De Herberg

De Grote Familie

    door Harry, 13/12/2011 10:20. #42060. 5 reacties, laatste



Op de koffie.Bij mijn Oom.Ogenschijnlijk een alledaagse gebeurtenis.Voor mij echter een ontmoeting met sporen.

Ik bewonder hem zeer,deze vriendelijke,evenwichtige, 82 jarige Oom.Aan de hand van mijn evenzo vriendelijke en evenwichtige Opa is hij van jongs af aan geschoold in het kleermakersvak.Dit heeft hij zijn hele arbeidszame leven gedaan in dienst van de Koninklijke Marine waar hij uniformen voor maakte.Na zijn pensionering werd zijn vakmanschap bekroond met de vraag van het Koninklijk Huis of hij bereidt was voor hen uniformen te maken.Daarnaast gaf hij 's-avonds les aan de kleermakers-vakschool.Dit heeft hij tot zijn 80ste! gedaan.

Nu op 82-jarige leeftijd is deze man nog steeds erg vitaal.Hij onderneemt van alles.Zo zwemt hij meerdere keren per week
één kilometer,zingt in twee verschillende Marine-koren,tekent en schildert en schrijft bovendien auto-biografieen en prachtige
dagboeken.Één van zijn boeken heeft als titel:''Brieven van mijn ouders".Hij laat mij een boekwerkje zien van ruim honderd
pagina's met daarin opgenomen alle-bewaarde-correspondentie van zijn ouders,maar met name van zijn vader,aan hem geschreven
in de periode dat hij als militair was gelegerd in Indonesie en Nieuw-Guinea.Van mijn vader heb ik maar één brief gekregen.

Hij is mijn lievelings Oom.Deze Oom.Niet alléén heb ik zo-wie-zo al bewondering voor mensen die het maximale uit het
leven halen maar deze Oom was samen met mijn Opa en Oma één van de ankerpunten in mijn grote familie waarin ik, zonder het
toen te beseffen, als vreemd eendje in de bijt rondzwom Als iemand die er niet zo toe deed.En als ik me dan zo af en toe eens roerde dan was ik meteen een lastpost die zich buitensporig gedroeg.

De ontvangst was allerhartelijkst.De Oom en Tante had ik vele jaren niet diepgaand gesproken,behoudens een oppervlakkige uitwisseling op een
begrafenis.Toch merkte ik ogenblikkelijk dat er altijd een dun lijntje van vriendschap heeft gelegen, ook al is dit dunne lijntje jaren lang ongebruikt gebleven.We duiken vrijwel onmiddellijk in ons gemeenschappelijk familieverleden.Er komen verhalen en er komen foto's
en herinneringen.

Het mooie grote,vroeg 20e eeuwse pand aan de Haagsche Thomsonlaan werd uitvoerig ten tonele gevoerd.Dat huis met daarin de gastvrije zielen van mijn Opa en Oma was een familiespil.Mijn Oma bezat 24 clubfauteuils om zoveel mogelijk aanwezigen tijdens familiebijeenkomsten een comfortabele
zitplaats te bieden.Wat direct opviel was de warme aandachtige band de mijn Oom had met zijn vader.Mijn Opa was niet een luidruchtig en opvallend ego maar een stabiel en rustig steunpunt die er met zijn persoon alléén al was.Zonder dat er veel woorden nodig waren.In dat licht is mijn Oom dan ook opgevoed,evenals wijlen mijn moeder overigens.En dat heeft mooie vruchten afgeworpen.

Vlak na het veel te vroege overlijden van mijn Opa, kreeg ik een merkwaardige lucide droom.Het was maar een korte flits: Er werd gebeld.
Ik spoedde mij naar de gang.Naar de voordeur.Door het patrijspoortje van de voordeur staarde mijn Opa mij angstaanjagend streng aan.Met een schreeuw werd ik wakker.Dit was zo in tegenspraak met hoe ik hem in levende lijve had ervaren.Hoe kon dit?Kon hij vanuit de hemel mijn persoonlijkheid doorgronden? Wist hij van mij iets af dat ik zelf niet wist?
Of had hij bij leven gewoon een hekel aan me? Terwijl hij deed alsof dit niet zo was.

Hoe het ook zij.Nu zat ik bij mijn Oom en |Tante op de koffie.We flitsten gezamenlijk terug naar ons evenzo gezamenlijke verleden.Allemaal zoekend naar onze eigen sporen.

Er kwamen foto's van hun eigen kinderen en klein kinderen.Een grote club ook.Even keken ze elkaar verliefd aan.”We zijn met z'n tweeen begonnen.En moet je nou eens kijken!”

De familie is nu verspreid.Zelf drijf ik een beetje in de rondte op een ijsschots.En hoewel ik als persoon zeker niet onmachtig ben,staat mijn energie noodgedwongen in de sluimerstand.Wachtend tot ik weer land inzicht krijg.





No more wishes for the past,
No lingering of sages and seers.
And desperations and fevers last,
The undertows are stronger here.

And here I lie, another morning arrives,
Too far away from coming home.

I see a face in the snow.
Inside my head a voice calls for me.
I see your face in the snow
And outside the sun’s too far away to feel.

And here I lie, another morning arrives,
Too far away from coming home.

And here I lie, another morning arrives,
Too far away from coming home.

And could we live within the wake of aging lies
When we’re too far away?

www.youtube.com/watch?v=y_KBqUVNuyw


Je schrijfsel ontroert me Harry in de familieverbindingen die je zo mooi neerzet. Prachtig!


Mij ook. Ik bedoel dus, in de woorden van Nij:
"Je schrijfsel ontroert me Harry in de familieverbindingen die je zo mooi neerzet. Prachtig!"



Ben wezen schatgraven in mijzelf:

Ergens in mijn kern,verborgen onder een dikke laag stof,liggen de genen van mijn Opa:

Het rustige,liefdevolle en stabiele steunpunt.En zo is het.

Nu snel afstoffen.


@42069 "Ergens in mijn kern,verborgen onder een dikke laag stof,liggen de genen van mijn Opa: Het rustige,liefdevolle en stabiele steunpunt."

Wat een heerlijke, bevrijdende ontdekking moet dat voor je zijn.
Opa Harry? Mmmm...klinkt best wel goed. Beetje jong nog, dat wel. Maar rust, liefde en stabiliteit kennen geen tijd. Toch?


lieve harry ik geniet telkens weer van jouw inzichten in je eigen verhalen en gebeurtenissen.
ik wens mijn kinderen een opa en oom als de jouwe en als jou...

en voor mezelf eigenlijk ook!!!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.