De Herberg

Les??

    door Marieke, 07/11/2010 22:46. #39480. 12 reacties, laatste

Met een soort van moedeloosheid heb ik vandaag de discussie van de afgelopen dagen over instant karma enzovoort gelezen. Moedeloosheid omdat het vandaag de dag telkens weer op het gevaarlijke verklaren van de zingeving van ons bestaan uitdraait en dat de mens zich daar toch weer aan brandt. Laat ik voorop stellen dat ik nog liever te maken heb met een wrede God die mij van alles aan zou kunnen doen dan dat ik er zelf verantwoordelijk voor zou zijn. Dan heeft de mens toch werkelijk geen uitweg meer! Geen eens meer een God die je mag vervloeken….
Ik zie de wereld en het leven als een plek die per definitie ‘’instabiel’’ is en waar dan ook telkens maar door van alles gebeurt (zie ook mijn droom over de wereld van een tijd geleden) en waar wij ons toe moeten verhouden.
Waar het volgens mij fout gaat is een verkeerde oorzaak-gevolg redenering, een neiging tot lineair denken waar het niet op zijn plaats is, een verkeerd soort omgekeerde ‘’bewijslast’’.
Stel iemand overkomt iets naars en zit in het nauw. De mens is een scheppend wezen en heeft een enorme creativiteit tot zijn beschikking en zal dan ook naar een oplossing voor zijn probleem gaan zoeken. En ja, stel dat een oplossing gevonden wordt dan heeft de mens per definitie iets geleerd. Dat gaat zo als we een antwoord moeten vinden. Dan is in veel situaties de redenatie als volgt: ik heb iets geleerd, dus het was een les die ik moest leren en had ik blijkbaar deze les en dus deze ellende nodig. Volgens mij is dit een drogredenatie die een enorme onbarmhartige uitwerking heeft. Want wat denken we over de mensen die het tij niet konden keren? Gevaarlijk dus.
In mijn praktijk spreek ik veel mensen met aangrijpende verhalen. Bijvoorbeeld de vrouw die door kanker getroffen werd en in het aanschijn van haar eigen sterfelijkheid besloot nu eindelijk de studie te gaan doen die ze nooit had gedaan en die met 3 jonge kinderen nu een universitaire studie volgt en helemaal in haar kracht komt. Zelf zegt ze dat het het mooiste is wat haar is overkomen omdat alle ruis wegviel en ze kon zien wat ze werkelijk wilde. Was de kanker nodig? Een les? Ik houd mij er niet mee bezig. Naar mijn gevoel is dat niet aan ons en moeten we ons niet aan dat soort bespiegelingen wagen. Zoals ik het interpreteer: we maken er het beste van.
Of de jonge vrouw met een ernstige auto-immuunziekte die met tranen in haar ogen fluistert dat ze zo bang is dat ze niet de goede keuzes heeft gemaakt, want hoe komt het toch dat ze anders ziek is geworden? Hoe moet ze haar leven toch veranderen? Dan word ik op mijn hoede en probeer om haar te laten zien hoe onbarmhartig deze gedachte is. Meestal lukt dat met het voorbeeld van de wrede God dat eigenlijk nog barmhartiger is dan het beeld dat je het zelf over je afroept.
Volg je hart en verander iets als dat goed voelt, maar geef jezelf niet de schuld. Door jezelf te beschuldigen, beschuldig je tegelijkertijd zoveel andere mensen. Het is niet aan ons. Het is aan ons om zo goed mogelijk aanwezig te zijn en om te troosten waar het leven zwaar valt.


@Volg je hart en verander iets als dat goed voelt, maar geef jezelf niet de schuld. Door jezelf te beschuldigen, beschuldig je tegelijkertijd zoveel andere mensen.

hoi Marieke
Wat mezelf betreft ziet mijn hart wanneer ik het nodig heb mezelf te beschuldigen, het ziet ook wanneer ik het nodig heb een ander te beschuldigen. Mijn hart staat me het me toe, zoals ook het loslaten ervan. Juist omdat het weet heeft dat de hele werkelijkheid niets uitsluit.

@Want wat denken we over de mensen die het tij niet konden keren?

Mijn gedachte hierover is dat deze mensen het tij niet kunnen keren of nog niet kunnen keren.




Dank Marieke voor je wijze en milde woorden.
Mooi hoe je dat uitlegt over die omgekeerde bewijslast.
Treffend ook dat je zegt: "De mens is een scheppend wezen en heeft een enorme creativiteit tot zijn beschikking."
Ik kan dat alleen maar beamen.
In mijn praktijk heb ik vaak met grote bewondering en ook wel met ontroering meegemaakt hoe mensen zich wonderbaarlijk kunnen verheffen uit hun diepsten van ellende. En er is heel wat ellende langsgekomen in mijn praktijk.
Diezelfde praktijk heeft me ook geleerd hoe helend het kan zijn als je zo'n medemens in stilte nabij kunt zijn en hoe juist daardoor diens scheppende levenskracht weer kan opbloeien. Door alleen maar te luisteren en met volle aandacht en oordeelloos bij het verhaal van die medemens aanwezig te zijn, en zo samen de ellende onverbloemd te doorgronden, kan die medemens afdalen tot de bodem van zijn bestaan, en daar weer kracht aan ontlenen.
Ik vat dat graag samen in het volgende beeld. Als iemand in de put zit, maar nog net een metertje boven de bodem van de put blijft hangen, dan is dat de meest ellendige toestand die je maar kunt ervaren. Maar als je dan met de steun en de moed van een medemens durft afdalen tot op de bodem van de put, en je je over kunt geven aan je ellende, zonder allerlei gedachten te hebben over het waarom, dan vind je daar, op de bodem van de put, weer grond onder de voeten en de kracht om zelf omhoog te klimmen.
Die ervaringen hebben me heel bescheiden gemaakt. Je hoeft vaak helemaal niets te doen, en alleen maar te laten zijn wat is, om het wonder van de opstanding mee te kunnen maken. Ik heb me ook dikwijls intens dankbaar gevoeld dat ik dat van zo nabij heb kunnen zien gebeuren.


Dag Marieke, onbewust heb je me terug gebracht naar het moment dat ik mijn jongste zoon naar de GGZ bracht toen hij het leven niet meer zag zitten, wat hebben we samen gehuild in de auto.
Het huilen werd lachen toen hij me belde en riep: "Kom me halen Pa, hier hoor ik niet"
Nu kan ik zeggen dat hij zichzelf heeft terug gevonden met veel strijd. Wat ben ik trots op die jongen.
Dan mijn dochter, MS was de diagnose voor haar.
Ook zij begon te knokken en besloot na jaren van proberen om zwanger te worden IVF.
In mijn ogen geschiede een wonder, een bevruchte eicel, maanden in de diepvries, werd in haar moedernestje geplaatst en een prachtige dochter werd geboren.
Ook hier is het huilen met haar veranderd in een lach die nog steeds voortduurt als we met haar dochter samen zijn.

Op belangrijke "crossroads" in je leven lijkt het van belang om een goede beslissing te nemen waarvan je vaak ook niet weet of het de juiste beslissing is.
Achteraf is het altijd makkelijk terug kijkend naar die beslissing.
Zucht ...................
Wat wil ik je eigenlijk vertellen Marieke bedenkt ik me opeens.
Ik ben een bevoorrecht mens, ik kan er mee verder, een echte oplossing heb ik er niet voor.
Soms denk ik, "dat wat is, is"
Maar dankbaarheid voel ik en ben daar blij om.
Mijn beide kinderen zijn trots op zich zelf, dat hoef ik je niet uit te leggen denk ik.
Dank voor de les? !!


@ ik kan er mee verder, een echte oplossing heb ik er niet voor.
Soms denk ik, "dat wat is, is"
Maar dankbaarheid voel ik en ben daar blij om.

hoiWim

Het raakt me wat je schrijft.


Mooi verhaal, Wim, een meestromen met het leven, huilen wat verandert in een lach, niet weten waar het eindigt maar gewoon gaan. Dankbaarheid. Dat is leven, he?


Hoi Nij,

@Wat mezelf betreft ziet mijn hart wanneer ik het nodig heb mezelf te beschuldigen, het ziet ook wanneer ik het nodig heb een ander te beschuldigen.

Met alle respect: volgens mij klopt dit niet. In mijn ervaring is een hart altijd mild en beschuldigt nooit. Het kijkt met zachte ogen, altijd.
Het zijn andere stukjes in ons die beschuldigen, bijvoorbeeld een innerlijk criticus, maar een hart?? Een hart is nooit harteloos....


Hoi Bram,

@Ik heb me ook dikwijls intens dankbaar gevoeld dat ik dat van zo nabij heb kunnen zien gebeuren.

Ik ook. We zijn bevoorrechte mensen.


Dag Wim, dank dat je ons liet zien hoe trots jij bent op je kinderen.


Dag Marieke, je bijdrage van #39480, blijft wat aan mij trekken.

Je schrijft o.a.: " .......
Laat ik voorop stellen dat ik nog liever te maken heb met een wrede God die mij van alles aan zou kunnen doen dan dat ik er zelf verantwoordelijk voor zou zijn. Dan heeft de mens toch werkelijk geen uitweg meer! Geen eens meer een God die je mag vervloeken…...".

En verderop pas je dit denken toe wanneer een cliënt haar vragen heeft en zeg je :....." Meestal lukt dat met het voorbeeld van de wrede God dat eigenlijk nog barmhartiger is dan het beeld dat je het zelf over je afroept....."

Je roept bij mij hiermee toch de sfeer van verklaren op. De wrede God.

Maar.....ik hou tegelijk de mogelijkheid open dat ik je niet goed zie.

Zou je er misschien iets meer over willen/kunnen vertellen. Waarom voer je de wrede God op en hoe zie jij dat zelf?

Alvast bedankt.




Hoi Carla,
Ja hoor, tuurlijk.

@ Laat ik voorop stellen dat ik nog liever te maken heb met een wrede God die mij van alles aan zou kunnen doen dan dat ik er zelf verantwoordelijk voor zou zijn. Dan heeft de mens toch werkelijk geen uitweg meer! Geen eens meer een God die je mag vervloeken…...".

Dit is een wat ironische opmerking van mij. In mijn beleving was dat duidelijk, maar blijkbaar toch niet. Vooropgesteld: ik geloof niet in een wrede God. Misschien geloof ik ook niet echt in een goede God. Ik geloof wel in het goede. Ik geloof ook dat wij mensen er toe doen en dat wij het verschil maken (of breken….). Ik geloof dat wij verantwoordelijkheid dragen voor de omgeving om ons heen en dat wij in die zin ‘geschapen zijn naar God beeltenis’. Voor mij betekent dit dat wij het zo goed mogelijk met elkaar moeten oplossen en dat wij het niet buiten ons, in de handen van een God of van enig ander noodlot of hogere macht dienen te plaatsen.
Ik geloof dat wij een God hebben gemaakt om zo dat wat Eeuwig en Onnoembaar is enigszins te kunnen hanteren en als zodanig maak ik ook zelf met tederheid gebruik van het beeld van God.
Ik ben opgegroeid in een vrij liberaal gereformeerd gezin. Mijn vader heeft zich afgekeerd van de orthodoxe Christelijk Gereformeerde kerk, maar droeg onmiskenbaar de sporen van zijn erg strenge vader en het navenant strenge geloof met zich mee ondanks dat hij er zich zo graag van wilde bevrijden. Ik heb via de familie van mijn vader de wrede God leren kennen en ook hoe het bijna mijn vader gijzelde.
De familie van mijn vader die zich van mij distantieerde omdat ik gevoelige handen heb en met energie werk. Dat werd het werk van de duivel genoemd door de zusters van mijn vader. En mijn vader die wanhopig riep dat God geen handen heeft en dat wij zijn handen zijn!! In dat spanningsveld ben ik opgegroeid.
Nu, decennia later, heeft de ene onverdraagzaamheid de andere onverdraagzaamheid bijna naadloos vervangen. Alleen: het is verbloemder, moeilijker te herkennen, maar het heeft precies dezelfde energie. Een ander jasje, dezelfde inhoud, oude wijn in nieuwe kruiken. De nieuwe ‘spirituelen’.
Mensen die opeens zeggen dat er dus blijkbaar iets in je ligt te rotten en dat je daar kanker van krijgt, mensen die andere mensen om hun oren slaan met redenen voor hun lot. Weerloze mensen die alleen getroost zouden moeten worden.
Natuurlijk weet ik dat lot soms voortkomt uit een manier van leven. En natuurlijk weet ik dat lot soms mensen ongelofelijk veel brengt. En ik weet ook dat het niet aan ons is om daar een oordeel over te vellen. Om in beeldtaal te spreken: dat is aan ‘God’, de Onnoembare, onnoembaar.
Als mensen dus zichzelf (of een ander) de schuld gaan geven is dat voor mij wreder dan het noodlot buiten je geplaatst is door bijvoorbeeld een ‘wrede’ God.

Ik hoop dat je het en mij nu duidelijker kunt zien??


Zeker Marieke. Dank voor je uitgebreide en tegelijk indrukwekkende verhaal.

Ik had inderdaad geen ironie ontdekt in je wijze van omschrijving.

Je bewogenheid t.a.v. weerloze mensen deel ik. En wat fijn dat je ze nabij wilt zijn met hart en handen.

Ook dat het oordeel achterwegen dient te blijven, proef ik met je mee.
Toch ook ervaar ik wat weerstand om een oordeel over te laten aan de onnoembare, God.
Evenals het benoemen van een wrede God, onder welke omstandigheden dan ook.

Maar goed, laat dat ook maar bij mij.
Nogmaals dank voor je reaktie.







Met alle respect: volgens mij klopt dit niet. In mijn ervaring is een hart altijd mild en beschuldigt nooit. Het kijkt met zachte ogen, altijd.
Het zijn andere stukjes in ons die beschuldigen, bijvoorbeeld een innerlijk criticus, maar een hart?? Een hart is nooit harteloos....
Marieke, 08/11/2010 20:56. #39488

hoi Marieke

Ik zie deze posting nu pas.

Het maakt voor mij niet zoveel uit of het wel of niet klopt.
Voor mij is er niets anders dan hoe ik het ervaar, incluisief de innerlijke criticus.
Vanuit mijn hart kijk ik ernaar en mag het er alles zijn.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.