De Herberg

Anna.

    door Harry, 12/02/2013 16:57. #44248. 6 reacties, laatste


Na twee uur sportschool doe ik een cooling-down op mijn fietsje en trappel rustig door de vorst terug naar huis. Thuis gekomen ontwaar ik een vreemde fiets in de voortuin en inderdaad er is bezoek. Aan tafel zit mijn vrouw met een vriendin. Er wordt gegiebeld, er worden medicijnkaarten gelegd en er wordt uiteraard rode wijn gedronken.

Na het douchen ga ik er even bijzitten en als bijna vanzelfsprekend wordt er voor mij ook een rijtje van die medicijnkaarten neergelegd .De uitslag ervan is verder niet zo belangrijk. Gaandeweg echter komt het gesprek op hekserij en zwarte-magie. Het lijkt erop dat menig zichzelf respecterende vrouw uit dit tijdperk, die meent een kristalhelder doorzicht te hebben in de wereldprocessen en in de psychologie van de mensen die er op leven,zichzelf het predikaat “heks” aan meet. Plotseling wordt ik met doorschouwende ogen aangekeken en wordt er van verdacht zelf ook “een zwart karma” te hebben en zwarte magie te bedrijven.Je hebt een ………zwart karma. Waarbij ik word uitgenodigd zelf de puntjes in te vullen. Soepeltjes,als een bolletje kwik over een hellend glasoppervlak,rollen mijn gedachten in de richting van het woord “liefdeloos”.Ik zeg niks en ik blijf glimlachen.

Die avond rolt mijn trein rustig in de richting van Gouda.De portofoon piept.De opgewonden stem van de conducteur meldt dat er iemand onwel is geworden en of ik even de hulpdiensten wil bellen.”Wat is er aan de hand?”vraag ik.”Er is hier een jonge vrouw niet goed geworden,ze ligt op de grond,Ze ademt wel maar geeft verder taal nog teken”. Via de boordtelefoon overleg ik met de treindienstleider en schakel hulpdiensten in. Goed getimed rollen we Gouda binnen want bij het uitstappen hoor ik en de verte al de sirene’s.Ik loop naar het achterste rijtuig en ontwaar daar enige ophef.In het gangpad ligt een jonge vrouw en de conducteur staat over haar heen gebogen.

Spoedig na mijn binnenkomst begint de vrouw te bewegen en doet na enige tijd zelfs pogingen om weer op te staan. “Nahh!! Hoe kan dat nou!”roept de conducteur.”Daarnet was ze nog helemaal van de kaart”.We helpen haar overeind en nog een beetje confuus kijkt ze om zich heen .Ik geef haar haar tas en ze kijkt me glimlachend aan. Gelukkig maar. Ze is nog wel verward en begint in gebroken Engels-met-een-Oostblok-accent te praten.

Over het perron komt een agent aangerend met reanimatieapparatuur in zijn hand en twee ambulancebroeders in zijn kielzog. Vanuit de verte maan ik hen tot kalmte met een geruststellend armgebaar.”Het lijkt mee te vallen”zeg ik tegen het gezelschap wanneer ze buiten adem bij me staan.”Laten we haar toch maar even onderzoeken zegt de hoofdambulancebroeder.”Is er niet ergens een warm plekje want het is hier gierend koud”De perronopzichter wijst hen ons verblijf aan, waar wij het komend half uur uit zouden worden verbannen.

Bij de kiosk haal ik een kop koffie en loop daarmee koukleumend over het station Gouda te struinen. Na een halfuurtje besluit ik terug te lopen naar het verblijf om eens te kijken hoe de zaken er daar voorstaan. Ze komen net naar buiten.

“Wat ga je nu doen Anna?” Vraagt de agent aan haar. Er volgt verwarring want ja wat moest ze eigenlijk?.”Wil je naar Amersfoort”? Ze haalt haar schouders op en vangt mijn blik.”Of wil je terug naar Den Haag?”vraag ik. Ze knikt.”Heb je eigenlijk wel een kaartje?”vraagt de agent. Beschaamd snuffelt ze in haar lege portemonnee. Het wordt duidelijk dat ze géén geld heeft en ook geen kaartje. Wat nu?

Een knappe Russische vrouw. Vastgelopen in een vreemd land.Met vreemde mensen om zich heen.Op een ijzig koud en tochtig Nederlands neonverlicht station. Wat Nu?

Ze kijkt beschaamd naar beneden.”Ik ga je géén geld geven zegt de agent. Ogenblikkelijk krijg ik met haar te doen en zeg spontaan”Ik zal een kaartje naar Den Haag voor je kopen. Loop maar mee” Ze lacht naar me en zegt“God Bless You. You’re very kind”.We lopen de trap af in de richting van de kaartjes automaat een stuk verderop. Ze wil mijn hand pakken. Ik schrik terug en denk “liefdeloze hufter. Ze heeft gewoon een beetje ondersteuning nodig!”

Vanaf nu gebeuren de dingen in slow-motion. We lopen een stuk door de ondergrondse traverse. Ze vertelt me dat ze vroeger heeft gewerkt als ingenieur bij een Russische Kerncentrale. Dat ze daar haar grote liefde heeft leren kennen die haar heeft laten vallen. Dat ze daarna op drift was geraakt.”God will Bless you”.Zegt ze opnieuw tegen me. Ze laat me een klein plaatje zien in haar portemonnee van een afbeelding van Maria met Jezus op haar schoot. Het dringt allemaal nauwelijks tot me door.

Nerveus sta ik te klooien bij de kaartjesautomaat. Er vallen muntjes op de grond .Ze raapt ze voor me op.”Do you know something about love”zegt ze tegen me.”No I do not know anything about love”zeg ik terug.”People keep telling me I do not know anything about love. So I do not know anything about love".

Na een hoop gestuntel produceer ik haar kaartje. Ze lacht naar me en strekt haar hand naar me uit om me te bedanken. Plotseling omhelst ze me en ik beantwoord haar voorzichting.”God will bless You zegt ze opnieuw.”He already did by showing me you”zeg ik.

Ik zet haar op de trein naar Den Haag. She’s gone fore ever. Anna waar ben je?



Tot tranen ontroerd, Harry!
.......................................


De verhalen Harry die je schrijft over ontmoetingen en hier deelt zijn m.i. klaar voor de pers!
Verhalen uit jouw leven gegrepen!
Mooi!


Een mooi en ontroerend verhaal Harry!
Misscuien niet zo gek, die suggestie van Nij!


correctie #44251 drukfoutje:
Misscuien moet zijn: Misschien


Wow, Harry, ik was helemaal meegenomen door je verhaal. Waarschijnlijk omdat het zo echt en oprecht is. Bedankt!


Prachtig hartsprong Harry.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.