Bramhartigheden

De twee gezichten van Judas

    door Bram, 25/04/2008 11:59. #24499. 15 reacties, laatste

Onlangs werd de teruggevonden tekst gepubliceerd van het Evangelie van Judas. Merkwaardig genoeg speelt hij daarin de rol van de verlosser van Jezus, niet de verrader zoals we hem uit het Nieuwe Testament kennen.
Hoe zit dat met die twee gezichten van Judas? Wat is zijn ware gelaat?
Misschien is hij zowel de één als de ander. Maar dat kun je alleen zo zien als je die twee versies van Judas niet letterlijk neemt maar als symbool. Je kunt die teksten, zowel het Evangelie van Judas als het Nieuwe Testament, namelijk zo lezen dat alle personen die er in voorkomen aspecten zijn van de menselijke ziel. Judas, dat ben je dus zelf. Maar wie van de twee?

In de vorige Bramhartigheid schreef ik erover dat je verdwaald kunt raken in een verhaal over de werkelijkheid.
Een aangrijpend voorbeeld van hoe dat werkt staat in de roman Rachab van Annemiek Schrijver. Ik vind het een sleutelpassage in dat boek.
De hoofdpersoon in die roman is Manon. In de tekst die ik hierna zal citeren is Manon als jong meisje eerder voor de klas gezet door de Meester als toonbeeld van een hoer. In de roman speelt ook Rachab een belangrijke, maar heel mysterieuze rol. In de passage die ik wil citeren is Rachab de toeschouwer van de belevenissen van Manon. Rachab vertelt over wat ze ziet als een fataal moment in het leven van Manon:

Nu heb je gym. Ook dat nog. Ja, dat kon natuurlijk niet goed gaan. Wat een rampdag.
Met je onhandige lijf moest je het wandrek in...
En vandaag beef je zo, ben je nog onzekerder dan anders. Je laat het wandrek los. Je valt.
Nu mag je water gaan drinken in de kleedkamer. Je doet de kraan open, houdt het bekertje eronder, je hand gaat naar je mond, je hoofd komt omhoog.
En precies op het moment dat je wilt gaan drinken, zie je jezelf in de spiegel. Je ziet jezelf nu door de ogen van de Meester.
Je ziet de schaamte op je wangen, de weerloosheid in je ogen. Je haat dat meisje.
Jij bent het die dat meisje ziet. Jij bent het die haar veroordeelt. En je ziet dat het slecht is. Je heult nu met de Meester en die andere mannenbroeders die je jeugd bevolken. Nu hoor je bij hen. En zij, het meisje in de spiegel, is voorgoed en reddeloos alleen. Jij hebt haar in de kou gezet en vastgebonden.
Hoor Manon, hoor dan toch! Hoe kan ik je nog ooit bereiken? Je bent zover van me weg. Maar ik zal geduldig op je wachten. Ik zal het onbedorven kind in jou bewaren. Dat kind hoort daar niet, in die wereld van de Meester. Het hoort bij mij. Ik zal me over haar ontfermen, totdat jij het weer ophaalt.


Wat hier zo haarscherp en bijna genadeloos wordt verteld is dat Manon zichzelf verraadt. Het is niet de Meester die haar verraadt maar ze verraadt zichzelf door haar geloof in het oordeel van de Meester over haar. Manon is haar eigen Judas, haar eigen verrader. Door dat verraad wordt ze deel van de wereld van de Meester. Ze woont nu in een vreemd land, en dat vreemde land heeft, met een gnostische term, geen wortel in de werkelijkheid. Als bewoner van dat vreemde land heeft Manon ook geen wortel in zichzelf. Door haar geloof in het oordeel van de Meester is ze afgesneden van haar ware zelf én van het al.

Maar dit zelfverraad houdt ook een belofte in. Hoezo belofte?

In het traditionele christendom wordt de onverloste staat van de mens veroorzaakt door de zondeval. Al bij je geboorte verkeer je in een staat van zonde. Dat betekent dus dat die onverloste staat tot stand is gekomen buiten je eigen handelen, buiten je eigen wil. Het is niet het gevolg van een zelf verrichte daad.
Daarom kan de verlossing van die zondeval ook niet door een eigen daad hersteld worden. Zelfverlossing geldt in het traditionele christendom als een onmogelijkheid.

Maar omdat Manon zichzelf heeft verraden, de onverloste staat van de dwaling over zichzelf heeft uitgeroepen, kan ze ook zichzelf verlossen. Wie zichzelf verraadt kan ook zichzelf verlossen, juist omdat dat verraad je eigen daad is. Judas de zelfverrader kan daarom ook Judas de zelfverlosser worden.

De roman Rachab gaat over die zelfverlossing en de vreemde wegen die daarvoor kennelijk nodig zijn. De Manon die woont in de wereld van de Meester sterft, moet sterven, om weer op te kunnen staan in haar ware gedaante, haar ware zelf. Wat dan verlost wordt is het onbedorven kind waarover Rachab sprak in het citaat hierboven, maar dan als volwassen vrouw. De kleine Manon was verdwaald in een vreemde werkelijkheid, maar tenslotte weer thuis gekomen. Ze is mens geworden.

Nu even praktisch: hoe doe je dat, jezelf verlossen? Want dat kun je dus kennelijk zelf doen.
Ach, laat ik een voorbeeld geven. Ik citeer daarvoor uit Schatgraven in Thomas (logion 5):

Een sprekend voorbeeld uit de levenspraktijk is de volgende ware gebeurtenis.
Een Joodse moeder en een Palestijnse moeder verloren elk op dezelfde dag een dochtertje van 12 jaar. Als Jodin en als Palestijnse waren deze twee vrouwen eerst elkaars vijanden. Ze zagen in elkaar alleen maar het beeld van de ander als een vijand. Dat oordeel was de blind makende balk in hun ogen. Maar door deze droevige gebeurtenis herkenden ze in de ander iets van zichzelf: het verdriet om het verlies van een kind. Ze bezochten elkaar en vielen elkaar in de armen. Als mens met mens konden ze elkaar tot troost zijn, elkaar zelfs liefhebben. Wat verdwenen was onder het vijandsbeeld was teruggekeerd: de mens in de ander. Het koninkrijk was nu ‘onder hen’. Zij konden hun vijand liefhebben, door achter het masker van de vijand de oorspronkelijke mens te zien, het oorspronkelijk gelaat van de medemens.


De Joodse en de Palestijnse moeder woonden eerst in een wereld als verhaal, een verhaal over Joden en Palestijnen als elkaars vijanden. Door hun geloof in dat verhaal zijn ze de gevangenen van dat verhaal. Dat is hun onverloste staat. Maar op het moment dat ze een vreemdeling worden van dat verhaal, het verhaal waarin ze wonen herkennen als een vreemd land waarin ze verdwaald zijn geraakt, worden ze mens, en kunnen ze ook de mens zien in de ander.
Ze zijn gestorven aan hun joodse en palestijnse identiteit.
En uit die dood opgestaan als mens.
Door te geloven in hun identiteit als Jood en Palestijn waren ze Judas de zelfverrader.
Door te besluiten hun vijand lief te hebben als een medemens zijn ze Judas de zelfverlosser.

(Voor mijn verbeelding van de 'De dans van de twee Judassen' zie hier.)



Het tintelt in me bij bij het lezen van de twee gezichten van Judas en bij het lezen van het citaat van Rachab en de blind makende balk in eigen ogen en het oorspronkelijk gelaat van de medemens


Bram, ik spreek even vanuit mijn Katholieke achtergrond. ( laat het Roomse er maar even af.....!)

De kerken lopen leeg.
Pastores worden gehaald uit Polen en nog verder hier vandaan.
Terwijl, wanneer ik nu op verzenden klik ik er een in de ogen zie.

Welk een bevrijding zou het zijn wanneer deze bramhartigheid gehoord zou worden in een stampvolle kerk. Door mensen die oren hebben om te mogen horen.



Hi,

Vijanden als medemens zien...die balk krijg ik wel uit mijn oog.
MAAR:
Geen vijand van jezelf meer zijn....alle 'shit' van me af kunnen afgooien....dat is zo vreselijk moeilijk. Mensen noemen het ook wel een 'rugzak'.

Ik moet denken aan een lied van Harry ....?...(nog wat) denken:
"Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan!"

Ja...helemaal mee eens, maar nu de praktijk nog! ;-/

Groet,
Doriene




Maar Doriene, waarom zou je al die 'shit' van je af willen gooien? Juist dat voornemen maakt je tot vijand van jezelf. Waarom mag je van jezelf niet zijn zoals je bent? Wie heeft gezegd dat jij volmaakt zou moeten wezen om beminnenswaard te zijn? Lees logion 57.


Hi,

Nee.....dat bedoelde ik juist, Bram!

Ik HOEF niet volmaakt te zijn!
Maar ik bedoelde met die 'shit' één of ander zeer irritant stemmetje dat mij toch steeds (zeer onverwacht en overheersend) het tegendeel lijkt in te fluisteren....... Grrrrr!

Groet,
Doriene


Probeer dan eens vriendschap te sluiten met dat stemmetje. En luister goed naar wat het je wil vertellen. Ga er eens echt voor zitten. Duw het niet weg.


Hi Bram,

Maar ik heb het gevoel dat dat stemmetje juist niet ......godsamme!! (sorry!!)
Ineens een ontzettende Aha-moment hier;
Da's mijn schaduw!

Even laten bezinken...

Groet,
Doriene



Dan moet je het nu maar even gewoon laten gebeuren. Weg met de controle.


Wat mooi wat hier gebeurt!


Ik las laatst het sprookje Doornroosje opnieuw. Ik las van de 13de fee die niet uitgenodigd werd op het feestmaal en toen de vloek van de bewusteloosheid over Doornroosje uitsprak: 100 jaar slapen…
Ik dacht vroeger dat dit een verhaal voor kinderen was, heel beeldend beschreven en lekker spannend; ik zag het als kind allemaal gebeuren.
Maar nu zie ik een heel andere dimensie, die 13de fee kan ik als mijn schaduw zien… Mijn schaduw waar ik liever niet naar omkijk, maar… word ik me haar aanwezigheid bewust, zie ik haar macht, dan kan ik haar dus maar beter bij me aan tafel uitnodigen, vooruit, zelfs aan het feestmaal! Best wel spannend, net als in het sprookje......


Bram,wat een pracht van een verbeelding via de foto's zoals je de twee Judassen laat dansen langs de vloedlijn!
Mooi hoe er eerst één in beeld is, vervolgens twee en op afstand de derde en om dan vervolgens te zien hoe de twee samenkomen op een paadje wat voert naar zee...
Werkelijk práchtig!


Het gaat hier over Judas lees ik. Het evangelie van Judas wat ze gevonden hebben daar ontbreekt nogal wat aan doordat het beschadigd werd en gedeelten kwijt geraakt zijn, etc.

Het ontbrekende is te vinden in het boek DE VOLKEREN DER AARDE van de mediamieke schrijver Jozef Rulof, hoofdstuk 5 van het 2e.deel met als titel Judas Iskariot. Meer weten? www.TheAgeOfChrist.nl


Adriana, mediamieke schrijvers vind ik zo moeilijk te aanvaarden.
Dan kruip ik weer in het verhaal dat zij iets ontvangen wat ik niet zou kunnen.
Wie of wat controleert of het echt is?

Ik heb zo het gevoel mij over te geven aan de willekeur van iemands fantasie. Sorry, ik wil je niet kwetsen, maar ik ben nogal stoffelijk(niet stoffig) en wil iets tastbaars of.... ik moet het zelf van binnen kunnen vinden. Een niet weten, alle weten overstijgend.



Hallo Annette, ik heb er ook moeite mee om zo maar dingen aan te nemen die ik zelf niet ervaar.
Toets dit ook aan mijn eigen weten.
Ik laat me ook niets aanpraten.


Goed zo Yvonne, God is geen aannemer des persoons. Wat een ander mag weten mag jij ook weten. Alleen waar... en wanneer.....
Weetik ook niet. De grond moet rijp zijn denk ik.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: