Bramhartigheden

Pantheon

    door Bram, 07/03/2008 12:04. #23811. 18 reacties, laatste

Het was aangenaam weer in Rome, zo vroeg in het voorjaar. Net warm genoeg om zonder jas buiten op een terrasje te zitten, maar nog niet zo druk dat je overal in de wachtrij moest voor de bezienswaardigheden. Zo kun je je dagenlang omarmd voelen door een aangenaam en loom welbehagen.
Maar dat gevoel veranderde plots toen ik het Pantheon binnentrad. Daar werd ik zomaar overvallen door een intens gevoel van weemoed.

Het Pantheon is oud. Het dateert van voor de tijd dat Rome christelijk werd, zelfs van voor de tijd dat Jezus volgens het bijbelverhaal in Bethlehem ter wereld kwam.
De naam van dat gebouw, Pantheon, betekent zoiets als ‘alle goden,’ Pan betekent alles en theon komt van theos, god.
We hadden in Rome al heel wat monumenten van het christendom gezien. Heel indrukwekkend soms, maar wel helemaal en alleen christelijk.
Het contrast met het Pantheon is groot.

Als het Romeinse rijk, toen het nog heidens was, een volk had veroverd werd meteen een beeld van de godheid van het veroverde volk in het Pantheon geplaatst om daar op staatskosten te worden vereerd. Het Pantheon was een tehuis voor alle goden van het Romeinse Rijk. In het Pantheon waren vele woningen voor de goden, bij wijze van spreken dan. Het was een veilige plek waar alle goden van alle volken welkom waren.
Dat is al heel bijzonder.
Maar het meest bijzondere van het Pantheon is het dak.
Het dak van het Pantheon is een ronde koepel. Op zich is die koepel alleen al indrukwekkend. Zo’n grote bolvorm boven een open ruimte is een knap stukje bouwkunst.
Maar gek genoeg zit er midden in dat dak een groot rond gat. Een dak met een gat erin? Dat lijkt vreemd. Een dak hoort toch te beschermen? Maar hier straalt de zon zomaar door het dak naar binnen.
En dat was nu juist de bedoeling.
Want dat open dak is een symbool. Het is een symbool van openheid.
Voor de heidense Romeinen betekende dat iets vanzelfsprekends. Elke plaatselijke godheid van de overwonnen volkeren werd beschouwd als een gelaat, een symbool, van dat ene alles overkoepelende licht, het licht dat door dat open dak in het Pantheon over al die goden straalde.
Wat een heerlijke ruimte!
En toen kwamen er mannen die zeiden dat dat allemaal afgoden waren. En dat hun eigen god jaloers was.
En toen kwam er een machtige keizer die zei dat daarom alleen die ene jaloerse god in het hele Romeinse Rijk vereerd mocht worden.
Toen begonnen, met staatssteun, de vervolgingen, de boekverbrandingen, de brandstapels van alles dat anders was.
De goden in het Pantheon - die nu ineens afgoden waren - werden verwijderd. In hun plaats zetten de pausen van die jaloerse god er de beelden van zichzelf.

Dat alles overdenkend op een bankje in het Pantheon overviel mij een intens gevoel van weemoed, van tragiek. Over hoe het gegaan is en over hoe anders het had kunnen zijn. Over al het leed dat aangericht is in naam van die ene jaloerse god.

Maar dan zie ik een meisje omhoog kijken naar dat open dak. Het zonlicht valt op haar gelaat. En om haar heen zie ik mensen uit alle windstreken van de aarde. Hoe mooi dat het licht nu schijnt over al deze mensen, waar ze ook vandaan komen. En dan bedenk ik ineens: die jaloerse mannen zijn iets vergeten. Ze zijn vergeten het dak van het Pantheon te dichten. Want dat herinnert ons er ook nu nog steeds aan, dat het nog steeds anders kan, en dat nog wel midden in de stad die met al zijn christelijke pracht en praal het symbool is geworden van religieuze onverdraagzaamheid,
Het meisje kijkt naar me. Een zonovergoten glimlach verschijnt op haar gelaat - alsof de zon zelf tegen me lacht. Ik glimlach terug. Ja, het kan nog steeds.

Een foto van het Pantheon vind je hier


Je haalt mooie en ontroerende herinneringen bij mij naar boven Bram.
Een jaar geleden stond ik daar, midden in de overweldigende bundel licht. Ik weet nog goed hoe duizelig ik werd toen ik naar boven keek.

Ik geloof dat het nog steeds anders kan, als het dak er maar af blijft.




Leuk Carla dat je daar ook stond. Ik geloof ook dat het nog steeds kan. Zie logion 86.


Hi,

Wat prachtig! Ik ben er stil van...

Groet,
Doriene


Wat mooi Bram.
Prachtig dat 't niet alleen bij herinneren hoeft te blijven...


logion 86@ de moed zouden kunnen verzamelen om bewust spiritueel dakloos te zijn, dat we geen geloof of wat dan ook nodig hebben om te weten wat we hier op aarde te doen hebben. Dan zijn we gewoon en eenvoudigweg mens met de mensen. Dan is er geen wij en geen zij, geen gelovigen en ongelovigen.
en
Maar wie niet tot een 'wij' behoort, kent ook geen 'zij'. Wie nergens bij hoort, hoort overal bij.

Prachtig: gewoon en eenvoudigweg mens onder de mensen.

Fijn Bram over je ervaring met het Panteon gelezen te hebben met ook 'n foto erbij.

Een wens is geboren!


Gelukkig Carla en Bram dar jullie ook geloven dat dit nog steeds kan!
Ik geloof het zeker;
..en wat dat dak betreft Carla, daar heb je helemaal gelijk in, die opening moet er altijd zijn! Ook in mijn 'dak' :)




Die wens is bij mij thuis toevallig sinds 2 dagen in een 'broed-fase'.


Wat leuk Gea!


Zeker Nij. Bedoel je dat ook met de geboorte van je wens?


Ja Gea Rome lijkt me machtig mooi!
Het Pantheon, en bv de Sixtijnse kapel zou ik ook heel graag willen zien.
Dat is wat ik bedoelde:-)
Bedoelde jij het ook zo..te broeden om naar Rome te gaan?


:)) goed aangevoeld Nij!
We moeten thuis alleen nog de vakanties op elkaar afstemmen.
(Wel zo handig als we met z'n allen willen;)


Ben benieuwd of het jullie lukt Gea!

Ik ben net aan het zoeken geweest,
pfff...dagprogramma's die propvol zitten!
Trekt me niet zo..
Misschien komt het wel op een andere manier op m'n weg :-)
nu maar los laten!


Dat lukt hier wel:)

...mischien komt 't op een andere manier wel op je pad, ja hè,
je wens is immers geboren...


:-)


Bovenstaande ervaringen beschreven in een 'verhaal', bleef en zal mij voorlopig wel bezig houden...
Alleen al deze lege onbeschreven ruimte na de laatste posting, is een prachtige uitnodiging voor mijzelf om in te gaan vullen en enkele woorden er bij te voegen:

er is voor mij een waarlijk scheppingsverhaal geboren...
En gezien 't tijdstip wordt 't nu eventjes een privé-feestje;))





Bedankt Bram voor je verhaal en je glimlach.


dank voor je verhaal Bram.
het is soms zo'n worsteling om me te bevrijden van al die eeuwen patriarchale christelijke overheersing. om meer en meer innerlijke ruimte te scheppen. wel met
respect voor de christelijke god, zijn boodschap van liefde en mededogen juist voor het zwakke en kwetsbare, maar dat ook die andere, oudere aspecten er mogen zijn, meer en meer.
dat er ook in mijn innerlijke Pantheon ruimte is voor alle (soms ogenschijnlijk tegenstrijdige) delen, overkoepeld door dat ene Licht.
Beetje onduidelijke reactie misschien, maar het moet maar even zo vlak voor Pinksteren...


Door een eeuwig open gat zijn wij verbonden met het licht.
Zo bijzonder, zal Harry Mulisch de auteur van De Ontdekking van de Hemel, die in dit boek De hoofdpersoon onder dit gat zijn zoon weer laat ontmoeten nu weten van dit licht.
Bram dank je, ik stond daar ook eens, maar in de verbondenheid van het licht vindt het betekenis.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: