De Herberg

Schilderbord

    door Willeke, 25/02/2013 21:15. #44318. 19 reacties, laatste


Sinds korte tijd dool ik leergierig wat rond op dit forum. Vanmiddag gebeurde er wat grappigs wat ik wil delen.

Pas geleden kreeg mijn dochtertje een geschenk. Er werd gezegd dat het een schilderbord was waarmee je kind niet zoveel kon knoeien? Vanmiddag wilde mijn dochterje samen met mij op het nieuwe bord schilderen. Ik haal het uit de doos en begin het bijgevoegde a4tje te lezen. Wat blijkt? Het is een buddah bord. Met een kwast en water kan je je creaties op dat bord schilderen. Na een half uur ongeveer verdampt het water en is het bord weer leeg... Tijd voor een nieuwe creatie!

Daar ben ik eerst even stil van geworden, daarna begon mijn binnenste te glimmen.




...Ja..ja..Konden we in het echte leven sommige dingen ook maar zo makkelijk wegpoetsen hè...



Welke dingen in het "echte" doel je dan op Harry?



"echte" leven bedoel ik.



Ik denk dat ieder mens wel eens wat weg te poetsen heeft.Denk je niet?..



In het verleden wel eens mijn best gedaan om wat weg te poetsen Harry.
Dat voelde voor mij niet beter. Kijken wat ten grondslag lag voelde voor mij wel beter. Bij een dergelijke nieuwe situatie, nieuwe kansen!


Wat ik momenteel zelf tegenkom mbt pijnklachten confronteert me zodanig dat ik me de tekst van Moore herinnerde die ik hier terugvond bij pakkende teksten.

Het helpt me deze wederom te lezen en het herkennen wat waar is voor mij.

"Soms stelt de populaire psychologie aan een relatie onmogelijke verwachtingen en eisen. We krijgen te horen dat we duidelijk en open moeten zijn in de manier waarop we onze gevoelens uiten. Er wordt van ons verwacht dat we met onze partner communiceren. Er wordt van ons verwacht dat we goed kunnen luisteren en een maximum aan geduld en inlevingsvermogen kunnen opbrengen. De illusie wordt gewekt dat het mogelijk is onszelf en de ander te begrijpen. Maar het lijkt erop dat die verwachtingen voorbijgaan aan de ziel. De ziel is altijd gecompliceerd. Het grootste deel van haar gedachten en emoties laat zich niet in onomwonden bewoordingen tot uitdrukking brengen. Ook al hebben we het geduld van Job, we zullen onze partner nooit helemaal begrijpen, omdat de ziel zich van nature niet leent voor begrip en onomwonden bewoordingen.
Wanneer we ons in een relatie zielvol willen opstellen, zullen we die verwachtingen die in strijd zijn met de ziel op moeten geven. Misschien moeten we de verwarring van de ziel van de ander opzoeken, zonder hoop dat het ooit tot opheldering komt, zonder te eisen dat de ander haar gevoelens duidelijk onder woorden brengt, en zonder de hoop dat ze ooit definitief volwassen of beter wordt of zichzelf duidelijker kan uiten.
De ziel heeft een groot aantal aspecten die in de loop van de tijd nauwelijks veranderen. Veel dingen zullen altijd blijven steken in een dikke, verwarde streng van herinneringen, angsten, onduidelijkheden en complicaties. Zielvolle intimiteit vraagt van ons dat we die dikke brij, die veelkleurige caleidoscoop van de persoonlijkheid opzoeken, dat we haar rijkdom op waarde schatten en geen verwachtingen koesteren die irreële en in psychologisch opzicht moralistisch zijn. Misschien denken we dat het alleen maar goed is dat iemand haar manier van doen verandert en dat haar ziel anders wordt dan ze is, maar door zo te denken drijven we weg van iemands werkelijke aard. Soms lijkt de psychologie zelfs moralistischer te zijn dan de religie.
Het is niet eenvoudig je ziel aan iemand anders bloot te geven en zoveel kwetsbaarheid te riskeren, in de hoop dat de ander in staat zal zijn je irrationele kanten te verdragen. Misschien is het, hoe ruimdenkend je ook bent, niet minder moeilijk je open en ontvankelijk op te stellen wanneer iemand anders haar ziel voor je onthult. Toch is die wederzijdse kwetsbaarheid een van de grootste geschenken van de liefde: de ander zoveel emotionele ruimte geven dat ze daarin kan leven en haar ziel tot uitdrukking kan brengen, met al haar redelijke en onredelijke kanten, om vervolgens je te wagen aan de blootlegging van je eigen ziel met al haar dwaasheden.
Wanneer we het irrationele en extreme aspect van de ziel respecteren zullen we minder geneigd zijn van onszelf en van anderen perfectie te verwachten - een van de verlammendste elementen in welke relatie dan ook. Die vorm van zelfliefde breidt zich uit tot een liefde voor anderen die verdraagzaam is en weet dat de ziel geneigd is nieuwe, positieve gebieden op te zoeken via ogenschijnlijk vreemd en negatief gedrag. Een werkelijk zielvol mens zal zich misschien verbazen, maar zich niet van zijn stuk laten brengen door onverwachte ontwikkelingen in degene van wie hij houdt."
(Thomas Moore)






WOW!



Mijn ervaring mbt.pijnklachten onstaan door schade in het verleden is dat "herbeleven"de pijn over te tijd heen transporteert naar het heden.

Nu pijn lijden over iets dat in het verleden is ontstaan,is voor mij een proces waar ik niet makkelijk uitkom.
Ook al is het eigenlijk hoogst irrationeel.


Precies Harry dat wat er in het verleden is ontstaan en nu weer aangeraakt wordt is voor mij ook zoals jij zegt hoogst irrationeel.




Een prachtige tekst Nij,moet ik zeggen.

..En ja de grondslag van Willeke.

Wanneer na een grondige beschouwing én analyse van een ervaring,rekening houdend met in-en externe factoren,de grondslag van een slechte ervaring duidelijk is geworden,dan ligt daar mi.een door de denkgeest samengesteld produkt,dat wellicht aan de oppervlakte de zaken wel neutraliseert,maar de ziel gekwetst en verward achter laat.



Deze tekst raakt mij Nij. Dat laat ik eens bezinken.


Harry#44328@Wanneer na een grondige beschouwing én analyse van een ervaring,rekening houdend met in-en externe factoren,de grondslag van een slechte ervaring duidelijk is geworden,dan ligt daar mi.een door de denkgeest samengesteld produkt,dat wellicht aan de oppervlakte de zaken wel neutraliseert,maar de ziel gekwetst en verward achter laat.
en
Nij#44327@Precies Harry dat wat er in het verleden is ontstaan en nu weer aangeraakt wordt is voor mij ook zoals jij zegt hoogst irrationeel.

Ja dat denken
en toch
is het denken
of is het ontvangen
het gebed dat omhoog borrelt
een gebed dat me weer zet
op het proces van aanvaarding

"Geef me de kalmte om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
de moed om te veranderen wat ik kan veranderen,
en de wijsheid om het verschil te kennen."
Franciscus van Assisi



Soms kan de pijn die het leven je aandoet op dat moment zo ondraaglijk zijn dat het een kwestie van overleven kan zijn om de pijn te bedekken met een 'door de denkgeest samengesteld produkt', zoals Harry dat noemt.
Maar de pijn is dan niet weg. Hij is alleen maar verstopt. De kans is levensgroot dat die pijn later weer 'omhoog borrelt'.
Die kun je dan opnieuw toedekken, met weer nieuwe gedachten. Daar kun je zelfs heel vaardig in worden.
Maar je kunt het omhoog borrelen ook laten gebeuren zonder daar van alles bij te bedenken. Daar heb je dan wel moed voor nodig, zoals Nij zegt, en het betekent ook dat je alle controle over je gemoed opgeeft.


Dat je als mens de pijnlijke werkelijkheid kunt ontkennen, zelfs vanuit een verheven standpunt, blijkt duidelijk uit deze illustratie:
ontkennen werkelijkheid



Hahahaha!...



.....Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.



..Maar ff serieus.De kalmte,de moed én de wijsheid van de heer van Assisi..tja dat is nogal wat.(hik snotter,gurg...)


Ik vind die uitspraak van Franciscus een volstrekt serieus te nemen wijze raad:
"Geef me de kalmte om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
de moed om te veranderen wat ik kan veranderen,
en de wijsheid om het verschil te kennen."
Franciscus van Assisi


Die spreuk van Franciscus hangt al jaren bij me thuis omhoog, waar ik ze elke dag kan lezen.

De eerste regel klinkt zeer oosters, de 2de zeer westers en bij de 3de ben ik vaak het noorden kwijt.

Voor mij blijft het regelmatig zoeken en afwegen: zal ik handelen of de gebeurtenissen hun eigen loop laten nemen? De wijsheid om het verschil te kennen kan alleen maar vanuit onze eigen innerlijke verbondenheid, omdat onze geschiedenis, talenten en levenstaak voor iedereen verschillend zijn.
Een van mijn tai-chi leraren zei ooit: elke vorm van meesterschap gaat samen met een gevoel voor de juiste timing. Hij had een onwaarschijnlijk meesterschap bereikt in tai-chi en andere vechtkunsten. Het leek soms bovennatuurlijk, maar eigenlijk eigenlijk kwam die kracht voort uit een verinnerlijkt, doorleefd begrip van de natuurwetten en van hoe mensen en dieren bewegen. Hij probeerde ook te schilderen, niet onverdienstelijk, maar ook niet echt bijzonder en dat wist hij ook. Daarover vertelde hij: "Het verschil tussen mij en een goed schilder is dat ik nog niet weet wanneer ik moet stoppen." Daarin had hij dus zijn gevoel voor timing niet bereikt.
Kort gezegd: de 3de regel van de uitspraak van Franciscus heeft voor mij met zelfkennis en timing te maken.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.