De Herberg

Guru - keurmerk

    door Kris, 14/10/2015 21:56. #46484. 18 reacties, laatste

Verlichtingsclassificatiesysteem

Hoe verlicht ben jij (al)?

Nieuw: een verlichtingsclassificatiesysteem. Het monopolie van de waarheid lijkt in handen van advaitische en satsangevende Guru’s, Meesters en Leraren, te spellen met goddelijke hoofdletters. Hun bijna rituele bijeenkomsten en gedrag wekt de schrijf- en lachlust van Wouter Schopman, uitgever van advaitaboeken.

Langzaam nam het geroezemoes af en veranderde de sfeer in de zaal. Naar schatting zo’n zeventig deelnemers lieten hun uitbundigheid varen, zetten hun mobiele telefoons op de tril- of stilmode, knikten nog naar deze of gene, gingen rechtop zitten op hun stoel, sloten de ogen en zuchtten diep. En de sfeer, ja de sfeer veranderde van uitgelaten naar ingehouden heiligdom. Gedurende vijf lange minuten werd het geduld van de volgelingen op de proef gesteld, waarna de beloning volgde. De guru betrad het zaaltje van achteren, liep schrijdend naar voren en nam plaats op de – op een verhoging geplaatste – stoel met rechts van de meester een bos bloemen en natuurlijk links van hem het portret van de leraar van de leraar. De meester beweegt traag in alles en kijkt de leerling stuk voor stuk in de ogen of tenminste in de richting van de ogen. Wanneer iedereen aan de beurt is geweest en tijdens het contact heeft gereageerd met een mysterieuze halve glimlach en zoals te doen gebruikelijk met tenminste een lange zucht, leunt de leraar achterover, rekt zich uit en zegt: “Vragen?”

We zijn in of op satsang, hetgeen zoiets betekent als “samenkomen in waarheid”.

Billen bloot
Dit tafereel speelt zich met name op en rond het weekend talloze keren af in Westerse hoofdsteden of niet-hoofdsteden waar het circus van rondtrekkende Guru’s, Meesters en Leraren hun repeterende teksten en antwoorden debiteren op vragen van niet-begrijpende, dolende en vastzittende adepten. De aantallen bezoekers van de satsang kunnen variëren van één of twee tot 100 of meer bij de populairste of misschien wel de leukste of helderste meesters. Een gemiddelde satsang duurt drie uur met een halfuurtje koffiepauze. De serieuze leerlingen gaan naar de dag-satsang met een ochtend- en een middagprogramma en soms zelfs een avondbijeenkomst, maar worden wel geacht daar ten minste 100 euro voor over te hebben, exclusief BTW natuurlijk. Ja, alles contant…geen pin, geen creditcard en geen factuur.

En dan zijn er nog de zogeheten ‘retreats’. Dat zijn bijeenkomsten van een week, bij voorkeur in de zomer en bij voorkeur in een goed klimaat. De volgelingen overnachten op het terrein, spiritueel centrum of in een hotel in de buurt. De retreats zijn het meest intensief, van ’s morgens na het ontbijt tot ’s avonds, maar dan krijg je ook wat. Niks oppervlakkigheid van de korte satsang. Hier ga je met je billen bloot in je hardnekkige identificatie met je persoon en worden jouw ego-bepaalde drijfveren genadeloos en “en plein public” aan de schandpaal genageld, zoals bijvoorbeeld Alexander Smit graag deed ter lering ende vermaeck.

Kwijt
Een van de “waarheden” die aan de orde komen is het feit dat er geen verschil is tussen de leraar en de discipel. Waarom zit de meester dan op het podium en de volgeling niet, vraag je je af ? Welnu, de meester heeft niet iets wat de leerling niet heeft…nee, de leraar heeft iets níet wat de leerling heeft. Bij de Guru mist er iets, jawel…! Zo simpel is het, het verschil tussen op of voor het podium. De Meester is iets kwijt en als het eenmaal weg is dan kan het ook niet meer terugkomen: het vermogen zich te identificeren met een persoonlijk en dus ook afgescheiden personage, ook wel een persoonlijk denken, handelen, voelen genaamd. Toch meen ik bij sommige leraren na verloop van tijd weer een toename van het vermeend afwezige ego-bewustzijn te kunnen waarnemen. Op zich is dat een niet zo wonderlijk gegeven omdat het ego nooit helemaal verdwijnt. Want als het wel helemaal zou verdwijnen zou dat betekenen dat er ook geen identificatie meer kan zijn met Ik Paultje Guru.

Dit brengt mij bij een brandende vraag die ik onze Nederlandse advaitaleraren graag wil voorleggen: “Wat is het onderscheid tussen ontwaken, verlichting en Zelfrealisatie?” Ofwel, uit welke staat spreekt de Guru ? Volgens de advaita bestaat er nog een stadium dat aan het stadium van Zelfrealisatie vooraf gaat. Dat is het moment van het zo geheten “ontwaken”. Hiermee wordt een gebeurtenis bedoeld waarbij de persoon een diep spiritueel inzicht krijgt en wel met zo’n impact dat er nooit meer aan dit inzicht getwijfeld wordt door betrokkene. Het ontwaken kan je bijvoorbeeld het inzicht geven dat je partner volmaakt is zoals ze is, terwijl iedere cel in je lichaam juist van het tegenovergestelde overtuigd is. Een volgend inzicht zou het ontbreken van een vrije wil kunnen zijn of het inzicht dat alles liefde is, ook al kunnen wij dat niet altijd ervaren.
Volgens de advaita volgt na het ontwaken het moment van Zelfrealisatie. Soms liggen daar jaren en jaren tussen. Bovendien kun je niets doen om Zelfrealisatie te doen plaatsvinden. Het valt je toe of niet. Bij ontwaken is er geen identificatie meer met persoonlijk handelen, denken en voelen. Na Zelfrealisatie verdiept de staat zich verder en verder en dieper en dieper. Daar komt geen einde aan.

Guru-keurmerk
Volgens Hans Laurentius horen Herkenning van Bewustzijn, ontwaken, het openen van het hart et cetera allemaal bij stadium één. Stadium twee (Zelfrealisatie) is….klaar. Niets, Alles. Compleet, game over. Ik ben dat en er gebeurt niets. Er is nooit iets gebeurd, er is niemand, gebondenheid en bevrijding zijn illusies die horen bij de droom. Ontwaken hoort dus bij een fundamentele verschuiving binnen de droom waarin we leven. Zelfrealisatie is de vernietiging van die droom; je bent eruit, buiten de droom.
Verwart menig leerling en leraar de staat van Zelfrealisatie met de staat van ontwaakt zijn? Op zich mag alles er zijn, nietwaar, maar het blijft aantrekkelijk om te weten van waaruit je onderricht geeft en voor de leerling om te weten wat voor vlees hij in de kuip heeft.

Vandaar het idee om een keurmerk voor Guru’s in te stellen. De classificaties verlopen dan als volgt:
1. Kwart verlicht. Deze heeft alle boeken van Samsara gelezen en ziet zijn kennis aan voor inzicht en weten.
2. Half verlicht. Deze Guru heeft een abonnement op Inzicht en maakt zijn omgeving hoorndol met ongevraagde inzichten.
3. Driekwart verlicht. Spuit advaitakennis over de ik-illusie vlekkeloos, is echter jammerlijk slachtoffer van de “advaita-shuffle” en mogelijk depressief.
4. Verlicht. Is regelmatig op een podium te vinden en laat zich Guru noemen.
5. Zelfgerealiseerd. Individuen zoals Ramana Maharshi en Nisargadatta Maharaj waarvan wij allemaal hopen dat de westerse variant zich spoedig mag manifesteren.

Tot slot moet mij het nog even van het hart dat natuurlijk iedere Leraar, Guru of Meester mij dierbaar is en dat deze gewoon handelt zoals hij of zij gebakken is en dat wat ze doen héélemaal okéé is.

Door Wouter Schopman
Wouter Schopman is ondernemer en uitgever van Samsara dat advaitaboeken uitgeeft.

(artikel verschenen in Koorddanser, editie september 2015)

Vriendelijke groet!
Kris



Johan@
Tot slot moet mij het nog even van het hart dat natuurlijk iedere Leraar, Guru of Meester mij dierbaar is en dat deze gewoon handelt zoals hij of zij gebakken is en dat wat ze doen héélemaal okéé is.

Persoonlijk vind ik dat ieder mens van waarde is om van te leren.

Degenen die door anderen of zichzelf Guru noemen vormen hierop geen uitzondering voor mij.

Groetjes,


Leuk artikel Kris, dank je voor het delen.
Mij maakt het helemaal niet uit hoe veel of weinig verlicht of gerealiseerd of ontwaakt Ik Ben...
Het zal me worst wezen.
Doe gewoon wat ik doe, vanzelf, en heb er lol in.
Ook andersmans labels zeggen me Niets...
Misschien ben ik gewoon mijn eigen 'goeroe'...
;-))


Ja, wat een “héélemaal okéé” artikel, hè van deze in z’n vuistje lachende ondernemer.
Een uitgever van boeken die zowel de auteurs van die boeken als de potentiële lezergroep van diezelfde boeken, uitlacht.
Handel = handel!
De markt van welzijn & geluk is schier oneindig. Onbegrensd.
Net wat de gek ervoor geeft.

Vriendelijke groet!
Kris


PS
Woutertje Ik Ondernemer zet in zijn artikel niet alleen de auteurs en lezers van de door hem uitgegeven advaitaboeken voor gek, maar toch vooral zichzelf en zijn uitgeverij Samsara.
Ziekelijk cynisme druipt ervan af.
Persoonlijk kan ik daar “héélemaal geen okéé” aan ontdekken.


Vriendelijke groet!
Kris





Ach Kris, wie ben Ik om daarover te oordelen?
Vader vergeef hen, ze weten niet Wie ze Zijn...


Wie ben ik om daar een oordeel over te hebben?
Ik ben ik. Ik vind het laatdunkend en cynisch als je als uitgever zo neerbuigend over je auteurs en betalende klanten schrijft terwijl je die boeken nota bene zelf op de markt brengt.
En ter verhoging van de verkoopcijfers regelmatig medeorganisator bent van satsangbijeenkomsten waarin diezelfde auteurs hun advaitakunsten vertonen voor betalend publiek.

Ik vind dat een onzindelijke manier van handeldrijven.
Weinig geloofwaardig en vertrouwenwekkend.
Opportunistisch.
Futloos.
Onwelriekend.

Geld, god, goor, gekte, geweld liggen uiterst dicht bij elkaar.

Waarom oordelen?
Een kritisch onderscheidingsvermogen om zelf te komen tot een plaatsbepaling temidden van deze welig tierende advaitabusiness vind ik wel degelijk van belang.
Zonder onderscheidingsvermogen en plaatsbepaling ben je immers dolende, gedesorienteerd, koersloos, afhankelijk van anderen en uiterst kwetsbaar. Anderen makkelijk tot prooi.
Waar ben ik? is m.i. een veel belangrijker vraag dan Wie ben ik?

Wie ben ik om te oordelen, vroeg je?
Wie anders had je voor ogen?

Ik zal wel moeten.
Tenminste, als ik me een beetje autonoom en creatief in de wereld wil begeven en me in vrijheid wil verbinden met anderen.
Natuurlijk, ik zou me ook lijdzaam aan vaderlijke goden kunnen overleveren en me als een mak lam “en plein public” aan de paal kunnen laten nagelen. Daar schijnen goddelijke Vaders dol op te zijn. Op offerlammeren, schapen en bloedende zondebokken. Onverzadigbaar.

Ik noem dat verdwazing. Verstrikking.
Niet zonder gevaar ook.
En alles behalve vermakelijk, smakelijk of inspirerend.

Mij niet gezien bij het Advaita circus van uitgeverij Samsara.
Not my cup of tea.
Tot slot nog een linkje naar een gepassioneerd gesprek met filosoof Jan Bor over de advaitahandel.

Lekker. Iemand die positie durft te kiezen. Stellingname neemt. Zichzelf voldoende vertrouwt en in staat acht tot het vellen van een oordeel. Dat niet uitbesteedt aan anderen.
Iemand die thuis geeft. Sjoechem. Geen onverschillige Nobody speelt.
Nog los van zijn inhoudelijke inbreng en of je het daar nou eens of juist oneens mee bent, is zijn inbreng geestig, energiek en oprecht.
Vitaal.
Ik moest er in ieder geval bij tijd en wijle schuddebuikend om lachen.

doorzie.wordpress.com/2015/08/14/een-stevig-gesprek-met-filosoof-jan-bor-over-de-zin-en-onzin-van-nondualiteit-en-advaita/

Vriendelijke groet!
Kris




Hoi Kris.
Ik hield het bij mezelf; wie ben ik om te oordelen?
Ik begrijp jouw punt, maar je kunt er iets of niets van vinden, het zal weinig veranderen toch?
Als ik weet wie ik ben, weet ik ook wie alle anderen zijn. Wel in deze wereld maar niet van deze wereld.
Niet dat je dan niet zou mogen handelen, maar dan komt dit voort uit inzicht.


p.s. wat wil je eigenlijk zeggen met het plaatsen van dit artikel?
Waarom plaatste je het?
Je zegt dat je het laatdunkend en cynisch vind om zo over je auteurs en lezers te schrijven, maar jij schrijft toch ook laatdunkend en cynisch over WouterTJE?
M.i. ben jij degene die er problemen mee heeft, niet degene die de boeken leest of een satsang bezoekt of geeft....


p.s. wat wil je eigenlijk zeggen met het plaatsen van dit artikel?
Waarom plaatste je het?
Je zegt dat je het laatdunkend en cynisch vind om zo over je auteurs en lezers te schrijven, maar jij schrijft toch ook laatdunkend en cynisch over WouterTJE?
M.i. ben jij degene die er problemen mee heeft, niet degene die de boeken leest of een satsang bezoekt of geeft....


#46493
Ach ja Kris, en zo mag ieder zijn eigen mening ergens over hebben, toch?


- p.s. wat wil je eigenlijk zeggen met het plaatsen van dit artikel?
Precies wat er staat.

- Waarom plaatste je het?
Ik las het lopende lijntje in dit forum over logion 34 met een gedichtje van Peter van de Goolberg

logion 34
Jezus zei:
Als een blinde een blinde leidt,
vallen ze beiden in een put.

Ik had zin om hierbij aan te sluiten en iets te delen over wat mij raakte.
Een hartekreet. Een waarschuwing.
Laaiend vuur vloog in mij op toen ik dat artikel van Wouter Schopman in de Koorddanser las.

- maar jij schrijft toch ook laatdunkend en cynisch over WouterTJE?
Dat heb je goed gelezen. Zo is dat ook bedoeld.
Woutertje Ik Ondernemer verwijst terug naar zijn Ik Paultje Guru.
Koekje van eigen deeg, zeg maar.

- M.i. ben jij degene die er problemen mee heeft,
Ik word woest van zulke perverse handel.
Oplichterij.
Gekte.
Sollen met integriteit en vertrouwen.
Ik vind dat afkeurenswaardig. Verderfelijk. Ziek.
Alles in mij komt daartegen in opstand.

Het kijkje in de keuken dat Schopman geeft is bepaald geen reclame voor Samsara.
Zou als auteur nooit van z’n leven een manuscript aanbieden aan Samsara of als lezer een boek met de geur van hun stal kopen.
Da’s mij ook duidelijk.

Not my cup of tea.

Als jij van iemand die woedend wordt van dit soort handel vindt dat ie ‘problemen’ heeft, dan zij dat zo Yvonne. Dat laat ik graag bij jou.
Mij lijkt opstandige woede hier een gezonde reactie.
Maar los daarvan: het is gewoon een feit dat het in mij woede opriep.
Niks mis mee, wat mij betreft.


Toen ik gister het gesprek met Jan Bor hoorde kon ik weer hartelijk lachen.
Het was alsof ik mezelf hoorde praten door zijn mond. Met exact dezelfde woede, passie en heftigheid.
Lekker. Ben dus niet de enige die er zo over denkt.

doorzie.wordpress.com/2015/08/14/een-stevig-gesprek-met-filosoof-jan-bor-over-de-zin-en-onzin-van-nondualiteit-en-advaita/

- Ach ja Kris, en zo mag ieder zijn eigen mening ergens over hebben, toch?
Mogen?
Voor het hebben en uiten van een eigen mening hoeft niemand toestemming of goedkeuring te vragen. Zou niet weten aan wie.
‘Vrijheid van meningsuiting’, is een massaal gedeelde waarde en verworvenheid waar we met z’n allen trots op zijn.

“Sharen” noemen we dat.
Delen.

“Ik vind er wat van”, dus ik besta.

In een meningencultuur is iedereen op zichzelf aangewezen of aan zijn ‘goden & helden’ overgeleverd.

De meeste mensen gedragen zich als kuddedieren. Willen weliswaar een mening uiten, maar maken zelden gebruik van hun eigen vrijheid van denken.
Sluiten zich maar al te graag vrijwillig aan bij een meningengroep onder leiding van een ‘herder’ die waarheid, vrijheid, eenheid & verbondenheid, voorspoed & geluk, een pad, een richting en verlichting verkoopt.

Vrije handel van vrije jongens op een vrije markt.

Als de herder niet goed wijs is slaan de kudde-leden te pletter op zichzelf.

De prijs wordt bepaald en betaald door de gek die er om geeft.

Vriendelijke groet!
Kristof


Je deelt je woede hier vind ik in een eenmansactie.
Prima hoor.
Maar ik ben weg.


Hoezo blinde vlek Kris?
Ik ben ook weg...


Beste Kris,

Soms kan een mens geraakt worden. Die geraaktheid zoekt dan een uitweg. In deze was en is het jouw verontwaardiging naar aanleiding van iets wat je gelezen hebt. En in relatie tot wat je las bij logion 34, heb je je ' boosheid ' geventileerd, hier in de herberg. Helemaal oké, wat mij betreft.

Ik wil en zal me niet verder mengen in het verdere verloop van wat hier geschreven staat. Maar heb er wel behoefte aan je te laten weten dat ook ik met heel veel genoegen heb geluisterd naar Jan Bor. Met dank aan jou, je plaatste de link.

Jan Bor had voor mij wel ietsje meer nuance aan mogen brengen in zijn mening, maar dat maakte de uitstekende intervieuwer weer goed in het einde van hun gesprek.

Ik ben een trouwe lezer hier en om mij moverende redenen reageer ik al enige tijd niet meer. Maar nu volg ik gewoon even mijn eigen hart.

Met vriendelijke groet,
Carla.





Beste Carla,
Hartelijk dank voor je respons, je kalmte, en de heldere samenvatting die je hebt gemaakt van mijn neerslag van een worsteling.

Fijn ook dat je de moeite neemt om me te laten weten dat ook jij genoten hebt van dit gesprek tussen beide heren.

Het zwaard erin, de fik erin, met wortel en tak de vuilnisbak in! Weg ermee!

Ja, waar gehakt wordt vallen spaanders en gaat in dezelfde krachtige beweging ook wat aan nuancering verloren.
Kiezen = verliezen.

Heel mooi inderdaad om te horen hoe vloeiend en trefzeker de interviewer de spaanders, die voor hém van waarde waren en bij het hakken van Jan Bor over de rand waren gespat, weer opraapte.
Een gepassioneerde, authentieke en unieke dans!

Lezen:
“In deze was en is het jouw verontwaardiging naar aanleiding van iets wat je gelezen hebt.”
Dank je wel dat je me erop wijst dat de aanleiding van al dat vuur in mij iets is wat ik gelezen heb en in relatie heb gezet met iets anders (logion 34) wat ik gelezen heb.

Woorden. Zinnen. Taal. Tekst.
Heeft feitelijk geen substantie.

The author brings the words, the reader the meaning.

Geraaktheid:
“Die geraaktheid zoekt dan een uitweg”.

Die vurige geraaktheid vormt tegelijkertijd mijn ingang en mijn compas om me te oriënteren in de veelheid.
Dat vuur brandt in mij.
Is mijn vertrekpunt.
Mijn ijkpunt.
Mijn levende werkelijkheid.
Mijn levende lichaam.
Realiteit.


Voor mij betekent dat: stoppen met lezen van dit soort teksten.
Er valt immers niks te ‘vinden’.
En dat wist ik al.
Daar heeft dat gesprek met Jan Bor me weer aan herinnerd.
Er ís geen boeddha, er is geen dharma, er is geen practice er is geen enlightment.
Fictie,
Dat is ‘t ‘m nou juist!
Er zit niks tussen!

Wat een meesterlijke grap!

Dat vuur, dat levensvuur dat in mij woedt, die passie, ga ik leven ipv lezen.
En die hele handel in zgn spiritualiteit, dat marktsegment, die business, dat platform, ga ik me niet langer op begeven. In welke rol dan ook.

Dat betekent Carla dat ik moverende redenen heb om ook deze herberg te verlaten.

Zo is onze eerste ontmoeting tevens onze laatste.
Ontmoeting & afscheid ineen.
Dank voor je inzet en uitreiken.
Dank dat je je kenbaar hebt gemaakt aan mij.
Het ga je goed!

Ook Johan, Nij en Yvonne: dank jullie wel voor je bijdrage.

En natuurlijk ook dankjewel Herbergier, Kastelein.
Dank je wel voor het beschikbaar en toegankelijk stellen van je rijke en integere website.
Ik heb ervan genoten en veel van jou geleerd.
Maar nu is het tijd voor mij om te gaan.

Dag Bram.
Dag allemaal.
Dag.

Kris.

PS
Kijk! En dat heeft die uitgever allang al gezien!
Boeken zijn boeken. Satsangbijeenkomsten zijn satsangbijeenkomsten.
Handel = handel.
Vraag en aanbod.
Hoezo oplichterij?
Het is wat het is.
En draait in zichzelf in de rondte in een zichzelf versterkend proces.
Inkoop, verkoop, marketing.

Een ieder is vrij om boeken te kopen of geen boeken te kopen en om deze boeken te kopen of andere boeken. Om te lezen of niet te lezen. Om te geloven wat ze lezen of niet te geloven.
Om satsangs te bezoeken waarin die boekenschrijvers op een posium optreden of naar een ander Cirque du soleil te gaan.

Goed gezien van je Johan: “Persoonlijk vind ik dat ieder mens van waarde is om van te leren”.

Veelheid van perspectieven.

Wat een meesterlijke grap!


Ik kan alleen maar zeggen: mooi deze afsluiting!
Maar wie weet!? Misschien toch nog tot ziens?
Het ga je ook goed Kris.


Precies Kristof, het is wat het is...
Dat Zien is het Al...
Namaste!
Yvonne


Beste Kris,

Veel dank voor je reactie.

Houdt het vuur, in jou, brandend en leef het in vrede.

Vriendelijke groet,
Carla


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.