De Herberg

Pijn bij de tandarts.

    door Harry, 13/10/2009 12:02. #37339. 6 reacties, laatste


Tot ziens!..ja tot ziens hoor! De beide dames zwaaiden elkaar minzaam glimlachend uit.
Een beetje moeizaam was ze uit haar liggende positie overeind gekomen.Haar spieren waren
tamelijk gespannen want de tandarts had haar toch wel stevig te pakken genomen.Maar een minzame glimlach ter afscheid kon er nog wel vanaf.

Ze was een beetje het type van Sinead o Connor.Haar korte haren droegen daar aan bij..Haar blik stond echter nog een beetje meewariger en nog een beetje onschuldiger.Ik pikte een positieve energie bij haar op.

Woensdag 11 november? Vroeg de receptioniste aan haar op een ingestudeerd vriendelijke manier.Haar make-up en haar verkrampte glimlach konden haar depressiviteit niet verbloemen.Haar ogen hadden geen glans.

-Ja dat is goed.Woensdag 11 november.

-Oh..Er staat trouwens nog een rekening van 196 euro open.

-196 euro? Maar ik ben toch verzekerd?

-Ja maar sommige dingen weer niet hè`!

-Tjeetje en volgend jaar moet ik weer 27 euro extra per maand betalen.

-Wilt u pinnen of wilt u een rekening mee?

-Nee nee.Ik ga wel pinnen dan ben ik er maar gelijk vanaf.

-Doet-ie het niet?

-Nee hij doet het niet. Er staat niets meer op mijn rekening. Das ook wat!


Om haar schrik,haar pijn en haar slappe knieen te maskeren ging ze op het bankje tegenover me zitten.Terwijl ze daar zo zat werd ik geraakt door haar eenvoud en haar verdriet.
Een lieve eenvoudige en verdrietige vrouw die werd vermalen door het systeem.Er was een beetje paniek in haar ogen.Ze probeerde mijn blik te vangen.Dat lukte ook nog kortstondig.
Maar lang genoeg om bij mij het idee naar boven te halen haar te willen omhelzen en haar op
een vaderlijke en moederlijke manier tegelijk in haar oor te willen fluisteren: dat komt allemaal wel weer goed.

Twee gedachten echter hielden mij ogenblikkelijk weer tegen.

Mijn actie zou worden afgestraft met een knal voor mijn kop. Ik zat zelf ook bij de tandarts in de wachtkamer in afwachting van dure reparatie’s.

Maar belangrijker nog is mijn twijfel.Komt het allemaal wel weer goed?

Speelt zich hier niet een oeroud scenario af.Een scenario van het recht van de sterkste
Het scenario van de goed op het leven voorbereide,gestudeerde,gedisciplineerde en zich in de comfortabele zone bevindende tandarts.De sterke.Tegenover de vrouw die dag in dag uit moet knokken om te kunnen voorzien in de primaire levensbehoeften.De zwakke.

Eigenlijk is mij het om het even of Darwin gelijk heeft of niet.

Ze trekt haar korte stoere leren jasje aan.Ze draait zich om en verdwijnt door de glazen deur naar buiten.Mijn hoofd zit verborgen in het beduimelde life-style tijdschrift.Achter mijn ogen branden wat tranen.En wanneer iemand daar naar vragen zou? Ach ik heb een beetje last van mijn lenzen…



Kom hier Harry!
Ik geef je een stevige knuffel.

:-))))))



De twee gescheiden oevers
vermengen hun stemmen in een lied
van onpeilbare droefheid

Rabindranath Tagore

Bram legde dit erbij uit.

De rivier, dat is het leven. De oevers in deze tekst dat zijn de twee levenservaringen van de mysticus. Aan de ene kant de intense, alomvattende liefdeservaring.
Aan de andere kant de pijnlijke praktijk van het leven. Die pijnlijke kant zit 'm niet zozeer in de gebeurtenissen, maar veeleer in de verdrietigheid over de afgescheidenheid van zoveel mensen, waarnaar je liefde zich uitstrekt, maar niet ontvangen of verstaan wordt.
Die twee oevers vermengen hun stemmen in dat lied van onpeilbare droefheid.


Als alle mensen toch een stevreden waren met een basis. Het graaien afgelopen was en alle mensen die basis inderdaad zouden hebben. Wat een wereld zou het zijn.

Het is zo dubbel allemaal. Enerzijds die fascinerende schoonheid van de natuur, zowel het grote als het kleine en anderzijds dat lijden.
Maar als je niet zou mee kunnen lijden zou je misschien ook niet zo genieten.

Zakdoek nog nodig Harry?


-Oh..Er staat trouwens nog een rekening van 196 euro open.

nou dit vind ik dus nergens op slaan om zo ten overstaan van iedereen dood leuk te zeggen dat je nog een rekening open hebt staan.

of zou ze er geen oog meer voor hebben omdat ze volgens jou een depressieve uitstraling had.



Als iemand mij verteld dat de ogen tranen door de lenzen, ga ik er vanuit dat dat zo is.
Ik denk echt niet dat er meer aan de hand is.

Vanochtend zag niemand mijn tranen, eigenlijk de enige die zoiets weleens opmerkt is mijn zoon.
Niet altijd kun je goed verwoorden wat er is maar bij hem probeer ik het wel.
Als iemand mij vanochtend gevraagd zou hebben wat er was, weet ik niet wat ik geantwoord zou hebben.

Zou ik horen dat iemand een rekening niet kan betalen dan is mijn eerste gedachte, wat sneu ik betaal wel.
Toch zou ik het waarschijnlijk niet doen.
Achteraf zou ik dan spijt hebben en verdriet.
Verdriet om de situatie, maar ook omdat ik dan niet die menslievende persoon ben waar ik denk voor door te gaan.

Harry, een knuffel van mij.






Wat was er vanmorgen?


Harry, het staat onder aangeraakt onder kennen.
Gisteravond bleven de tranen stromen en ook vanochtend.
Ik zie het als de lessen die ik te leren krijg, ik zie dan allemaal verbanden en puzzelstukjes vallen op hun plaats, er vind dan een hele kettingreactie van alles en nog wat plaats.
Wat achteraf vaak wel zijn plaats krijgt maar op het moment weet ik me dan geen raad.
Waar ik veel moeite mee heb, het vindt bijna altijd plaats als ik allen ben en zijn er wel mensen om me heen valt het niemand op.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.