De Herberg

Taizé

    door Baudolino, 25/05/2013 00:39. #44663. 13 reacties, laatste

De naam Taizé is mij al tijden geleden op verschillende manieren aangereikt. Vrienden, kennissen, zelfs familie hebben ervaringen met me gedeeld. Allemaal waren ze op een bijzondere manier geraakt door deze gemeenschap.

Het doet er niet toe. Voor mij werd Taizé een soort van begrip, iets daarin trok aan me, nodigde me uit.

In 2010 bezocht ik Taizé op vakantie. Ik was er slechts 1 dag, maar kreeg daar mee dat het toch wel heel inspirerend is dat Jezus zijn woorden in het zand schreef.

Woorden ingegeven door het Al, vewaaiend met de wind, niet in steen gehouwen, geen harnas van de Waarheid. Dat laatste verzon ik erbij. Waar vooroordelen verdwijnen doemt liefde op. Dat is wat ik daar voelde. Geen wijze oude mannen, alleen maar jongeren en overvriendelijke gasten. Ik maak een dienst mee in een soort pakhuis die me tot in mijn tenen raakt. Meer een soort christelijk vakantiekamp, zoals het in orthodoxe kringen wel eens honend genoemd wordt. "Alleen de liefdevolle god wordt hier getoond, daarmee is alles uit balans en ontstaat een soort laf zweverige spiritualiteit zonder inhoud" of woorden van die strekking. Ik lees het later pas. Als ik er al ben geweest.

Drie jaar later loop ik een beetje vast in mijn eigen sculpturen, gebouwd op primaire angsten die getriggered zijn door vooral het overlijden van mijn moeder. En de manier waarop mijn omgeving en ik daarop reageren. Alles in mijn leven wat ik als een last ervoer (maar ik "kon ermee zijn") gaat me steeds meer daadwerkelijk de adem benemen.

Mijn omgeving begint dat ook op te merken, en gaat omzichtig te werk om mij erop te wijzen dat het misschien raadzaam is om tot rust te komen. Net op dat moment komt een nieuwsbrief uit Taizé mijn mailbox invliegen. Nooit iets ontvangen uit Taizé, en dan nu dit. Aanvankelijk negeer ik het zelfs. Totdat ik in gesprek kom met een goede vriendin, die ik beken dat ik een beetje overspannen aan het worden ben en rare dingen doe. Dat ik rust zoek, een plek om tot enige reflectie te komen. Dat ik die hier nu niet kan vinden. En dan oh ja, Taizé.

Twee weken later ben ik op weg. Ik neem me voor alles in het moment te accepteren. De vrijheid overspoelt me met warme liefde. Ik bezoek familie in Frankrijk, een bezoek dat veel indruk op me maakt. Ik geniet intens, bonen plantend in de moestuin. Als je daartoe wordt uitgenodigd, dan krijgt dat in die setting bijna het karakter van een inwijding. Net daarvoor een "en passant" gesprek over de cycli in de plantenwereld en de raakvlakken met ons bestaan. Isis unveiled, haha. Eronder ligt de diepe rouw over de dood van een zoon, 13 jaar daarvoor. Ik plant bonen. Bonen, was daar niet een sprookje over, iets met een bonenstaak tot in de hemel. Een nauw verhulde verwijzing naar Jacob's ladder. Ze lacht. Ik draag zijn ribfluwelen overgooier. Stug, geschikt voor werken in de tuin. Het is tenslotte zijn altaar, daar mag zijn fysieke aanwezigheid niet ontbreken. Ach, wat jank ik veel in die week. En lach, en open. Daar begint het. Een betere inleiding had ik me niet durven indenken.

Alles heeft zich op een lichtvoetige manier verdiept in de dagen die volgden. Zelfs de spookbeelden die op een regenachtige nacht langs mijn gesloten oogleden gleden, als in een horrorflim, ik mocht het met warme belangstelling en betrokkenheid bij mezelf waarnemen. Ik stond op, het regende nog steeds, de Franse heuvels in nevelen gehuld. Ik was weer wakker en voelde me ongekend bevrijd. Onbeschrijflijk. En ik heb met niemand gesproken over excorcismen, haha.

Achteraf bemerkte ik dat niets van wat daar gebeurde, niet in overeenstemming was met wat ik had "geleerd" in al die mooie esoterische teksten.

En alles leek te veranderen op de navolgende zaterdag. Onze week liep ten einde, een nieuwe week/nieuwe weken begon(nen) voor hele busladingen arrivés. Onze week was erg rustig, nu zou het weer erg druk worden. Een beetje een kermis, met de verkoop van allerlei parafernalia (overigens, heel down to earth, vooral aardewerk), zoeken naar vrienden om afscheid te nemen, een prachtige, volle viering waar ik geen jota van begreep maar die me diep in de ziel raakte. Tsssjaaa. Toch kwam the big hard sun in beeld.

Thuis zie ik meer dan ooit inconsistenties, ontstaan door mijn eigen kronkels. Lastig, want er hangt nog steeds een nevel omheen die mijn blik verduistert. Het kost me moeite om mijn energie te richten op datgene wat ik dagelijks word geacht te doen. Lastig ook, dat maar heel weinig mensen begrijpen waar ik het over heb, en merk dat het bijna onmogelijk is om zoiets te beschrijven. Het moet allemaal van mezelf, ik wil een situatie forceren die er niet is. Waar is de onvoorwaardelijke onbevangenheid gebleven die je zoveel vrijheid en energie heeft geschonken in Taizé? Alles zelf gedaan, geinspireerd, maar zelf gedaan. Al voordat je in Taizé arriveerde! Onvoorwaardelijkheid, altijd. Je rol nemen in het moment, daar is alle energie om in wijsheid te handelen. Je hoeft niet de wegwijzer van een ander te zijn. This is Your Party. Neem de wereld in je op zoals die jou in zich opneemt. Dat gebeurt toch wel. Be There! Nog geluisterd naar de soundtrack die Eddie Vedder bij Into the Wild maakte. Zelfherinnering? Of een fabeltje.....De tranen liepen over mijn wangen. Er is een verlangen dat haar weg niet lijkt te vinden. Het vertekent alles. De energie die ik in mijn solar plexus aantrof toen ik een labyrint liep misschien wel. Die levenskracht mocht zich ten volle manifesteren daar, op reis, in volle vrijheid.Zoals ook toen, in Israel, in volle vrijheid. Nu roert ze zich, weer weggesloten in de schaduw. Zulke rare dingen heb ik daar nou ook weer niet gedaan, dus waarom ik dat dan niet mee kan nemen, het is me een raadsel.


Wat fijn, Rob, dat je hier jouw verhaal vertelt. Het is mooi, ook als het droevig is. Dank daarvoor.


Ja Baudolino,


De momenten van "heelheid" zijn spaarzaam en kortstondig. Dus ik kan me jou Taizé ervaring goed voorstellen. Evenals het terug verlangen er naar.

Voor mij geldt:

Wanneer ik niet in "heelheid" verkeer en dus gewoon mijn dagelijkse, levende, maar duale,leven leidt is er nogal eens sprake van verwarring, rusteloosheid, een toefje angst,een maatbekertje pijn en het verlangen naar opnieuw een sprankje "heelheid".

Waar ik voor moet waken is deze gefragmenteerdheid (zijn wij niet allemaal vaten vol tegenstellingen?)deze gespletenheid als een continue pijn te ervaren.Dan wordt het leven niet houdbaar en is er de neiging de zaak af te temperen met allerlei soorten van verdoving.(Drank,Pilletjes,Sex,Geld,Televisie etc..)

Het is mijn levenskunst te aanvaarden dat ik niet "heel" ben. Dat mijn leven op deze aarde afhankelijk is van "polariteiten". Deze contrasten zijn noodzakelijk voor het opdoen van ervaring.

Door dit te aanvaarden schep ik voor mezelf de ruimte om te kunnen genieten van het leven. Compleet met lichtheid en vrolijkheid.

En dat er af en toe een wolkje "heelheid" voorbij komt is mooi meegenomen.

De hierboven omschreven verdoving wordt muzikaal erg goed vertaald in de onderstaande opname.

Toegegeven het is voor liefhebbers van
"middle off the road" muziek misschien een beetje teveel van het goede.Maar voor liefhebbers van (progressieve) rock is dit "Top of the Bill" Op dat gebied is er niet beter te vinden.

Het is live en muzikaal uitermate sterk(naar mijn mening)Het is voor het laatst dat ik deze band hier ten tonele voer. Laat het maar een goed uitsmijter zijn.

Volg de verdoving. Compleet met elektroshock op 11.11 (ja..ja..)De berustende rust op het einde waarin toch nog nét niet de "heelheid" wordt bereikt.

Klik op:
I could see you But I couldn't hear you


Met interesse lees ik wat Baudolini en ook Harry zeggen over heelheid en niet heelheid. Dank voor jullie schrijven hierover.

Het brengt me bij logion 69,
een reminder voor mezelf.

"in elk mens woont een innerlijk verlangen, een honger, naar heelheid, naar de verbinding met de bron. Dat is een natuurlijk verlangen. We worden ermee geboren. Als we ons emotioneel afsluiten voor de gebeurtenissen om ons heen, dan zullen we ook dat innerlijke verlangen niet kunnen waarnemen. Je kunt je emotionele ervaringen niet selectief afsluiten. Je kunt niet alleen maar leuke ervaringen hebben en je voor alle andere afsluiten. Ook als je maar één ervaring wilt buiten sluiten, kun je dat alleen doen door de hele poort van je ziel op slot te doen. Zo ontstaat de gepantserde persoonlijkheid.
Als we ons emotioneel willen openstellen, dan kan dat alleen voor alle ervaringen, zonder enige uitzondering.
Als we daartoe bereid zijn, als we dus ook de pijnlijke kanten van het menselijk bestaan willen en durven ervaren, zonder onszelf te wapenen met allerlei oordelen, openen we daarmee ook de poort van onze ziel voor de ervaring van de liefde."



Merci..


Prachtig. Dank voor jullie reacties.....;-)


In 44664 zeg ik dat ik je verslag van je ervaringen mooi vind. Dat ik het mooi vind is iets wat bij het lezen gebeurt. Maar waarom, vroeg ik me daarna af, vond ik het mooi?
Dat is me nu wel helder.
Dat is de oningekleurde, eerlijke helderheid.
Iemand kan een feitelijk verslag doen van diens ervaringen. Maar dat verslag kan ingekleurd zijn door, bijvoorbeeld, zelfbeklag of zelfverheerlijking. Er zijn heel wat inkleuringen mogelijk. Nog een voorbeeld: met stoerheid; mij krijgen ze niet klein. Of met gekrenktheid en boosheid. En zelfs met een zogenaamd spirituele houding: Het doet pijn, maar ik sta hier boven, want ik ben....
Maar jouw verslag was niet ingekleurd.
En daarom vind ik het citaat dat Nij plaatste geheel passend.
Dat heeft alles te maken met de innerlijke waarnemer. Als er geen emotionele openheid is, is de verteller van de ervaringen niet de innerlijke waarnemer.
Daarom ook nog maar een citaat van logion 54:
"De innerlijke waarnemer kan nog wel angst, of welke andere emotie dan ook, bespeuren in je gemoed, maar is daar geen deelnemer in. Misschien anders dan je zou verwachten, staat dat je toe elke emotionele aandoening ongecensureerd in jezelf waar te nemen, maar zonder daaraan gehecht te zijn. De innerlijke waarnemer is vrij van elke gemoedsbeweging."


Dat is zo, zo verliep de week ook. Warmte is niet het goede woord, vertrouwen dekt de lading ook niet. Vrijheid, en totale openheid in waarneming van uiterlijke en innerlijke gebeurtenissen. Het was er als vanzelfsprekend, niet benoemd maar wel gevoeld. Als de kaders van een boekpagina. Leegte die de inhoud omhult, en waar zij zelfs op zweeft, niet gesloten maar in open verbinding.


Gisteren het laatste exemplaar (hihi) van "Stoner" gekocht in een boekhandel in Arnhem. Vandaag, vanmorgen, had ik het uit. Ik kon niet stoppen met lezen. Ondoorgrondelijk doorgrondelijk. In mijn beleving de man die nooit gezocht heeft naar de bron en er gewoon één mee is. Dat deed wel wat snaren meetrillen. Zijn reactie op de gebeurtenissen in en om hem heen is opmerkelijk, en ademt zo de geest van het door Nij benoemde logion 69 dat ik het niet kon laten om hier een reactie achter te laten. Ik kon ook zien hoe mijn reactie steeds het tegenovergestelde was. Niet aanvaarden, koppig, geïdentificeerd, woedend, teleurgesteld, zorgelijk, schuldig. Steeds weer ontroerd door wat ik vervolgens in mij opnam. Ik had net "Siddharta" van Hermann Hesse uit, en dan dient dit zeer recente werk (wat bij mij zelden voorkomt, ik loop doorgaans minstens 20 jaar achter.....) zich aan. Die snelheid, en tegelijkertijd verstildheid. Ik was onder de indruk, en kon toelaten wat zich afspeelde. Hoe weer de liefde zich openbaarde in onvoorwaardelijkheid. Siddharta eindigt aan de rivier, luisterend, passief, in euforie (klopt natuurlijk niet helemaal wat ik daar zeg, maar het schiet me zo te binnen). Stoner blijft er altijd in ondergedompeld, hij is als een vis in het water. Hoe onaanzienlijk voor de wereld ook, het is uiteindelijk allemaal vergankelijk en tegelijkertijd eeuwig, onaanzienlijk en tegelijkertijd een openbaring.

(Overigens beleef ik dat verschil niet zo, Hesse was ook een westerling, en "Steppewolf" gaat uiteindelijk ook over individuatie (westerser kan het niet). Maar "Siddharta" lijkt in mijn beleving een heel andere kant op te gaan, niet meer de getuige en de persoonlijkheid, maar alleen getuige. Ik zie ongetwijfeld iets over het hoofd...).


Wit -zwart gekleurd.

Hallo Baudolino,
Vorig jaar ging ik na 3* met een groep naar Taizé te zijn geweest alleen naar Taizé.

De reis had problemen, er was helaas iemand voor een trein gesprongen, waardoor de trein een uur vertraging opliep en alle verdere verbindingen misliepen. Niet in staat een pinautomaat in het Parijse station te vinden, kon ik met mijn laatste cash geld de taxirit betalen.

In Taizé kon ik niet extra pinnen( regels van Taizé, maar twee Nederlandse dames waren zo vriendelijk om me een middag mee te nemen naar Cluny, daar de kathedraal te bezichtigen en te pinnen.

Ik had met een van de dames een schitterende wandeling, en zelf ook een middag met God en mezelf door de omgeving gewandeld.

Omdat ik in het begin van de week geen geld had, er geen groep was die op me wachtte en het weer minder was dan ik gewend was, was het goed toeven in de kerk. Waar op een gegeven moment bijna niemand meer in de kerk was. Het zingen stopte en voorzichtig zette iemand toen maar zelf Bleibet hier in. Ook ik trok de stoute schoenen aan en begon met Laudate Dominum.

De terugreis bleek ook lastig, de bus reed niet meer om 7.30uur. De infobalie was nog niet bemand. Ik in paniek wat nu hoe krijg ik dingen geregeld als er niemand is. Ik ging terug naar de slaap barak.

Een Duitse mevrouw vertelde dat haar dochter een lift aangeboden kreeg en ze wilde vragen of ik ook mee kon naar het station. Het liep verder allemaal gesmeerd.

Thuis gekomen moest ik alles nog verwerken, mijn man vroeg of het tegenviel, ik straalde niet. De dag erna had ik koorrepetitie en een mede koorlid omhelsde mij heel lang. Eigenlijk had ik hier nu net geen behoefte aan en ik voelde mij gevangen.

Na twee weken was ik nog steeds niet me zelf en het gevoel van Taizé was niet te aan te spreken. Ik bleek achteraf heel dicht tegen een pyschose aan te zitten.

De ultieme vrijheid van Taizé was gevangen door een knuffel. Dit jaar kon ik de stap niet maken om de reis te regelen. Er was van alles aan de hand en ook al durf en kan ik het alleen, ik wil nu niet alleen. Ik had achteraf een geweldig avontuur beleefd, maar toen ik de reis maakte vond ik het saai. Veel wachten, regelen. Geen praatje met elkaar gedurende het wachten, geen ruggespraak over de best mogelijke oplossing.

Wel dit jaar na twee jaar mezelf noten leren lezen en keyboard spelen een mini concertje bij mij thuis. De sfeer was gezellig, geen op- of aanmerkingen. Bijzonder dat ik de moed had om een grap serieus te nemen, opmerkelijk waartoe ik instaat ben. De recensies waren in de trant van de verdere dag was gevuld met licht en geluid en het leek wel of we in de Hemel waren. Het was volmaakt, ondanks of misschien wel juist door de fouten.



Hallo Linda. Jouw ervaring met Taizé is ook weer uniek. Dat heeft alles met jou te maken, met je verwachtingen en met de erkenning van wat zich op dat moment (waar jij ook een deel van bent) afspeelt.

Ik had een bepaald beeld, verwachtingen en vrees bij de terugkeer uit Taizé (kan ik het gevoel van ultieme vrijheid en verbondenheid vasthouden als ik weer in Nederland ben?), waardoor het me moeite kostte om de uniekheid van het moment te omarmen. En toch zijn er weer deurtjes en luikjes geopend, zijn er inzichten veroorzaakt en is nieuwe inspiratie binnengekomen.

Is er ook een verband tussen je inzet van het Laudatum en je mini-concert thuis?

Dank je voor het delen van je Taizé verhaal...


Hallo Baudolino, in de vorige keren gebeurde er eigenlijk altijd wel iets wat de ervaring van Taizé teniet deed, meestal al in de terugreis.

Wat echter ook was het besef dat je daar in de gloria bent. Een andere plek, mensen die je niet kennen en daarom juist geaccepteerd zoals je bent. Zodra je weer terug bent in je eigen vertrouwde omgeving, zijn ook de verwachtingen en overtuigingen hoe je behoort te zijn er weer. Omdat ik dit uit eerdere ervaringen al had begrepen, had ik nu wel zoiets van ik weet dat het kan gebeuren dus heb geen verwachtingen of wensen dat het anders kan zijn.

Vooraf kreeg ik veel negatieve reacties van mensen, ga niet alleen, je weet niet wat er kan gebeuren, een meid alleen( heb ik me nooit druk om gemaakt).

Het miniconcert had 8 nummers die ik mooi vind(Morgenstimming, Scarborough fair, Fur Elise, Joy to the world, Fallen embers, Ode to joy, canon en Jesu Joy)waarvan 4 al tweehandig.

Als toegift had ik 4 nummers aan elkaar vastgeplakt: Donna nobis pacem( ik wist niet wanneer ik wat moest zingen, en ben op internet gaan zoeken naar de muziek om het op het minikeybordje van mijn man uit te werken), bleibet hier, let al who thirsty en Laudate omes gentes.

Dus ja Laudate Dominum was eigenlijk het thema van het concertje.


Hallo Linda. Ik bedacht mij later: als de ervaring op zich mag staan, dus niet ingebed in mijn verwachtingspatroon, kan ik zien dat zij niet teniet gedaan kan worden. Taizé is Taizé, en daar heb ik een zeldzaam inzicht gekregen in mijn innerlijke plaats van rust. Mijn angsten, verlangens en verwachtingen hebben die plaats versluierd, en uiteindelijk is ook de teleurstelling die daar het gevolg van is niet meer en minder dan het relatieve belang dat ik er zelf aan hecht. Dat heeft me weer vrijheid opgeleverd.


Hallo Baudelino, Taizé is Taizé, het doet wat met je. De keren dat ik er was, waren allemaal bijzondere ervaringen. Zoals ik al schreef alle keren heel snel weer in de wereld geplaatst. Echter het gevoel was terug te roepen, vorig jaar lukte dat mij niet. Misschien lukte dat mij pas rond mijn verjaardag(februari) toen ik de intentie had om het concert te geven.

Eigenlijk kon ik er zelf niet mee uit te voeten, dat de hemelervaring( besef niet gelijk met de ervaring) mij ontnomen was en dat ik het gevoel ook niet meer terug kon halen. Later besefte ik ook dat de ultieme vrijheid ook lastig gevoeld kan worden, omdat er geen weerstanden waren die het weerspiegelden.

Toch zoals jij ook zegt, de ervaring is er. Het bewust worden van weerstanden, verwachtingen en bepalingen waarmee je geconfronteerd wordt, geven ook een inkijk in je visie over je zelf, en ook dit maakt vrij, niet omdat het verdwijnt maar omdat 'je' het kent en een plaats kan geven.

De opdracht die iedere jaar aan de bezoekers meegeven wordt, is de ervaring van Taizé in het dagelijkse leven door te geven. Dat is lastig als de gewone werkelijkheid zich weer aandoet. De vrijheid is niet vast te houden, de nachtegaal zingt niet in de kooi. Juist nu is mijn ervaring door het vrij te laten en niet na te streven, het gevoel uit zich zelf naar buiten komt.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.