De Herberg

Zelfliefde 3 ( of liever zelfrespect.)

    door Harry, 22/04/2012 09:10. #42538. 20 reacties, laatste


Ergens knelt er iets bij me wanneer ik de woorden zelf-liefde lees of hoor.Het is ongetwijfeld een kwestie van gevoelswaarde maar de woorden zelfliefde rieken in mijn beleving naar Narcisme.Naar jezelf helemaal geweldig vinden.Heel erg veel van jezelf houden en heel erg weinig van anderen.

Daarom wil ik de woorden zelf-liefde graag vervangen voor de woorden zelf-respect.

In mijn beleving klinkt dat gezonder en evenwichtiger.

Alles helpt om mijn opdracht op aarde te vervullen.Ook de tegenslag en de ziekte.De vijanden en de ruzies.De verloren liefdes en de gebroken harten.Als ik dat nu niet zie,zal ik het later wel kunnen zien.Ik besef bij elk moeilijk moment dat alles nog veel erger had kunnen zijn.Ik durf te zeggen wat ik voel en hoe ik me voel.Ik deel mijn ontwikkeling vol vertrouwen met hen die me na staan.En als het toch stroef blijkft lopen dan zoek ik naar nieuwe mogelijkheden en weer andere oplossingen.En ik houd mijn creatieve toverstaf bij de hand: Sterk visualiseren van het goede helpt nagenoeg altijd.


Ik kreeg afgelopen week van iemand de Beschermengel van Paulo Coelho cadeau.
Daarin wordt de vraag gesteld waarom we de dingen vernietigen die we het meest liefhebben?
Dat is de vraag waarvoor Paulo zich gesteld ziet wanneer hij geconfronteerd wordt met zijn verleden.
Doordat hij in zijn verleden faalde had hij met zichzelf een akkoord gesloten, dat hij zichzelf beloofde nooit zijn dromen te realiseren.
Voor mij heel herkenbaar om jezelf zo van alles op te leggen.
Dit deed me denken aan toen ik jouw stukje las Harry, wat is er mis met gezonde eigenliefde?
Sterker nog; hoe kan ik zonder gezonde eigenliefde de “ander” liefhebben?
M.i. gaan die twee samen op, de mate waarin ik van mezelf houd, is m.i. gelijk aan de liefde die ik een ander kan geven. In wezen zijn er immers geen “anderen”.

Fijne zondag!


@Ergens knelt er iets bij me wanneer ik de woorden zelf-liefde lees of hoor.Het is ongetwijfeld een kwestie van gevoelswaarde maar de woorden zelfliefde rieken in mijn beleving naar Narcisme

Ik kan me wel voorstellen dat het woord zelf-liefde weleens naar narcisme kan rieken.
Ieder mens heeft denk ik wel iets narcistisch

Toch is er m.i. is er een duidelijk onderscheid tussen (zelf)liefde en narcisme.

Zoals Yvonne zegt:
@hoe kan ik zonder gezonde eigenliefde de “ander” liefhebben?
M.i. gaan die twee samen op, de mate waarin ik van mezelf houd, is m.i. gelijk aan de liefde die ik een ander kan geven. In wezen zijn er immers geen `anderen`.

Wikipeda over narcisme:
"Op het eerste gezicht heeft een narcist een zeer sterk gevoel van eigenwaarde en straalt zelfvertrouwen uit. Vreemd genoeg is echter het tegendeel het geval. Narcisten hebben, meestal onbewust weinig gevoel van eigenwaarde en compenseren dit door zich als beter of belangrijker dan anderen te beschouwen. Om zich te beschermen tegen kritiek heeft een narcist niet veel aandacht voor de mening of de gevoelens van anderen en zo vaak een onderontwikkeld inlevingsvermogen. Het hebben van een narcistische persoonlijkheid kan daardoor een bezwaar vormen bij de uitoefening van bepaalde functies waarbij anderen dienen te worden beoordeeld.
Iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis is altijd op zoek naar aandacht. Die aandacht houdt zijn broze zelfbeeld in stand en is van levensbelang voor de persoon. Om die aandacht te krijgen gebruikt de persoon de mensen die het dichtst bij hem staan, zoals de partner en kinderen. De basis van NPS wordt in de jeugd of vroege volwassenheid gelegd. Vaak wordt de oorzaak gezocht in misbruik of trauma's die veroorzaakt kunnen zijn door ouders, andere invloedrijke volwassenen of zelfs leeftijdsgenoten. In dit kader kan NPS worden gezien als een verdedigingsmechanisme dat op gevoelens van minderwaardigheid is gebaseerd."







M.i. is de geest die kapot wil maken omdat hij bestaat uit een oeroud overlevingsmechanisme.

Ik zal het stukje over de oude geest van Krisnamurthi hier nogmaals plaatsen.
Krisnamurti: Er kwam een keer een jainistische monnik aanlopen, moe van de reis, het moet zowat elf uur in de ochtend zijn geweest. Krisnaji zou juist naar binnen gaan om een bad te nemen. Hij zij dat hij weken had gelopen om hierheen te komen, toen hij had gehoord dat K. daar was; moest hij hem heel dringend spreken, zei hij. En K. glimlachte en zei: "U bent op zoek naar een antwoord, is het niet? U bent op zoek naar een oplossing. Maar ik had liever dat u dat proces een andere wending gaf en gewoon eens keek naar wat u bij uzelf teweeg probeert te brengen, wat het denken bij zichzelf probeert teweeg te brengen. Het denken, probeert zichzelf zover te krijgen, zichzelf er toe te pressen, dat het zijn functioneren tot stilstand brengt, omdat het daarmee iets bereiken wil. En dat is waartoe het denken niet in staat is. U hoeft dit ene feit maar te zien, dat wat u 14 jaar lang heeft geprobeerd iets is wat het denken heeft geprobeerd, en dat het denken daar, hoe dan ook, nooit toe in staat zal zijn. Als u dit maar inziet, als iets doorslaggevends, dat het niet in het vermogen van het denken ligt om te doen wat u zou willen dat het deed. Alleen dat hoeft u maar in te zien! Ziet u het in, wat ik zeg?" De monnik was onder de indruk en zei: "Ja, ik zie het in". Maar K. zei: "U probeert het denken het voor u te laten doen, doe dat niet! Kijk gewoon alleen maar wat het denken bij zichzelf probeert teweeg te brengen en dan, misschien, als u dat doet en afwacht...."En plotseling kwam er een verandering in het uiterlijk van de monnik, hij sloot zijn ogen en was volkomen stil. Toen hij na een minuut of wat zijn ogen opendeed stonden ze vol tranen; hij raakte K. voeten aan en zei: "Ik heb dit al heel lang gewild, maar het is me nooit gelukt. Daarom, dank ik u, ik zal nu gaan". En K. zei: "Nee, nee, heb niet zo'n haast, ga toch een paar minuten zitten". De monnik ging zitten. Hij zat heel stil, maar opeens barstte hij uit met: "Ik heb u toch nog één ding te vragen!"K. Zei: "Natuurlijk! Daar zit ik op te wachten!"En de monnik zei: "Kijk, dit was heel mooi; het denken was absoluut stil zonder dat ik me er voor inspande. Maar hoe kan dat blijven doorgaan, hoe kan ik dit terugkrijgen?" En K. zei: "Dat is nu precies de vraag die ik wist dat u mij stellen zou, Maar, wie stelt die vraag? Is het de geest van innerlijke rust die deze vraag stelt? Of is het de geest die niet tot rust kon komen en zich daar bezorgd over maakte, die de vraag stelt? Het is weer die oude geest, u valt weer terug op die oude geest, die is het die de vraag stelt, omdat hij dat wat u te beurt gevallen is in bezit wil hebben. Hij wil het vasthouden en laten voortduren. Dat hoort allemaal tot het normale functioneren van het denken. U had de ene kamer verlaten en u wilt u het antwoord in de andere kamer, d.w.z. u wilt een antwoord in de sfeer van het denken. Ziet u wat u aan het doen bent? Ziet u wat het denken bij u aanricht? Ziet u wat het denken bij zichzelf aanricht?" Opnieuw zweeg de monnik en deze keer zweeg hij een hele tijd. Toen hij zijn ogen opende straalden ze een diepe vrede uit, hij raakte K. voeten aan en zei: "Ik zal niet bij u terugkomen".


Ga alsjeblieft uiterst voorzichtig om, lieve mensen, met de term narcisme.
Voor mensen die moeten leven in de omgeving van iemand met het NPS ( narcistisch persoonlijkhieds syndroom ) is het soms niet uit te houden. Ik ken het van zeer dichtbij.

@ " Ik besef bij elk moment dat alles nog veel erger had kunnen zijn."
Een uitdrukking die ik herken. Hoe vaak heb ik het niet gehoord tijdens mijn eigen opvoeding. Ik zal het heden nooit meer herhalen.
Daarmee ontken je m.i. je eigen pijn, mag die er niet zijn zoals die zich aandient.

Evenals @ " Sterk visualiseren van het goede helpt altijd ".
Waar zou ik meer mee verder kunnen wanneer het 'minder goede' zich aandient......met visualiseren op het goede of met iemand die even met me mee op wil trekken?





Eerlijk gezegd vind ik het een moeilijk stuk Yvonne, dat vehaal van Krishnamurti.Ik heb aardig mijn tanden erop stuk gebeten en ik begrijp het nog maar half.

Het enige dat ik begrijp is de reden waarom mensen hun gedachten stil zouden willen zetten:Ze storen! Een andere reden kan ik niet bedenken.

Wanneer gedachten als aangenaam zouden worden ervaren is er dan een reden om ze stil te zetten?

Verder een tegenvraag.Wat is er mis met zelfrespect? Is dat niet goed genoeg?

Is er overigens een relatie liefde-respect?

Idd. Nij dat het bij Narcisme zo werkt is mij bekend.Ook in mijn omgeving zijn er mensen die daar mee behept zijn en dat kan verdraaid lastig zijn.Echter Carla zie ik géén reden om gedachtenwisseling daarover als delicaat te zien.

Trouwens Carla wanneer er niemand is om even mee op te trekken, lijkt "visualseren van het goede" mij een aardige optie.

Tot slot Yvonne De Beschermengel heb ik hier ook liggen.Ongelezen.Maar dat ga ik nog wel even doen.Dank voor je aanreiking.



Ok Yvonne ik heb mijn eigen reactie even aan een review onderworpen.

Oppervlakkig is de term die bij mij naar binnen flitste.Met oppervlakkigheid is op zich zelf niks mis.Diepte én oppervlakkigheid maken deel uit van hetzelfde geheel.Maar toch..

Inderdaad is er met zelf-liefde niets mis.Het vreemde is dat de mens 1001 manieren verzint om zich die zelf-liefde (zelf-respect,zelf-waardering,zelf-acceptatie )te onthouden.

Waarom is het zo moeilijk om tot een gezonde en evenwichtige zelf-liefde te komen?

Mensen komen uit de baarmoeder van hun moeder.Voor moeder en boreling is dat al een hele toestand.De boreling heeft nergens om gevraagd en dan is er ook nog eens geen enkele richtlijn.

Die richtlijnen worden in het angstige en naar houvast snakkende kakelverse babybrein geperst.En dat gaat maar door en door en door.Het jeugdige en ontvankelijke brein wordt letterlijk bij voortduring bestookt met richlijnen.Ze komen van alle kanten.

Het onbeschreven kind wordt-met veelal de beste bedoelingen-de weg gewezen vanuit de cultuur en omgeving waarin het ter wereld is gekomen.

Aangezien het jonge en onbeschreven brein geen enkele zingeving en richting heeft meegekregen staat het volledig open voor iedere vorm van houvast en accepteert gretig wat het krijgt aangereikt.

Wanneer het brein verder groeit en op een bepaald moment toe is aan over zichzelf nadenken om zich te beraden op het grote
waarom en de positie in de wereld, dan zijn er al heel wat richtlijnen ingepropt.

Niet alleen richtlijnen overigens maar ook heel wat bedreigingen.Want menselijke breinen zijn bij voorduring bezig zich meedogenloos met elkaar te vergelijken.Er is een hevige concurrentiestrijd.

Een concurrentiestrijd van breinen met allemaal een onbeschreven blad als uitgangspunt.

Zo zegt het ene brein tegen het andere brein: En wat heb jij van je onbeschreven richtingloze blad gemaakt?Laat es kijken?
Ow haha dat is helemaal niks!..moet je het mijne is zien dat is veel beter...En omdat het mijne veel beter is mag jij niet meer
meespelen.Klein breintje dat je er bent!

Falen en als gevolg boetedoening liggen hier levensgroot op de loer.Voor iedereen.

Het denken grijpt terug op de eigen blauwdruk.Teert bewust of onbewust op het geheugen.Komt daar bij voortduring allemaal pijnlijke zaken tegen.

Pijnlijke zaken uit het verleden.Falen.Te kort schieten.Niet goed genoeg zijn.Noem heel de eindeloze rij maar op.Allemaal zaken die behoorlijk functioneren in het Nu frustreren.

Dat er zoveel mensen geforceerd in het Nu gaan zitten,in meditatie gaan,aandachtig leven,bidden tot ze er bij neer vallen,is niet zo vreemd.Het zijn allemaal pogingen om overtollige ballast( en die kan niet anders dan uit het verleden komen)kwijt te raken.Allemaal pogingen om het gevoel van falen en tekort schieten kwijt te raken.

Mensen kunnen natuurlijk eeuwig in deze gekmakende cirkelgang blijven zitten.

Acceptatie van het zelf en daarmee zelf-liefde met alles er op en er aan.Alle pijn en alle vreugde en alle angst en alle falen is de beste optie.Acceptatie van alles wat een mens bij zichzelf vindt doet je een zucht van verlichting slaken.

Het is goed.Je bent thuis.Thuis bij jezelf.

En leef intussen volop.


Dag Harry, zomaar wat dingen die me opvielen.
@Dat er zoveel mensen geforceerd etc etc....
Daar heb ik werkelijk geen flauw idee van.
Ik weet alleen hoe dat mij vergaat en dan bemerk ik dat een natuurlijke drive zich ontwikkeld om gewoon te zijn.
Het is ook geen poging om ballast uit 't verleden kwijt te raken. Integendeel.
Mocht 't al verschijnen, dan mag het er zijn.
En ondertussen leef ik ook volop:)
En verder, of een kind een onbeschreven blad is...ik weet 't niet.


Hier een gelijksoortig verhaaltje als van Krishnamurthi, bedacht ik me zonet.
Wat luchthartiger.

De kikker en de duizendpoot

Een duizendpoot loopt met duizend poten. Op een dag komt hij een kikker tegen. De kikker, die filosoof was, observeerde hem een tijdje en maakte zich zorgen. Het was al moeilijk om op vier poten te lopen, maar deze duizendpoot liep met duizend poten. Dat was een wonder! Hoe besliste de duizendpoot welke poot hij eerst moest verzetten en welke dan en welke daarna?
Dus de kikker hield de duizendpoot staande en stelde de vraag: “Je stelt me voor een raadsel. Er doet zich een probleem voor dat ik niet kan oplossen. Hoe loop je? Hoe speel je dat klaar? Het lijkt een onmogelijkheid”.
De duizendpoot antwoordde wat verbaasd: “Euh, ik loop mijn hele leven al, maar ik heb er eigenlijk nog nooit over nagedacht. Nu je het zo vraagt zal ik er eens over nadenken en het je dan vertellen.”
Voor het eerst kwamen er gedachten op in het bewustzijn van de duizendpoot. En ja, de kikker had gelijk – welke poot moest hij eerst verzetten? De duizendpoot stond daar een paar minuten, hij kon geen poot verzetten. Hij wankelde en viel om.
En hij zei tegen de kikker: “Stel die vraag alsjeblieft niet nog eens aan een duizendpoot. Ik loop mijn hele leven al en had er nooit problemen mee, maar nu heb je mijn doodvonnis getekend! Ik kan geen poot meer verzetten, en hoe moet dat dan met wel duizend poten?”

Uit: Lente in je hart.



Grappig verhaaltje ( met een moraaltje) Gea. Ik kende het. ( verhalenmail)
Ben blij aan twee 'pootjes' genoeg te hebben.

Harry, @42543: Het woord 'narcisme' is in mijn optiek iets waar je zeer delicaat mee om moet springen.
Deze zware psychische aandoening is vreselijk.

@ 42544, oef......je zegt me daar nogal wat. Waar stoelt b.v. je mening op dat mensen die mediteren, bidden of aandachtig leven, dat doen om het gevoel van falen en tekort schieten kwijt te raken?
Ik lees een sterke teneur van negatieve input. Is dit werkelijk jouw kijk op de jaren die vooraf gaan aan de eigen grote vragen?







Carla, voordat ik mezelf daar over bloot geef, mag je me eerst eens vertellen hoe dat bij jou zit.


Beste Harry, weet je dat het eigenlijk niet netjes is een vraag met een wedervraag te beantwoorden? ;-))

Ik vroeg je overigens niet om jezelf bloot te geven, alleen of je kon bevestigen of hetgeen je had geschreven strookte met jouw kijken naar.

En hoe dat bij mij zit, vraag je. Ach.....Harry je moest me inmiddels wel een beetje kennen toch!

Laat ik het er hier maar op houden dat ik mijzelf niet zo herken in de algemene aannames, zoals jij die beschrijft.
En voor een spade dieper......keertje samen koffietje doen?

Om je vast nieuwsgierig te maken, mijn aandachtig leven heeft niets te maken met een gevoel van falen en/of te kort schieten te maken. ;-).








Carla, ondanks dat ik nu ineens wordt beticht van algemene oppervlakkigheid zal ik toch netjes blijven.

Maar waar staat geschreven dat het niet netjes is een vraag met een wedervraag te beantwoorden?



@ 42551....Harry toch. Jammer dat je dat kennelijk zo ervaart. Sorry, maar oppervlakkigheid lees je niet in mijn reactie.

En wat die wedervraag betreft....ik zou niet weten of dat ergens beschreven staat. Is gewoon een 'weetje'.
Let vooral op mijn toevoeging ;-)), waarmee ik hoopte aan te geven dat het als een gebbetje bedoeld was.





@Eerlijk gezegd vind ik het een moeilijk stuk Yvonne, dat verhaal van Krishnamurti.Ik heb aardig mijn tanden erop stuk gebeten en ik begrijp het nog maar half.

Hoi Harry, voor mij is de clou van dit verhaal: Het is weer die oude geest, u valt weer terug op die oude geest, die is het die de vraag stelt, omdat hij dat wat u te beurt gevallen is in bezit wil hebben. Hij wil het vasthouden en laten voortduren. Dat hoort allemaal tot het normale functioneren van het denken.

Dat is wat ik probeerde te zeggen met de geest die kapot wil maken omdat hij bestaat uit een oeroud overlevingsmechanisme. Daar gaat het in de beschermengel ook over, om een akkoord te verbreken die je ooit (onbewust?) gesloten hebt. Ik vond dit heel herkenbaar.

Fijn dat je dit boek nog wilt lezen, ik heb ervan genoten!

Dus m.i. gaat het niet om het stilzetten van gedachten, als dat al mogelijk is door je wil erop te zetten, maar om te kijken hoe ze telkens met je op de loop gaan.

Ook als gedachten als aangenaam worden ervaren, kun je net als “onaangename” gedachten beseffend dat ook deze weer voorbij gaan. Doet me denken aan: kom tot zijn terwijl je voorbijgaat. (Logion?)

Je vraagt: Wat is er mis met zelfrespect? Is dat niet goed genoeg?

M.i. is er niets mis met zelfrespect, maar wat ik erin lees is dat liefde voor jezelf een brug te ver is???

Je vraagt of er een relatie liefde-respect is, ik denk dat liefde de ingrond is, de bron, en respect daaruit voortkomt. Dus liefde is m.i. dat wat je bent, je werkelijke natuur. Je hebt het over visualiseren en ik denk dat wanneer je visualiseert vanuit de bron, dat het dan ook krachtiger is.

Wat je schrijft in jouw revieuw herken ik zeer zeker, het verzinnen van 1001 manieren om jezelf die zelf liefde te onthouden, en dat is wat in de beschermengel wordt gezegd van dat we datgene wat ons het liefst is vernietigen. Als je eenmaal verbinding hebt gemaakt met de Bron, dan wil je dat nooit meer kwijt, en toch is er dan vaak weer die oude geest die je daarin probeert te verleiden. Tenminste zo ervaar ik het. Dus voor mij is het ook niet altijd gemakkelijk om hierin tot een gezonde en evenwichtige zelfliefde te komen. Ik ben onderdeel van het geheel en misschien heeft het ook met de conditionering van de gehele mensheid te maken. En m.i. is dat ook weer die oude geest. Zoals jij ook zegt: Het denken grijpt terug op de eigen blauwdruk. Teert bewust of onbewust op het geheugen. M.i. ook het collectieve geheugen.

En verder, of een kind een onbeschreven blad is, is m.i. ook maar een gedachte.



@Doet me denken aan: kom tot zijn terwijl je voorbijgaat. (Logion?)

Ik bedoel logion 42.



De beschermengel heb ik inmiddels gelezen.

Highlights: Het akkoord zelf en de verbreking ervan,De tweede geest en de epiloog.

Verder moet ik het boek nog even laten bezinken.Het was wel de moeite waard.


Aan Gea en Carla: Het kan heel goed zijn dat mijn commentaar hier boven erg Harry-specifiek is ingevuld.Dat laat onverlet dat wij allemaal bij tijd en wijle de wens hebben gedachten te kunnen stopzetten.

Het advies in de Beschermengel is om dat juist niet te doen.Maar de gedachten gewoon aandacht te geven.Uitputtelijk zelfs.De gedachte -die Coelho de tweede geest noemt-houdt dan vanzelf op.In de opvolgende stilte gloort dan het zelf.


#42553
Naar mijn mening erg wijze woorden Yvonne!



Daar sluit ik me bij aan Luc.


Yvonne,
Nog even een nabrander van"De Beschermengel".

Het boek moest ik even laten bezinken.Het gaat psychologisch behoorlijk diep.Het brengt bij mij vandaag weer een gedachtenstroom op gang.Gedachten die ik scheppingskracht toeschrijf.Ze doen iets met een mensenleven.Ten goede of ten Kwade.

Wij hopen allemaal het kwade te kunnen afwenden en het goede zich te laten manifesteren.Ik bid om bescherming.

Een citaat uit de epiloog:


Er komt een dag waarop het probleem van de honger wordt opgelost.Er komt een dag waarop de Liefde door alle harten wordt aanvaard,waarop de verschrikkelijkste ervaring die een mens kan hebben-de eenzaamheid, die erger is dan de honger-van het aardoppervlak verbannen zal zijn.Er komt een dag waarop wie aanklopt zal zien dat hem wordt opengedaan,wie vraagt niet zal worden overgeslagen,wie huilt getroost zal worden.

Voor de planeet aarde is deze dag misschien nog ver weg.Maar voor ieder van ons kan morgen die dag al zijn.We hoeven maar één eenvoudig feit te aanvaarden,namelijk dat de liefde-van God én onze naaste-ons de weg toont.

Onze tekortkomingen doen er niet toe,en ook niet onze gevaarlijke dieptepunten,onze onderdrukte haat,onze lange ogenblikken van zwakte en wanhoop:
als we eerst betere mensen willen worden om dan pas onze dromen te verwezenlijken,zullen we nooit het paradijs bereiken.Maar als we al onze tekortkomingen accepteren-en desalniettemin nog steeds vinden dat we een blij en gelukkig leven verdienen-dan hebben we daarmee een gigantisch raam opengezet om de Liefde binnen te laten.
Stukje bij beetje zullen de tekortkomingen
verdwijnen, omdat iemand die gelukkig is de wereld alleen kan bezien met Liefde-de kracht die alles wat in het universum bestaat herschept.





Dank je Harry voor jouw nabrander!

Fijn te lezen dat het boek jou ook zo raakte.

Je zegt het goede zich laten manifesteren en het kwade afwenden, maar goed en kwaad zijn m.i. slechts een oordeel. Ze komen uit dezelfde bron. Wat vandaag goed is, is morgen misschien wel slecht of andersom. M.i. hoeven we alleen maar vanuit ons hart te leven en onze best te doen.

Mooi het stukje dat je aanhaalt uit de epiloog, dat van die eenzaamheid dat raakte mij ook. En ook dat onze tekortkomingen ons niet belemmeren om binnen te mogen gaan. De liefde is onvoorwaardelijk.

En als we eerst betere mensen moeten worden, dan zijn we het licht nooit waardig.

God is niet zo streng als wij, dat was ook een item uit het boek......






Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.