De Herberg

stroomversnelling

    door lies, 10/11/2010 21:56. #39500. 4 reacties, laatste

op het moment zit ik in een stroomversnelling, niks niet rustig van stapsteen naar stapsteen, maar een sterke stroom die me veel laat zien, laat voelen.

Mijn nieuwe baan met de de peuters raakt me, de kwetsbaarheid, de zorgen van de ouders, de immense verantwoordering. Gesprekken met ouders wisselen zich af met krachtmetingen met driejarige die zelf willen beslissen.
Een derde van de kinderen spreekt geen frans en begrijpt dus geen woord. Vooral in het begin levert dit echte grote drama's als kinderen door hun moeder worden 'achtergelaten'. In de eerste weken na de zomervakantie gebeurde het regelmatige dat zo'n kind me dan echt volspuugde , zo veel verdriet en paniek dat het ervan moest overgeven.

Wat ik hier geleerd heeft mij geholpen, ik kon het gewoon toelaten, hun verdriet niet proberen weg te moffelen, met wat speelgoed, of een mooi boek dat geluidjes maakt. Geen afleiding, alleen troost.
En dat werkte, bij de een wat sneller als bij de ander.
We hadden een vijfling uit kosovo, die alleen maar schreeuwden en huilden. Nu na 2 maanden komen ze stralend binnen.

Ook voor de rest in mijn leven gebeurt er veel. Of misschien neem ik alleen anders waar en gebeurde er voor heen net zoveel.
Iemand wenste me sterkte met het loslaten van de verwachtingen aan mijn partner, dat was een mooi wens, en herinnerde me eraan dat ik verwachtingen moet loslaten, niet mensen. ( je moet ze ook niet vasthouden, je moet ze gewoon liefhebben).

Kortom er zijn veel ont-moetingen met mensen in grote en kleine maten, die mij raken, die mij ook aan het twijfelen brengen, die mij tot soms ongeschikte reakties verleiden waardoor ik nog meer twijfel.

Ik zocht naar een plaats van rust en heb die gevonden.Niet op een plek, maar in een gedicht.
Ik heb sinds meer als 10 jaar een boek met dagelijkse meditaties van een indische meneer , ik weet zijn naam niet meer, met daarin nog een stappenplan.(er zijn altijd overal stappenplannen, waarom eigenlijk??)en een stap is een dagelijkse meditatie met hetzelfde gebed bv. die van fransiscus.
over liefde zaaien.
voor al daar waar haat is.

En ik heb dat boek 10 jaar en ben er nu klaar voor. Sinds 2 maanden zeg ik dat gebed op, keer op keer, bijvoorbeeld als ik wandel, en het is alsof de sluier zich licht. Ik zie anders. Er valt iets van me af.
En als ik begin te malen over iets wat ik wel of niet had moeten zeggen of misschien anders en wat denkt die ander etc. Dan vraag ik de heer weer of hij mij een werktuig van zijn liefde maakt en ik laat los..
niet de mensen. maar de gedachten.
Ik heb dus een plaats van rust gevonden.
In dit gebed.

En uit de rust kan ik nu eindelijk nee zeggen ook al word iemand dan boos, of ja zeggen ook al vind ik het moeilijk.
Want als de echo van die aktie in mijn hoofd begint te galmen, dan keer ik terug naar fransiskus. En wat er blijft is dat wat er is, zonder overbodige luchtbellen-emoties.

Dus er gebeurt veel. Of ik neem veel waar.

Een van de dingen die me ook geraakt heeft is is Harry's vertrek, herberg zonder Harry is niks...
Harry is de enige die mij ondanks dat ik altij met lies onderschrijf aansprak met mijn volle naam (liesbeth)
Opmerkzame lezer, toehoorder..
Met goede smaak voor muziek (meestal ;-P)
Dit plaatje vraag ik dus aan aan de herberg-dj, en draag het op aan Harry, het gaat je goed en hopelijk kom je weer eens binnenkijken

www.youtube.com/watch?v=0B6JobE9OHc&feature=related


Lies wat fijn om te lezen hoe het leven bij je stroomt bij al wat je doet.
Prachtig hoe het gebed van Franciscus je je iedere keer weer inspireert.
een warme knuffel van mij


Dag Lies, mooi je verhaal zeg.
Dank je wel voor het delen.

Hoewel het muziekje voor Harry was, lief van je trouwens, kan ik je zeggen er ook van genoten te hebben.


Hallo Lies,

Gisteren heb ik samen met mijn collega's kennis gemaakt met de nieuwe bewoners. Jongeren in de leeftijd van 16 tot 30 jaar.
Allemaal ietwat onwennig en aftastend.

Heerlijk om te mogen bijdragen aan hun eerste stappen naar zelfstandigheid.

Jou woorden:
"Mijn nieuwe baan met de de peuters raakt me, de kwetsbaarheid, de zorgen van de ouders, de immense verantwoordering. Gesprekken met ouders wisselen zich af met krachtmetingen met driejarige die zelf willen beslissen." zijn voor mij herkenbaar.



Dag Lies, je zegt:
"Wat ik hier geleerd heb heeft mij geholpen..."
Ik vind het heel fijn te horen wat dit forum voor jou heeft betekend.
En wat mooi hoe je die plaats van rust ervaart en benoemt.
Het maakt me werkelijk blij dat je dat zo prachtig in jouw leven kunt herkennen en op je eigen manier invullen en toepassen. Dank dat je dat liet weten.
(Voor wie het nog niet doorhad: de term 'plaats van rust' die Lies gebruikt vind je ook in zelfwerk 1 "Plaats van rust en innerlijke getuige". Je ziet het rechts, onder Zelfwerk.}


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.