De Herberg

steeds weer die "gekke" ik

    door Linda, 15/09/2010 17:24. #38622. 28 reacties, laatste

Als kind al had ik veel kennis van dingen die ik niet kon weten, zag oplossingen die veel simpele en effectiever waren en achteraf dat ook werkelijk waren, heb een brede algemene ontwikkeling, leer graag en heb een goed geheugen.
Eigenlijk wat vreemde dingen voor een kind, ik wilde/ wil het niet voor mezelf houden maar graag delen met anderen.

Dat delen was en is soms nog steeds lastig om dat de meeste anderen niet zitten te wachten op zo'n wijsneus en achteraf zeggen dat ik toch gelijk had, lijkt ook erg moeilijk. Ergens vernam ik dat je weer moest worden als een kind, en jezelf durven zijn. Nu eigenlijk er zijn wel wat bepalingen die ik van anderen over mij had aangenomen, meestal echter had ik daar geen boodschap aan en was gewoon mezelf.

Als nu één van de dingen van Linda is dat zij graag haar kennis wil delen en eigenlijk ook niet anders kan, maar anderen nog steeds moeite hebben om het te ontvangen hoe is het dan?

Nu ben ik niet alleen op de hoogte van mijn mogelijkheden, maar op een bepaalde mate ook van mijn beperkingen. Gisteren werd er wat van mij gevraagd, en eigenlijk wist ik meteen dat zoals dat van mij verwacht wordt ik daar niet aan kan voldoen, vertelde dat en hoe het bij mij wel mogelijk is. Kijkt ze me wazig aan, tja zo kunnen we niet werken, we verwachten wel kwaliteit. Ik heb het maar zo gelaten, ik weet dat ik op mijn manier ook die kwaliteit kan bereiken die zij verwacht, ik hak op een bepaalde manier al mijn hele leven met dat bijltje.

Toch de ervaring was nieuw ik had het al wanneer ik met mijn kunde aankwam, maar nog niet wanneer ik met mijn onkunde aankom en de mogelijkheid aanreik omdat te omzeilen.


Je weet niet wat je zegt
in welke grond het valt

of het in lentes opschiet
als een distel
klaproos
tulp

verdooft of wekt
wanneer je

in je stenen klokhuis zit
en het geschrevene
nog leeft
of niet

en vreemde grond en verse regen
voor je spreken gaan
of niet.

Je weet het niet.

Erik Spinoy




Fons Jansen zei ooit:

Zolang ik nou maar niks doe dan kan ik nog alles.



Harry, ik weet dat ik het kan.
Op een andere plaats waar de methode nooit ter sprake kwam kan ik het wel.
Het is daar echter wel opgemerkt dat ik een andere manier van verwerken had, maar zij vindt het bijzonder dat het me wel lukt en is er ergens ook nieuwsgierig na dat het ook anders kan.

Van de week was er echter ook een soort gelijk voorval alleen herkende ik het nog niet. Ik kom door omstandigheden met een moeder in gesprek, haar dochter heeft wat etiketjes die ze mij ook ooit hadden gegeven. Voor dat kind is een speciale begeleider aangetrokken, die ik ook ken.
De moeder verteld over de leerproblematiek van haar kind, die heel herkenbaar overkomt en wat voor methodes ze toepassen om dat kind in de juiste banen te leiden. Ook verteld ze dat veel van die coaches de problematiek vertalen naar hun werkelijkheid maar dat het eigenlijk nooit mensen zijn die het zelf hebben. Omdat ik eigenlijk de bepalingen kreeg op een moment dat het voor mij niet meer van belang was, heb ik het eigenlijk mezelf eigen gemaakt waarom ik anders ben en op een bepaalde manier ook hoe de verwerking bij mij gaat en hoe het anders kan.

Eerder heb ik op de basisschool van onze jongens wel wat ideeën van de hand gedaan( ook dus aan die coach die nu voor dat kind komt), maar ik was maar een gewone moeder zonder pedagogische opleiding, mijn ideeën werden niet aangenomen of zelfs maar uitgeprobeerd.
Omdat ik wel wilde weten of het bestaansrecht heeft en geen verzinsel, had ik onafhankelijk wat oefeningetjes met verschillende kinderen gedaan waarvan ik wist dat ze soortgelijke problemen hadden, en de resultaten waren goed.
Tja niet grootschalig uitgetest, maar gaf mij wel het idee dat mijn gedachten hierover best mogelijkheden zou kunnen bieden.



Linda, ieder mens wil erkenning.Geen eentje uitgezonderd.

Maar alsmaar knokken voor erkenning is wel vermoeiend vindt je niet ?


Harry, ik knok er niet voor, als ik voor mezelf weet dat het 'waar' is en/ of het ondervonden heb, is dat voor mij vaak genoeg.
Ik reik het aan, kan of wil de ander er niets mee nou jammer dan.
Waar ik op een zekere manier wel voor knok, is dat anders niet verkeerd is, dat daar ook mogelijkheden zijn en dit zowel naar mezelf als een ander die hier op wat voor manier ook mee te maken heeft.



Maar als iedereen het nou anders wil,dan knokken ze tegen elkaar.Is ook vermoeiend.



Linda,ieder mens heeft een binnenwereld.
In die binnenwereld leeft een rijkdom aan gedachten,ideeen,gevoelens en emoties.
De buitenwereld heeft daar geen weet van.

Die binnenwereld is een eigen persoonsgebonden domein.Wanneer je vanuit die binnenwereld gedachten en ideeen naar buiten brengt dan kan je omgeving er kennis van nemen.De gedachten worden geuit.

Wanneer je nu gedachten bij een ander kenbaar maakt is het net of je praat of denkt tegen een spiegel.Die spiegel reflecteert weer in jouw binnenwereld.

Wanneer de respons positief is dan ben je er natuurlijk blij mee.Wanneer de respons negatief is dan is dat natuurlijk een pijnpunt.Maar in beide gevallen een leerschool voor jouw binnenwereld.

Bij de andere patij.De ontvanger van jouw gedachten werkt dat net zo.De andere partij krijgt jouw ideeen en gedachten aangereikt en doet er iets mee.Hetzij positief,hetzij negatief.Zo zijn mensen elkaars leerschool.

Ik ben er blij mee dat je hier een stukje over jezelf plaatst.Je gunt de mensen een kijkje in je binnenwereld.

Ik reageer erop en daarmee gun ik jou ook een kijkje in mijn binnenwereld.Da's toch leuk! Beter dan twee van elkaar afgescheiden binnenwerelden.


#38627

"Waar ik op een zekere manier wel voor knok, is dat anders niet verkeerd is, dat daar ook mogelijkheden zijn en dit zowel naar mezelf als een ander die hier op wat voor manier ook mee te maken heeft."

Hallo Linda,

Deze passage uit jou bijdrage viel me op.
Ik vroeg me af:

Je schrijft dat je knokt voor het 'anders' zijn, dat dit niet verkeerd is. Hoe sta jij tegenover de andere 'anders'?





Harry je hebt gelijk in zekere zin wordt er tegen elkaar geknokt, toch is het knokken van mij niet bedoeld om om een ander neer te halen maar om elkaar beter te begrijpen. Er zijn altijd mensen die om wat voor reden dan ook er niet bij horen en klakkeloos de bepalingen aannemen die over hen gedaan worden. Aan de andere kant wat niet begrepen wordt is vreemd, maar vaak als de achtergronden begrepen worden of de persoon meer gekend is, blijkt het niet meer zo raar of vreemd.

Voor mezelf als ik weet dat er oordelen zijn en hoe ze zijn, wil ik weten waarom dat oordeel zich gevormd heeft, pas als ik het hoe en waarom weet kan het oordeel waarde hebben of niet meer van belang zijn.

Nu mijn ding over jou, naar mijn idee kennen wij elkaar het minst goed, ik heb nog steeds geen idee wie die Harry is, terwijl ik echt steeds opnieuw probeer te ontdekken hoe en waarom jij op een bepaalde manier reageert.
Soms heel even lijk ik een glimp op te vangen, maar het zijn voor mij losse stukjes die ik nog niet kan aanpassen.
Toch ben ik juist blij als jij reacties naar mij of naar anderen plaatst, want moeilijk en onmogelijk zijn bij mij juist triggers om het op de een of andere manier toch mogelijk te maken.

Met het bovenstaande stukje laat jij naar mijn gevoel een stukje van je ware zelf zien, en dat is waar ik bij mensen steeds naar opzoek ben en ja dat vind ik ook leuk.
Van positieve waardering wordt je blij en helpt je verder, toch is het in mijn leven vooral de negatieve bepalingen die mij verder helpen. Dat kan je niet, dat is onmogelijk en dat is niets voor jou, mijn ding is dan Oh ja? Nou dat bepaal ik lekker zelf, of dat zullen we nog zien.


Trudy, de andere 'anders' probeer ik te begrijpen.
Ik wil het hoe en waarom begrijpen en als dat er niet is het daarom of daarvoor of weet ik wat, niet altijd lukt dit, maar soms komen er op een later tijdstip bij andere omstandigheden toch antwoorden die "dingen" verduidelijken of verklaren.



Linda,vergeet niet dat de menselijke verschijningsvorm miljardvoudig is.Dat wil nogal eens tot complexiteiten leiden in menselijke verhoudingen.Een mens kan daar aardig in verstrikken.

Je kunt die complexiteit ook overstijgen door gewoon te accepteren dat dat zo is.
Sterker nog je kunt ook gewoon genieten van al die verschillende verschijningsvormen.


Harry, ook dat is iets wat ik doe, toch genieten van het verschil is niet altijd makkelijk wanneer het pijn doet of niet begrepen wordt en soms al is het maar een heel klein iets, biedt dat juist mogelijkheden om dat verschil te begrijpen en te accepteren.


Hoe zou het zijn, Linda, als je die hunkering naar erkenning loslaat?
Door je eenzaamheid te aanvaarden, kan je eenzaamheid overgaan in vrijheid en zelfs in onkwetsbaarheid.
En dan kan er zomaar zoiets als universele liefde tevoorschijn komen.


Op een bepaalde manier heb ik dat gedaan en krijg ik erkenning op gebieden waar ik het niet verwacht had.

Ik ben ook van mening dat hoe groter het verschil lijkt te zijn, het werkelijke verschil vaak juist heel erg klein is.
Het verschil lijkt onoverbrugbaar groot, maar de gelijkenis of overkomst eigenlijk net zo groot.

Nij, nog bedankt voor het toevoegen van die vruchtbare aarde, dit gaat naar mijn gevoel hele mooie en bijzondere vruchten( bloemen) opleveren


Het is natuurlijk fijn om erkenning te krijgen, en er niets tegen om dat ook zo te ervaren als het zich voordoet, maar laat het dan toch maar weer los door vriendelijk een lichte afstand te bewaren, en er zo niet afhankelijk van te worden.


Bram, ik kan heel makkelijk loslaten en doe dat ook regelmatig.
Eenzaam ben ik in het algemeen niet, wel alleen, maar dit wordt steeds meer samen waarin de verschillende elkaar aanvullen.
Over die universele liefde, dit is juist één van haar wegen die zij mij toont en mij laat gaan en ook steeds weer zegent.
Het is op een bepaalde manier mijn visie op de twee één maken en hoe ik dat kan en mag toepassen.


Waarom zou je het toepassen Linda? Dat klinkt mij toch iets te dwingend. Je kunt het ook gewoon zijn, en er van genieten, zonder het de wereld te willen opleggen.


Bram, het is niet dwingend dat is juist het mooie, het is iets wat ontstaat, als mensen voor elkaar openstaan en met elkaar in zee durven gaan.


En als ze niet met jou in zee willen gaan? Want daar zijn mensen vrij in, toch?


#38632

Hoi Linda,

Dank voor jou antwoord.
Ik begrijp dat je de ander wilt begrijpen, maar wat als de ander niet be-grepen wil worden?


Als mensen niet met mij in zee willen gaan, prima dan met iemand anders er is altijd wel iemand waar mee het wel lukt.
Dat mensen niet begrepen willen worden bestaat dat dan?
Wat ik merk met mensen, is dat het verlangen er eigenlijk altijd is, alleen niet altijd gelijk naar boven komt omdat er eerst vertrouwen in elkaar 'moet' zijn.


#38644

"Dat mensen niet begrepen willen worden bestaat dat dan?"

Ja Linda er zijn mensen die niet be-grepen willen worden.


Trudy, Ik neem het van je aan, willen die mensen dan ook geen andere mensen begrijpen?


#38646

Er zijn mensen die het fijn vinden om te worden geaccepteerd voor wie zij zijn, zonder dat hen wordt gevraagd hoe, wat, waarom?

De vraag waarom? kan de ander het gevoel geven verantwoording af te moeten leggen voor datgene wat hen beweegt of motiveert het kan zelfs als een ontkenning van de persoon worden ervaren.

Diegene die wil be-grijpen zal een beroep op zichzelf moeten doen en eigen gedachten, normen en waarden los laten om de ander te zien zoals hij of zij is.
Vragen als "hoe, wat en waarom" zijn dan niet aan de orde. Van daaruit komt acceptatie en ruimte voor dat wat IS.

Als die ander geen behoefte heeft tot toenadering is dat een keuze van die ander. Door alleen al te zijn kan er mogelijk later vanuit die ander toenadering worden gezocht. De keuze is dan van de ander. Ontstaan vanuit de vrijheid en ruimte die is gecreeërd.

Mocht er geen toenadering ontstaan .... dan is men bereid om dit zonder oordeel te accepteren, wijs die ander niet af en respecteer de vrije keuze van die ander.

Dit is zoals ik 'begrijpen' ervaar Linda.
Hoe anderen mensen dit ervaren, weet ik niet Linda.


Dank je wel Trudy.
Ik kan me helemaal vinden in wat je schrijft
over willen be-grijpen.
Het geeft mijn gevoelens hier omtrent haarfijn weer.


Trudy, bedankt voor je antwoord en wat jij noemt ken ik ook, toch kom ik heel vaak op het ding dat mensen begrepen willen worden, eerst is er de acceptatie maar op een later tijdstip de roep om begrepen te worden, vaak ook omdat die ander zichzelf wil begrijpen. Dit begrijpen bewerkstelligt naar mij idee juist bevrijding en zo wordt het ook benoemt, of dat er een last van iemand is afgenomen.
Het begrijpen zoals ik het zie, is niet vasthouden maar juist die vrijheid bewerkstelligen.

De dingen die ik aanreik zijn ook niet in de trant van zo is het, maar mogelijkheden die andere behulpzaan kunnen zijn, maar dit kan ik alleen maar beschrijven zoals het bij mij werkt en wat mijn bevindingen zijn, aan de andere kant dat hoor ik ook graag van anderen. Het hoeft niet mijn mogelijkheid of methode te zijn, maar geeft mij misschien wel handreiking of wat dan ook.
Naar mijn idee hoeft niet iedereen zelf het wiel uit te vinden maar kunnen we ook meeliften op de ervaringen van anderen en zelf dan bv een krukas uitvinden of ontdekken en zo elkaar verder helpen.


Linda,

Ik heb je gelezen. Ik wens je veel succes toe bij dat wat je nog wil bewerkstelligen.



Trudy, ik wil in wezen niets bewerkstelligen, die bewerkstelliging vind naar mijn idee plaatst door God of wat dan ook.

Wat ik trouwens wel vreemd vind, ik meld dat het een ervaring van mij is dat mensen niet op mijn kennis en kunde te wachten zitten, maar dat ik het wel graag wil delen. Vervolgens dat er een nieuwe ervaring is, dat een oplossing voor een probleem wat ik heb, of hoe het probleem omzeilt kan worden, maar dat ook daar geen gehoor aangegeven wordt, niet bij de persoon wie ik tegenover me had, maar hier eigenlijk ook niet.
Het probleem en methode doen niet zo ter zake, maar het is ergens toch een mooi iets, dat je weet wat je probleem is en hoe dat probleem omzeilt kan worden of ervoor kan zorgen dat het geen probleem meer is. Kunnen mensen dan ook niet accepteren dat problemen of moeilijkheden overwonnen kunnen worden.

Dit was dus puur een ding van mezelf, niet iets wat ik als zodanig wil of hoop over te dragen., alleen dat ik het een bijzondere ontdekking vond.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.