De Herberg

Vrede...

    door Harry, 04/03/2013 05:32. #44345. 6 reacties, laatste


Onlangs had ik een periode van veel tegenslag en ook veel werk.

Na een dag van bijna 24 uur dook ik vermoeid mijn bed in.Na ternauwernood te hebben afgerekend met de schimmen,die als gevolg van tegenspoed door mijn hoofd spookten,viel ik in slaap.

De volgende ochtend,tijdens het ontwaken,hing ik enige tijd tussen hemel en aarde.Een gevoel zoals we dat allemaal wel kennen; dat langzaam het bewustzijn het lichaam binnen glijd.

Tijdens dit wakker worden overkwam mij plotseling een intens gevoel van heerlijke vrede,van geborgenheid,van gevaarloosheid.Alles was goed.Alles was in orde.Géén enkele zorg.

Deze afgeschermdheid.Deze geborgenheid.Dit gearriveerd zijn.Waar kwam dit plotseling vandaan?

Het is voor mij niet oproepbaar.Het overkomt me af en toe.Maar eigenlijk vééél te weinig.


Harry, lees de toelichting bij logion 10, 11 en 111 eens.
Dit soort ervaringen zijn universeel menselijk. Je hoeft er niet religieus voor te zijn, ook al worden ze vaak aan religieuze tradities toegedacht. Ze horen bij mensen, niet bij religies.
In het boeddhisme heten het verlichtingservaringen, in het christendom godservaringen.
Nu kun je twee dingen doen. Je kunt op allerlei mogelijke manieren er naar gaan streven om permanent in die gelukzalige staat te verkeren. Veel spirituele tradities zijn op dat streven gebaseerd. Maar ik vermoed dat je, door het zo in te pakken, juist de toegang tot die ervaringen wel eens zou kunnen afsluiten.
Je kunt ook gewoon weer de boterhammetjes in je lunchtrommeltje doen, op de fiets stappen en aan het werk gaan. Ik vermoed dat de kans dan het grootst is dat zo'n ervaring terugkomt.
Wat je zult merken is dat het je relatie tot je medemens een andere inhoud geeft. Daar hoef je niets voor te doen. Dat merk je vanzelf wel.


Zulk een eenheidservaring laat een spoor achter. Zo beleef ik het tenminste. Ook al kan ik niet voortdurend in die staat van gelukzaligheid leven, ik neem er elke keer nadat het zich heeft voorgedaan iets meer van mee in het dagelijks leven. Ik vermoed dat dat komt doordat dan telkens het besef groter wordt dat geluk een wezenlijk deel is van onszelf (en waar we zelf deel van uitmaken), in plaats van iets dat we laten afhangen van meevallers en tegenslagen. Als ik me daarvan bewust ben, merk ik dat in de ogen van de mensen die ik die dag tegenkom.
Ja, ok, boterhammetjes inpakken en weer gewoon naar het werk, maar er is die dag en de dagen erna de herinnering aan die bijzondere ervaring. Ik heb het niet over een dode herinnering die herkauwd wordt maar om iets dat tot leven komt. Er is een verlangen wakker gemaakt op om opnieuw met die bronervaring in contact te komen en dat verlangen gaat een beetje invloed hebben op de omgang met alles en iedereen. In deze wisselwerking ontstaat het: het beleven van die eenheid, uit de eenheid geraken en de herinnering eraan, het verlangen dat eruit voortkomt om het terug te vinden in ons leven, het ontvangen van iets meer eenheidsbeleving.
Dus als we alleen naar piekmomenten op zoek gaan lukt het niet. De tegenstellingen zijn er nodig om ons telkens opnieuw op weg te zetten.


@ Als ik me daarvan bewust ben, merk ik dat in de ogen van de mensen die ik die dag tegenkom.

Dag johan,

Komt dat niet door je innerlijke kalmte en daarbij je uitstraling ? Je beinvloed mensen toch ?

Merk dat zelf namelijk als ik tot een bepaalde hoogte zo'n ervaring heb gehad (wat helaas niet zoveel voorkomt )

Of ben je je dan bewuster van bepaalde zaken waar je je normaal niet zo bewust van bent ?


Dag Michel,

Het gaat om de herkenning van de bron in onszelf en in elkaar. Wie zich in verbinding daarmee bevindt, wordt op dat moment herkend omdat er een collectieve herinnering is aan deze staat van zijn, waar iedereen met zijn unieke ik, op een heel eigen manier toegang tot heeft. Ik vind dat in het spelen van muziek, ontmoetingen met andere mensen, in meditatie,... Voor jou gaat dat mogelijk een heel andere ingang hebben, maar het gevoel van verbinding met de bron is hetzelfde. Ik wil het ook niet bijzonder ophemelen. Ik geloof dat we moeten oppassen met uitdrukkingen als hoger bewustzijn en zo, omdat we het dan gaan loskoppelen van de gewone ervaring. Ik wil een bronervaring beschouwen als een gewone menselijke beleving zoals alle andere gevoelens die op andere momenten door ons heen gaan. Het is iets heel universeel, van alle tijden en culturen. Als je gaat denken dat je op dat ene moment bewust bent en daarna niet meer knip je het als het ware uit om het in een kadertje op te hangen. Het kan dan verschillende andere functies krijgen zoals de bezoekers in je huis tonen hoe spiritueel je wel bent. Het wordt dan een soort trofee. Of je kan het gaan aanbidden en er kaarsen voor gaan branden in de hoop dat het zo terug opgeroepen wordt. Daar ontstaat dan de afgescheidenheid van iets dat van nature uit een deel van onszelf is. We kunnen er dus naar leren kijken op dezelfde manier als dat we naar al onze eigenschappen kijken als facetten van onze unieke persoonlijkheid. En zo kan het gaandeweg een rol krijgen in ons leven en onze relaties met anderen.


Is mooi dat je dat zo kunt ervaren Johan,

Wat ik eigenlijk meer bedoel is : Hoe weet je dat anderen dat zo beleven of dat anderen zo in elkaar zitten ?,

''Herken'' je dat dan misschien omdat jij dat zo ziet en beleeft ?, met andere woorden: hoe weet je dat je jezelf niet voor de gek houd ?

Dit hoef je niet te beantwoorden hoor, is gewoon een vraag die in mij opkomt,

aan dat soort waarnemingen twijfel ik altijd, ook als ik zelf denk zoiets waar te nemen,

Is niet zo prettig, altijd maar vragen stellen bij alles maar aan de andere kant is dat denk ik ook wel weer een goed iets.



Ik zal het niet proberen te beantwoorden. Het is even onmogelijk als bv. een muziekstuk dat je raakt in woorden te gaan uitleggen. We zijn doorgaans opgeleid om logisch te denken. En het logische denken heeft de mensheid ver gebracht, door vragen te stellen en deze proefondervindelijk te toetsen. Het geeft aan de meeste mensen een gevoel van veiligheid dat we op die manier zaken kunnen bewijzen en voorspellen. We zijn gewend geraakt om binnen dit veilige kader te leven en wat daarbuiten valt laat veel mensen twijfelen. Wat de psychische ervaring betreft, heeft de wetenschap ook geprobeerd om deze in te delen in verklaarbare en voorspelbare fenomenen, liefst nog gelinkt aan wat er aantoonbaar neurologisch gebeurt. Wat op het vlak van de psychologie niet algemeen aangetoond is wordt een ideosyncrasie genoemd, een soort rariteit, eigen aan 1 individu. De individuele waarneming wordt dan beschouwd als afwijking. Je zou voor minder gaan twijfelen aan je eigen waarnemingen.
Kort gezegd, ik wil hier mijn eigen ervaring niet tot wetenschap maken, maar ik wil ze ook niet laten kortwieken. Ik ben er van overtuigd dat de menselijke ervaring een veel groter domein omvat dan wat met woorden te beschrijven is of wat materieel aantoonbaar is. We moeten niets geloven, geen zekerheden zoeken, we hebben geen verantwoording of toelating nodig om te voelen wat we voelen. We kunnen maar ten volle mens zijn als we dat domein van de woordeloosheid betreden. Het is als de diepe liefde in de ogen van een moeder die naar haar pasgeboren kind kijkt. Ze staat daarmee boven alle menselijke verschillen, boven alle culturen en tijden. Er zullen nooit woorden of bewijzen voor nodig zijn en toch begrijpt iedereen het.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.