Bramhartigheden

De vreemdeling

    door Bram, 09/03/2008 16:16. #23859. 44 reacties, laatste

Toen ik nog een kind was, bezocht ik trouw elke zondag de kerk, aan de hand van mijn moeder. Met drie pepermuntjes in de broekzak. Zo hoorde dat in ons gezin.
Daar, in die kerk, was een man die het verzamelde volk elke zondag ernstig toesprak. Ik begreep er niet veel van, maar één ding werd me toch gaandeweg duidelijk. Alle mensen in de kerk hadden iets vreselijks gedaan en daar had die man het steeds weer over - ze waren zondig. Er stond hun een vreselijke, eeuwigdurende straf te wachten en de kans om daaraan te ontkomen was heel erg klein.
Maar wat ze nou gedaan hadden, daar kwam ik niet achter. Daar fantaseerde ik wel over. En dan keek ik schuins naar mijn moeder en dacht ‘Zou zij ook...? Nee dat kon toch niet. Zij niet. Maar wat had ze dan wel gedaan? Ze geloofde toch ook in die man z’n verhaal? En ze ging toch ook elke zondag weer terug?

En langzaam rees in mij een vermoeden. Er was een vergissing begaan. Alle mensen in het dorp waarin ik woonde hadden iets vreselijks gedaan, maar ik niet. Waarom was ik daar dan? Waarom moest ik elke zondag naar die man luisteren alsof het ook over mij ging? Waarom dacht iedereen als vanzelfsprekend dat ik ook iets vreselijks gedaan had?

Misschien was ik wel op de verkeerde plaats op aarde geboren. Ik hoorde daar niet thuis. Dat was een verwarrende gedachte. Want het gezin waartoe ik behoorde ervoer ik als een wam nest. Daar wilde ik wel degelijk bij horen. Hoe zat dat dan?

Ik werd bevestigd in mijn gevoel een vreemdeling te zijn in dat dorp toen ik naar de School met den Bijbel ging. Het onweerde ooit vreselijk. Het was midden op de dag heel donker geworden en toen kwamen er ineens van die felle flitsen en bulderende knallen.
De juffrouw zei ons dat we onze handen moesten vouwen, de ogen sluiten, het hoofd buigen, en toen begon zij hardop te bidden. Ze vroeg aan God of hij ook deze keer toch maar weer genade voor recht wilde laten gelden. Natuurlijk verdienden we om onmiddellijk neergebliksemd te worden vanwege Zijn geheel terechte toorn over onze grote zonden. Maar misschien, geheel onverdiend... enzovoort.
Ik deed stiekem mijn ogen open en keek naar de andere kinderen. En je zag meteen dat die bang waren. Dus die hadden ook iets ergs gedaan! Want waarom zou je anders bang zijn? Een jongen zat zelfs te snikken en hardop te jammeren, zo bang was hij.
Waarom zat ik daar? Wat had dit met mij te maken?

Zo rond mijn veertiende heb ik afscheid genomen van dat zondige christendom. Een droeve gebeurtenis in ons gezin werd uitgelegd als een straf van God. Dat was voor mij een bewust breekpunt. Het christendom zoals ik dat had leren kennen maakte sedertdien geen deel meer uit van mijn leven.
Maar het gevoel een vreemdeling te zijn is me altijd bijgebleven.

Vele, vele jaren later las ik over een vroege vorm van het christendom, de gnostiek. Daar wilde ik meer van weten. Er was toen net een boek verschenen van ene Hans Jonas. Ik kocht het en las het.
Dat is nu bijna dertig jaar geleden.

Onlangs ben ik weer aan dat boek begonnen, en opnieuw raakte mij daarin een passage. Ik herinnerde me tijdens het herlezen nog goed hoe die passage bij de eerste lezing heftig bij mij binnenkwam omdat het wel leek alsof het over mij ging. Het is een passage over een levensgevoel, het levensgevoel een vreemdeling te zijn. Voor alle duidelijkheid: het gaat niet over vluchtelingen en allochtonen. Het gaat over het menszijn zelf.
Ik citeer:

"Het concept van ‘de vreemdeling’ is een van de meest indrukwekkende elementen van de gnostiek. En het is nieuw in de geschiedenis van de mensheid. Het woord ‘vreemdeling’ is in de gnostische teksten een symboolwoord voor een fundamentele menselijke ervaring.
De vreemdeling is iemand die ervaart dat hij hier niet thuishoort. De vreemdeling dwaalt verloren rond omdat hij de gebruiken niet kent van het vreemde land waar hij zich bevindt. Maar als hij zich aanpast vergeet hij dat hij een vreemdeling is, en raakt hij ontworteld in zijn eigen bestaan. Als hij zich aanpast is hij weliswaar zijn verwarring kwijt, maar hij weet niet meer wie hij is. Hij is een vreemdeling geworden voor zichzelf.

Het hersteld besef van het vreemdelingschap, de erkenning van de ballingschap, is een belangrijke stap in de heling van het lot van de vreemdeling. Het opnieuw ontwaakte heimwee is het begin van het herstel.
De vreemdeling die zijn vreemdelingschap aanvaardt, zal zich juist daardoor thuis weten in zichzelf. De aanvaarding van het vreemdelingschap is de overwinning op het lot.”

Het aanvaarde vreemdelingschap schept de afstand en de vrijheid die nodig is voor de ervaring van waarachtige lotsverbondenheid met de medemens."


Mooi stuk, Bram.

Soms bezig met het concept voor je vierde boek?
Leuke titel: Bramhartigheden!

Je eerste ervaring die je beschreef, herken ik uit Schatgraven in Nag Hamadi.
Het tweede deel, waarin je citeert, vind ik uiterst boeiend.

Gelukkig herken ik je eerste Christelijke ervaring niet uit eigen ervaring, wel van anderen om mij heen, uit hun verhalen. Bij de Katholieken ging het er immers wat minder 'zwaar 'aan toe.

Met die zondigheid wisten we wel raad ;-).
En zelf heb ik veel moois ervaren in en vanuit de grote symboolgevoeligheid die de R.K. Kerk wel eigen is.
De mystiek die hing rond de rituelen hebben mijn gevoeligheid zeker positief beïnvloed.

Toch is de door jou beschreven 'vreemdeling', mij niet vreemd.
Ik denk dat dit 'vreemdelingenschapsgevoel' onvermijdelijk is wanneer een mens zich losmaakt uit welke verbinding dan ook.
Nodig om de verbinding met jezelf te kunnen maken.
En wanneer je dat bewust bent en dat proces wil toelaten, dan, zo ervaar ik zelf, volgt er ruimte in vrijheid, er te kunnen zijn in verbondenheid.



Wat goed van je Carla, dat je door hebt dat dit vingeroefeningen zijn voor mijn volgende boek.


Hi,

Ik moest meteen denken aan mijn eigen ervaring vroeger met de katholieke kerk;
ik weet nog dat ik dacht dat ik nooit zo goed kon worden als die Jezus uit die verhalen die ik hoorde....en dat vond ik erg!
Eb Bram, ben heel benieuwd naar je volgende boek!

Groet,
Doriene


Bram heel fijn over de vreemdeling en over jou te lezen.
Dank voor het delen!


Bram, de eerste keer dat ik iets van je zag en hoorde was bij het programma 'de ontmoeting'. Was diep onder de indruk. Ben m'n hele leven al zoekende. Wil best iets zeggen over mijn eigen 'innerlijke openbaringen'. Niet de kerk doch het eerlijk naar mezelf durven kijken heeft mij meer mens gemaakt. Wat mijn 'vreemdeling' betreft, Ik worstelde met de vraag waarom ik in de vrije natuur het overweldigende gevoel van eenheid van al wat is kon ervaren, en bij vele mensen in mijn omgeving niet. Het antwoord zou kunnen zijn, 'zonder masker geen vreemdeling'!


Mia, ik begrijp niet wat je bedoelt met:
"zonder masker geen vreemdeling".
Wil je me dat uitleggen?


#23859
Hier smelt ik in.


Beste Bram, "met zonder masker geen vreemdeling" bedoel ik te zeggen, dat als de mens zich puur, in alle eerlijkheid en zonder terughoudendheid, "dus met zijn ware gezicht" zich aan zijn medemens zou tonen, de mens geen vreemdeling zou zijn!


Mia, ik zie dat echt heel anders. Ik reken die optie om zonder masker te kunnen zijn en dan geen vreemdeling meer te wezen tot de illusies van perfectie.
Een illusie van perfectie heeft nagenoeg steeds als gevolg dat je jezelf in je huidige staat afkeurt: je voldoet nog niet aan de illusie, je bent nog niet zover, enzovoort.
Ik heb dat inzicht in mijn toelichting bij twee logions verwerkt:57 en 60.
Lees die maar eens. Zullen we dan verder praten?




Bram, voor mij persoonlijk heeft "het masker af durven leggen" niets met perfectie van doen. Het heeft te maken met eerlijk kijken naar jezelf. Het heeft te maken met jezelf accepteren en jezelf durven tonen aan de ander zoals je bent. Zonder en met je shit. Zonder terughoudendheid uit angst om niet meer lief gevonden te worden. Misschien ben je voor de ander 'n vreemdeling, doch niet meer voor jezelf.

p.s Ik heb logions 57 en 60 gelezen en herlezen. Ik weet 't echt nog niet Bram. Deze teksten wil ik even laten bezinken.


Bram, sorry voor mijn domme overhaaste reageren. Ik keek door mijn eigen persoonlijke kokertje. Mijn excuses hiervoor.


Mia, ik vond je reactie helemaal geen reden om je voor te excuseren. Dus die excuses neem ik dan ook maar niet aan.
Ik kom er nog op terug.


Ach Mia, ik zie nu dat mijn reactie op jouw bijdrage er wat streng uitziet. Maar zo bedoelde ik het echt niet. Excuus.
Wat wilde ik zeggen?
Ik geloof niet dat je als mens zonder masker deel kunt nemen aan het leven; hoe dan ook streef ik daar niet naar. Ik zie ook niets in egoloosheid.
Altijd als je in relatie treedt tot een medemens neem je een vorm aan die mede bepaald wordt door die ander. En door de situatie, en ook door het moment.
Maar het kan wel zo zijn dat iemand als het ware verstard is in één vorm, zodat die dus, ongeacht de ander en de situatie en het moment, steeds dezelfde vorm aanneemt, hetzelfde masker opzet.
Zo iemand is door de fixatie op één vorm afgesneden van het ware zelf.
Waar ik naar streef is het vermogen om speels en gevoelig, en vanuit een zekere natuurlijkheid, in staat te zijn de vorm te leven die bij de ander, de situatie en het moment past. Dan heb je als het ware een voorraad ego's waar je uit kunt putten, en soms ontstaat er een geheel nieuw ego die je daarna ook weer aan je voorraad kunt toevoegen.
Als je zo in het leven staat, is je vorm een expressie van je ware zelf, passend bij de gebeurtenis van dat moment.
Ik denk vast dat jij dat ook zo bedoelde.
Of toch niet?







Ik had eerst ook bij het woord 'masker' een negatief beeld, iets waarachter je je ten onrechte verstopt, zoals Mia denk ik.
Ik stel me nu het beeld van een lantaarntje voor. Een hoekig glas-in-lood lantaarntje met vensters in vele kleuren. Het licht van binnen uit mag naar buiten schijnen, nu eens in deze kleur, dan weer die, steeds weer anders…….




Mooie vergelijking Francis. Met dien verstande dat van elk specifiek lantaarntje alle kleuren, hoe anders ze ten opzichte van elkaar ook zijn, desondanks herkenbaar zijn als behorend bij dat ene lantaarntje.
Alle lantaarntjes zijn uniek in hun wezen en dat unieke komt in vele kleuren tot leven.
Grote toneelspelers kunnen elke rol perfect uitbeelden, en tegelijkertijd zijn ze ook meteen herkenbaar als die ene toneelspeler. Zoals bijvoorbeeld Anthony Hopkins.


ja, helemaal mee eens!


Dag allemaal, wat fijn jullie weer te zien!!

En wat een mooi beeld Francis,(#244646) van
'het licht dat van binnen uit naar buiten mag schijnen, nu eens in deze kleur, dan weer die, steeds weer anders……

Een tijdje geleden heb ik in de herberg een stukje geplaatst over over het Licht van ons ware Zelf, dat in ieder van ons op zijn/haar eigen unieke wijze tot uidrukking komt.
Ik wil deze tekst hier graag nog eens plaatsen, omdat dat voor mij een innerlijk beleven is, dat ik wel mijn 'heilige tekst' zou willen noemen :)
Dit wil ik graag nog eens met jullie delen:

"De lamp of de lampenkap.

De waarheid is niet exclusief. Ze behoort ons allen in gelijke mate toe. Exclusieve ideeën over de waarheid zijn een illusie, uit welke traditie of godsdienst ze ook komen.

We zijn stuk voor stuk bakens van licht, die zich verbergen onder lampenkappen, in verschillende kleuren en maten. En we hebben altijd de keuze of we het licht in elkaar willen zien, of ons druk willen maken om de lampenkap."

Mensen die van je houden zien het licht in jou. Die richten zich niet op de schaduwen die je werpt.

(herberg: Verhelderende dinsdag
Leo, 19/02/2008 12:21)

NB.
Dit heeft niets van doen met een 'universele waarheid', een exclusieve waarheid, of een dogma.
Het is een innerlijk beleven; niet iets dat je met je denken kan definiëren.




Correctie, dat moest #24646 zijn.


#23859@Beide kanten van het aanvaarde vreemdelingschap, het tragische en het zegevierende, verbinden de mens met het leven zelf. Het aanvaarde vreemdelingschap schept de afstand en de vrijheid die nodig is voor de ervaring van waarachtige lotsverbondenheid met de medemens."

Prachtig...de afstand en de vrijheid..


Wat fijn Nij, dat je deze woorden nog even aanhaalt. Woorden die zoveel zeggend zijn, die kracht geven om door te gaan...

Ja, prachtig! De afstand en de vrijheid..
en hierdoor het waarachtige ervaren, wat de verbondenheid van mens tot mens en tot al het leven omhelst...


Leo, ik zou er graag een drietrapsraket van willen maken.
Eerst is er de Bron, datgene wat voor alle mensen gelijk is.
Dan is er de unieke persoonlijkheid, als een aspect van die Bron.
Dan is de vorm die we aannemen in de wereld, als een expressie van elks unieke persoonlijkheid, afhankelijk van de situatie en het moment en de rol die we daarin vervullen.
Soms opa (oma), soms vader (moeder), soms minnaar (minnares), soms levensmaatje, soms kind, soms eenzaam, soms trooster, soms feestbeest, soms belangeloze helper, soms opkomend voor jezelf, enzovoort, enzovoort.
Daarmee is mijn spirituele ideaal geschilderd: aanwezig zijn in de wereld, in relatie tot je medemensen in welke vorm dan ook, als expressie van de eigen unieke persoonlijkheid, in verbondenheid met de Bron.
Dat is, ik herhaal het nog maar eens, echt heel iets anders dan het ideaal van de egoloosheid.
Voor mij is niet de egoloosheid, maar het opheffen van de afgescheidenheid, als die er al is, het doel van het gnostieke pad.


Dag Leo, je schreef:
"Mensen die van je houden zien het licht in jou. Die richten zich niet op de schaduwen die je werpt".#24655

Bovenstaande komt op mij over als een ideaal-beeld en daar wil ik afzijdig van blijven.
Mijn ervaring is dat mensen zich óók richten op schaduw kanten, los van of die dan bij mij horen en/of bij anderen. Ik doe dat zelf ook.
Wanneer ik me gekwetst/aangesproken voel, weet ik wél dat ik daar voor mezelf iets mee te doen heb. Gezien een situatie laat ik 't soms even rusten om er dan later aandacht aan te geven.
En soms is 't meteen al helder voor me.
Hierin is afstand en vrijheid wat Nij aanhaalt in #24665 voor mij noodzakelijk:)







Ik haak nog even aan op #24665.

De reikwijdte van afstand aanvaarden
en van hieruit de ander uitnodigen...

het kwam tot dit gedichtje...

Kom maar….

Kom maar
als jij dat wilt.
Kom maar dichterbij,
er is ruimte
die ik niet in zal vullen.
Ik zal ook niet aan je trekken,
maar laat mijn wil verwaaien,
jij mag zelf komen…

Kom maar
op jouw moment.
Kom maar dichterbij
met jouw verhaal,
met heel je ‘zijn’,
of maar met een heel klein stukje,
of kom als een vreemdeling.
Het is goed, zoals jij wilt komen…

En ik zal luisteren
en ik zal je aanzien
en, oh ja, ik zal ook vragen.
En we zullen ontdekken
dat iets in mij en iets in jou
diep van binnen
reikhalzend uitziet
naar het samenkomen.

Maar heb je nog tijd nodig,
dan wacht ik.
Want je weet me wel te vinden.
Als jij wilt
zal je mij zien
en je zal me herkennen.
Want, ook al ben ik in den vreemde,
ik zal me niet verbergen.
Kom maar, wanneer en zoals jij dat wilt………


Och wat een ontroerend gedichtje, Francis...heb 't net uitgeprint:)

...er is ruimte die een ander niet in zal vullen...

Mooi, héél mooi.





Dag Bram, Nij en Gea,

Wat Bram schrijft in #24676, daar kan ik me geheel in vinden.

Zelf heb ik het nooit zo gedetailleerd verwoord Bram, en daarom kan het misverstand ontstaan zijn, dat ik alleen dat 'ideaalbeeld van egoloosheid' zou nastreven. Maar dat is absoluut niet mijn bedoeling en dat doe ik ook niet.
Bovendien heb ik het begrip 'egoloosheid ' nog nooit ergens gebruikt, en het nastreven van een 'ideaalbeeld' is volgens mij ook een illusie.

Maar het licht in de andere mens zien, is voor mij geen illusie en ook geen ideaalbeeld. Want ieder mens heeft de mogelijkheid om dat licht in zichzelf te ontdekken.

( het zou eventueel een ideaal kunnen zijn om te hopen dat steeds meer mensen dat maar zouden zien.., en doen, inplaats van de ander en zichzelf te veroordelen.:)

Die drie dingen, (de 'drietrapsraket':) die Bram schetst, kunnen dus heel goed samengaan in het dagelijks leven, niet noodzakelijkerwijs ná elkaar, zoals bij de drietrapsraket, maar tegelijkertijd :-)

Dit is m.i. niet in strijd met jouw spirituele ideaal Bram dat je zo mooi hebt verwoord:

@" Daarmee is mijn spirituele ideaal geschilderd: aanwezig zijn in de wereld, in relatie tot je medemensen in welke vorm dan ook, als expressie van de eigen unieke persoonlijkheid, in verbondenheid met de Bron."

Met dank voor deze duidelijke uiteenzetting!


Ik hoop Gea dat ik hiermee ook enigzins aan jouw vraag tegemoet gekomen ben?

Dat men, (...ik en jij en wij, enz :) zich vaak óók richt op de schaduwkanten, dat is ook zo, het is haast onvermijdelijk, omdat ze, zoals je ook zegt, erbij horen.

Het is alleen jammer dat men de ander en ook zichzelf vaak (ver)oordeelt naar die schaduwkant.
Als je iemand of jezelf vergeeft, dan kun je wel de schaduwkant zien, maar je richt je er niet op, je oordeelt er niet naar.

Hopelijk ben ik nu een beetje duidelijk??
:)




Prachtig gedicht Francis!
Ja ook voor mij een uitprintertje!


Ach Leo, van mijn kant was er geen vraag;)
Eerder wat gemijmer mijnerzijds, niets meer en niets minder.
Nu mijmer ik nog even verder hoor:)

"Als je iemand of jezelf vergeeft, dan kun je wel de schaduwkant zien...",
Volgens mij gaat dit gebeuren in mij in een andere volgorde, hihi.
Zelf zie ik eerst een schaduwkant aan... daarna is er een eventuele vergeving in beeld... zo dat dan nog nodig mocht zijn)





#24680

Franscis, wat mooi!!!!

Graag wil ik reageren op maskers.
Voor mij voelt het alsof ik steeds weer opnieuw, ieder moment van de dag, voel hoe of wat.

Het moment bepaalt, niet ik.

Liefs Trudy :-)



Oh, nee hoor Leo, die egoloosheid had ik jou niet toegedicht. Daar heb je het inderdaad nooit over gehad. Dat was door mij meer in het algemeen bedoeld.


@Voor mij voelt het alsof ik steeds weer opnieuw, ieder moment van de dag, voel hoe of wat. Het moment bepaalt, niet ik.

Ja Trudy, dat is precies wat ik bedoel.
Maar dat zou je ook kunnen uitleggen als meewaaien met alle winden. En dat is het natuurlijk niet.
Je hebt twee soorten mensen die niet verbonden zijn met hun kern. Dat zijn:
•degenen die gefixeerd zijn op één vorm; hun fixatie is een pantser waarachter het ware zelf schuil gaat.
•de vormlozen die meewaaien met alle winden; die geven geen antwoord, ze worden volledig bepaald door de omgeving.

De zelfverbondenen reageren op een natuurlijke wijze vanuit een innerlijke kern en geven daarmee een eerlijk en authentiek antwoord op de situatie. Het is een natuurlijk vraag- en antwoordspel
Je moet heel goed in je vel zitten om zo te kunnen zijn.




ja mooi Bram, een natuurlijk vraag- en antwoordspel. Een spel vanuit een innerlijke kern.
Eerst de rust vinden, even bij mezelf aankloppen en dan vandaaruit glimlachend door al die sluiers heen kijken. Dan komt er wel een eerlijk antwoord, mezelfzijnde.
Mooi om dat spel aan te gaan...!


Ik overdacht ales in alle rust...

Trudy, ik moest vooral even aan jou denken. Hoe enorm zal het wennen voor je zijn, het vaak zo gejaagde leven in nederland. Soms, als ik wat afstand neem, denk ik, wat maakt iedereen zich toch druk... Als je net een paar maanden in zo'n totaal andere cultuur geweest bent, is het dan niet helemaal vreemd... voel je je nu de vreemdeling hier? Of valt het allemaal toch reuze mee? Door je je, zoals je schrijft door het moment te laten bepalen...

Wel fijn dat we door al onze maskers, vensters of lampekapjes, Leo :-), flexibel en creatief kunnen zijn.
Het leven als avontuur......
laat ik mezelf verleiden om mee te deinen op de stroom van buitenaf of hou ik feeling met mijn innerlijkste ik...?

Ook overdacht ik de schaduwkanten, die Gea en Leo in dit lijntje zo mooi even aanstipten.
Je schaduw aanzien... ja, ook een avontuur!


Mooi gedicht Francis, heel mooi.

Goed je weer te zien Leo.

Hul je Gea, in je eigen helderheid.

Trudy, wat mooi om te mogen en kunnen blijven bij je eigen voelen.

Drietapsraket Bram........mooi beeld. Hoewel het soms voelde deze week als zodanig te zijn afgeschoten :-)
is toch je verdere zienswijze héél herken-en invoelbaar.


Hallo Francis,

Zoals jij beschrijft ...... een vreemdeling!
Ik las ergens een bijdrage van Bram over 'de vreemdeling'. Voor mij erg
(h)erkenbaar.

Volg daarom NU de gevoelens die voor mij zo sterk aanwezig zijn en zijn ontstaan gedurende mijn 'afwezigheid'.

Het intense leven, zonder interesse voor materie enz, heeft mij laten voelen en ervaren hoe belangrijk mijn medemens is in verhouding tot mijn eigen welbevinden.

Volg daarom mijn hartegevoelens en ga 19 mei weer terug voor 3 maanden.

Liefs Trudy :-)


www.youtube.com/watch?v=1ph7p7DT53Y

Vanmorgen om 08.10 uur is Elizabeth, een sterke vrouw, overleden.
Twee maanden geleden waren wij 'vreemden' voor elkaar.

Ik ben verdrietig omdat ik haar niet meer zal ont-moeten. Toch ben ik blij dat zij is gestorven in de omgeving die haar gelukkig maakte en waar zij een thuis heeft gevonden.

In gedachten bij haar.
Trudy


En ik in gedachten bij jou.


Ach Trudy, ik voel met je mee.
Hoe verdriet en blijdschap soms hand in hand kunnen gaan, ervaar je nu.
Hopelijk is er toch een ontmoeten, zij het op een andere golflengte.
Denk aan je.


Sterkte Trudy!
Ik brand een kaarsje.


Baie dankie,

Ek is baie lief vir hulle.

Drukkies Trudy


Ach Trudy, sterkte meid...



Even daarvoor ‘deed ik nog mee’. Ik zit bijvoorbeeld aan een tafel met anderen, er wordt bier gedronken, er wordt gepraat en gelachen over ditjes en datjes. Opeens voel ik mij wegglijden, voel ik een pijn die mij afzondert, die mij terugbrengt bij een penetrerende eenzaamheid. Een psychische wond schrijnt en vraagt aandacht, ik word naar binnen gezogen. De stemmen worden anonieme geluiden. Het gepraat en het gelach krijgen iets schels en onwerkelijks, het heeft mij niets meer te bieden. Ik voel een kilte die als een rilling door mij heen trekt, voel mij afgescheiden in de dubbele betekenis van het woord: afgescheiden als apart van de anderen, afgescheiden als ruw losgemaakt van een zachte, warme moeder en wreed in een koude ruimte gegooid. Het gelach wordt geschetter, lawaai dat mij pijnigt. Ik kan niet meer begrijpen dat er mensen zijn die lachen. Op een vage manier voel ik woede omdat dit gebeurt, alsof iets of iemand mij dit aandoet.

In eerste instantie neem ik aan dat het gezelschap waarin ik mij bevind de oorzaak is van mijn kwelling. Omdat ze de diepte van het bestaan niet lijken te zien, omdat ze bezig zijn hun eenzaamheid weg te lachen, weg te eten, weg te drinken. ik zou met ze willen praten over deze dingen, ik zou ze deelgenoot willen maken, ik zou willen horen wat hun diepste verlangens zijn, wat hun diepste pijn is. Maar er is zoveel harnas, onuitgesprokens en onbespreekbaars. We leven in een anonieme dictatuur die door iedereen in stand gehouden wordt.

Mijn lichaam hangt op de stoel, ik neem een slok van mijn bier, probeer iets te zeggen, iets wat humoristisch is. Ik probeer het gesprek weer te volgen, ik zeg iets, er wordt om gelachen. Ze hebben niets gemerkt, ze denken dat ik gewoon meedoe, dat ik erbij hoor, dat ik dezelfde dingen leuk en belangrijk vind. Maar in het geheim sta ik buiten hen en boven mijzelf in de situatie waarin ik niet afgescheiden ben. Ik vermoed dat ik iets ken wat zij niet kennen, dat ik over dingen nadenk waarvan ik denk dat zij daar niet over nadenken. Ik moet dus weggaan, alleen zijn, mijn kwelling begrijpen. Mijn filosofische blik is wezenlijk tragisch: ze is ontstaan uit een gemis, ze ontstaat voortdurend als dit gemis voelbaar wordt, als de verbondenheid verdwijnt die ik als mens met de wereld om mij heen zou moeten voelen.

citaat Arnold Ziegelaar


Hallo Bram,

In het verhaal over 'de vreemdeling' schrijf jij over een boek, geschreven door ene Hans Jonas.
Nu heb ik ontdekt dat deze Hans Jonas nogal wat boeken heeft geschreven / uitgebracht. Kan jij mij aangeven naar welk boek jij verwijst?

Bij voorbaat vriendelijk bedankt.


@ 40580
Jonas, Hans (1969),
Het gnosticisme,
Spectrum Aula.

Dit boek is niet meer te koop, helaas.
Hans Jonas laat in dit boek zien hoezeer gnostiek en existentialisme met elkaar verwant zijn. De taal van de gnostiek is veelal nog mythisch (God en zo), de taal van het existentialisme is filosofisch, maar 'la condition humain' de menselijke situatie, die ze beschrijven ziet hij als overeenkomstig.
Ik wil nog opmerken dat het een heel lastig boek is. Het is echt een karwei om daar doorheen te worstelen.


Dank je wel Bram.

:-)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: