Evangelie van Thomas

Zijn als een kind

    door Nevek, 01/08/2009 11:00. #35823. 46 reacties, laatste

Ha Bram wat een mooi boek. En wat een aanvulling hier op de website. Ik vindt het allemaal erg indrukwekkend. Het is alsof ik na jaren thuiskom. Ik heb altijd weerstand gevoeld tegen de kerk omdat, Darwin met stelligheid werd verworpen (waarmee ik overigens niet zeg dat hij gelijk heeft maar ook niet dat hij ongelijk heeft), mensen zingen dat ze zondig zijn, kinderen zondig worden geboren etc... Je boek over de Katharen geeft daar een heel andere kijk op. Omdat ik de kerk heb verlaten mis ik echter wel het contact met mezelf want in diezelfde kerk gebeurt ook veel goeds. Het is niet per definitie slecht om op zondag te bidden en dat in gezamenlijkheid te doen. Als je, je daar goed bij voelt. Ikzelf vind god in de natuur als ik aan het fietsen ben, of vogels hoor, of het zonlicht op het water zie dansen. Ik had altijd het idee dat ik dat niet kon vertellen omdat het geen 'echt' geloof was. Terwijl ik in die momenten heel sterk het goddelijke ervaar. Als ik aan het zeilen ben bijvoorbeeld. Of een kind zie glimlachen.

Heel recent bij het overlijden van mijn moeder ervoer ik dat ik datgene waar ik zo van hield heb zien gaan, het was haar ziel waar ik al die jaren contact mee had. Toen haar ziel haar lichaam verliet was ik er niet bij. Ik stond op dat moment buiten en voelde een overweldigende emotie in me opkomen. Ik schreeuwde het uit waar is God? En ik trapte met mijn voet in de lucht. Vrijwel direct zei een stem in mij; God is hier! En ik keek naar de plek waar mijn voet zojuist langsheen was gegaan de zon scheen er op een bosje kamille waar een vlinder doorheen danste. Op dat moment barste ik in tranen uit. Een moment later kwam mijn broer naar buiten. Mama is dood. Ik zei ik weet het ze is al buiten.

Ik kan die ervaringen moeilijk delen en hou ze daarom eigenlijk altijd voor mezelf. Maar deze keer was het zo sterk dat ik mij realiseerde dat ik mezelf stelselmatig ontken door deze ervaringen niet serieus te nemen blijkbaar heb ik een heel goed lijntje met de god in mij en om me heen.

Het gekke is dat ik mij dankbaar voelde voor deze ervaring. Het leek of mijn hart open stond en of ik alles waarnam op een hoger niveau. Dit heeft een aantal dagen geduurt.

Ik voelde mij dankbaar dat ik haar, mijn moeder, die veel te jong stierf aan kanker in de laatste weken heb kunnen bijstaan. Ze had al weken niets gegeten en al een week niets meer gedronken. Alleen sabbelend aan een washandje kon ze nog wat water binnen krijgen. Zittend naast haar bed hield ik haar hand vast terwijl ze hard achteruit ging. Nog een verhaal vertellen een liedje zingen. En toch vraag ik mij nu af of ik er voor haar was of zij voor mij. Ze gaf zoveel zelfs toen er bijna geen leven meer in haar lichaam zat. En zelfs toen ze niet meer in dat lichaam zat maar werd opgenomen in het grote geheel gaf zij me god. Voor de tweede keer ik ben nu 35.

Sorry dat ik je Blog zo vol kalk het voelt als overgeven. Zij heeft ons altijd verteld van een god in jezelf en dat je daden belangrijker zijn dan je geloof. Er zijn zoveel dingen die overeenkomen met datgene wat je in je boek beschrijft en wat ik lees in de reacties. Wat ik mij nu afvraag is of je altijd in een verlichte staat kunt zijn. En of dat iets is om naar te streven. Ik denk zelf van niet. Misschien kan het wel maar dan moet je jezelf het aardse leven ontzeggen. En met alle pijn en verdriet en flauwekul die we elkaar aandoen is er toch ook heel veel moois te ervaren ook in de pijn van het leven. Wat ik wens is dat ik het goddelijke in mijzelf wat meer ruimte geef en me niet meer volledig door de dagelijkse beslommeringen laat leiden. Maar die beslommeringen hebben toch ook een functie. In de gesprekken die ik had met mijn moeder realiseerde ik me welke momenten uit je leven naar voren komen als je op je sterfbed ligt (licht). Het waren de momenten waarin je gelukkig was die je intens hebt beleefd maar waarvan je dat pas achteraf kunt zeggen. Want het geluk is zo vluchtig dat als je het wilt pakken dan is het al voorbij. Ik denk dat daar de 'schat' ligt. In het moment met elkaar.
Want dat was het tweede dat mij opviel geen enkele herinnering of memoire ging over werk of status of geld of spullen. Het waren verjaardagen, vakanties, kindertekeningen, kerstvieringen, sinterklaasavonden, vrienden, zeildagen, zondagen, kopjes thee, muziek, enz...

Dat het geluk er is kun je weten omdat het er was. En heel misschien is het geluk nu. Maar dan is het nu alweer voorbij. Als het er even niet is dan kan je in je herinnering terug naar wat er was. Omdat het er was zal het ook weer komen.

Eigenlijk staat hier je moet zijn als een kind in het moment, maar omdat je volwassen bent met een besef van tijd en fysieke eindigheid moet je daar een beetje harder je best voor doen.

Ik zou er graag eens met je over bomen. Ben de komende weken op Terschelling een geluksmoment creeren. Je kunt me vinden bij het zandkasteel.

Alle goeds
Groeten,
NEVEK


Hallo Nevek,
van mij ook een warm welkom en
bedankt voor je mooie verhaal.
Fijn dat je de mooie dingen in de natuur zo prettig ervaart.
Ik noem het een knipoog uit de hemel, en ja, daar ontmoet ik ook God in.
Een gevoel van binnen die je haast niet kunt omschrijven.

Die ervaring bij het overlijden van je moeder is heel bijzonder. Je zult het de rest van je leven koesteren, daar ben ik van overtuigd. Dat is het vreemde in dit leven, verdriet en vreugde in één ogenblik.

Wat fijn dat jij zo'n fijne warme band met je moeder had, of eigenlijk nog hebt en dat je zo voor haar mocht zorgen.
Die fijne gesprekken zijn als een schat die je altijd bij je zult dragen.

Het is waar Nevek, de mooiste herinneringen gaan niet over materiële dingen. Mooi dat jij en je moeder dit zo beseften.

Veel plezier bij je zandkasteel, mooier dan een luchtkasteel? :-)


Beste Nevek, je vraagt of je altijd in een verlichte staat kunt zijn.
Ik ben zo vrij daarop te regeren met een weervraag; weet jij wat dat is, een verlichte staat?
Misschien verwijs je naar bepaalde persoonlijke ervaringen. Maar het kan ook zijn dat je je kennis over 'de staat van verlichting' hebt opgedaan door het lezen van boeken of het aanhoren van spirituele leermeesters.
Dat laatste bedoel ik niet negatief hoor. Maar voor mijn antwoord wil ik wel graag eerst iets meer horen over de achtergrond van je vraag.


Bij een verlichte staat heb ik een voorstelling dat je zintuigen 1 zijn met alles om je heen dat je alles beter hoort en ook ziet. Dat gevoel heb ik een aantal dagen gehad na het overlijden van mijn moeder alsof mijn hart en mijn zintuigen volledig open stonden. Ik heb dat ook 1 keer eerder sterk ervaren in mijn studietijd. Ik droomde dat mijn opa nog leefde dat hij thuis was in zijn flat in Utrecht. In mijn droom was ik er bewust van dat hij was overleden maar was dus in verwarring dat ik hem aantrof bij de deur van zijn flat in Utrecht. Het ging destijds niet zo goed met me. Mijn studie zat in het slop ik ging veel uit en het kon mij allemaal niet zoveel schelen. Die ochtend werd ik vroeg wakker. Mensen die mij goed kennen weten dat ik niet zo'n ochtendmens ben. Die ochtend had ik het gevoel dat iets mij er toe dreef om naar buiten te gaan. Ik woonde op dat moment in Deventer aan de IJssel. Het licht, de natuur, de geuren, insecten en vogels overweldigden mij. Het leek of de natuur mij toelachte met een niet te missen kracht. Ik ben een wandeling gaan maken langs de IJssel en genoot van de stilte van de zondagmorgen. Ik ben uiteindelijk bij de spoorbrug de stad ingelopen richting het park. Daar zag ik de enorme 100 jaar oude eiken liggen die tijdens een storm het jaar ervoor waren omgewaaid. Ik was toen op het water met een groep Duitse jongeren. De aanblik van die afgekapte bomen deden mij huiveren van de kracht van de natuur. Ik heb mijn wandeling vervolgd naar de Brink waar ik in de zon op een terrasje een broodje en kop koffie heb besteld. Ik herinner mij een vrouw die binnenkwam met een kindje dat mij zo vriendelijk toelachte alsof we contact met elkaar hadden op een andere manier. Alsof dat kind ook zag wat ik zag. Die ochtend had ik het gevoel in een verlichte staat te zijn. Die ochtend heeft mijn ogen voorgoed geopend voor de schoonheid van de natuur. Direct nadat mijn moeder overleed had ik ook weer een soortgelijk gevoel. De enige manier waarop ik het kan duiden is verlicht te zijn.

Het is een alles overheersend gevoel dat je in contact staat met alles om je heen dat je het kunt zien/ waarnemen en een besef dat alles met elkaar samenhangt en dat je er deel van uit maakt. Het intense gevoel zakt weer weg maar het inzicht blijft.

In antwoord op je vraag het zijn dus een paar persoonlijke ervaringen die mijn blik op het leven bepalen. Die nu 2 keer zeer krachtig ingrepen op momenten dat ik het moeilijk had. Het is moeilijk te omschrijven omdat het om een ervaring gaat. Misschien is het woord verlicht niet juist gekozen.

Maar wat ik mij dus afvraag of je een dergelijke staat van 'zijn' zou moeten nastreven. Of je daarmee de kwaliteit van je eigen leven en wellicht dat van anderen kunt vergroten.
In mijn dagelijkse werk vraag ik mij regelmatig af of er geen zinvollere invulling aan het leven te geven is. Ik zou dus willen weten wat het met me doet als ik meer aandacht schonk aan de 'gave' dingen anders waar te nemen. Of is het gewoon een mechanisme dat in werking treed om met traumatische ervaringen om te gaan? Dat is de vraag die nu overblijft.


Nevek, ik streef een dergelijke staat van zijn niet na.
Het is mij meerdere keren is verschillende situaties overkomen.
Meestal besef ik het pas achteraf, maar ook tijdens zo'n moment van zijn weet ik het wel.
Ik denk niet dat je zoiets continue kan ervaren.
Wel met de gedachte hoe , mooi en bijzonder het was, weer bewuster de dagelijkse realiteit te zien.


Beste Bram. Ik vindt het een lastige vraag. Hoe kan het dat je in wanhoop roept waar is god en dat een stem in jezelf zegt god is hier.

En dat God er dan ook is.

Hoe kan het dat je het dan ervaart als een zeer aanwezige kracht dat je in tranen uitbarst omdat je verdriet eruit moet maar dat je tegelijkertijd een enorm gevoel van troost voelt? Dat noem ik verlicht.
Het is er dan beide het verdriet het geluk allemaal aanwezig in dat zeer intense moment. Alsof je ziel contact maakt met alles om zich heen.

In bovenstaand verhaal zou je kunnen denken ja leuk verhaal hij heeft een mooie wandeling gemaakt. Dat is de reactie die ik normaal gesproken krijg als ik het vertel.

Het verschil is alleen hoe ik mij voelde in die wandeling en in het moment van overlijden van moeder waar ik niet bij was maar waarvan ik het gevoel heb dat ik het toch op een zeer intense en ook troostvolle manier ervaren heb. Haar ziel werd opgenomen in het grote geheel dat ik God noem. Voor die ervaring ben ik dankbaar. Het is die ervaring die mij een verlicht gevoel gaf.


Nevek, wat jij omschrijft noem ik momenten van genade. Heel mooi dat te lezen.

Ik heb daar iets over gezegd in de toelichtingen bij enkele logions uit Thomas. Dat vind ik hier wel passend.
Ik wil graag je reactie daarop weer vernemen.
Het zijn de logions 8, 10 en 11.
En lees dan ook 111.


8 Volg je eigen ervaringen
Lees ik in logion 8. Ontdek zelf je god koester de ervaringen die je hebt. Ga op zoek en bewaar de momenten waarin je god hebt ervaren. De mystieke kern.

10 laat los en ervaar het nu
11 blijf open
Laat het gebeuren en probeer niet krampachtig een goddelijk moment te creeren. Hou ook niet vast aan een krachtige ervaring. Nou moet ik zeggen dat ik dat volgens mij niet doe. Ik heb hiervoor twee voorbeelden genoemd waarin ik de aanwezigheid van een allesomspannende kracht heb ervaren die mij ook op zeer krachtige maar ook milde wijze een andere levensrichting op heeft geduwd of troost bood.
Als ik ga nadenken zijn er veel meer momenten waarop ik god ervaar en is het inderdaad mogelijk om vaker contact met die bron te zoeken. Alle voorbeelden die ik dan noem zijn plaatsen van afzondering en in mijn geval vaak in de natuur. Zittend aan een waterval in Noorwegen, zittend op de rand van een boot starend over zee op weg naar Engeland. In een park in Calais. In de tuin op een stoel, tijdens een wandeling. Als ik een foto maak. Wat wezenlijk aan al die momenten is, is dat er een moment van rust is voorafgegaan aan een paar dagen rust en ruimte om mijn gedachten te laten stromen, noem het bezinning. De meest gekke plek is misschien wel in de trein van Deventer naar Arnhem starend uit het raam van de Coupe zag ik een boom staan tussen station Dieren en Arnhem. Hij staat daar alleen in een weiland op een ochtend scheen het licht er zo mooi op, dat ik later op een zondag eens heb besloten een bezoek te brengen aan meneer Boom. Prachtig een monument.

In dit logion word gesproken over een onvermoede werkelijkheid in jezelf. Ik vermoed vrij sterk dat er een onvermoede werkelijkheid in mezelf is maar zoek handvatten om die werkelijkheid de ruimte te geven. Ik merk namelijk dat de meeste herinneringen teruggaan naar toen ik wat jonger was. De dood van mijn moeder maakte mij weer bewust van die bron. Maar ook dat ik er in mijn dagelijkse leven vrij afgescheiden van leef. Het kost me geen enkele moeite om in een vakantie daarnaar terug te keren maar vind het des te moeilijker soms zelfs onmogelijk er in mijn dagelijkse leven ruimte voor te vinden. In mijn ogen zegt dat iets over mijn dagelijkse leven en daar wil ik iets mee. Volgens mij wordt ik geroepen om wat anders te doen maar wat dan? Ik zoek geen leermeester maar een andere meer zinvolle invulling dan mijn dagen slijten met het sturen van facturen en bezig zijn met efficiency en km rijden in files. Ik wil iets doen met die inzichten. Het inzicht is in mijn geval onder andere dat het meeste werk dat ik om mij heen zie gebeuren en wat ik zelf doe van zeer marginale waarde is. Ik vind het zonde daar zoveel tijd mee kwijt te zijn. Terwijl het leven maar zo kort is.

111 Beschrijft heel mooi de ervaring die ik hierboven heb beschreven een boekrol die oprolt en het gevoel dat niets je kan raken op dat moment dat alles relatief is en dat alles met alles samenhangt.

Ik werd geraakt door het volgende stuk:
De ervaring van deze tijdloze aanwezigheid kan meer en minder krachtig zijn. Maar als die zich in zín volheid aandient, kan dat je alledaagse bewustzijn ingrijpend veranderen. Je kijkt om je heen en ziet hoe de hemelen en de aarde zich op- en afrollen als een boekrol, dat wil zeggen: hoe de tijd zich voltrekt. En het deert je niet. Want er is in jou een aanwezigheid die daar los van is, die daar buiten staat, onkwetsbaar voor alle tijdelijkheid.
Het is een ervaring waarin veel vragen als vanzelf oplossen, omdat ze er daarna niet meer toe doen.

Deze tekst beschrijft precies wat ik heb ervaren. Maar wat doe je daar mee? Want het lijkt alsof niets ertoe doet of dat juist alles ertoe doet.


Lieve Nevek.
Het is fijn die mooie momenten te koesteren en te bewaren. Op moeilijke momenten in je leven weet je dan dat er IETS hogers en groters is dan verdriet en tegenslag.
Ik las het volgende stuk van prinses Irene
en moest aan jou denken.

Je krijgt allemaal nuttige informatie om in het leven van onze maatschappij het een en ander te kunnen doen. Je houvast is in grote mate je kennis, het geléérde. Het wordt als essentieel gezien. Maar je weten, dat wat je als klein kind al hebt, of nog hebt, daarin worden we te weinig of niet bevestigd, gestimuleerd, gewaardeerd!
Wéten is iets heel anders en dient een ander belang dan de kennis die je hebt vergaart. Het leidt je naar andere wegen.
Je weten heb je nodig om te overleven in noodsituaties en bij de keuzen in je leven.
Je bent in een moment van weten op een andere plaats in je lichaam dan met kennis over iets. Het zit hoger, net boven je hoofd, of in je hart, of in je buik. Kennis zit in je hoofd. Soms krijg je er hoofdpijn van. Je weten staat als het ware bóven de kennis eróver.
Ik denk als kennis en weten samenwerken, geïntegreerd zijn, je optimaal functioneerd.

Ik vond dit erg mooi.

Mag ik vragen wat je voor werk doet of is dit onbeleefd. Je hoeft echt niet te antwoorden hoor. Maar ik dacht alleen dat er overal mensen zijn waar je naar kunt uitstralen. Niet door bijzonder te doen, maar je eigen blije IK te zijn. Dan maakt het niet uit waar je bent.




Hallo Annette/Bram,

Bedankt voor deze koninklijke tekst. Ik heb daar nog een leuke anekdote over in mijn vorige baan werkte ik als docent. Ik ben van de school dat ik denk dat leerlingen het beste zelf kunnen ontdekken wat er te vinden is. In ons onderwijssysteem is daar echter beperkt ruimte voor. Alles moeten worden afgetimmerd met eindtermen toetsmatrijzen, examenprotocollen en volgens de moderne inzichten moet onderwijs reproduceerbaar zijn. Iemand die iets van mensen weet die weet dat dit klinklare onzin is. (zie ook logion 10) Gelukkig weten veel docenten dit ook en word dit structureel en heel subtiel ondermijnd. Wat jammer is want het kost op die manier veel energie die anders naar onderwijs zou kunnen gaan. Enfin op een gegeven moment drong dit ook door tot de tweede kamer en heeft de koningin in haar troonrede een oproep gedaan aan de mensen in het onderwijs om meer het heft in eigen hand te nemen en vanuit de eigen 'professionaliteit' te handelen als docenten.

Op dat moment was ik verantwoordelijk voor zo'n 500 eindtermen verdeeld over 10 vakken met in totaal 40 toetsen. Als we alles volgens de door examencommissies vastgestelde normen hadden opgeleverd dan was ik samen met mijn collega verantwoordelijk voor 2000 pagina's toetsmateriaal die we jaarlijks up-to-date moesten houden. Daarnaast wordt van een docent verwacht dat hij inspirerend les blijft geven.... Dat heb ik 6 jaar naar eer en geweten gedaan waarbij ik mij vooral heb geconcentreerd op het 'inspirerend' lesgeven. En heel veel heb gemarchandeerd met die toetsen. Ik rechtvaardigde die vrijheid door bovenaan het document dat inzicht gaf in de inrichting van ons onderwijs te beginnen met de tekst uit de troonrede.
Ik raakte echter opgebrand en wilde eruit dat is nu een jaar geleden. Ik heb de stap gemaakt om terug te gaan naar het bedrijfsleven.

Inmiddels werk ik op een financiële afdeling en draag zorg voor facturatie en uitbetaling van lonen voor een flink aantal mensen. Ik ben er in gerold omdat er op dat moment niemand was die dit deed. Het is dus niet iets wat ik ambieer.

Aan mijn vrouw vroeg ik of ik te idealistisch ben, naïef misschien. Zei gaf mij het volgende mee ik vond het pure wijsheid. Dit is voor mij namelijk een serieus dilemma waar ik nu al een aantal jaren mee worstel.

Zij zei het volgende: Je maakt je werk te belangrijk. Omdat je het belangrijk maakt belast het je en kom je in conflict met jezelf. Je gaat op slot en er is daarom weinig energie om alternatieven te overwegen. Accepteer het zoals het is en lig er niet langer wakker van. Ga van daaruit op zoek naar wat je echt wilt. Loslaten dus en vooral loslaten dat het belangrijk is.

In het boek van Bram zie ik trouwens bij Logion 8 een verwijzing naar Johannes 4:18 De liefde laat geen ruimte voor Angst: de liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent is de liefde geen werkelijkheid geworden.

Ik wil graag afsluiten met de lach uit logion 111
Dit kan niet mooier. Johannes is namelijk een Duits jongetje dat ik heb leren kennen in een zeilweek toen ik als schippersmaat werkte. Ik ben behoorlijk groot. Johannes daarentegen was klein van postuur, ongeveer 10 jaar oud, maar erg welbespraakt en heel leergierig. Hij was dapper. Van de schoolklas werd verwacht dat ze actief deelnamen aan de zeilweek. Het waaide die week ontzettend hard. De hele week stond Johannes op het voordek om mij te helpen met het hijsen van de fok de zeilen aantrekken enz.. Aan het einde van de week komt Johannes samen met zijn vriendje bij me en kijkt mij met een heel serieus gezicht aan. Nevek wie lange Segelst du schon? Ik begreep hem eerst niet maar hij was heel serieus. Dus ik antwoorde hem. Seit sieben jahre. Hij draait zich teleurgesteld om, Dann dauert es noch sieben jahre for ich so gross bin wie eine gorilla zwei meter hoch und ein meter Breit.

Johannes dus een dapper ventje vol humor nergens bang voor en vol liefde!




Mooi verhaal, Nevek. Leuk hé, die kinders en zo eerlijk.

Je hebt een hele wijze vrouw.


ik geniet erg van jullie gesprek,dank je wel..


Nevec, dat geldzaken niet erg inpsirerend werken kan ik me voorstellen.
Maar al die mensen die dat geld ontvangen zijn iedere maand weer blij. Ze zouden in zak en as zitten als het een keer overgeslagen werd. :-) Dus in dat opzicht ben jij een blijmaker.

Maar als docent voelde jij je misschien beter op je plek? Een goede leerkracht kan voor sommige leerlingen HET verschil maken, kan inspireren. Lijkt me toch ook heel mooi.

In iemand die angst kent is de liefde geen werkelijkheid geworden.

In mijn winkel kwam eens een hele grote man. Een reus leek wel en zag er stoer, beetje dreigend uit. Ik was niet snel bang, maar dacht: als hij om de kassa vraagt, help ik hem wel dragen, ga me niet verzetten.
Gelukkig, hij was vriendelijk.

Bedankt, Lies. Doe lekker mee. Jammer dat ik je niet zie de 19de


#36406

Hoi Nevek,

Ik heb je verhaal met aandacht gelezen.

Naar aanleiding van jou verhaal kwam de volgende vraag in mij op: Wat zou je willen?


Dag Nevek, ben momenteel even niet zó aktief hier, maar wil graag laten weten dat ik wel lees en dat met plezier en bewondering voor je verhalen. Evenals de vele aandachtige reacties. Mooi!


Wil ook even laten weten dat ik met veel plezier de gesprekken meelees!
:-)


Nevek, ik ben zo vrij om te reageren. Als ik het goed begrijp zie jij de zingeving van jouw werk niet in. Het onderwijs bood jou door ambtelijke regelgeving te weinig mogelijkheden het menselijke te tonen riichting leerling. Wat versta je precies onder inspirerend ? "Marchanderen" met toetsen naar eer en geweten ? Dus kinderen hebben nu wellicht niet genoeg basiskennis waardoor ze kunnen gaan "haperen". Zoals ik het lees vind ik het enorm griezelig. En dan naar eer en geweten ? Of begrijp ik reaktie # 36406
niet. Dan graag mij corrigeren.




Zo he! Wat een reacties ik zal proberen te reageren.

#36408 Mijn vrouw vindt ik ook erg wijs
#36409 Dat vindt ik leuk om te lezen Lies
#36410 Ik weet dat ik voor een aantal mensen een blijmaker ben. En kan ook wel de belangen en de mensen achter het geld zien.
#36413 #36414 Weet je wat je ambieert? Wat zou je willen? Nee, maar dat is de vraag waar ik mee aan de slag wil. Het antwoord daarop druk ik steeds weg en vul het in met datgene wat zich aandient.
#36421 #36421 Dankjewel het bemoedigt om aan het werk te blijven.

#36433 Doordenker het is nog veel erger. Ik zie niet alleen de zingeving van mijn eigen werk niet. Maar ik zie de zin van de wijze waarop de samenleving is georganiseerd en we als mensen met elkaar omgaan soms niet meer.

Doordenker je moet weten leraren zijn soms net mensen. En zoals de wijze meneer de Uil van de fabeltjeskrant al zei; "Zoveel mensen zoveel mensenwensen". Hiermee bedoel ik dat we als mensen en dus ook leerlingen, dat zijn soms ook net mensen, ieder op een eigen manier aangesproken willen worden allemaal vanuit een ander ervaringskader. En ik vind dat Sesamstraat terug moet op half zeven!

Door een beetje te marchanderen met de ambtelijke regelgeving liet ik naar mijn mening juist wel ruimte om het menselijke van mezelf aan mijn leerlingen te tonen.

Ik weet niet of je zelf kinderen hebt maar hoe zou je zelf het liefste les krijgen? Van iemand die zich probeert te verdiepen in jouw wensen en van daaruit probeert jou enthousiasme wakker te maken zodat je nieuwe inzichten kunt verwerven nieuwsgierig wordt en zelf op zoek gaat.
Of heb je liever les van iemand die eindterm 41a uit toetsnummer 3 afvinkt met een beoordeling redelijk of een 5,46 afgerond op het tussenrapport naar een 5,5 en op het eindrapport naar een 6. Op dit moment doorlopen hele volksstammen leerlingen het onderwijs op deze manier. Zonder bezieling als het papiertje maar binnen is. Om dat te voorkomen zijn er docenten. Leerlingen kennen het systeem sterker nog het is het eerste waar ze zich in verdiepen en ook niet aarzelen jou ermee om de oren te slaan.

Nog een andere vraag om de waarde van papier aan te geven in onze samenleving. Stel je bent je paspoort en je rijbewijs kwijt. Je wordt aangehouden door een agent omdat je toevallig in de buurt van een rel bent op het strand tijdens een feestje. Wie ben jij dan en wat denk je dat er met je gebeurt?

Het lijkt een beetje flauw maar op een gegeven moment werd er door de schooldirectie besloten dat niemand het gebouw meer in mocht zonder pasje, hier werd toe besloten omdat jongetjes uit amsterdam zich mengden tussen onze eigen leerlingen om drugs te verkopen. Een ernstig verhaal en erg onveilig. Op een dag kom ik op school, je raad het al pasje niet bij me. Da's balen ik heb les over 5 minuten. Beveiliger: "Sorry meneer dan komt u er niet in". Nevek: Ja maar je kent me toch. Regels zijn regels. Ja, maar... Niks mee te maken. Ik werd boos: ik loop nu door en als je het er niet mee eens bent dan kom je me maar achterna. Terwijl ik de trap op loop hoor ik achter mij: "Hier B1 voor de centrale over. Centrale voor B1 zegt u het maar. Een verdachte man die zegt docent te zijn loopt nu het trappenhuis in naar boven." Die middag werd ik uitgenodigd voor een bakkie thee bij de directeur. Hoe haal je het in je hoofd Nevek! Juist jij zou beter moeten weten, jij moet toch juist het voorbeeld geven! Ik zei hem dat ik niet geloof in een wereld waar een pasje mijn identiteit aangeeft het echte probleem is dat de school zo groot is geworden dat we elkaar niet meer kennen. Daarom kunnen die drugsfiguren ertussen komen.
Dir: Nevek leuk filosofisch verhaal maar ophouden nou dit is de moderne tijd ik heb een probleem en moet iets doen, niet zeuren, volgende keer pasje meenemen! Oh trouwens nu je er toch bent ik heb een klacht over je van een van de ouders van een leerling.
Nevek: Oh ja welke leerling dan? Dir: Moment even in mijn aantekeningen kijken Marieke Janssen. Nevek: Marieke Janssen? Die heb ik vorige week nog bijles gegeven. Ze was juist zo tevreden. Dir: Oh ehh he? Oh ja dat was het, je had het juist opgelost. Enfin je naam was gevallen. Volgende keer je pasje meenemen dan weten we wie je bent....
Doordenker ik verzin dit niet.

Een paar maanden later kwam er weer een melding, de drugsjongens hadden de pasjes nagemaakt. Dus kwamen er nieuwe pasjes moeilijker te vervalsen. Nog een paar maanden later werden er weer drugsjongens betrapt. Ze kwamen binnen op het pasje van een andere leerling die buiten onder druk werd gezet om zijn pasje af te geven.
Ik stel me zo voor: vanaf het schoolplein zag hij ze zitten, achter hun computer, de docenten hartstikke druk om voor de examencommissie de eindtermen op het juiste document te krijgen.

Vertel mij nou eens doordenker wat vindt je griezelig aan mijn oorspronkelijke verhaal?

Wat vind ik inspirerend lesgeven? Inspirerend lesgeven is voor mij dat je als docent de poging doet om zoveel mogelijk leerlingen te motiveren te gaan voor het inzicht en niet voor het cijfer. Soms lukt dat, soms ook helemaal niet, soms een beetje. Je staat om het uur voor een groep met 20-30 individuen die allemaal binnenkomen met een eigen energie, achtergrond, verhaal, daarnaast heb je dan nog; het weer, het moment in het jaar enz...

Een inspirerende les kun je niet organiseren soms is die er en wordt er vuur op het lokaal geworpen de kunst is er open voor te staan. Maar is niet alles wat bijzonder en waardevol is zeldzaam. Een korte variant op logion 10.

Ik heb ook een paar vragen voor jou doordenker. Deze toets bestaat uit 3 vragen: Vraag 1: 5 punten, vraag 2: 5 punten vraag 3: 10 punten.
Je mag een rekenmachine gebruiken. Je hebt 60 minuten om deze toets te maken. Mensen met een dislexieverklaring wordt verzocht deze voor de toets af te geven bij de examinator. Je krijgt dan extra tijd.

Succes! Toy toy.

1 Wat vond je de beste toetsvraag die je ooit hebt beantwoord?


2 Welke docent of medemens heeft je iets meegegeven in een 'les', gesprek of anderszins waarvan je later dacht: "Daar heb ik nou wat aan?"

3 Welke van de vorige 2 vragen hadden de meeste impact op je leven?
A vraag 1
B vraag 2
C geen van beide
D Beide

----------------------------------
Einde toets

Dan komt het nakijkmodel
1 Die vragen van doordenker zijn zo slecht nog niet. 5 pt
2 Het gesprek met mijn vrouw deze week erg wijs. 5 pt.
3 D 10 pt
Dan de herkansingstoets
Als het je vandaag niet lukt probeer het dan morgen nog eens
Dan het nakijkmodel van de herkansingstoets
............
Dan de deelkwalificatietoets
Dan het nakijkmodel van de deelkwalificatietoets
Aan dit document gaat vooraf de
Toetsmatrijs, Toetsprotocol, studiewijzer
Een voorblad met instructies
Een geparafeerd eindblad van de examencommissie met op en aanmerkingen en dat 40 keer. En dan niet met 3 maar met 17 tot 30 vragen die gedurende het jaar maal 200 leerlingen met aandacht nagekeken en beoordeeld dienen worden. Het staat in je functie omschrijving dus.... En ja daar marchandeerde ik naar hartelust mee naar eer en geweten met de koningin aan mijn zijde.

In de docenten opleiding leer je dat iedereen zijn eigen leerstijl heeft. Jij dus ook als docent. In die leerstijl geef je zelf het liefste les alleen bereik je daar dus niet alle leerlingen mee. Je leert hoe je dat met technieken kunt ondervangen. Schrijven, lezen, spreken, luisteren, doen, spelen, oefenen, herhalen, afwisselen, uitdagen, voordoen, complimenten geven, bemoedigen, etc...
Je leert ook dat je maar een mens bent en dat je dus nooit, altijd, inspirerend kunt zijn voor alle leerlingen in iedere les. Maar je hoort het wel te proberen iedere les opnieuw althans wel in mijn beleving.

Maar zoals ik in het begin al zei: "ik zie de zin van de wijze waarop de samenleving is georganiseerd en we als mensen met elkaar omgaan soms niet meer.
De samenleving waar ik Wilders groot zie worden. Waar krampachtige de christelijke tradities in ere hersteld worden. Waar tweedracht tussen bevolkingsgroepen wordt gezaaid. Daar wordt de liefde bedreigd door angst. Waar alles lijkt te draaien om de ster de nummer 1. Waar nummer 2 bijvoorbaat wordt afgeschreven. Waar je voetbalt voor een miljoenensalaris en niet gewoon voor de lol. Of zingt omdat jij wilt zingen.
De fabeltjeskrant mijn maag draait ervan om. Alles lijkt gericht op de grote illussies geld, schoonheid, macht, angst en roem. Een 'democratisch' land waar 700.000 mensen het niet lukt om..... Sesamstraat terug op half zeven nu!

Ik mis ze wel eens de meisjes Nadia en Jamila misschien ken je ze wel. Ze zitten aan de kassa bij de HEMA bemoedig ze even als je ziet. Ook Karim de marrokaanse jongen. Ze hadden het moeilijk want werden niet altijd begrepen zowel thuis als op school. Of Hans niet zo snugger maar een hart van Goud en niet te vergeten Esther die aan het Bureau hing om maar in de gratie te blijven. En Paul onhandelbaar vaak afwezig maar een echte stemmingmaker op het schoolplein, een sociaal dier. Wilden ze niet allemaal hetzelfde liefde, erkenning en waardering, aandacht, gezien worden.

En ja doordenker je hebt me genadeloos ontmaskerd. Het is goed dat dit gevaar voor de samenleving niet langer voor de klas staat.

Nee serieus, je hebt gelijk het is jammer dat ik het niet meer doe. Maar het is niet belangrijk ik mag dat loslaten. Ik ben een mens heb dat laten zien en dat was prima. Of mijn leerlingen haperen omdat er kennis ontbreekt ik mag het hopen waarin zouden ze anders moeten groeien? En ja ik hoor je boodschap ik mag ook best even haperen en daar van alles bij voelen.

Sesamstraat terug op half zeven dat zou goed zijn voor mijn koninkrijk.

Doordenker ik geef je een 9 voor deze reactie want een tien is voor de leraar, haha. Volgens mij heb je mij uitstekend begrepen. Dus geen correctie en nou niet zeuren over die ene punt, wegwezen want ik wil je loslaten. Ik heb nog meer vragen te beantwoorden....


Nevek, je aangrijpende verhaal gelezen.
Ik ervaar veel woede, onmacht, frustratie bureaucratie, het langs elkaar leven van mensen.
Eigenlijk ben ik er stil van, onbegrijpelijk dat onderwijsorganisatie die bureaucratie zo ver doorgevoerd is.
Misschien een idee om als adviseur juist dit soort omstandigheden aan het licht te brengen?
Vaak weet een bedrijf/ organisatie niet waar en waarom het misloopt.
Zelf heb ik wel een vraag: Waarom Sesamstraat om half zeven, is dat voor je eigen kinderen, de kinderen waar je les aan gaf of voor...?


Hallo Nevek,

Ik kan me zo inleven in jou 'pasjesverhaal'.

Dank je voor jou verhaal.


Tekst in strijd met de gedragsregels. Daarom:verwijderd.


Lieve Nevek, wat verschrikkelijk dat het nodig is om pasjes op een school te hebben. Daar zie je de rottigheid van grootschaligheid. Onze congiëre (geen beveiliger) kende iedere leerling, de leerkrachten ook, en zo hoort het volgens mij ook. Ieder kind hoort gekend te zijn als mensen niet als pasjesnummer.
Hoorde laatst dat in Amerika men weer kleinschalig wil. In grootschalig verdwijnen mensen in de anonimiteit en dan kunnen kinderen dingen doen die niet kunnen. Dan heb je beveiliging nodig.

Ik kan me heel goed voorstellen dan Nevek van zo'n samenleving baalt.

De kabbala zeggen dat de wereld met getallen is gemaakt, ik ben bang dat die door cijfers weer kapot gemaakt wordt.
Alles draait om getallen, geld, rapporten, iq's, beurs. enz.

Je moet goede cijfers halen voor lezen, rekenen enz, maar nergens krijg je een cijfer voor liefde, menselijkheid enz.

Nevek, sterkte.
Doordenker, 70% liefde 30 % onderwijs?
Loopt achterstand op met leren, maar loopt misschien wel vooruit op mens te zijn.
Ik weet het niet hoor, maar een lieve stimulerende leerkracht kan veel te weeg brengen.


Mooi Annette!
Dat was wel ff nodig jouw bijdrage.
Dank je wel!

De maatschappij is met grote sprongen op weg steeds maar keiharder te worden.
Waar is dat nou voor nodig? Dát zou men zich eens moeten afvragen.
Ideetje voor meneer Balkenenz.enz.


Tekst in strijd met de gedragsregels. Daarom:verwijderd.


Nevek, ondanks dat de vragen niet aan mij gesteld zijn wil ik wel antwoorden op de vragen.
1. Waar gaat het gedicht over?
antwoord : over bijen, het gedicht heeft het zelfs in de titel staan.

2. Er zijn veel mensen die mij iets gegeven hebben, waarvan ik dacht daar heb ik wat aan.
Om bij de docenten te blijven,de juf van de derde klas, een leraar engels, leraar frans, leraar wiskunde, lerares biologie, lerares tekenen en een leraar bloemschikken.
Deze docenten brachten mij niet alleen de te leren vaardigheden bij, met hen had ik ook gesprekken die verder gingen dan de koetjes kalfjes of zij gaven blijk dat zij mij kennen.

3. De mensen maken het meeste indruk op mij, maar die 2 voor dat gedicht zit me nog steeds erg hoog, niet omdat het antwoord fout was, maar omdat iets anders niet bespreekbaar was, ik moest maar aannemen dat de leraar weet wat de dichter bedoelt.

Nu wat vragesn aan de leraar:
1. Een leerling heeft kritiek op de beoordeling en becijfering, hoe reageer je?

2. Een leerling komt met aanvullende informatie, jij ben daar niet van op de hoogte, laat jij de leerling het ter aanvulling vertellen?

3. Je hebt opdracht gegeven tot een opstel, de opstellen zijn zeer divers maar wel met dezelfde gedachtegang.
Een leerling denkt wat hij wil is zo en zo maar ik wil van een ander eindresultaat uitgaan.
Hoe is dan de beoordeling van dit opstel?

Nevek, de antwoorden zijn niet goed of fout, maar die leerling ben ik.


Nevek, ik ken de school alleen als llerling aan de andere kant dus.
En ik was geen goede leerling, ik spijbelde al op de lagere school .
Maar niet omdat ik niet wilde leren..
Ik vond stilzitten alleen zo vreselijk.

de beste leraar van mijn hele schoolloopbaan was Harry, leraar verpleegkunde, altijd in spijkerbroek en jas, en tussen alle lessen door een shaggie roken.
En wat hij mij leerde over het zorgen voor andere mensen kan ik nog bij ieder client die ik ontmoet toepassen..
en trouwens ook bij de rest van mijn omgeving.
levenslessen





Beste doordenker ik ben net thuis van een zakelijke trip de afgelopen nacht heb ik welgeteld 1,5 uur geslapen dat kwam omdat ik behoorlijk ondersteboven raakte van je reactie. En als ik nu op de klok kijk dan denk ik dat ik morgen maar eens lekker uitslaap.
Ik wil je oprecht bedanken voor je reactie maar zie dat er twee reacties zijn verwijderd. Misschien was je boos of vond je dat ik jou niet heb begrepen. Geen idee want ik kan ze niet meer lezen. Je noemt jezelf 'doordenker' dat is dan ook wat ik heb gedaan bij je vragen. Ik wilde mij eerst verdedigen omdat ik het gevoel had aangevallen te worden ik zag pas later de ironie en de wijsheid die er in verscholen lag. Ik heb in mijn uitleg de metafoor: Sesamstraat terug op halfzeven gebruikt. Aan de hand van een paar anekdotes heb ik serieus geprobeerd een antwoord te geven op je vragen.

Het is goed dat er exameneisen worden gesteld aan scholen en mijn leerlingen hebben echt iets geleerd en je hoeft niet bang te zijn dat ze de veronderstelde basiskennis niet hebben meegekregen.

Ik had ook een aantal inhoudelijke zaken kunnen behandelen om dat te bewijzen maar daar is dit blog volgens mij niet voor bedoeld. Ik gaf economische vakken en ondernemerschap. Daarom ben ik nu ook op een financiële positie beland in het bedrijfsleven.

Ik zou het waarderen als je een poging zou doen om binnen de spelregels van dit blog je reactie te geven. Wellicht kunnen wij dan iets voor elkaar betekenen.

De echte boodschap die ik in de verte zie en waar ik iets mee wil is, is dat het helemaal niet moeilijk is om kritisch op de maatschappij of elkaar te zijn. De uitdaging is dat we elkaar in de ogen blijven kijken. Ons realiseren dat we met elkaar verbonden zijn en dat we alleen als we dat ieder dag actief proberen te voeden in staat zijn in veiligheid en vrijheid te leven.

Ik ken je achtergrond niet en ook je ervaringen niet volgens mij is er meer dat ons verbind dan wat ons scheid?

Er is in mij inderdaad een frustratie, onmacht, woede, noem het hoe je het noemen wilt. Maar die helpt mij niet verder daarom wil ik mijn eigen 'sesamstraat' (het kind in mij) in mijn koninkrijk op half zeven zetten. Daar kan ik dat doen. En dat is een betere tijd voor dat programma. Het zou mooi zijn voor mijn neefjes of toekomstige kinderen dat het ook echt gebeurt maar daar heb ik maar beperkt invloed op.

Wil ik verder komen dan moet ik de onmacht en frustraties en angsten, loslaten.
En mij richten op de zaken waar ik wel invloed op heb, mijn directe naasten en de mensen die ik dagelijks ontmoet. De afgelopen maanden heb ik mezelf getrakteerd op een media dieet. Ik hoor namelijk zelden iets dat van persoonlijke waarde is voor mij via de reguliere media. Ik heb nog steeds geen griep en het heeft ook weinig zin mij daar heel druk over te maken. Zelfs niet als ik wel griep heb want dan kan ik beter uitrusten om weer te genezen. Ik ben nog nooit agressief benaderd door een leerling of een Marokkaan dus waarom zou ik iets doen met de populistische boodschap van Wilders. Behalve het ontkrachten, door elkaar gewoon te respecteren en in de ogen te kijken. Ik ben dit jaar begonnen met een moestuin en eet daar nu van en een deel van de boodschappen koop ik bij lokale bedrijven. Ik kan een andere baan zoeken of er over nadenken zodat ik iets doe waar ik blij van wordt. Ik kan de fiets pakken en de auto een keer laten staan. Als genoeg mensen dit doen en dagelijks uitdragen dan leven we in een heel mooi en vrij land. Maar ik moet het zelf doen. We mogen niet opgeven voor onszelf en voor elkaar. Ik gaf aan dat ik krachten zie waar angst de liefde bedreigt. Liefde zit in onszelf die kan je delen, weggeven, uitstralen. Angst heeft dan geen kans.

Vanmorgen werd ik wakker met het liedje.

What a difference a day makes.
24 little hours.
Put the sun and the flowers where there used to be rain.

Het kwam in me op. Ik heb het gezongen, gefloten. Ik had een mooie dag ondanks mijn 1,5 uur slaap. Ik wens jou en de rest een fijn weekend.




Goedenmorgen Nevek,

Ik zing even met je mee:
www.youtube.com/watch?v=-6CAeDN9er8

Ook jij een fijn weekend.


Dag Nevek,
Die reacties van Doordenker moeten je in je hart geraakt hebben. Het spijt me oprecht dat dit op dit forum gebeurde.
Ik hoop dat het je niet zal belemmeren om nog vaak aan dit forum deel te nemen met dezelfde openheid die je tot nu toe toonde.


Bram ik zal zeker proberen open te blijven. Ik werd vooral geraakt door zijn eerste reactie die dat lange verhaal opleverde. Ik weet niet wat doordenker in die andere twee berichten heeft geschreven want gisteravond zag ik dat ze verwijderd waren. Dus er is zeker geen onherstelbare schade berokkend. Als het echt beledigend of boos is bedoeld dan was dat zijn frustratie of boosheid en niet de mijne en denk ik niet dat ik daardoor geraakt zou worden daar moet doordenker dan zelf maar iets mee doen.

Overigens heb ik hier de tekst uit de troonrede van 2005 waar ik aan gerefereerd heb (ik dacht 2003). Ik heb dus een aantal jaren zo gewerkt vanuit mijn eigen gnosis alvorens ik mij bevestigd voelde door dit deel van de tekst uit de troonrede:

......Beroepskrachten in het onderwijs en de zorg hebben meer vrijheid nodig om hun werk naar eigen inzicht in te vullen. In het onderwijs zal de regeldruk afnemen, waardoor leraren, schoolleiders, ouders en leerlingen ruimte krijgen om zelf keuzes te maken. Niet de procedures maar de leerlingen dienen centraal te staan.........

Met de koningin aan mijn zijde dus. Ik heb op mijn manier gehoor gegeven aan die oproep. De moeilijkheid voor een kabinet is dat veranderingen in de samenleving langzaam gaan. In den Haag kan men iets willen maar voordat dat op de werkvloer op een school is doorgedrongen ben je een paar jaar verder. (De mensen op de vloer kunnen er wel gehoor aan geven maar marchanderen dan een beetje met de regels).
Je zou in mijn pasjes verhaal eens in de schoenen moeten gaan staan van de directeur. Of van die jongen op het schoolplein. Of van de beveiligingsman bij de deur. Of de minister van onderwijs. Ze hebben dit verhaal beleefd vanuit hun eigen perspectief. Van hen zal je dus een andere variant op dit verhaal horen. Dat is een interessant gegeven want daarmee kan je een situatie/verhaal dus allemaal anders beleven en uitleggen. En heeft ieder van ons dus ook een eigen waarheid. Juist het vermogen om dat de begrijpen kan ons dichter bij elkaar brengen. Het is wat ik lees in het Thomas evangelie. Volgens mij kunnen we de wereld mooier maken als we erkennen dat we allemaal individuen zijn die vanuit hun eigen ervaring de wereld waarnemen.

Als je weet dat je de wereld zelf waarneemt vanuit een bepaald perspectief dan weet je dus ook dat een ander dat doet. Het schept in een klap heel veel ruimte om milder te zijn naar de ander. Wat hij ook tegen je zegt.

Daarom zou ik van doordenker toch wel willen weten vanuit welk perspectief hij/zij mijn verhaal waarneemt en wat het met hem doet.



"......Beroepskrachten in het onderwijs en de zorg hebben meer vrijheid nodig om hun werk naar eigen inzicht in te vullen. In het onderwijs zal de regeldruk afnemen, waardoor leraren, schoolleiders, ouders en leerlingen ruimte krijgen om zelf keuzes te maken. Niet de procedures maar de leerlingen dienen centraal te staan........."

Leve de koningin! Hoera! Hoera! Hoera!

:-)


Nevek, speciaal voor jou misschien niet om half zeven maar toch,

www.youtube.com/watch?v=z4gs0MpOo7k
Niet precies die ik zocht, maar deze vind ik ook wel aardig.

Doordenker, ik heb jou reacties wel gelezen en keur ze niet goed.
Ergens heb ik het gevoel dat jij en Nevek tegen het zelfde aanlopen/ met hetzelfde zitten ook al wordt dit anders geuit.
In de herberg zei ik dat ik niet aan baarden ga trekken( vals of echt) omdat dat pijnlijk kan zijn.
Mijn reactie gisteren was die Doordenker heeft ook een trap tegen zijn schenen nodig(sorry).
Ik wil je geen trap verkopen, maar voor het kind in jou deze:

www.youtube.com/watch?v=CssSBQIsDQg


Trudy, :~) !!!


Linda :-)

Ik heb er ook nog een "food for tought!".

Nu we het toch over geloven en vertrouwen hebben.

www.youtube.com/watch?v=luOHWilURqk&feature=channel



Outrageous!


Trudy, I do believe in you, make 'your' future come true.





Dank je Linda, lief van jou.

Mij ging het echter om dat moedige ventje.
De vragen die hij stelde.


Linda: die link van Sesamstraat geeft het precies aan. Dankjewel.
Trudy: Prachtig wat een bijdrage!


Trudy, dat begreep ik, maar moest ook even aan jouw denken.
In jezelf geloven is heel mooi, maar als niemand in jouw gelooft houdt die gedachte niet lang stand.

Nevek, ik geloof ook in jou, maak die ballonnen uit de fantasie waar, leg de lat niet te hoog, doe er eerst 1 of een paar.
Niemand kan gelijk rennen, maar we kunnen het allemaal leren.
Kleine succesjes maken grotere mogelijk.


Linda dankjewel.

Ik geloof ook in jou.
#36528 "Een 'leerling' komt met aanvullende informatie wat doe je?" (Het woord leerling mag je ook vervangen door mens)

Dan zeg ik, dankjewel.


Nevek, ook bedankt, in dat is een mens gekend.
Hierin voelde ik me gekend(of juist niet), de reacties van bovenstaande vragen aan leraren, en ik had/heb er veel, waren heel divers evenals de antwoorden.
Niet dat ik het bewust als 'spel' speelde, maar ik vroeg heel veel en wist soms hoe er gereageerd zou worden, en bedacht ook vragen om leraren uit hun rol te krijgen.


Inbreng voor de docentenvergadering.
Waarbij het woord docenten vervangen mag worden door mensen.

Linda waarschijnlijk probeerde je de leraar uit zijn rol te krijgen omdat hij dat soms ook bij jou deed. Zoals ik dat nu probeer in mijn oproep aan de forumleden: Dit is wel een spel.

Ik ben nieuw op deze school en ken doordenker natuurlijk niet heb geen geschiedenis met hem. Ben daarom behoorlijk vol en open ingegaan op zijn prikkelende stellingname over mijn 'onverantwoordelijke' omgang met mijn baan. Ik dacht dat hij mij van mijn stuk wilde brengen en liet dat ook toe. Daarin kunnen soms mooie dingen ontstaan. Mits er wederzijds respect is. Dan is dat zelfs te waarderen. Jullie de wat ervarene docenten hebben al een geschiedenis met Doordenker.
Ik weet niet wat Doordenker heeft gedaan bij jullie in de les. Bij de koffieautomaat hoorde ik van een aantal docenten dat er het een en ander is voorgevallen.

De vraag die ik heb? Verdient Doordenker een herkansing of wordt hij nu van school gestuurd?

Geloven wij in Doordenker?

En wat zegt het Thomas evangelie hierover of andere bronnenboeken. En wat vindt Doordenker zelf? Wat is zijn motivatie om op deze 'school van het leven' zijn gnosis te laten groeien. Wat was zijn reden om de schoolregels te negeren? Waarom heb je, je niet aan het protocol gehouden Doordenker.


#36575
De vraag die ik heb? Verdient Doordenker een herkansing of wordt hij nu van school gestuurd?

Geloven wij in Doordenker?

Nevek, dit was natuurlijk wel iets tussen jou en hem in de eerste plaats.
Ik ben wel even geschrokken van zijn posting, maar het was niet naar mij toe.
Dus in de eerste plaats, kun jij met Doordenker verder?

Ik denk dat op dit moment Doordenker zelf ook geschrokken is en misschien verdrietig. Heeft hij het zo bedoeld?
Ik hoop dat hij jou antwoord zal geven.

In vorige stukjes van Doordenker zie je toch ook een mens die kwetsbaar is. Ik zou hem wel een kans willen geven.


Nevek, ik probeerde wel de leraar uit zijn rol te krijgen, en het zal ongetwijfeld ook andersom gebeurd zijn, toch in mijn ervaring heb ik heel vaak leraren uit hun rol gekregen, maar naar mij toe lukte hen dat minder of anders.
Toch op een of andere reden, mochten de leerkrachten mij erg graag.

Nevek, doordenker is ongeveer gelijktijdig met jouw gekomen, dus Ik heb ook nog niet veel geschiedenis met hem.
Dat je open op zijn reactie inging, verbaasde mij niet.
Dat woede ook erg kan opluchten, weet ik ook en soms is dat een heel goede methode om door dat op te wekken bij de kern van een ander te komen.
Er zijn hier trouwens geen herkansingen, er zijn namelijk ook geen toetsen of examens( hoef je daar geen angst voor te hebben).

Ik geloof ook in doordenker, het filmpje van In the jungle is daar het bewijs van.
Mijn jongste zat in groep 3 en er was een projectweek over Afrika.
Een jongen had geoefend op het filmpje en zong en danste alsof het een lieve lust was, ging zo op in het lied, merkte het publiek niet op.
Het liedje stond op replay, het kind bleef onverstoorbaar uiterst enthousiast zingen en dansen, en ik heb gigantisch van hem genoten.


Nevec, ik ben geen docent :-)
Ik ben geloof ik ook geen ideale leerling. Ik word wel eens teruggefloten, waar ik het overigens niet altijd mee eens ben.
Ik ben nog niet zo lang in deze gnostische materie thuis. Soms begrijp ik het ook niet. Maar ik leer wel veel en probeer het te "proeven". Wat ik lekker vind neem ik tot mij, wat niet "voelt", leg ik naast me neer.
Ik denk dat ik soms eigenwijs ben, wat sommige anderen dan weer tot wanhoop drijft kennelijk.
Maar ik kan nou eenmaal niet iets aannemen wat ik (nog) niet begrijp.
Als iemand me dat dan liefdevol uitlegt kan ik ook volmondig ( ik heb net gegeten :-) ) beamen.
Vaak ben ik blij met deze site, soms verbaast en ook wel eens verdrietig.

#36575
En wat zegt het Thomas evangelie hierover of andere bronnenboeken.

De bijbel zegt dat Jezus zegt als hem gevraagd wordt hoe vaak moet ik vergeven?
Jezus antwoorde 7 maal 77.

Ik houd van vrede en liefde, dan is het leven mooier.


Annette ik wil dat ook maar ben dit niet helemaal met je eens.

Ik wil hem ook wel een kans geven.

Maar ik zie dat er heftig is gereageerd op zijn postings. Die ik niet heb kunnen lezen. Dus blijkbaar heeft hij mensen daarmee geraakt en dat is niet tussen mij en hem. Maar tussen hem en de anderen.

Blijkbaar zo heftig dat Bram mij zijn excuses maakte in de veronderstelling dat ik het gelezen heb. Ik vindt dat ik dan aan Doordenker mag vragen wat zijn motivatie hiervoor was.

En aan de anderen die zich geraakt voelden of die geloven in Doordenker? Zich over deze scheve schaats heen kunnen zetten en geloven in Doordenker. Ik wil Doordenker graag begrijpen want zo te horen wil hij iets met zijn dillema's. En waarschijnlijk is er meer dat ons bind dan dat ons scheid.


Doordenker ik heb je verhaal gelezen onder beproeving "waarom voorkomt god geen rampen?" Ik wil graag de episode van de weggehaalde berichten afsluiten. Het is in die context niet gepast en misschien zelfs misplaatst. Het komt voort uit verongelijktheid niet begrijpen van mij en dat is geen wijsheid. Als je verder wilt reageren voel je vrij.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.