar de weg te vragen.
De farmer deed open, Kees vroeg: "we zijn verdwaald, please help us".
Dat gebeurde, toen vroeg de farmer, "where are you from?"
"From Holland, Arnhem."
"That's nice I was there in 1944."
A bridge too far, zo gezegd, the farmer was ingekwartierd bij een dutch family in Arnhem. In die family werd toen een jongetje geboren, zo vertelde de farmer, en zijn naam was Kees. Ik had hem in mijn armen.
Kees zei toen met tranen in zijn ogen:
" Kees, that's me"
Kippevel of niet folks. Ik wel.


Schitterend, Wim.
Echt mooi. :-) Ik ook kippenvel


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.