De Herberg

Zelfliefde 5

    door Harry, 27/04/2012 07:43. #42573. 6 reacties, laatste



Ik ben nodig op aarde.Anderen leren van mij.Ik leer van hen.Maar hoe dat weet ik niet altijd en hoef ik ook niet te weten.Ik hoef niet elk beeld van een ander over mij te corrigeren.Kritiek probeer ik zo eerlijk mogelijk te incasseren.Ik geeft mijn openlijke en subtiele slachtofferrolletjes op en neem de macht terug.Ik probeer niet te oordelen over anderen.Ik accepteer dat er altijd wel iemand zal zijn die mij veroordeelt en een ander die mij bewondert.Wat de één goed vindt,vindt de ander waardeloos.Laat mij maar gewoon genieten van complimenten en verder ontspannen doen wat ik voel dat ik moet doen.Ik hoef het niet de hele wereld naar de zin te maken.


Ik denk niet Harry dat het een gebod moet zijn om niet te mogen oordelen, en dat je daar ook niet naar zou moeten streven. Het is m.i. een functie van het brein en niet van het hart.
M.i. is oordelen heel menselijk, oordelen komen en gaan, en zijn vaak onbewust. Het gebeurt, of je het wilt of niet.

Je kunt ze wel aanzien en kijken wat ze je willen zeggen, waarna je kunt besluiten er wel of niet wat mee te doen. Evenals geraaktheid.



Het wordt volgens mij anders Yvonne,wanneer men niet meer de ruimte schept om een oordeel te kunnen herzien.
Om vanuit een andere invalshoek,iets wel te kunnen begrijpen.

Vaak wordt een situatie makkelijk weggezet.Het hoofdstuk wordt afgesloten.
het oordeel is geveld.Er hoeft niet meer over worden nagedacht.

Er zijn situatie's denkbaar dat iemand schade ondervindt van een te vroeg oordeel of een oordeel met een verkeerd vertrekpunt.

Zo zal een mens ook de ruimte moeten nemen om een oordeel over zichzelf te herzien of op zijn minst op te schorten.Van veel zelfbeelden met een fout uitgangspunt ondervinden mensen nogal eens schade.

Tot slot nog een leuke: Oordeelt niet opdat u niet geoordeeld worde.



Harry@wanneer men niet meer de ruimte schept om een oordeel te kunnen herzien.
Om vanuit een andere invalshoek,iets wel te kunnen begrijpen.

Voor het gemak vertaal ik men even naar ik.
Ik merk dat het soms heel lastig en ook wel pijnlijk is te onderscheiden wat van mij en die ander is wanneer het oordelen en vaste overtuigingen betreft en er afgeslotenheid kan ontstaan door mij of de ander.
Om vanuit een andere invalshoek te kunnen begrijpen wat er gebeurt word ik gedwongen het pijnlijk getroffene in mij onder ogen te zien en te onderzoeken.
Pas dan merk ik dat ik door de ogen van die ander kan/wil kijken en ontwikkelt zich begrip en mededogen.






Ja Nij, een oordeel is ook wel eens een (verborgen) afweer:

Hetzelf van de één zet zich af tegen hetzelf van een ander.




...want de wereld is een spiegel.


Harry@...want de wereld is een spiegel.

"Jij bent mij in een andere vorm"
logion 72

"Er mogen dan allerlei uiterlijke verschillen zijn en die zijn op zich ook wel van betekenis, maar in de kern is er geen wezenlijk verschil tussen de ene mens en de andere. Ja, we zijn allen erfgenamen van de Bron, maar we erven allemaal hetzelfde, allemaal dezelfde wezenskern van de Bron, onze Christus-natuur.
Jezus, zo zou je kunnen zeggen, beheert weliswaar de erfenis van de Bron, maar in plaats van de erfenis te verdelen onder de erfgenamen, geeft hij iedereen de hele erfenis. Hij is dus geen verdeler.
Als we beseffen dat we allemaal in onze wezenskern gelijk zijn met de Bron, als we die fundamentele gelijkheid onder elkaar erkennen, kunnen we zelfs tegen een medemens zeggen, sprekend vanuit je eigen wezenskern: ‘Jij bent mij in een andere vorm’."


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.