De Herberg

Godenkind van Olette Luijtwieler

    door Yvonne, 02/11/2012 19:23. #43492. 41 reacties, laatste

Ik ben een hele mooie spirituele roman aan het lezen die ik zeer aan kan raden. Het heet: Godenkind van Olette Luitwieler.

Het gaat over Daan, hij is vijftien en niet zoals andere jongens. Al jaren zegt hij geen woord en dit drijft zijn moeder, die hem in haar eentje opvoedt, tot wanhoop. Wat is er toch met haar kind aan de hand? Is hij autistisch, gek? Artsen en hulpverleners proberen hem te diagnosticeren en aan het praten te krijgen. Daan ervaart hun goedbedoelde bemoeienissen als beklemmend en kruipt in zijn schulp. Totdat hij bij een psychiater komt. Godenkind neemt je mee in de belevingswereld van een jongen die niet van deze wereld is. Of lijkt dat maar zo en heeft hij de wereld juist wat te zeggen?

Eerder las ik van haar Zielewind, haar debuutroman, heb ik ook erg van genoten.


Dit stukje gaf me kippenvel, omdat de stilte ook echt mijn ding is:

“Soms denk ik wel eens dat ik op aarde ben om de balans een héél klein beetje te herstellen.
Om mensen een beetje te betoveren met de stilte.
De stilte is namelijk van iedereen. En voor iedereen.
Een gratis kracht voor iedereen”


"Ook als je niet aan de "norm" voldoet,
ben je van grote waarde.


Daan schrijft: “De wereld is not the place to be. De wereld vraagt het onmogelijke, je moet jezelf in delen splitsen, dus voel je je niet meer heel”.


"Zijn mensen zo lastig dan, vind je?"
Ik heb gewoon overal last van! Mensen zitten bovenop me, trekken aan me, en hakken op me in.
Met woorden, vragen, eisen en verwachtingen.
ik heb last van mensen, van geluiden, van gebouwen, van sferen, van ruzies, van antennes, van rook, van drukte, van pijn, van leugens, van drukte, van moeten.
Noem het maar op, het is allemaal te veel, die wereld........


Daan’s moeder vroeg zijn psychiater om een diagnose.
Hij zei; die heb ik niet, er is niets mis met Daan, als ik toch al iets zou moeten zeggen, zou ik hem een godenkind noemen. Hij leeft in een ander bewustzijn. Bekijk hem anders, want hij is ook anders.

Mijn moeder wilde dit boek ook heel graag lezen, maar ze gaf hem al heel snel weer terug.
Het interesseerde haar voor geen meter. Het is zo anders, zei ze.
Ik zei dat het wel mijn wereld was…..blijft een kloof…..
so be it


Doet me denken aan logion 16 :-)


In mijn omgeving worden sommige boeken ook niet gelezen, maar door zo af en toe wat passages voor te lezen, ontstaan er mooie gesprekjes.


Hoi Yvonne, wat je beschrijft doet me denken aan een ander boek wat ik ook erg mooi vond en nog steeds vind maar....

Het boek zegt:

De wereld is not the place to be. De wereld vraagt het onmogelijke, je moet jezelf in delen splitsen, dus voel je je niet meer heel”.


Door dit soort uitspraken kreeg ik destijds een afkeer van onze materiele wereld.
Het neigt erg naar Plato's gedachte wereld.

Wanneer ik eraan terug denk waren er toen gedachten dat ik hier eigenlijk helemaal niet wilde zijn.

Groetjes





Dag Johan,
Ik vind het knap van je dat je die relatie legt tussen je ervaring en Plato.
Ja, inderdaad, de barheid van de realiteit kan je doen verlangen naar een 'weg wezen hier.' Dat is heel menselijk.
Maar dat hoeft helemaal niet te leiden tot een tweedeling van jezelf.
In onze cultuur is die tweedeling ingezet door Plato. Hij zegt:

“Ach Theodorus, het kwaad kan niet verdwijnen. En het een plaats bezorgen bij de goden, gaat toch niet! Zo moet het dan wel fataal rondwaren rond de sterfelijke natuur en rond dit aardse verblijf. Dat is de reden waarom we moeten trachten zo snel mogelijk van hier naar ginds te vluchten. “
(Theaetetus 176, XdWp430)

Plato koppelt vervolgens het lijden aan het aardse leven en het geluk aan een door hem veronderstelde transcendente werkelijkheid (die dus niet van deze aarde is). In die transcendente werkelijkheid is alles alleen maar goed en mooi. In het christendom is dat 'de hemel' geworden, waar 'Onze Vader' zetelt ("Onze Vader die in de hemel zijt")
Daar hoort bij dat je lichaam materie is (de zondigheid des vlezes) en je ziel louter geestelijk, niet van deze aarde. Dat is de tweedeling van Plato.

Zo wordt je dus door Plato uitgenodigd om te vluchten uit het hier en nu en jezelf op te splitsen in lichaam en ziel.

Die uitnodiging sluit aan bij de wanhoop die je soms kunt ervaren over hoe het hier en nu is. Dan wil je alleen maar weg, waarheen dan ook.
De filosoof Nietzsche noemt dat verlangen naar een betere wereld 'Pfeile der Sehnsucht zum anderen Ufer' - pijlen van verlangen naar een andere oever. En hij noemt dat verlangen 'Menschlich, al zu menschlich'.
Dus dat verlangen naar een werkelijkheid zonder ellende en narigheid, dat hoort bij het menszijn, aldus Nietzsche. En daar ben ik het mee eens.

De grootsheid van Nietzsche bestaat er voor mij uit dat hij weliswaar dat verlangen en die vluchtneiging helder ziet, en als menselijk erkent, maar besluit dat hij het met het hier en nu moet doen. Hij weigert te vluchten, waarheen dan ook. De mens die weigert te vluchten noemt hij zelfs de 'Übermensch', want met zijn weigering te vluchten overwint hij het lot.

En precies diezelfde houding trof ik aan in het Evangelie van Thomas, waarin Jezus zegt dat het koninkrijk niet elders is, maar hier en nu.
Ook voor mij is de wereld 'the place to be', ondanks alles.
Maar dat niet alleen. De vlucht uit de pijn betekent ook dat je je afsluit voor geluk. Zie daarvoor de slotpassage uit mijn verhaal over 'De gems in de verte'. Ik heb die zojuist als een Bramhartigheid geplaatst.



@43628
Hoi Johan, als je het boek zou lezen, zou je begrijpen waarom Daan dat zegt.
Ik besef ook wel dat ik het met het hier en nu moet doen, ja, ondanks alles.


P.s. ik denk dat Daan het zo bedoelt dat ie meer loyaal is aan zijn innerlijke wereld dan aan de uiterlijke wereld.


Ik heb het boek waaruit je citeert (nog) niet gelezen, Yvonne. Maar toch veroorloof ik mij de volgende opmerking:
De expressie 'godenkind' hoef je niet te verstaan volgens Plato, als iemand die niet van deze wereld is. In de gnostiek is een godenkind juist deel van die ene werkelijkheid die zich in het hier en nu manifesteert. Een niet-godenkind is iemand die is gevlucht in een gelukzalige fantasie over de werkelijkheid, en daarmee de verbinding met de werkelijkheid is kwijt geraakt.


@43623
Dat is Plato. Binnen en buiten zijn volgens Plato gescheiden, en hij roept er zelfs toe op die te scheiden. In navolging van Plato kun je zelf ook binnen en buiten scheiden.
Die gescheidenheid van binnen en buiten is zelfs spreektaal geworden alsof het een vanzelfsprekendheid is. Maar die is helemaal niet vanzelfsprekend.

Volgens Thomas, en ook volgens mij, zijn voor een heel mens binnen en buiten één. Zie logion 22.
In plaats van te denken in termen van Plato kun je 'de uiterlijke wereld' ook zien als de wereld die groepsgewijs is afgesproken als een beeld van de werkelijkheid. En het geloof in dat beeld, dat veroorzaakt afgescheidenheid tussen binnen en buiten. Maar die afgescheidenheid schep je dan zelf.
Je schept die afgescheidenheid tussen binnen en buiten door je geloof in een veronderstelde en beloftevolle andere werkelijkheid dan die van het hier en nu.


@43634 Dat klopt Bram, ik wilde er geen 3e p.s. van maken, maar in principe is er geen binnen en buiten.


Om nog eens tot Daan terug te keren:
Het is heel goed mogelijk dat je een schrijnend contrast ervaart tussen je binnenwereld en wat je in de werkelijkheid aantreft. Uit wat je citeert geldt dat ook voor Daan, lijkt me.

Op grond daarvan kun je proberen te vluchten uit het hier en nu. Er zijn tal van spirituele vluchtwegen in permanente aanbieding.

Maar je kunt er ook naar streven om vanuit je binnenwereld aanwezig te zijn in het hier en nu.
Dat streven had ik al gevonden bij de existentialisten Kierkegaard, Nietzsche, Camus en Sartre, en vervolgens ook tot mijn grote verrassing in het Thomas-evangelie als de kern van de boodschap van Jezus.
Maar de Jezus van het Thomas-evangelie gaat nog een stap verder dan de existentialisten. Door niet te vluchten, en door je aanwezigheid in de wereld vanuit je binnenwereld, kun je in jezelf een diepte leren ervaren die groter is dan jijzelf. Die diepte is niet transcendent, dus van elders, maar de diepte van de werkelijkheid als geheel in het hier en nu zelf.


@43636 Dank je voor deze aanvulling.


Dit vond ik ooit op de website hier en voel het soms ook zo

De twee gescheiden oevers
vermengen hun stemmen in een lied
van onpeilbare droefheid

Rabindranath Tagore

De rivier, dat is het leven. De oevers in deze tekst dat zijn de twee levenservaringen van de mysticus. Aan de ene kant de intense, alomvattende liefdeservaring.
Aan de andere kant de pijnlijke praktijk van het leven. Die pijnlijke kant zit 'm niet zozeer in de gebeurtenissen, maar veeleer in de verdrietigheid over de afgescheidenheid van zoveel mensen, waarnaar je liefde zich uitstrekt, maar niet ontvangen of verstaan wordt.
Die twee oevers vermengen hun stemmen in dat lied van onpeilbare droefheid.


Mooi Annette, vind het wel passen in dit lijntje. Dank je.


Hallo Annette, ik heb met enige bewondering gelezen wat Bram schreef over de diepte van de werkelijkheid die je in de stilte kunt ervaren.Het treft me zo, omdat ik dat ervaar in de momenten van mystieke verbondenheid. Tegelijkertijd meen ik je pijn te herkennen. De wetenschap dat de verbinding er is, en dat afgescheidenheid een illusie is, dringt zich op zo'n mystiek moment op. Het gevoel van gemis is het gevoel van gemis naar het eigen diepgevoelde bewustzijn van eenheid. Iedere pijnlijke confrontatie met de realiteit van de dag - met de illusie van afgescheidenheid - biedt een opening om de kennismaking te hernieuwen. Soms doet dat erg pijn, omdat de ziel volledig openstaat en eelt laag voor laag wordt afgepeld. Maar de gevoelde pijn doet de elementen samenvloeien in het totaal. En je hoeft er eigenlijk niets voor te doen. Het gebeurt zodra je openstaat voor de realiteit, de prikkels, jouw reacties, je geraaktheid...... dan stroomt de rivier door je heen, en je zwemt mee. En dan kun je handelen vanuit verbondenheid. Dan zie je de verschijnselen en de essentie tegelijkertijd. Zo ervaar ik het tenminste. Soms lijd ik, soms voel ik een diepe vreugde. Het zijn niet meer de bewegingen van het gemoed, maar de bewegingen van de rivier. Voortgekomen uit geraaktheid. Heel erg vaak voel ik nog de diepe pijn van het gemis, zonder me daar bewust te zijn. Maar het is altijd aanwezig: zowel de pijn als de verbinding (anders zou er geen pijn zijn).


@43631

Hoi Yvonne,

Ik besef ook wel dat ik het met het hier en nu moet doen, ja, ondanks alles.

Misschien wel mede door alles ?

Groetjes,



Ik denk te snappen Johan hoe je dat bedoelt, maar zou je dat eens uit willen leggen, zodat ik je niet mis-versta?
groetjes terug


Zou je blijdschap herkennen als je geen verdriet ervaart?
Ik heb hier een jong poesje, 7 weken. Zij is een wondertje en erg ondernemend. Ze leeft haar leven en klimt op van alles en valt er ook weer af. Als ze iets leuks ziet dan zie je haar springen en dansen en spelen. Maar toen ze de trap ontdekte vond ze het mooi omhoog te klimmen, maar leerde snel dat je er ook af kunt vallen, dan zit ze beteutert te kijken. Maar dat ontdekken, daar geniet ze van. Er zijn natuurlijk dingen waarvan ik liever heb dat zij die niet ontdekt, zoals mijn dressoir met engeltjes.

Ik vergelijk dit vaak met het leven. Natuurlijk heb ik ook verdriet. Twee van mijn kids zitten in een echtscheiding,ik help waar ik kan, maar ik probeer ook oog te hebben voor mooie dingen, voor nieuwe ontdekkingen in het leven, spirituele momenten.

De rivier heeft nou eenmaal twee oevers. Stel je voor dat hij er maar één heeft, dan loopt het water weg en kunnen wij niet meer meestromen.
Het koninkrijk Gods is er echt, maar de realiteit ook.


Hoi Bram,
Bedankt voor je toelichting.
En wil je nog bedanken dat je destijds best ferm verwoordde het niet eens te zijn met Plato.

Toen waardeerde ik dat niet op zijn waarde kon ik toen ook niet.

Groetjes









Hoi Yvonne,

Johan@

Ik denk te snappen Johan hoe je dat bedoelt, maar zou je dat eens uit willen leggen, zodat ik je niet mis-versta?
groetjes terug.

Misschien wel mede door alles ?

Wanneer ik zeg ondanks alles, kies ik voor één kant van de dualiteit en maak er een tegenstelling van in mijn zienswijze.
Maar wanneer ik zeg mede door alles dan zie ik de dualiteit als eenheid.


Groetjes


Lieve Annette, dank dat je laat zien dat je in je gevoel blijft staan. Mogelijk verlies ik me in speculaties. Maar van mij mag de rivier buiten haar oevers treden!


@43646 Dank je Johan voor jouw antwoord.
Ik zag het zelf zo dat het glas zowel halfvol als halfleeg kan zijn.
Misschien komt het wel op hetzelfde neer.


Hoe ontstaat afgescheidenheid eigenlijk?
Als je het nog niet kent, lees dan het verhaal van de drie roodborstjes nog maar eens.
Er is het bijna-vertrapte roodborstje.
De drie eerste roodborstjes hebben een geloof. Ze duiden de gebeurtenis binnen het kader van hun geloof. Maar hun duidingen zijn niet de gebeurtenis, de betekenissen die ze aan de gebeurtenis geven zijn geen deel van de werkelijkheid. Het zijn zelfgeschapen bedenksels. Door zich te vereenzelvigen met hun duidingen, zien ze niet de gebeurtenis, ze zien alleen maar hun eigen duiding. Ze zien wat ze denken dat er is gebeurd conform hun geloof, niet wat er werkelijk is gebeurd. Daardoor zijn ze afgescheiden van wat er 'buiten' werkelijk gebeurt.

Die duidingen, die dus niets anders zijn dan bedenksels, vervangen ook het vanzelfsprekende medeleven dat er zonder die duidingen zou zijn geweest. Door voorrang te geven aan de duiding boven het medeleven, scheppen ze zo afgescheidenheid van hun medeleven dat er van nature wel is, maar dat toegedekt wordt door de duiding.
Dat verklaart voor mij ook waarom fanatieke gelovigen zo onbarmhartig en zelfs wreed gewelddadig kunnen zijn. Hun geloof heeft hen ontmedemenselijkt.

Voor het vijfde roodborstje is zijn blik op de werkelijkheid niet versluierd door een duiding. Hij 'ziet' en wordt daardoor bewogen. Zijn 'binnen' en 'buiten' zijn één. Daarom kan hij het bijna-vertrapte roodborstje ook raken en bewegen met zijn lied.



Het 5e roodborstje staat m.i. dus symbool voor het godenkind.

Aan het eind van het boek gaat Daan iets doen met zijn "binnenwereld", hij gaat zelf een wereld bouwen, adhv een film, zodat de mensen erin worden meegezogen, zodat ze even denken dat die wereld echt is.


Nou, dat weet ik nog zo net niet, Yvonne.
Je ontwaakt uit een aangeleerde illusie, en dan komt de grote vraag:
Schep je een nieuwe illusie - want dat kun je dan - of handhaaf je de leegte?
Zie mijn recente Bramhartigheid over 'Noli me tangere'. Maria Magdalena is bereid een nieuwe illusie te scheppen door haar verlangen naar een Jezus buiten zichzelf.
Maar Jezus zegt: niet doen, laat los, maak geen nieuw geloof van me.

Daar gaat ook een andere tekst uit het Nieuwe Testament over, dat je, als je je huis schoon hebt gemaakt, je ook de deur open zet voor nieuwe demonen. Houd je je huis schoon, of laat je een nieuwe demon binnen? En wat die demonen betreft: die zijn 'legio'.

De verleiding volgt steeds hetzelfde patroon. Je verneemt eerst dat je niet deugt, omdat je zondig bent of gehecht aan je ego, en dan krijg je een heilsboodschap, een hemel na de dood of een leven zonder pijn. Zoiets, in legio vormen.

Ik weet niet of dat patroon ook past op Daan. Dat laat ik aan jou over. Ik verneem het graag van je, ik ben echt benieuwd.


Ik begrijp wat je bedoelt, Bram.
Dat is idd een gevaar, dank voor je commentaar, al met al vind ik het een boeiend lijntje geworden.



Logion 105 is hierop toch ook van toepassing? De smartelijke terugblik. Liever koppig blijven hangen in de oude ideologie dan te beseffen wat die heeft aangericht?
Over het niet maagdelijk houden van de ziel?

Maar Daan kan toch ook vanuit de leegte iets doen, vanuit het Zijn? Vanuit zijn diepste werkelijkheid. Dat is toch geen illusie? Of is elke invulling een illusie?


@ 43654 "Maar Daan kan toch ook vanuit de leegte iets doen, vanuit het Zijn? Vanuit zijn diepste werkelijkheid?"

Dat is een heel wezenlijke vraag, Yvonne. Mijn antwoord is 'ja, natuurlijk kan dat'. Alleen heb ik vandaag geen tijd meer om daar op in te gaan. Morgen ben ik ook de hele dag bezet, dus dat wordt a.s. maandag voor ik zal antwoorden.
Ik moest hierbij meteen denken aan een tekst van de Egyptische farao Echnaton: 'Aton is de scheppende kracht in je hart.'
Tot maandag.


Ik wacht rustig af, tot maandag Bram.

Je vroeg nog @Ik weet niet of dat patroon ook past op Daan. Dat laat ik aan jou over. Ik verneem het graag van je, ik ben echt benieuwd.

Ik denk dat Daan, gesterkt door zijn psychiater die hem niet wil normaliseren, maar hem werkelijk ziet en serieus neemt, zich eindelijk opent en dat dan zijn bijzondere kwaliteiten naar buiten komen. Dat dan zijn zwakte zijn kracht wordt, en zich eindelijk kan openbaren. Ik denk dat deze roman ook laat zien hoe gevaarlijk het is om mensen die afwijken van de norm, te miskennen.


Johan@43648

Hoi yvonne,

Nee zo bedoel ik het niet.

Wanneer ik zeg:

Ik besef ook wel dat ik het met het hier en nu moet doen, ja, ondanks alles.

Het woordje, ondanks verdeelt mijn inzicht in werkelijkheid in twee kampen namelijk goed en slecht.
Dan zie ik dualisme als een invulling van 2 dingen die elkaars tegengestelde zijn.
Op zich niets mis mee natuurlijk.

Maar, wanneer ik kan zeggen dat ik het met het hier en nu moet doen mede door alles dan is er een inzicht die mijn werkelijkheid niet verdeeld.
Dan zie ik dualiteit als eenheid.


Groetjes



Ach nee, Johan, dat bedoel ik heel anders.
Met 'ondanks alles' bedoel ik dat sommige gebeurtenissen in het leven pijn kunnen doen, naast andere die vreugde opleveren. Dat behoort tot het domein van de ervaringen. Die zijn wat ze zijn.
Maar wanneer je uit de ervaringen stapt en je jezelf overlevert aan het domein van de bedenksels, kun je daar begrippen als goed en kwaad tegen komen. Dat zijn oordelen die niet tot de ervaring behoren. Goed en kwaad worden dan 'dingen', als op zichzelf bestaand, los van de mens, zoals stoelen en tafels. In dat domein van de bedenksels is er dualiteit, want stoelen zijn geen tafels.
Als ik het heb over 'ondanks alles' blijf ik, willens en wetens, in het domein van de ervaringen. In dat domein is er pijn en vreugde en alles daartussen, als onmiddellijk ervaren werkelijkheid in mijzelf en buiten mijzelf. Dat heeft met de zogenaamde dualiteit van 'goed' en 'kwaad' niets te maken.
Ik vind het van wezenlijk belang om dat onderscheid helder te maken, tussen ervaring en bedenksel.
Pijn en vreugde, met alles daartussen, zijn mensellijke ervaringen. Goed en kwaad als buiten de mens bestaande dingen zijn bedenksels.

Je kunt je handelen in de wereld baseren op de morele oordelen passend bij de bedenksels van 'goed' en 'kwaad'. Dan reageer je dus vanuit die bedenksels.
Je kunt je handelen in de wereld ook baseren op je eigen ervaringen, de bewogenheid van je hart.
Dat zijn twee heel verschillende manieren van in de wereld staan.

Veel spirituele concepten gaan over de zogenaamde non-dualiteit. Jij hebt het er ook over. Dualiteit bestaat echter alleen in je bedenksels. Het is wat mij betreft een correct inzicht dat je dat los zou kunnen laten.
Als je dat loslaat, als je uit het domein van de bedenksels stapt, komt als vanzelf de bewogenheid van het hart tevoorschijn, de ervaring van pijn en vreugde met alles daartussen.
Geheel ten onrechte wordt het loslaten van dualiteit vaak uitgelegd alsof je alles goed zou moeten vinden. Dat zou dan zelfs het kenmerk van liefde zijn. Maar dat is dan zelf ook weer een bedenksel. Die opvatting, dat je alles goed zou moeten vinden, behoort nog steeds tot het domein van de bedenksels. Die opvatting is zelfs de ultieme ontkenning van je menselijkheid.

Als ik zeg 'ondanks alles' dan bedoel ik dat in de ervaring het leven soms (let wel: soms) pijn kan doen. Om te ontsnappen aan die pijn kun je vluchten in een bedachte non-dualiteit, waarin, o wonder, ineens alles mooi en goed is en er, bovenal, geen pijn meer is. Ik verkies de werkelijkheid in en buiten mijzelf boven die roze droom.
Die roze, fictieve, non-dualiteit, is iets heel anders dan het werkelijk loslaten van alle duale bedenksels.
Maar het onderscheid tussen non-dualiteit als bedenksel en de non-dualitiet in de ervaring van wezenlijke eenheid blijkt nogal lastig te zijn.


Hoi Bram,

Johan@

Als ik het heb over 'ondanks alles' blijf ik, willens en wetens, in het domein van de ervaringen. In dat domein is er pijn en vreugde en alles daartussen, als onmiddellijk ervaren werkelijkheid in mijzelf en buiten mijzelf.

Ik ook hoor Bram, vind alleen dat wanneer ik het woordje 'ondanks' vervang door het woordje 'mede' het verwarring kan voorkomen.

Groetjes



& 43656
Dag Yvonne,
Lees mijn laatste Bramhartigheid eens. Dan kom ik er morgen hier op terug.


#43652
Je ontwaakt uit een aangeleerde illusie, en dan komt de grote vraag:
Schep je een nieuwe illusie - want dat kun je dan - of handhaaf je de leegte?

#43669
Maar het onderscheid tussen non-dualiteit als bedenksel en de non-dualiteit in de ervaring van wezenlijke eenheid blijkt nogal lastig te zijn.

Deze twee opmerkingen van Bram raken mij. Beide herken ik, zowel het ontwaken uit het eerste als ook het weer in "slaap vallen" door een illusie over bijv. non-dualiteit te creeeren. Zoals ik het nu zie komt dat bij mij vooral door het vastzetten van de ervaring, in een conclusie, in een vaste omschrijving of een recept, dat is zo'n verwarrende valkuil.... De leegte is onomschrijfbaar, en mijn geest kan alleen in beelden en vormen voorstellen.


Hoi Marianne,




De leegte is onomschrijfbaar, en mijn geest kan alleen in beelden en vormen voorstellen.

Maar die beelden en vormen kunnen voor mij een geweldige richtingwijzer zijn.

Groetjes


Zeker Johan, zolang je maar beseft dat die beeld en vormen je eigen creatie zijn en niet op zichzelf buiten jou bestaan.


Hoi Bram ik heb jouw Bramhartigheid gelezen.
Tot morgen.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.