De Herberg

Véél Mooier...Héél Véél Mooier....

    door Harry, 20/12/2011 11:56. #42088. 3 reacties, laatste

Dit was héél véél mooier dan de peperduurste Joop van den Ende productie.Want dit was écht!

Met mijn trein kwam ik vanuit Den Haag naar Leiden. In Leiden ging ik er een half uurtje af. Het was donker en de regen kwam met bakken uit de hemel.In mijn kraag gedoken begaf ik mij naar de kiosk om daar een stevige bak opwarmende koffie te halen. Wat Nu? Laat ik maar eens naar de voorkant lopen om daar op het plein te kijken.

Het was avondspits. Ik wrong en drong mij door de drukke stationshal daarbij allemaal zenuwachtige en boos kijkende mensen ontwijkend.Wat een gedoe in die spits. Allemaal kleumende en haastig rondtollende zielen. Even deed ik introspectie. Ik hoorde daar ook bij. De koffie joeg me op.

Bij de voorkant aangekomen zag ik bij de ingang onder de kap ook een paar groepjes kouwelijke mensen staan. Wat mij direct opviel is dat ze allemaal dezelfde kant op gaapten. Ik zocht een plekje in vrije ruimte en wilde net een nieuwe slok koffie nemen toen ik in de verte,in de donkerte en midden op het plein een gestalte zag zitten. Een donkere schim. Het was een vrouw, dat kon ik van een afstandje wel zien. Een vrouw met een hoofddoek op.

Het was donker en het stroomde van de koude regen. Midden op het half donkere plein zat een gestalte te spelen op een piccolo. Een klassiek stuk. Haar tonen klonken loepzuiver. Zo uit de hemel.I k was aangedaan, gooide mijn koffie in de prullenbak en bleef een tijdje staan luisteren. Niemand reageerde. En ze speelde en speelde. Prachtige klanken.Haar klanken vormden een volmaakte symbiose met de koude regen die op haar neer daalde.

Twijfel. Niemand reageerde. Ze gaapten alleen.Twijfel... Uiteindelijke liep ik naar haar toe. Ik kwam dichterbij en dichterbij..
Ze hield op met spelen en keek me aan. Ik keek in het glimlachende gezicht van een mooie jonge vrouw.

"Waarom doe je dit"? Was mijn simpele vraag. "Ik heb geen geld" was het evenzo simpele antwoord. "En die regen dan"?
"Dat is niet erg" zei ze glimlachend. Ik gooide een tientje in haar lege kartonnen bakje en draaide me om. Ik draaide me om!
Terwijl ik haar even had willen vasthouden,draaide ik me om.

De schrijnende oneerlijkheid wegpersend stapte ik weer door de stationshal. Op weg naar mijn metalen trein.


Dank je wel Harry voor het beschrijven/ delen van wat je zag, hoorde en voelde daar in die stationshal in Leiden!
Mooi, heel mooi!


Ontroerend.., maar ook een schrijnend beeld ..en dan toch die glimlach!

Heel mooi weergegeven Harry.
Als die stalen trein niet op je had staan wachten.., tja.. who knows...

Hartelijke groet,



Ja Nij,ik werd even door de situatie getroffen.

Ha Leo!..Je bent er ook weer!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.