De Herberg

Niet Oordelen

    door Michel, 21/11/2012 17:31. #43702. 8 reacties, laatste

Misschien is er wel vaker over gesproken op deze site maar ik zou toch iets willen delen over een bepaald inzicht wat ik heb gekregen,

Waar ik mij al lange tijd over verbaasd en ook behoorlijk aan geërgerd heb is het gemak waarmee veel mensen schelden en vitten op elkaar, mensen hebben een slechte bui of er gaat iets mis en de ander heeft het gedaan,

Zal de ziektes die toegewenst worden of benamingen die veel gebruikt worden voor de medemens niet noemen maar dat weet iedereen wel,

Wat mij het meeste irriteerde en nog irriteert is waar veel mensen het lef en egotisme vandaan halen om zo met hun medemens om te gaan, Waar haal je het recht vandaan om zo te doen ?

Of zijn mensen gewoon dom, dat ze zich zo belangrijk voelen ?

Begrijpen ze dan echt niet hoe ongelofelijk je mensen kunt kwetsen met dit soort gedrag en dat soort uitspraken ?

Dat soort gedachten komen altijd in mij op en dat soort dingen niet begrijpen levert veel frustratie op,

Wat niet wegneemt dat ik zo heilig ben natuurlijk,

Zelf heb ik ook menig keer mensen gekwetst met mijn onbehouwen gedrag of opmerkingen,

En dan kom ik op het punt van niet oordelen waar Jezus het ook over had,

Jezus had het er over dat we moesten stoppen met oordelen want met het oordeel waarmee wij zouden oordelen zouden wij geoordeeld worden,

Probeer nu een tijdje als ik dit soort dingen tegenkom
(waar ik het boven over had),deze raad echt toe te passen,

Dus als ik in mijn omgeving iemand overduidelijk heel onredelijk tegen iemand anders zie doen of als ikzelf merk dat ik mijn slechte bui op een ander projecteer of zelf (naar mijn mening ; )) onredelijk
behandeld word niet te oordelen,

niet op een krampachtige manier maar meer vanuit de afspraak met mezelf niet te oordelen en ook vanuit de wetenschap dat ik niet het recht heb een ander te oordelen of te veroordelen.

Ik merk dat dat een heel bevrijdend effect heeft,

Als je slecht behandeld word of je ziet dat een ander slecht behandeld word en je gaat oordelen of je gaat het veroordelen dan trek je het frustrerende gedrag van die ander naar je toe en dan maak je het tot jouw probleem waardoor jij zelf ook minder aangenaam voor anderen word,

Als je dingen gewoon waarneemt zonder er een oordeel over te vellen (en er dan dus over te gaan piekeren ) slaat een belediging aan jou adres of irritatie die het gedrag van anderen misschien oproept dood,

Zo word je niet steeds geraakt door ieder dingetje waardoor je geest vrij blijft om zich bezig te houden met dingen waar het echt om gaat,

Je leeft in ieder geval veel relaxter,

Bovendien krijg je ook meer inzicht in dingen die je zelf kunt verbeteren en misschien wat toleranter in kunt worden,

In het algemeen word er veels te veel tijd verspeeld aan allerlei onbenulligheden en vetes die uitgevochten moeten worden,

mensen zijn vaak voortdurend bezig zichzelf te verdedigen,

Wat ik merk als je probeert te stoppen met oordelen en meer gaat waarnemen, als ik het zo mag noemen, veel frustraties gaan verdwijnen en je ook meer en meer zelf de verantwoordelijkheid gaat nemen voor je leven en hoe je je voelt terwijl je ook nog eens makkelijker in de omgang word.









Ik vind het heel prettig om dit te lezen, Michel. Dank.


Hoi Michel, vanmiddag heb ik me vreselijk geergerd omdat ik een afspraak had gemaakt en me gestresst had om op tijd te zijn et toen daar 20 min moest wachten. Ik was me bewust tijdens het wachten dat ik pissig was, en dat ik daar iets of niets mee kon doen, en dat het waarschijnlijk beter zou zijn er niet iets mee te doen. Maar mijn ergernis was schijnbaar te groot of mijn wil te zwak, in ieder geval schoot ik uit mijn slof en zei dat ik de zin van afspreken niet zag zitten als ik dan 20 min moest wachten waarop de dame antwoorde dat als het mij niet beviel ook wel weer kon gaan,wat mij natuurlijk nog pissiger maakte. Uiteindelijk na 5 min kibbelen ben ik gegaan (het was bij de opticien voor zoiets belachelijks als een oogopmeting)

Ik ben de hele middag er van door de wind geweest, want ik houd helemaal niet van konflikten, en ik dacht eerst , had nou maar je mond gehouden dan had je nu je nieuwe bril gehad.En dat ik niet zo onaardig tegen mijn medemens mag zijn.

Uiteindelijk ben ik met mijn therapeut, de hond gaan wandelen, en realiseerde ik me dat het allemaal ok is. Ik veroordeel deze dame niet, en mezelf ook niet.
Wat het eigenlijk probleem in dit geval was, dat ik teveel dingen in een middag wil doen en dan gestresst ben. (en de mevrouw teveel rdv's in een middag en ook gestresst) Niet goed of fout, gewoon weer een les geleerd.

Dus ja ik vind je hebt gelijk, je moet niet altijd over andere mensen en jezelf willen 'oordelen', aan de andere kant, soms gebeurt het, tenslotte zijn we maar mensen en nog geen Goden, en dan denk moet je jezelf afvragen wat er nu eigenlijk gebeurt is en waarom.


Hallo Lies, heb je je zelf ook de kans gegeven om te lachen? Ik vind het namelijk om je te bescheuren! Ik lach je zeker niet uit, ik herken dit zo. Ik ben ook wel eens uit mijn slof geschoten tegen een Telegraaf medewerker die besloot om op zeer bureaucratische wijze een schrijnend geval op te lossen. Had niet gehoeven, maar ik was gekrenkt. Ik heb hem mijn excuses aangeboden, ehhm...geloof ik. Maar ik moest er ook wel om lachen. Ik was als een stampend kind dat gelijk moet en zal hebben. Heerlijk. En dan gaat alles mis.

Je kunt dit zo zwaar maken als je wilt. Hoe gekraakt ik me het afgelopen jaar niet heb gevoeld door botte schuldeisers. Zat ik aan de receiving end. Ze hadden gelijk, zeker, ze hadden gelijk. Waarom deed hun gelijk dan zo'n pijn? Tegelijkertijd hielp het me om er wijsheid uit te putten die voorbij dat ene simpele incident ging. En toen ik dat inzicht ging uitstralen in mijn communicatie met schuldeisers, ontstond er wederzijds mededogen. Niet dat het niet moeilijk bleef overigens, ik had nog wel wat meer issues met die affaire.

Ik kan om mezelf lachen als ik zo tekeerga. Het maakt het lichter, en geeft je de ruimte om jezelf te herpakken, en gewoon je excuses even aan te bieden. Dan kan er ook wederzijds mededogen groeien. Want er is, terwijl je jezelf verliest altijd een innerlijke getuige. Die is mild, lacht je toe en toont je je ware bedoelingen.

Als je op het punt komt dat je werkelijk agressief wordt, en je echt schade dreigt te gaan aanrichten, dan komt het inzicht met een klap. Veel mensen kunnen die klap niet aan, zien hem al wel aankomen en trekken enigszins aan de rem. "Brown and Mild eyes", dof en moegestreden. Niet meer in staat om de rijkdom te zien.

En soms komt woede uit de geraaktheid van het hart. Oprechte woede. Dat soort woede wordt vaak onderdrukt. Dat is zo fundamenteel, dat het echt een beetje taboe is. Maar als je die woede uit, dan ben je wel oprecht, en dat mag iemand ontvangen, of naast zich neer leggen. Want als je oprecht bent, dan handel je vanuit de liefde. En dan is je woede niet verzengend, maar zij reikt uit.

Ik doe geloof ik een beetje van beiden. En om mijn intentie te eren, hou ik me meestal in als ik voel dat het niet klopt. Of ik reageer me af. Of ik ga even mediteren. Geeft ook nog wel eens inzicht. En soms lukt dat niet. Hihi.


nee dit was geen woede uit geraaktheid van het hart, dit was ongeduld.

En ja ik kan er wel om lachen, dat ik zo een drama maak vanwege iets kleins.

Wat ik vandaag gewoon herkende is dat ik er ergens wel voor kies zo te reageren en daarna me verschrikkelijk voel, en het liefst nog meer me opwind als een klein kind inderdaad dat zijn gelijk wil.

Uiteindelijk is het inzicht dat je gewoon niet altijd het juiste doet. Niet altijd het juiste kiest. En daar moet ik het mee doen.Ik ben niet perfekt.

Achteraf wel innzicht waarom het niet anders kon, en dan kan ik wel weer lachen.
En als ik andere over vertel al helemaal; 'ik was zoooooooooooooo kwaaaaaaaaaaaad' waarom dan?

ehe ik moest even wachten op mijn beurt.

hahaha

Ik snap in ieder geval waarom ik met kinderen werk ;-P Voel me erg thuis onder hun.



Ja, dat is wezenlijk, Lies, dat je de bewogenheid van het hart leert onderscheiden van andere emotionele toestanden.
De bewogenheid van het hart is zelf egoloos, maar vraagt je wel je eigen unieke talenten in te zetten: wat kan ik, deze unieke mens, in deze situatie doen?


@
Dus ja ik vind je hebt gelijk, je moet niet altijd over andere mensen en jezelf willen 'oordelen', aan de andere kant, soms gebeurt het, tenslotte zijn we maar mensen en nog geen Goden, en dan denk moet je jezelf afvragen wat er nu eigenlijk gebeurt is en waarom.

Vaak oordelen we elkaar vanuit een slechte stemming en maak je het elkaar onnodig moeilijk of je kwetst elkaar echt,

vaak laat je jezelf in zo'n stemming gelden en op zo'n moment denk je ook nog dat je gelijk hebt of dat het nodig is maar in veel gevallen belast je anderen en jezelf daar onnodig mee,

Toch merk ik wel dat als je daar bewust op gaat letten en jezelf oefent in zelfbeheersing, dus eerst tot 10 telt voordat je uit je slof schiet en bewust de ander ''laat'' (dus niet oordeelt of de ander veroordeelt) je jezelf ''bevrijd'' als ik het zo noemen mag, je hebt wat minder ''ballast'',

Wat natuurlijk niet wegneemt dat dit soort dingen nou eenmaal gebeuren,

We blijven mensen natuurlijk,

Wat Bram noemt vind ik mooi,

De bewogenheid van ons hart is egoloos,

Het is mooi om meer vanuit de bewogenheid van het hart te leren werken en ook om daar meer mee ''samen te werken''.






Dankjewel Michel, je hebt mij in een hele concrete situatie verder geholpen door dit zo te verwoorden.


Michel,

Dit is ook verlichting !

(de bevrijding van zwaarte)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.