De Herberg

Destino : Dali,Disney,Opeth.

    door Harry, 05/02/2013 09:26. #44212. 19 reacties, laatste


De Griekse God Chronos wordt verliefd op
een sterfelijke vrouw.

Sterfelijkheid tegenover Onsterfelijkheid met de Tijd als wrange brug.

www.youtube.com/watch?v=IcPZ69myGec



prachtig, zowel muziek als beeld, en als je dan ook nog leest dat het onafhankelijk van elkaar gemaakt is..Past precies

dank je wel, Harry



Ha Liesbeth,

Leuk te lezen dat jij dat ook goed vindt.

Het is idd. opmerkelijk dat twee creatie's
die volstrekt onafhankelijk van elkaar zijn gemaakt, zo goed bij elkaar passen.

Zoals je misschien merkt heb ik een vrij brede muzikale belangstelling.Dit strekt zich uit van de hardste rock, via blues en jazz,tot ingetogen klassieke pianowerken.Maar ook wel traditionals uit andere culturen of fusion daartussen.

Hoofdzaak is is dat het ergens een snaar moet raken qua drive,tekst,ritme etc.

Ondanks alles heb ik de stilte bovenaan het lijstje staan.Maar wanneer de stilte moet worden doorbroken dan maar met goede muziek:


www.youtube.com/watch?v=DPL_SV3n7IU


Prachtige clip, maar niet echt een gelukkig koppel, hé.
Alles wat wij met onze zintuigen kunnen waarnemen is verandering, beweging, groei en verval, geboren worden en sterven. Daarbij ervaren we onze huid als de begrenzing van wie en waar we zijn. Vandaar de illusie dat we gevangen zitten in een stukje tijd en plaats. Tegelijkertijd is de eeuwigheid en oneindigheid aanwezig tot in de kleinste cel, waarmee ons lichaam opgebouwd is, zelfs tot in het kleinste materiedeeltje en reiken onze dromen, als we ze durven dromen, tot ver voorbij de sterren en tot ver voorbij de sterfelijkheid van ons lichaam. Maar eeuwigheid maakt ons mensen meestal bang. Google maar eens afbeeldingen van Chronos en zie hoeveel keer hij symbolen van de dood met zich meedraagt.



Wat mij betreft Johan, sla je hier de spijker op z'n kop.
Laten we eerlijk zijn; het voortschrijden van de tijdelijke tijd brengt ons steeds dichter bij punt X.Punt X is dan het tijdstip van ons overlijden.Het is mi.vanzelfsprekender om daar bang voor te zijn dan dat het vanzelfsprekend is onze eeuwige totaliteit te overzien die dan de geruststellende gedachte zou moeten genereren dat het allemaal wel goed komt.


Ik kan er heel stoer over doen of juist verheven en hier melden dat ik precies wat hoe levens en stervensprocessen in elkaar zitten en dat ik dan niet meer bang ben om te sterven,maar helaas ik weet het niet.Ik weet niet.Dus mijn persoonlijke stervensproces zal er niet één zijn van vertrouwen.


O ja, herkenbaar.. Ik zal er ook niet stoer over doen. We komen die angst regelmatig tegen, meestal in een vermomde vorm. Toch denk ik ook dat als de die beperktheid in ons leven voorop zetten, dat we niet volop leven. Een tijd geleden zag ik in een antiekwinkel een soort reisaltaartje dat in de 18de eeuw door rijke vrome burgers in de koets werd meegenomen, als ze naar hun kuuroord trokken of zo... Het had het opschrift "Memens Momentum" (heb geen latijn geleerd en weet niet meer of het helemaal juist is, verbeter maar wie het weet..., maar het verwijst waarschijnlijk naar "gedenk het moment dat gij zult sterven...") en het bevatte een kruis en een kleine schedel. Ik stelde me voor dat ze het onderweg verschillende keren per dag openden om in het aangezicht van de dood te bidden. Dat zie ik niet als bevrijdend, dat moet een enorme hypotheek op het leven hebben gelegd: de dood (en het oordeel daarna) als voortdurende vermaning. Ik geloof dat als we de eeuwigheid willen leren kennen, dat die ook overal in ons leven aanwezig kan zijn: in een aanraking, in een blik van iemand die mij voorbijgaat in de supermarkt, als ik met vrienden op café zit, in meditatie of gewoon als ik in de auto zit. Het maakt niet uit waar en wanneer. Ineens is het er als de zon die door de wolken breekt. Het is een handreiking zoals in "de schepping" van Michelangelo, maar niet aan het begin van de tijden, maar op de meest onverwachtse momenten, midden in onze gewone bezigheden. Soms blijf ik ook achter met het lege omhulsel zoals in het filmpje, maar een flirt met de eeuwigheid, ja, moet kunnen.....



Ben ik met je eens hoor.

Géén onnodig zware hypotheek op het leven aub...(mooi gezegd trouwens.)

Het leven is er niet voor om krom te lopen van de belasting.
Maar rechtop met je borst vooruit.
Met de longen vol levengevende adem whaha.


Harry, je zegt: "Géén onnodig zware hypotheek op het leven aub..."
Maar dan ook geen onnodig zware hypotheek op de dood aub.
En ik doe ook niet mee met de zin van Johan:
"We komen die angst regelmatig tegen."
Ik kom die angst voor de dood in elk geval niet tegen, dus ik ben geen deel van Johans 'we'.
Ik heb dat uitgelegd in mijn toelichting bij logion 111.
Zo kan het ook, en zo geldt het in elk geval voor mij.


Bram, ik beschouw elke angst als een vorm van doodsangst, ook al is ze niet meteen als dusdanig herkenbaar, maar ik zal die uitspraak voor eigen rekening nemen. Een proef die ik voor mezelf maak is de volgende: Als ik angst voor iets voel opkomen plaats ik het in een perspectief van eeuwigheid en dan blijkt het altijd gewoon weg te smelten. Angst lijkt dus verbonden met het onze gedachte aan sterfelijkheid.
Je toelichting bij logion 111 gaat hier ook over, lees ik. Ja, ik kan me daar in vinden. Het enige verschil dat ik bij mezelf merk: Gevoelens zoals angsten steken de kop op, telkens in verschillende gedaantes. Ze kunnen overwonnen worden en ze kunnen op een later tijdstip terug zijn, vaak waar en wanneer ik het niet verwacht. Ik bedoel, het is vallen en opstaan. Er is een hele weg mee te gaan. Ik voel wel een plek van rust in mij ontstaan, iets dat er vroeger niet was en waar ik nu naartoe kan, maar de dag dat ik vrij zou zijn van elke angst, tja... ik ben er nog niet hoor. Ik heb regelmatige ervaringen van tijdloosheid, maar dus nog niet die ene die me voorgoed opgetild heeft.



Ja Bram,

Staan die twee hypotheken niet met elkaar in verband?

Of kan een mens met volle teugen van het leven genieten en tegelijkertijd zero angst hebben voor de dood?

Voor mijzelf geldt het volgende:

Ik ben nu 56 en het aantal momenten dat ik blij ben dat ik daarmee het merendeel heb gehad,wordt steeds talrijker.



Harry,

Staan de beelden die je aan leven en dood hebt gegeven misschien met elkaar in verband..?

Ja, ik kan volledig genieten van het leven en geen angst hebben voor de dood.

Dat is al heel lang bij mij. In mij is er een overtuiging een soort van "weten" dat de dood goed is voor mij. En ik heb geen depressie ofzo, geniet volledig van mijn leven, mijn dochterje en mijn overweldigende liefde voor haar, en de bijzondere samenleving waarin ik leef.
Maar mocht mijn tijd daar zijn dan is het goed. (alhoewel sneeuw en ijs prachtig zijn.., kijk ik wel uit naar het voorjaar! ;-) )


Johan, dat jij alle angst als een vorm van doodsangst beschouwt is je goed recht, maar wel een persoonlijke opvatting.
En waarom moeten gevoelens overwonnen worden? Dat gaat niet lukken, want inderdaad dan steken ze later toch hun kop weer op.
Zie onder Stapstenen: emotionele openheid


Beste Harry,
Je hebt hier al vaker je tamelijk sombere levenslied gezongen. Ik zie dat bij jou niet als een uiting van een depressie. Het komt mij over als een welhaast fundamentalistische levensovertuiging.
Het kenmerk van zo'n overtuiging is dat je met je zelfervaring midden in die overtuiging gaat wonen. Je koppelt je identiteit aan die overtuiging.
En tegelijkertijd bespeur ik door al die sombere berichten een heel andere Harry, zoals bijvoorbeeld laatst in je bericht over die Russische vrouw. Daarin gedraag jij je uiterst liefdevol en desondanks houd jij jezelf voor dat je niet in staat bent tot liefde. Dat is bijna potsierlijk. Nou nee, Harry, dat neem ik niet serieus; ik ken je ondertussen beter.
Ben jij van plan om je tot je dood aan die sombere levensovertuiging vast te blijven plakken? 't Is maar een vraagje natuurlijk.




#44281@Ja, ik kan volledig genieten van het leven en geen angst hebben voor de dood.
Dat is al heel lang bij mij. In mij is er een overtuiging een soort van "weten" dat de dood goed is voor mij.

dag Willeke

Je woorden te "weten" dat de dood goed voor je is intrigeert me.
De dood is m.i. het ultieme loslaten.
Het los laten van het lichaam en vaak ook het loslaten van een lijdend lichaam.
Sterven maakt m.i. vrij.
De weg naar het sterven is m.i. voor een ieder anders.
Ik kan me voorstellen dat de overgang van gezond naar ernstig ziek worden en te horen krijgt dat je niet meer lang te leven hebt, dit je bestaan op zijn kop kan zetten en de weg vrij kan maken voor niet vermoede angsten.

Ik bespeur bij mezelf wel angst voor eventueel ernstig lijden.
Wat de dood aangaat is er de voorkeur te leven en het besef dat ik ooit doodga en dat dat goed is.


Het onderwerp van deze draad is sterfelijkheid tegenover onsterfelijkheid, zoals Harry zei in zijn openingsbericht.

Daar kun je heel veel over zeggen, maar de vraag is: van waaruit spreek je?

Je kunt dat zeggen vanuit een identificatie van je bestaan met een verbeelding van de werkelijkheid. Bij zo'n verbeelding van de werkelijkheid behoort een geloofsovertuiging, namelijk dat je verbeelding van de werkelijkheid de enige ware werkelijkheid is. Ook allerlei mensen die zichzelf als niet-religies beschouwen hebben zo'n geloofsovertuiging: het geloof in hun eigen niet-religieuze verbeelding van de werkelijkheid. Dus zowel religieuze als niet-religieuze mensen kunnen opgesloten zitten in hun verbeelding. Ze zullen die verbeelding gewoonlijk delen met een collectief waartoe ze menen te behoren. Maar ook dat collectief is een onderdeel van de verbeelding.

Als je over de dood spreekt vanuit zo'n verbeelding, maakt het geen enkel verschil of je nu wel of niet gelooft in een hiernamaals. Zowel de ontkenning daarvan als de bevestiging van je geloof daarin, dat speelt zich allemaal af binnen dezelfde grenzen van dezelfde verbeelding. Binnen de grenzen van de verbeelding maakt het helemaal niets uit wat je daarvan vindt. Het is allemaal fictie. Alle ruzies daarover, alle verkettering, het is allemaal fictie. Alle spreken daarover vanuit de verbeelding is zelf ook verbeelding.

Maar er is een andere mogelijkheid. Het is mogelijk om uit de verbeelding te stappen. Dan kom je in de zijnservaring waarover mystici spreken. De menselijke mogelijkheid om uit de verbeelding te stappen, is een universeel menselijke mogelijkheid waar geen enkele spirituele traditie het monopolie op heeft. Sterker nog: als atheïst heb je een grotere kans om met je zijnservaring los van de verbeelding te geraken dan als gelovige in welke traditie dan ook. Want in de gelovige tradities is het geloof in de collectieve verbeelding van de werkelijkheid heel dwangmatig. Een atheïst hoeft daar geen last van te hebben.

De mogelijkheid van de zijnservaring buiten de verbeelding heb ik bij verschillende logions van het Thomas-evangelie beschreven, bijvoorbeeld in login 54. Daar benoem ik de innerlijke waarnemer als deel van het zijnsbewustzijn buiten de verbeelding. Omdat in deze draad enkele malen over angst voor de dood wordt gesproken, citeer ik een stukje uit mijn toelichting. Het gaat over de kenmerken van het toeschouwend bewustzijn. Een van die kenmerken is vertrouwen:

Vertrouwen
Het vertrouwen is de innerlijke gesteldheid van een rustige en onwankelbare zekerheid. Het is geen dogmatische zekerheid, die bestaat uit gehechtheid aan uiterlijke waarheden, maar meer een vorm van angstloosheid, ongeacht alle omstandigheden. Vertrouwen kent geen angst. De innerlijke waarnemer kan nog wel angst, of welke andere emotie dan ook, bespeuren in je gemoed, maar is daar geen deelnemer in. Misschien anders dan je zou verwachten staat dat angstloze vertrouwen je zelfs toe elke emotionele aandoening ongecensureerd in jezelf te laten gebeuren en waar te nemen, dus ook angst, maar zonder daaraan gehecht te zijn of daarin op te gaan. De innerlijke waarnemer zelf is angstloos, vrij van elke gemoedsbeweging.

Tot zover dit citaat. Passend bij het thema en de video van Harry is ook logion 111.






Kan iemand een zijnservaring buiten de verbeelding beleven zonder daar ook maar enigzins bewust van te zijn?






Jazeker Willeke, dat kan, en je kunt daarvan in grote verwarring geraken omdat het zo heel anders is dan het bestaan binnen de verbeelding.


#44290@Het vertrouwen is de innerlijke gesteldheid van een rustige en onwankelbare zekerheid. Het is geen dogmatische zekerheid, die bestaat uit gehechtheid aan uiterlijke waarheden, maar meer een vorm van angstloosheid, ongeacht alle omstandigheden. Vertrouwen kent geen angst. De innerlijke waarnemer kan nog wel angst, of welke andere emotie dan ook, bespeuren in je gemoed, maar is daar geen deelnemer in. Misschien anders dan je zou verwachten staat dat angstloze vertrouwen je zelfs toe elke emotionele aandoening ongecensureerd in jezelf te laten gebeuren en waar te nemen, dus ook angst, maar zonder daaraan gehecht te zijn of daarin op te gaan. De innerlijke waarnemer zelf is angstloos, vrij van elke gemoedsbeweging

Ik vind vertrouwen vanuit de innerlijke gesteldheid als onwankelbare zekerheid én de innerlijke waarnemer die als getuige elke emotie ongecensureerd gadeslaat en zelf angstloos is, zeer treffend (samengevat).




Bram goedemorgen, wat je hierboven schetst over vertrouwen kan ik goed invoelen.

De innerlijke gesteldheid van een rustige zekerheid is een staat van zijn die mij niet vreemd is.Ogenblikkelijk voeg ik er aan toe dat bij mij die innerlijke gesteldheid niet onwankelbaar is.

Het is niet bestendig-als rustige onderstroom-in mijn bewustzijn aanwezig.Bij tijd en wijle- nooit op mijn eigen verzoek,maar meestal getriggerd door gesprekken hierover,zoals dit-dringt de rust ervan in mijn bewustzijn door.

Ook op moeilijke momenten in het leven word ik als vanzelf getrokken naar "het oog van de orkaan"waar volledige windstilte heerst.

Tot slot wil ik erop wijzen dat ik zeker niet de somberaar ben waar je me voor aan ziet.Ik ben zeker ook bekend met de bevrijdende en kosmische lach.

Ik leef mijn leven alleen niet met het carnavaleske "lang leve de lol"maar tracht zeker tussen ernst en plezier in balans te blijven.



Ha, ha, Harry, nee hoor ik houd je niet voor de somberaar die je met enige regelmaat hier presenteert.
Zoals ik al zei, dat neem ik niet meer serieus omdat ik je ondertussen beter heb leren kennen.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.