De Herberg

De glimp.

    door Harry, 02/09/2012 10:04. #43256. 1 reacties, laatste


Hoewel ik al weer een tijdje rond rij door Nederland als machinist en daarbij regelmatig op allerlei stations te vinden ben, word ik eigenlijk niet of nauwelijks aangesproken door vrouwen. Tenminste niet anders dan dat ze me de weg vragen. Ondanks mijn inzet eindigt dat vragen naar de weg meestal in een wat chagrijnige bedoening omdat ik in de ogen van zo’n vrouw niet snel genoeg of niet duidelijk genoeg ben. Nou kan ik daar best inkomen aangezien het botsen van allerlei haastige
energieën het reizen per trein niet altijd even gemakkelijk maakt. Het is een behoorlijke opgave zelfs. En dat ik daarbij als trapzak fungeer..ach ik heb er vrede mee leren hebben.

Toch kan dat niet aan al die vrouwen liggen gloorde er op enig moment in mijn bewustzijn. Maar wat dan wel? Ach ik denk dat mijn gezicht op standje ontoegankelijk staat. Maar waarom staat mijn gezicht op standje ontoegankelijk?.Tja dat weet ik dan effe weer niet..

Sow..dat is een knappe meid dacht ik toen ik een glimp van haar opving .Een eind verderop tussen tientallen anderen. Ik besteedde er verder geen aandacht aan en maakte mijn apparatuur in orde voor de volgende rit.
Maar in eens stond ze vlak bij me en opende met “wat een bagger weer” terwijl ze een sigaretje op stak.”En je bent nog niet eens nat” was mijn snel verzonnen maar flauwe weerwoord.”Maar dat komt” nog zei ze.”Zo meteen in Delft. We raakten geanimeerd met elkaar in gesprek en in tijd van drie minuten ontstond er een soort van vriendschapsband. In die drie minuten werd niet alleen duidelijk dat haar vader een romanschrijver was- Kader Abdolah- maar zijzelf een knappe beweeglijke wereldburger met als beroep freelance make-up artist, die overal waar zij kwam vol zelfvertrouwen haar vriendschappelijkheden rondstrooide. Zodanig dat zij in een mum van tijd mijn gezicht uit het standje ontoegankelijk wist te krijgen.

“Die trein moet ik hebben” en wees op het ding achter mij. De conducteur had al gefloten”Bijna vergeten”.We glimlachen allebei even en willen “high fiven”maar we missen elkaar vanwege de haast. We grinniken.Toch jammer.



Wat een prachtig geschenk Harry zo'n ont-moeting waarin je een glimp van elkaar opvangt!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.