De Herberg

Van Angst en Liefde.

    door Harry, 26/09/2013 05:46. #45013. 68 reacties, laatste


"Wat is nou eigenlijk liefde ?"vroeg de leerling aan de meester.

"Datgene wat angst uitdrijft" antwoordde de meester.

"Waar zijn we dan zo bang voor?'' sprak de leerling.

De meester zei: Voor de Liefde!



Bovenstaande uitwisseling bracht bij mij de gedachte naar boven dat wij ambivalente wezens zijn. Wezens die worden heen en weer geslingerd tussen angst en liefde.

Waarom iedere keer weer dat scherpe contrast? Die scherpe aftekening?.
Om het verschil zichtbaar te maken? Om er van te leren? Om positie te bepalen?

Zo zijn er die beginnen als heilige en eindigen als duivel.
Zo zijn er ook die beginnen als duivel en eindigen als heilige.

Toch is het uiteindelijk doel alle contrasten te integreren dat één geheel.

Zodat er een kleurloze, ladingloze, geneutraliseerde mengelmoes ontstaat tussen angst en liefde.

Kleurloos?



Al met al Harry denk ik ligt de keus van de individuele mens of hij de overgang wilt maken van de wereld van angst naar de wereld van liefde.

@Om het verschil zichtbaar te maken? Om er van te leren? Om positie te bepalen?

Ja dat denk ik om van overleven over te gaan naar leven, naar zijn,
naar vertrouwen om niet.


Hier een stukje over angst en liefde uit mijn boek over de katharen:

De keus tussen twee werelden
Het dualisme van goed en kwaad betekende voor de gnosticus dat hij voor zijn bestaan kan kiezen uit twee ‘werelden’.
De ene wereld is in de taal van de gnostiek ‘het rijk van het kwaad’. Dat is de wereld die geregeerd wordt door angst.
De andere wereld is ‘het koninkrijk’. Dat is de wereld die gedragen wordt door liefde.
Liefde en angst zijn elkaars tegenpolen, pecies zoals goed en kwaad.
Wie zich in zijn leven laat leiden door angst, zal daardoor terecht komen, ja zelfs medeschepper worden van ‘het rijk van het kwaad’, een wereld van geweld en onderdrukking.
Wie zich laat leiden door het innerlijk weten van liefde kan meewerken aan de schepping van een heel andere wereld, ‘het koninkrijk,’ een wereld van vrede en gerechtigheid.
Beide ‘werelden’ zijn hier en nu op aarde aanwezig. Het kwaad is onder ons, maar ook het goede. Hier, op aarde, kun je tijdens je leven kiezen tot welke van deze twee werelden je wilt behoren, leerden de gnostici. Je kunt kiezen tussen de wereld van angst, of de wereld van liefde.
Aan de vruchten kent men de boom, stelden ze. Niet het geloof, maar alleen de daden van een mens bepalen tot welke wereld hij behoort. De katharen kenden geen geloofsbelijdenis, zeiden we al. Voor hen was je christen – of niet – door je daden.
Als iemand in zijn leven de keus wilde maken voor de levenspraktijk van de liefde, vierden de katharen dat in het consolament, een rituele overgang van de wereld van angst naar de wereld van liefde.



Ja Nij en Bram,ik denk dat de keuze
voor een leven in liefde wél een ferm wilsbesluit vraagt. Naar mijn idee gaat dat niet vanzelf.

Een wilsbesluit dat wordt gedragen door wellicht een te grote dosis ervaring op gedaan aan de andere zijde van de medaille.Of in ieder geval een sterk stimulerende afkeer daarvan.

Mi.deden de katharen niet voor niets een ritueel voor de overgang van angst naar liefde. Een ritueel zorgt er voor dat een geestelijke hoedanigheid beter beklijft.

Het is misschien een boude uitspraak maar ik geloof dat donkerte een sterk aanzuigende werking heeft die alleen met een ferm wilsbesluit kan worden bestreden.



"Wat is nou eigenlijk liefde ?"vroeg de leerling aan de meester.
"Datgene wat angst uitdrijft" antwoordde de meester.
"Waar zijn we dan zo bang voor?'' sprak de leerling.
De meester zei: Voor de Liefde!

Dank Harry, het doet me denken,in mijn beleving althans, aan de momenten waarin je 'opstaat' en doet wat je voelt te moeten doen, zonder zich af te vragen wat de gevolgen zullen zijn.
Vaak gaat dit tegen alle stromen in,een drive van binnenuit zeg maar die niet te stuiten is.Dan is angst onbestaande en handel je vanuit je hart. Liefde denk ik uit zich meer in een krachtdadige handeling dan een sentiment.
Misschien is het dat wat je bedoelt met wilsbesluit?

Marith


Persoonlijk zie ik haat als tegenpool van liefde niet angst.

Angst, zie ik meer als een emotie gebaseerd op een situatie waaruit je zo snel mogelijk wilt ontsnappen. Het spoort je aan te handelen vluchten, vechten of je doet niets en bevriest.

Het woord liefde is voor mij onbeperkt houden van.


Zelf heb ik het idee dat liefde nogal eens een soort ruilhandel is, ik hou van jou mits je niet of wel........

Groetjes



Ja Marith Liefde vergt een krachtdadige handeling.De bewuste wil om liefdevol te zijn. (ik haast mij wel om te zeggen dat het mij wel eens aan wilskracht ontbreekt)

Sentiment schaal ik zeker anders in. Misschien hier en daar een bijgevolg maar meer niet.



Johan, haat zie ik als een getrapte vorm van angst.Als een aggregatietoestand van angst.

..en liefde is beslist géén ruilhandel.


Hoi, Harry

Uit angst gaan haten.
Of begrijp ik je verkeerd ?

Nee ik vind liefde ook geen ruilhandel, ik vind de moordenaar van mijn kinderen voor de moord misschien wel een lieve kerel.
Maar na de moord is kans de aanwezig dat ik hem haat.
Misschien dat ik ooit oprecht zou kunnen zeggen dat ik de persoon liefheb maar zijn handeling haat.
Ik hoop het in ieder geval nooit mee te maken, maar het gebeurd wel.
Jezus had misschien het inzicht in alle mensen en snapt waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren het Christus bewustzijn is een met alles, en raakt alles binnen tijd en ruimte.

Groetjes


@ Angst en haat zie ik als mogelijke toestanden van het gemoed, maar niet als polariteit van Licht of Liefde.
Liefde staat mi op zichzelf en heeft geen tegendeel. Liefde Is.


@Harry,
Je schreef:'de bewuste wil om liefdevol te zijn 'en ook dat het je vaak aan wilskracht ontbreekt.

Dit doet me denken aan een uitspraak van Paulus in Romeinen 7:
"19 Want het goede dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade, dat ik niet wil, dat doe ik.

Ik denk dat Liefde juist het middel is om boven deze polariteiten uit te stijgen.

Marith


Ik denk ook dat liefde boven polariteiten uitstijgt, en dat zolang het nog steeds "wilsgedreven" is, het niet niet vanuit de wortel is.
Dit i.t.t. inzichtsgedreven, spontaan handelen vanuit inzicht.


Ik kan me hier bij aansluiten Yvonne,
"wilsgedreven" doet me denken aan het goede moeten doen omwille van geloof bv zoals het in de kerk gepredikt werd. Komt niet echt van binnenuit maar opgelegd door een ander of door jezelf uit angst voor de keerzijde.


Precies. Waarom zou je iets willen zijn?
Omdat je het niet bent?
To be or not to be.


Om duidelijk te maken welke rol angst en liefde spelen wil ik weer eens terug naar het voorbeeld dat ik eerder gaf met het verhaal van 'Meneer pastoor'.
Hier is het:

Laten we ons in gedachten een rooms-katholieke pastoor voorstellen, een echte herder in de goede betekenis van het woord, met hart voor zijn parochianen. Op een dag ontvangt hij een bericht dat in een gezin van zijn parochie een kind geboren werd, dat echter kort daarna ongedoopt gestorven is.
De pastoor kent het gezin goed en gaat erheen. Hij weet hoe vol blijde verwachting de moeder en vader waren, en beseft dus de maat van hun verdriet.

Kerkvader Augustinus beweerde in de vijfde eeuw dat een kind al bij zijn geboorte één en al zondigheid is. Als zo'n zondig kind niet door de doop gered is van de erfzonde gaat het meteen naar de hel, beweerde Augustinus. En dat is dan, wederom volgens Augustinus, goddelijke gerechtigheid.
Die zienswijze is door de rooms-katholieke kerk overgenomen. Zo’n kind kan daarom niet in gewijde aarde begraven worden, want dan zou het met zijn zondige lichaampje de gewijde aarde ontheiligen.

Het verbod om ongedoopt gestorven kinderen te begraven in gewijde aarde, werd tot in begin vorige eeuw in de roomskatholieke kerk nog als geldig ervaren en toegepast.
Laten we nu eens aannemen dat de pastoor uit dit verhaal ook die overtuiging is toegedaan. Dat heeft hij zo geleerd, en hij heeft dat nooit betwijfeld.

We kunnen aanvoelen dat de pastoor op weg naar het huis van de bedroefde ouders steeds langzamer zal gaan lopen. Hij moet hun immers mee gaan delen dat hun kind niet in gewijde aarde begraven mag worden. Maar, als hij werkelijk hart voor de mensen uit zijn parochie heeft, zal dat hart daar krachtig tegen protesteren.
We kunnen ons daarom indenken dat zich in hem een tweestrijd zal afspelen tussen de zekerheid van zijn geloof zoals hij dat heeft geleerd, en de weigering van zijn hart. Wat zal hij straks doen? Wat zal hij volgen, zijn geloof of zijn innerlijke weigering?
Oog in oog met de verbijsterde ouders staat zijn mond hem niet toe de dingen te zeggen die hij zou moeten zeggen vanuit zijn augustijnse zondeleer. Er rest hem niets anders dan zijn hart te volgen. We kunnen in het midden laten wat zijn antwoord precies inhoudt. Maar het kind wordt in gewijde aarde begraven, tot troost van de ouders.

Tot zover het verhaal.

In dit voorbeeld spelen angst en liefde mee. De innerlijke weigering van meneer pastoor komt voort uit de in hem van nature aanwezige liefde. Die liefde 'is', zoals Yvonne hierboven al zei. Die komt dus niet voort uit iets buiten hem, die is er gewoon en toont zichzelf uit zichzelf.

Maar die liefde kan bedekt en versluierd worden. Dat kan door het gebod 'gij zult liefhebben,' zoals Marith terecht opmerkt. Als je dat gebod volgt is dat geen liefde, maar slaafse gehoorzaamheid.

Tegenover de liefde die in meneer pastoor woont, staat de angst voor de repressie door het systeem waar hij deel van in. Die angst is niet van nature al bij voorbaat in hem aanwezig. Die wordt opgeroepen door het instituut van de RK-kerk, die slaafse gehoorzaamheid van hem eist, net als bij het gebod 'gij zult liefhebben'.

In deze situatie moet de pastoor kiezen. Hij moet kiezen tussen de uit hemzelf voortkomende en zich in hemzelf tonende liefde en de angst die in hem opgeroepen wordt door het instituut. De liefde toont zich in dit voorbeeld als een innerlijke weigering om aan het gebod van de kerk te voldoen.

Dat is het soort existentiële keus waar elk mens regelmatig voor wordt geplaatst.

Ik ben het dus met Yvonne eens dat angst en haat niet de tegendelen zijn van liefde. Liefde 'is' en toont zichzelf uit zichzelf. Angst en haat zijn door externe omstandigheden en invloeden opgeroepen relatieve toestanden van het gemoed, ze zijn reactief, en daarmee van een gans andere soort dan liefde.
De vraag is dus niet wat is het tegengesgtelde van liefde, maar: wat weerhoudt je ervan om liefdevol te zijn? Dat kan nog veel meer zijn dan angst en haat, bijvoorbeeld geloof, ideologie, hebzucht, loyaliteit...


Angst en haat zijn m.i. beide krampachtige vastzittende delen die  lijden veroorzaakt.Angst ontstaat voor het verlies van liefde en haat ontstaat voor het niet vrij kunnen beleven van liefde. 

Liefde is de onderliggende herinnering, en dat verlangen vraagt om actief handelen.  Door het licht te laten schijnen op de vastzittende structuren is het mogelijk de aanwezigheid te voelen te beleven.
Liefde is de herinnering die omkering mogelijk maakt.


@De vraag is dus niet wat is het tegengestelde van liefde, maar: wat weerhoudt je ervan om liefdevol te zijn? Dat kan nog veel meer zijn dan angst en liefde, bijvoorbeeld geloof, ideologie, hebzucht, loyaliteit...

Vaak merk ik dat mensen het spiritueel vinden om liefdevol te zijn. Ik zie dit als een soort van roze wolkjes spiritualiteit dat liefde alleen maar lief mag zijn.
Maar liefde is mi zeker niet altijd lief en vereist vaak een hele krachtige reactie,
en mi durf je dat juist doordat je gehoor geeft aan je Zelf.

Ik las ooit het boek Merkstenen van Dag Hammerskjold, secretaris generaal van de verenigde staten, hoe hij gaande zijn mystieke weg keuzes durfde te nemen die vele wereldleiders inspireerde.



Weet je Yvonne, ik weet eigenlijk helemaal geen snars van liefde. En ik heb noch het vertrouwen, noch de pretentie dat het me ooit lukt er iets van te gaan snappen.
Wel probeer ik-voor zover mijn energie daartoe toereikend is-te leven langs mijn hoogste waarden. Dat is echter niet altijd liefdevol.


Harry, ik heb je een aantal keren ontmoet en al veel van je gelezen hier.
Als jij zegt dat je niets van de liefde weet, dan geloof ik je gewoonweg niet. Ik weet allang beter.
Maar wat ik ook heb ontdekt is dat jij helemaal vastgeroest zit aan een ongelooflijk negatief beeld van jezelf. Maar dat ben je niet, dat is niet hoe ik je heb ervaren. Het is een beeld, zelfs een beetje een potsierlijk beeld, omdat het eenvoudigweg niet klopt met hoe je werkelijk bent.
Dus Harry, als je zegt dat je niets van de liefde weet, dan lach ik je gewoon uit. Ga aub iemand anders voor de gek houden.


Zo heb ik op de achtergrond stilletjes zitten genieten, niet wetende wat te schrijven over liefde.
Een glimlach was voldoende voor dat moment :-)
Thanks!


Hey Harry, ik denk ook dat er zeker niets van te snappen IS.
En ook dat je het nooit zult gaan snappen, zodra je zegt het begrepen te hebben,
dan ben je volgens mij verloren.
Het niet begrijpen of weten is dus m.i. jouw redding.
Het valt nl niet in te passen in begrippen.

En waarom is iedereen zo op zoek naar Liefde? Omdat je dat Bent en dat wat je bent niet kunt weten omdat het zo voordehand liggend is? Net zoals je je eigen ogen niet kunt zien? Zoals vissen zich niet bewust zijn van het water waar ze in zwemmen?
Maar toch kan ik voor mezelf sprekend wel weten wat geen liefde is.....
dus er moet ergens een referentiekader zijn.


En waar staat dat referentiekader dan geschreven, Yvonne?


"Maar liefde is mi zeker niet altijd lief en vereist vaak een hele krachtige reactie,
en mi durf je dat juist doordat je gehoor geeft aan je Zelf."

Kahlil Gibran heeft hieromtrent, over Liefde, een prachtige tekst geschreven.
Het moeilijkste is steeds om dit toe te laten bij onszelf, want die ervaring is niet steeds leuk wanneer vastzittende structuren (zoals M.Thérèse schrijft) gezien en belicht worden.
Anderzijds tilt Liefde, wat voor mij synoniem is voor de innerlijke Christus je boven jezelf uit waardoor je handelingen ook hierdoor 'gemerkt' worden en vaak tegenstrijdig zijn bij wat gewoonlijk verwacht wordt.


@En waar staat dat referentiekader dan geschreven, Yvonne?

Nergens, het is een Weten.


Marith, je zegt:
'Anderzijds tilt Liefde, wat voor mij synoniem is voor de innerlijke Christus je boven jezelf uit.'
Ik wil dat liever zelf anders zeggen. Liefde tilt je niet boven jezelf uit, maar brengt je bij jezelf. En de 'innerlijke Christus,' dat is ook alleen maar een term om iets te beschrijven wat je zelf al bent. Maar het kan een hele sprong zijn om dat te durven geloven.


Een beetje flauw van mij, natuurlijk, om te vragen waar dat geschreven staat, Yvonne. Mijn vraag was dan ook alleen een voorzet om door jou te laten inkoppen, maar toch is het zinvol om duidelijk te maken dat liefde niet het eigendom is van enige spirituele traditie. Het is van mensen. En het toont zich, precies zoals je zegt, als een Weten. Dat je daar behoorlijk van in de war kan raken, zegt Kahlil Gibran weer passend in het citaat van Marith:
'Het moeilijkste is steeds om dit toe te laten bij onszelf, want die ervaring is niet steeds leuk wanneer vastzittende structuren gezien en belicht worden.'
Nietwaar, Harry?


#45037Bram@Harry, ik heb je een aantal keren ontmoet en al veel van je gelezen hier.
Als jij zegt dat je niets van de liefde weet, dan geloof ik je gewoonweg niet. Ik weet allang beter.
Maar wat ik ook heb ontdekt is dat jij helemaal vastgeroest zit aan een ongelooflijk negatief beeld van jezelf. Maar dat ben je niet, dat is niet hoe ik je heb ervaren. Het is een beeld, zelfs een beetje een potsierlijk beeld, omdat het eenvoudigweg niet klopt met hoe je werkelijk bent.
Dus Harry, als je zegt dat je niets van de liefde weet, dan lach ik je gewoon uit. Ga aub iemand anders voor de gek houden.

Harry ik ben het helemaal eens met wat Bram hier zegt.
Ook ik ken je en weet wel beter.


Ja, dat mag je :-)
Het is een uitdrukking waarin ik hetzelfde bedoel. Uitstijgen boven jezelf is voor mij synoniem voor het ontwaken in volledig Bewustzijn.
Christus is voor mij geen mens,maar Energie, Bewustzijn.


Marith, met een citaat uit de Tao te King:
"Met het geven van namen moet je weten waar op te houden."
Ik vind de term 'innerlijke Christus' heel mooi, maar als je die term al te heilig maakt, creëer je er daarmee zelf een onoverbrugbare afstand toe en maak je het als ideaal onbereikbaar.
Diezelfde waarschuwing geldt voor mij ook voor de term 'ontwaken in volledig Bewustzijn.' Met hoofdletter nog wel.
Ik zoek het zelf niet zo ver van me af en dan ligt het, net als de dubbeltjes, gewoon op straat.


Ik gebruik de hoofdletter wellicht vanuit een soort deemoed.
Ik ben slechts een stip in dat oneindige Bewustzijn, niet meer noch minder.
Ben er mij van bewust dat alles zich IN de mens afspeelt, niet veraf maar heel dichtbij,of de plaats waar je staat op dit moment.
Een mooie wenk vanuit de Tao, namen roepen steeds een beeld op , terwijl ze vaak alleen het onnoembare willen uitdrukken. Door die beelden ontstond al die verwarring doorheen de tijd.


Het stellen van je spirituele doelen op grote afstand (door ze te verheerlijken en heilig te verklaren) gaat altijd samen met het kleineren van jezelf. Hoe heiliger het doel, hoe kleiner de mens.
Dus, Marith, jouw combinatie van Bewustzijn met een hoofdletter en je verklaring van eigen nietigheid is heel stereotiep.
Dat is precies wat ook in de kerk met Jezus is gebeurd. De vergoddelijking van Jezus ging gepaard met het zondige mensbeeld. Door Jezus naar de hemel op te laten varen, werd hij voor de zondige mens onnavolgbaar. En dan gaat macht ertussen zitten.
Ik blijf die tekst van Marianne Williamson mooi vinden:
Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
waar we het allerbangst voor zijn.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van God?
Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
We zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.


Ja, is een mooie tekst!Wat me hierin treft is dat we een kind van God zijn en we geboren zijn om de luister van God uit te dragen.
Met andere woorden: herinner je oorsprong en je opdracht.
Ongeschreven staat er dus ook dat we niet uit onszelf zijn ontstaan. We zijn wel scheppers geworden van onze eigen werkelijkheid en dat is m.i de dwaling.


Bram, je schreef:Dus, Marith, jouw combinatie van Bewustzijn met een hoofdletter en je verklaring van eigen nietigheid is heel stereotiep.

Ben jij dan nog nooit op je knieën gegaan Bram?


Nee Marith, dat ben ik niet.
Jesaja zei het zo: 'Dat voor mij elke knie zich buige.'
Zo werd mij dat in mijn jeugd voorgehouden. Maar dat heb ik toen al heel bewust geweigerd.
Als ik al ergens voor kniel is dat niet uit nederigheid maar uit bewondering.


Ik bedoelde het vooral innerlijk.
Een Godservaring brengt je tot de "werkelijkheid" omtrent jezelf,maar tezelfdertijd kan je die niet vasthouden. Ik ben er mij ook bewust van dat ik nog niet steeds door mijn handelingen en woorden Gods luister uitdraag als kind van God. Ooit mocht ik zien in een spirituele ervaring wat dit deed met anderen, ook al dacht ik van mezelf 'goed' te handelen.
Wel, dan ga je op de knieën,liefde doorstroomt je en oprecht berouw overweldigt je ,omdat je zelf ervaart wat de ander ervaart en het gebrek aan liefde ziet op dat moment bij jezelf, dit was althans mijn ervaring. We zijn kinderen van God ,maar spreken niet steeds Zijn taal,noch getuigen onze handelingen steeds van Hem.


Marith, ik respecteer zeer wat je vertelt over je mystieke ervaring en daar wil ik helemaal niets aan afdoen. Daar wil ik uit respect zelfs voor buigen. Nu je dat zo beschrijft vind ik ook dat ik daar af moet blijven.
Ik vind het fijn dat je je hier veilig genoeg vindt om dit te vertellen.
Maar ik heb dat zelf nooit zo, op die manier, ervaren, nee.
Maar toch wel een vraag: heb je jezelf al vergeven?


Ja Bram, omdat het inzicht er is waardoor handelingen en woorden niet altijd getuigen van Liefde. Daarom mijn vraag eerder over die Parel. Hij is in mijn beleving van onschatbare waarde.


Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

En de parelketting wordt groter en groter.
Alleen nu kan ik woordje onbewust veranderen in bewust.

Groetjes


En daarom wilde ik die parel ook niet uitleggen.


"En daarom wilde ik die parel ook niet uitleggen."

Ok, ik begrijp het, hij is in wezen onbenoembaar want elk etiket die erop gekleefd wordt voedt de beeldvorming.

groet,








Lieve mensen,ik wil even laten weten dat ik al jullie reactie's met belangstelling heb gelezen.

En dat mijn inzicht vanochtend even wat mistig is. Zodra de mist is opgetrokken heb ik misschien weer iets aanvullends te melden, hoewel langzaam de tegenstelling "meedogenloos-mededogen"bij me boven komt borrelen.



Over liefde en angst, meedogenloos en mededogen, heb ik niets te melden dat al niet eerder op deze site is gezegd.

Ik heb eenvoudigweg géén inspiratie.

Op zich een mooi nieuw gespreksonderwerp: Inspiratie.

Begeestering. Wat is dat eigenlijk? Waar komt dat vandaan?.Hoe en waarom overkomt ons dat?
Wat inspireert ons?.En wanneer we zijn geinspireerd, welke processen spelen zich dan af in ons hoofd?

En wat moet je dan wanneer je on-geinspireerd bent? Waar vindt je inspiratie en hoe kan je dat laten postvatten en beklijven?

De mensen in het navolgende Herberg-Topic zijn doordesemd van inspiratie.



Niemand geinspireerd om mij iets te leren over inspiratie?


Hallo Harry,

Je vraag triggerde mij en riep de gedachte op dat het net als ademen altijd "gebeurt" en je in die zin niet zonder kan zijn. Vind het lastig precies uit te leggen en bovendien denk ik niet dat ik een ander iets over dit onderwerp kan leren, dus gaf ik maar geen reactie.

Vervolgens bezoek ik een website van Frits van der Ploeg en lees als eerste deze tekst. Tsja, die wil ik dan toch maar even met je delen ...



De Page van Kelken

Kernwoorden: Verbeelden, inspiratie, tederheid, gevoelsuitingen, creativiteit, genegenheid, routine, ongeïnspireerdheid, misleiden, onderwaardering.

Kwaliteit: Heldere sensitiviteit, die rechtstreeks uit het ongerepte voortkomt.

Begrippen: Het spreken van je gevoel. Het verbeelden van de zieleroerselen.

Relevante thema's: Niet tot expressie kunnen komen. Wantrouwen naar de intuïtie, vanwege gewenning aan afkeuring op de oorspronkelijke kracht. Een verstoord zelfbeeld aannemen als het ware zelf.

Omschrijving: Hier wordt de Subtiliteit van Zijn bedoeld. Het voorstellingsvermogen verfijnt zich, de vaste overtuigingen smelten weg in heldere zachtheid. Inspiratie is niet meer wat door oude en dode gedachten gesuggereerd wordt, doch wat rechtstreeks uit de Bron komt.

Dit is directe ontvankelijkheid die rechtstreeks uit het ongerepte onbenoembare de informatie laat komen. Hierbij is het gevoel de drager van deze eerste waarneming.
Het beeld, inzicht of weten wordt gevoeld, op een werkelijk fysiek niveau. Dit activeert een intuïtieve kracht die de waarneming meteen omzet in fijnzinnige expressies. Dit kunnen uitingen van genegenheid of kunstzinnige aard zijn. Hier is het liefdevolle creativiteit die zonder opsmuk uit het hart komt. Het denken is kalm en stoort niet tussen de waarneming en de expressie.

De Page van Kelken verbindt zich met het gevoel en brengt van daaruit de waarneming naar buiten. Daarom hoort deze kaart bij artiesten, kunstenaars en geliefden.
Er is directe expressie, zonder dat het verstandelijke of de persoonlijkheid met argwaan alles onder controle houdt. Er is vertrouwen zonder terughoudendheid. Verwondering en ontroering gaan gelijk op met wat aan oorspronkelijkheid uit de diepe gevoelslagen naar boven komt.

Er is zowel herkenning als verbazing. Onverklaarbaar is er weten dat de expressie echt is, uit de Ene Bron komt en te maken heeft met bewustwording. Op hetzelfde moment verbaast het zijn zich over de vanzelfsprekendheid waarmee oorspronkelijkheid naar buiten komt.

Natuurlijkheid is daar, waar eerder geforceerdheid inspiratie wilde afdwingen en vertrouwen moest suggereren. Dat heeft alles te maken met het ontmantelen van het onechte zelf. De Page heeft gezien, ervaren en aan den lijve ondervonden wat er aan overlevingspatronen ontstonden in de loop der eeuwen.



Héél mooi! Naar zo'n antwoord zocht ik.

Is dit een tekst van een tarotkaart ?

of..eh..

Ik moet zo weer weg anders was ik verder mee aan de gang gegaan..

Dank je wel Marianne.


Harry ik las vandaag een treffend zen tarotkaartje..

"Als het fruit rijp is, valt het vanzelf van de boom. Het ene moment hangt het nog aan een steeltje aan de takken van de boom, barstensvol sap. Het volgende moment valt het - niet omdat het tot vallen gedwongen werd of omdat het zelf moeite deed eraf te springen, maar omdat de boom weet dat het rijp is en het eenvoudig loslaat.
Als je deze kaart trekt , wijst dat erop dat je klaar bent om je innerlijke rijkdom, je innerlijke kracht te delen. Het enige dat je nog hoeft te doen, is je te ontspannen op de plek waar je bent en bereid te zijn het te laten gebeuren. Dit delen van jezelf, deze uiting van je creativiteit, kan op allerlei manieren gebeuren - in je werk, je relaties, je ervaringen in je dagelijks leven. Er is geen speciale voorbereiding of inspanning van jouw kant voor nodig. Het is gewoon het juiste moment."


APPLE

The 1- dimensional apple is the word apple, the category of all apples, without their smell, their colour, taste or size.
We know, an apple is not a door or an ant, but we do not know anything specific about this apple.

The 2- dimensional apple is the apple that is drawn or painted, for instance in a Cezanne painting.
Such an apple has become recognizable.

The 3- dimensional apple is the ceramic apple that seems real, but has a static nature.

The 4- dimensional apple is the apple on the tree.
This apple is alive- its space and time are identical.

The 5-dimensional apple is the apple that is eaten by a human being. Eva for instance.
The apple reaches a natural destination, because an apple wants to be eaten,
it wants to be loved.



Dank je wel Nij voor het delen van je innerlijke rijkdom en je innerlijke kracht!



Angst, haat en liefde...

Niet weten, en handelen uit niet weten leidt tot strijd en tot haat.

Weten en daarvanuit handelen leidt tot vrede en tot liefde.

Als we niets weten van onszelf en van de ander hoe kunnen we dan liefhebben?

Gnosis kan zijn als een sleutel om deuren te openen en ook het lichtknopje om het licht aan te doen om die deuren te vinden die we willen openen of moeten sluiten.

Toen ik een kind was, dacht ik en handelde ik als een kind.
Nu ik ouder ben, en naar mijn eigen kind kijk en luister, begrijp ik dat het verschil is dat ik net als Adam aan de appel heb 'geknaagd' en het innerlijke paradijs heb verlaten.

Maar ik vond een sleuteltje en ik tracht te gaan vanwaar ik kwam.

Zou het me lukken?
Want het leven is een doolhof in een droom in het duister...










dag Alfeus

Je woorden over weten en niet- weten en je vragen intrigeren me, temeer dat dit op het moment een dingetje is dat speelt in mijn leven.

Ik ben nu verder op zoek gegaan bij het Thomas evangelie.

Logion 1 zegt over weten en niet weten:

Gnosis betekent kennis, maar dan niet in de betekenis van 'iets weten', zoals je bijvoorbeeld kunt weten waar iemand woont. Er wordt een ander soort weten mee bedoeld, een intuïtief verstaan waarin je eigen diepste wezen weerklinkt.
Fides betekent geloof. Het geloof betekent dat je iets voor waar houdt, meestal samen met anderen. Daar hoort een geloofsbelijdenis bij en dogma's, onbetwistbare waarheden die je met een groep gelovigen deelt.

Dit is precies wat wat er momenteel speelt in contact met een ander over een gevoelige zaak.
Ik meen hier vanuit kennis van het hart over te spreken/uit te wisselen en ervaar/ zie de ander als de hierboven beschreven fides spreken vanuit onbetwistbare waarheden en meningen wat betreft een gezamenlijke gevoelige zaak .
Voel hier veel innerlijk protest bij en heb wat ik voelde uitgesproken.Dit bracht weer protest van de andere kant teweeg.
Ik heb het moeten loslaten omdat ik de zinloosheid verder te gaan ervan in zag.

De kennis van het hart blijft merk ik onaangetast, toch blijf ik met vragen zitten

In Bramhartigheden bij grenservaringen lees ik:
@de houding van niet-weten is totale openheid.

De kennis van het hart én de houding van niet-weten in totale openheid brengt me in verwarring.

Wat is niet-weten als er wel kennis van het hart is?
Wat als er wel innerlijk protest is?
Wat als er ook protest bij de ander is?
Wat als ik iets te beschermen heb buiten mezelf en in mezelf?
Wat betekent eigenlijk niet-weten in totale openheid?
Toatale openheid betekent dat ook elke bescherming los laten?
Betekent dat de pijn van de miskenning toelaten?
Het verschil van gnosis en fides vind ik in de praktijk als het erop aan komt een heel zware dobber.



Beste Nij,
’t Is alweer een tijdje geleden dat ik nog actief deelnam aan dit forum.
In de Tao Te Ching van Lao Tzu lees ik in het voorwoord het volgende:
““Een misverstand kan ontstaan door zijn nadruk op ‘wei wu wei’, letterlijk ‘doen door niet te doen’, dat als passiviteit werd gezien. Niets is minder waar. Een goede atleet kan een lichamelijk bewustzijn bereiken waarin de juiste zet of de juiste beweging vanzelf, ongedwongen, zonder het bewust gebruik van de wil, tot stand komt. Dit is een voorbeeld van niet-doen: de meest pure en effectieve vorm van doen. Het spel speelt het spel; het gedicht schrijft het gedicht; we kunnen de danser niet onderscheiden van de dans. Minder en minder hoef je de dingen te forceren, tot je eindelijk het punt van niet-doen bereikt. Als niets is gedaan, is niets ongedaan. Niets is gedaan omdat de doener met zijn gehele hart in de daad is verdwenen; de brandstof is volkomen getransformeerd tot vuur. Dit ‘niets’ is in feite alles. Het gebeurt als we vertrouwen op de kracht van het universum, zoals een atleet of een danser op de voortreffelijke kracht van zijn lichaam vertrouwt. Dat verklaart het accent dat Lao Tzu op zachtheid legt. Zachtheid is het tegenovergeselde van starheid en is synoniem aan souplesse, aanpassingsvermogen en verdraagzaamheid.””
Tot zover Lao Tzu.

Ik veronderstel dat we de vergelijking van ‘doen en niet-doen’ kunnen doortrekken van ‘weten naar niet-weten’. Het niet-weten is dan het ‘vertrouwen op het universum’, met name dat alles reeds in jou zelf vervat zit (‘Zij verkregen de kennis van goed en kwaad’), het is het weten zonder dat je erover hoeft na te denken, zonder beredenering. Uiteraard kan je dan soms, wanneer je met bepaalde zaken geconfronteerd wordt, stuiten op een innerlijk protest, omdat de situatie waarmee je geconfronteerd wordt, botst met jou niet-weten, jou innerlijk weten. Zo denk ik er over.

Met vriendelijke groet,

Luc


#45155
@'Als we niets weten van onszelf en van de ander hoe kunnen we dan liefhebben?'

Als Liefde afhankelijk is van ons 'weten' of 'niet weten'... Wat is die liefde dan waard ?
Niet veel, volgens mij, want dan is er sprake van 'voorwaardelijke liefde' en die is afhankelijk van wat men meent of denkt van de ander.

Harte groet,



dag Luc

Ik vind het een prachtig voorwoord in de
Tao Te Ching van Lao Tzu.
Dank je voor het plaatsen.

@Niets is gedaan omdat de doener met zijn gehele hart in de daad is verdwenen; de brandstof is volkomen getransformeerd tot vuur. Dit ‘niets’ is in feite alles.

En ook jouw woorden Luc hoe jij erover denkt spreken erg tot me.

@ Uiteraard kan je dan soms, wanneer je met bepaalde zaken geconfronteerd wordt, stuiten op een innerlijk protest, omdat de situatie waarmee je geconfronteerd wordt, botst met jou niet-weten, jou innerlijk weten. Zo denk ik er over.

Ja het innerlijk weten en soms die pijn van het botsen, het verzet en de vrede hiermee tegelijk.




@Als Liefde afhankelijk is van ons 'weten' of 'niet weten'... Wat is die liefde dan waard ?
Niet veel, volgens mij, want dan is er sprake van 'voorwaardelijke liefde' en die is afhankelijk van wat men meent of denkt van de ander.

hoi Leo

Misschien wel Leo maar toch...
Blijft het dan toch niet voorwaardelijke liefde, de voorwaarde dat liefde nergens afhankelijk van mag zijn?

Voorwaarden, geen voorwaarden, afhankelijk, onafhankelijk, grenzen, grenzeloosheid, weten, niet weten
it is all in...


Ja Nij, ..it is all in..!
Liefde is de 'voorwaarde' voor alle bestaan.
Staat er niet ergens in de bijbel:
'Zou de Liefde niet bestaan, dan zouden noch de aarde, noch werelden, noch al wat leeft meer bestaan.'

Hieruit mag toch de conclusie getrokken worden dat de Liefde nog steeds bestaat!
Anders zouden wij en dit hele forum er immers ook niet meer zijn? :)







Liefde is voor mij een gevoel het heeft voor weinig met verklarende woorden te maken.

Het zijn voornamelijk momenten in situaties die opeens out of the blue het liefde gevoel laten opkomen het overkomt me.

Wanneer ik probeer te verklaren waarom lijkt het eigenlijk het alleen maar te vertroebelen of zo .

Groetjes



Johan@Liefde is voor mij een gevoel het heeft voor weinig met verklarende woorden te maken.

Ik herken het als iets stilletjes dat geen woorden kent.




Scherp gesteld Luc van het "weten en niet weten"

Volgens mij is er sprake van verschillende bewustzijnsniveau's

1.Het bewuste. De wakkere wereld om ons heen.

2.Het onderbewuste. Datgene dat in onze verpersoonlijking en onze bloedlijnen is vastgelegd.

3.Het onbewuste. Datgene dat we eigenlijk "niet weten" maar toch door het verschijnsel mens tot stand is gebracht. Dus datgene wat de mens als ras genetisch samenbindt. Datgene ook dat door het onderbewuste wordt getoetst en vervolgens door het bewuste wordt aangenomen of verworpen.

Dus mi. kunnen zowel het onderbewuste als het onbewuste het bewuste voeden in zowel positieve en negatieve zin.

Zo denk ik er dan weer over.


#45164 @:
'Dus mi. kunnen zowel het onderbewuste als het onbewuste het bewuste voeden in zowel positieve en negatieve zin.

Dat kan allemaal wel Harry...
maar waar blijft de Liefde dan?
Tot welke van de niveaus 1. of 2. of 3. behoort die dan?

Volgens mij is de Liefde er altijd, zonder deze zou er geen bestaan mogelijk zijn!
De moeilijkheid is (vaak) haar te ontdekken in ons eigen binnenste en Haar vervolgens de grote verandering in je leven te laten bewerkstellingen.

Zo denk ik er weer over...
en laat het niet bij 'denken' blijven......!




Leo,

De liefde en ik begrijpen elkaar niet.

Laat staan dat ik zou weten welke grote verandering de liefde in mijn leven zou moeten bewerkstelligen.

Behalve dan het dicht kwakken van deuren.

www.youtube.com/watch?v=RCL_I-ZXA4w


Och Harry, de Liefde kwakt geen deuren dicht.., mensen, wij dus, doen dat wel eens (de een vaker dan de ander) en daarmee sluiten we ons dan op zo'n moment af van de Liefde. Maar de Liefde is dan niet weg.., je hoeft slechts die deur weer te openen..!
En dat kan voor de een soms moeilijker zijn dan voor de ander.

Je kunt je voor de zon ook afsluiten; ga maar in een donkere kamer zitten, maar daarmee is de zon niet weg!

Wat die grote verandering betreft, dat is niet in woorden te vatten - dat is geen denk-definitie - het is een belevenis.

Hopelijk kun je me een beetje volgen Harry..?
..en ehh, 'kwak niet te veel deuren dicht'

Hartelijke groet,
Leo



Dag Harry,
Ik las mee en dacht terug aan een opmerkelijk stukje uit een boek, ik geef het hier wat ingekort weer:

Een stamoudste van een indianenstam had twee jongens betrapt toen ze de schuur van hun buren met een verfspuitbus bewerkten. Hij vroeg hun waarom ze iets hadden gedaan waarvan ze wisten dat het verkeerd was. Een van de jongens zei simpelweg: grootvader, soms willen we ons goed gedragen, maar soms willen we gewoon rottigheid uithalen. De stamoudste dacht hierover na en kwam er later op terug: Ik heb het antwoord gevonden, zei hij. Bij jullie allebei zitten twee vechtende wolven van binnen, een goede en een slechte. Als de slechte wolf wint, gedragen jullie je slecht. Als de goede wolf wint, gedragen jullie je goed. De jongens keken elkaar aan. Grootvader, zei de ene, hoe kan ik ervoor zorgen dat de goede wolf het gevecht wint? De oude man antwoordde: de wolf die je het meeste voedsel geeft zal winnen.
Eén dimensie hoort er echter nog bij: De goede wolf zou nooit de slechte wolf laten verhongeren. ze test af en toe zijn vermogen om zijn voedsel te verdedigen, en daar blijft het bij. Omwille van de roedel zal zij ervoor zorgen dat hij overleeft.
Bron: Voor de wolven Jody Picoult





Interessant Struikje, en andersom hoe zou het andersom gaan?

Wanneer de slechte wolf meer voedsel krijgt is dan de roedel reddeloos verloren?



Ik denk.. de slechte wolf wordt groter en sterker. De goede wolf wordt kleiner en zal zich af gaan zonderen, om ergens achteraf in de onherbergzaamheid te wachten, want ze heeft veel geduld. Dan, eens, komt het moment dat de slechte wolf de roedel en zichzelf ten gronde richt. De goede wolf is alleen maar wijzer en wijzer geworden. De roedel zal zich in al haar ellende de goede wolf nog herinneren. Ze mag terugkomen om te herstellen en te verbinden. Zelfs de slechte wolf zal ze niet laten creperen.



Wat mooi Struikje!
Zonder moeite kijk ik hier ook zo naar.



idd. Struikje erg mooi!


Zeker mooi Struikje :)

Rainer Maria Rilke vroeg zich al af:
"Wat als alle demonen en draken in ons leven, gebieden zijn die in wezen onze liefde nodig hebben?"


Ja Gea, wat een schitterend gedicht, he!

“Wellicht zijn alle draken in ons leven
uiteindelijk wel prinsessen die er in angst en beven
slechts naar haken
ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken.
Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft
in diepste wezen wel niets anders dan iets
dat onze liefde nodig heeft.”
- Rainer Maria Rilke

Ik kijk nu naar de vraag van Harry aan het begin..
@ is het uiteindelijk doel alle contrasten te integreren tot één geheel?
Misschien is het uiteindelijke doel onze diepste angst onder ogen te zien en dan te ontdekken dat angst misschien wel niets anders is dan vervormde liefde…


Dat is een goeie struikje, van dit gedicht zijn er over het algemeen in ons zelf en anderen veel voorbeelden,
angst, teleurstellingen,bijtende cynische opmerkingen,haat, het is misschien allemaal wel het niet tegemoet komen of kunnen komen aan de Liefde die we in onszelf dragen of misschien gewoon wel Zijn,

Het is ook lastig om hier altijd uit te handelen natuurlijk zeker als je vaak het schijnbare tegendeel in jezelf en anderen ziet,

Ik merk wel nu ik de laatste tijd steeds meer mediteer -(en ik weet niet hoe deze in de traditie heet, het is de vorm waar je je op de ademhaling in je buik concentreert waarbij je alles benoemd, ook het rijzen en dalen van je buik en alles gewoon laat gebeuren waarbij alles wat je waarneemt en voelt en hoort en ruikt benoemd (in de zin van ''horen horen" plannen plannen'' (denken)''rijzen dalen'' (buikademhaling ) ''voelen voelen'' enz enz en wanneer dus je aandacht zwakker word je weer terug gaat naar de ademhaling in de buik )-ook steeds meer en dichter bij mijn eigen liefdevolle ''wezen'' kom en ook steeds meer begin te ervaren dat je bepaalde beelden die je hebt van jezelf of anderen los kunt laten, je hoeft er niet mee te vereenzelvigen en zo kom je steeds meer, zoals ik het ervaar,bij de liefdevolle persoon die je eigenlijk al bent.






Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.