Bramhartigheden

Het Ego

    door Bram, 15/05/2008 08:41. #24762. 77 reacties, laatste

Aan de rand van het dorp waar ik ooit ben opgegroeid was een smal pad. Dat heette het Spookwegje. Mij werd in mijn jeugd verteld dat het daar spookte. Nie-mand had er ooit werkelijk een spook gezien, en men wist dus ook niet hoe een spook eruit zag, en wat een spook voor kwaads kon uitrichten, maar dat was nu juist het griezelige.
Al vrij snel ben ik van mijn geloof in spoken afgevallen. Spoken bestaan niet, be-dacht ik als overmoedige jongeman. Maar dat had je gedacht! Ze bestaan wel de-gelijk. En ze heten Ego, weet ik nu veel beter. Dat ego staat in de weg. Het is een barrière. En die moet bestreden en overwonnen worden. Tot de ego-dood erop volgt. Maar het ego vecht terug. Het is slim en boosaardig. Het is vooral heel erg gehecht aan zichzelf en duldt niets naast, onder, boven en achter zich. Het ego is jaloers en wil alleenheerschappij! Waaaahhhh....

Met de snelheid van het internet waart dit duistere ego al enige tijd in onze samenleving rond. Dat is heel merkwaardig, want in de jaren tachtig van de vorige eeuw bestond het boosaardige ego nog niet. Het woord ego was toen gewoon nog latijn voor ‘ik’. ‘Ego te absolve’, zei de priester na de biecht tegen de zondaar, ‘Ik vergeef het je’. En met dat ego bedoelde de priester juist iets heel moois, namelijk zijn priesterlijke waardigheid. Niks mis mee, met mijn ego, zou hij toen gedacht kunnen hebben, maar dat zal wel niet want als er ergens niks mis mee is dan denk je daar niet over. Dan is het gewoon zo.
Maar ja, die priesterlijke waardigheid is ook niet meer wat het geweest is.
En sedert enige tijd begon het ego een nieuw leven. Het kreeg een geheel andere betekenis. Het ego werd in sommige nieuwe spirituele stromingen de bron van alle Kwaad. Spirituele Meesters wierpen zich daarom op om hun leerlingen van hun verachtelijke ego’s te verlossen. Dat was leuk man! Kon je lekker ongeremd rotopmerkingen tegen je leerlingen maken. Niks vergeven, keihard aanpakken, het slechtste in jezelf naar boven halen tot heil van je discipelen. Spiritueel krenken voor een goed doel, heette dat, om zo namelijk hun ego klein te krijgen. En daar kun je kennelijk ook heel opgewonden van raken als mensen zich zo vol overgave laten krenken en vernederen.
En omdat ik soms geacht wordt ook spiritueel te zijn, neemt men aan dat ook ik de oorlog heb verklaard aan het ego, en soms zelfs dat ik de strijd tegen het ego gewonnen heb, zoiets als St.Joris die de draak ego heeft verslagen. Waaaahhhh....

Maar wacht even, hoe kan het nu dat al dat gedoe rond het ego zo bekend voorkomt, als het toch een betrekkelijk recente uitvinding is? Waar lijkt het dan zo op?
O ja, de erfzonde natuurlijk. Binnen het christendom geldt dat alle mensen in zonde geboren worden. Dat heet de erfzonde. Alle mensen lijden dus aan dezelfde kwaal. Het maakt niet uit of je vrouw of man bent, blank, bruin of zwart, jong of oud, ziek of gezond: iedereen is zondig, al vanaf de geboorte.
Dat is nog eens lekker helder. Was alles maar zo eenvoudig. En kijk, voor alle mensen, man, vrouw, blank, bruin, zwart, jong en oud geldt ook dezelfde remedie: de verlossing van de zonde door het zoenoffer van Jezus.

Maar dat is toch een christelijk dogma? Precies, dat is het. Waarom is dat een dogma? Omdat die erfzonde geheel voorbij gaat aan de persoonlijke eigenheid en levenssituatie van de individuele mens, daar zelfs geen enkele belangstelling voor heeft. Als je nu een medemens ontmoet, ‘weet’ je dus al vanuit dat dogma dat deze mens zondig is. Want wij zijn namelijk allemaal zondaars. En je ‘weet’ ook al de remedie: het geloof in het zoenoffer. Je hoeft je dus totaal niet te verdiepen in de persoonlijke omstandigheden van die mens. Je hoeft die mens ook niet te kennen. Dat doet er vanuit de dogmatische zienswijze namelijk niet toe. Want juist al dat persoonlijke, dat is namelijk allemaal ego.

Ik heb ondertussen bijgeleerd over spoken. Ze kunnen, zo heb ik ontdekt, van gedaante veranderen. En dan nemen ze ook een nieuwe naam aan. Ze doen heel enthousiast net alsof ze een kersvers nieuw inzicht zijn. Maar wie goed oplet...
Ach, kijk nou toch, het spook van de het Spookwegje uit mijn geboortedorp heet tegenwoordig ego. Dat lijkt nieuw, maar nu begrijp ik plots waarom het zo vertrouwd angstwekkend voorkwam. Het is gewoon die oude erfzonde in een nieuw jasje! Beste mensen, we deugen opnieuw niet! Want zijn allemaal ego en dat is fout, heel, heel erg fout.
En als we dan een medemens ontmoeten, hoeven we, net als bij de erfzonde, helemaal niet te vragen naar diens persoonlijke omstandigheden en levenservaringen, vreugde en verdriet, sores en geluk, teleurstellingen en hoop, ziekte en gezondheid. Want je 'weet' al vooraf precies waar die medemens aan lijdt: het ego. En je 'weet' ook nog de remedie: strijd, oorlog tot de egodood er op volgt.
Dat is akelig precies net zo’n liefdeloze, dogmatische benadering als die bij de erfzonde. Waarom liefdeloos? Omdat die geen enkele belangstelling heeft voor de eigenheid van de medemens, die niet eens ziet.
Is er ook nog een andere mogelijkheid? O ja, zeker weten. Zie logion 5 van het Thomas-evangelie, over het 'zien' van de mens: 'Zie de mens.' Zie ook logion 20 over bemoediging in plaats van elkaar klein houden. Zie ook logion 57. Die gaat over het staken van de strijd: 'Staak de strijd tegen jezelf'.

Zullen we een egoknuffelcampagne beginnen? Wacht, ik weet nog iets beters. Als je weer eens een spook tegenkomt, zeg dan: 'Hoi, ik ken jou. Jij bent mijn eigen angst. Jij bent vast ook heel er bang van mij. Zullen we elkaar troosten?'


Nee hoor Bram,

Ik knuffel lekker met mijn ego mee!

:-)


Dit is dus andere koek! Met het ego kun je ook lachen :-)
Ik knuffel graag mee!


Mooi Bram! Woorden naar mijn hart, en ik denk dat een egoknuffelcampagne spiritueel veel meer succes zal boeken dan dat 'spiritueel verantwoord krenken'.

Helaas hoor ik het in het bewustwordingscentrum waar ik werk nog al te vaak: "Wil jij dit, of is het je ego die dit wil?", "Je moet toch even onderzoeken of wat je zegt niet vanuit je ego komt", en meer van dat soort opmerkingen die meestal ook zeer serieus genomen worden. "Bedankt dat je me erop wees dat ik vanuit mijn ego handelde."
Ik probeer het ego steeds weer in een ander licht te plaatsen, maar het is er hardnekkig in gesleten dat het iets verwerpelijks zou zijn dat je moet overwinnen. Misschien moet ik je knuffelactie daar ook maar introduceren.


Ha leuk, knuffelen dus!
Maar liever niet met al die aanslibsels. Alles wat ik mij zo makkelijk aantrek. Dingen uit mijn denken…
Ik denk mezelf verdrietig of teleurgesteld om wat er in het verleden was.
Ik denk mezelf bezorgd om wat er in de toekomst mogelijk kan gaan gebeuren.
Ik denk mezelf afgunstig om wat een ander meer heeft dan ik.
Ik denk mezelf schuldig om wie of hoe ik ben.
Ik denk mezelf ……. nou, vul maar in…allemaal aanslibsels weet ik diep van binnen.
Dus verwen ik me eerst met een lekkere douche met scrub-gel en daarna: knuffelen maar!



Waarom alleen die opsomming van narigheden, Francis? Heb jij dan nog nooit iets leuks of liefdevols gedaan?


Kitty#24765@Misschien moet ik je knuffelactie daar ook maar introduceren.

Wie weet Kitty verspreidt de knuffelactie zich dan door naar meer centra...
misschien wel wordt er hier en daar wel eentje overbodig...


Kitty, er zijn maar twee soorten van spiritualiteit, of wat jou betreft: bewustwordingscentra.

De ene probeert macht over je te verwerven. Een belangrijk strategisch element daarin is dat je verteld wordt dat je niet deugt. Je mag vooral niet in jezelf geloven. Geloven in jezelf heette vroeger in het christendom hoogmoed. In de nieuwe spiritualiteit heet dat ego. Liefde is daar een zo hoog verheven goed dat het praktisch onbereikbaar is geworden. En juist daardoor is het liefdeloos.

De andere probeert je de macht over je eigen leven terug te geven als je die kwijt bent geraakt. Het strategische element daarin is bemoediging. Liefde is daar een een luisterend oor, een troostend woord, een duwtje in de rug, een aai over de bol, een knuffel - zo eenvoudig en vooral doenbaar dus.


Een vraag in het algemeen:

Zou het leven, het jouwe en het mijne, er niet veel mooier uit zien als jij / ik elkaar
(h)erkennen / accepteren? Inclusief alle ego's.


Is dat echt een vraag voor jou, Trudy?


Nee!

Wordt er alleen soms 'n beetje moedeloos van. Zien hoe mensen aan het worstelen zijn om zich te verdedigen voor iets wat voor mijn gevoel gewoon ...... zichzelf zijn is.


Wat mezelf aangaat Trudy ervaar ik het als
een proces mezelf te (h)erkennen en
accepteren inclusief met oog voor het ego..
wil ik een ander (h)erkennen en accepteren met ook oog voor het ego en zo zie ik mezelf vaak in de spiegel van de ander om mezelf te (h)kennen...


Ja, dat is heel triest, Trudy.


Dat is toch mooi Nij.
Voor jou, jouw unieke manier om te ervaren.

:-)


Zie ook logion 57


Dank je Bram,

Heb die strijd al opgegeven :-)


Weet ik Trudy.


Dank je Bram


Oh wat heerlijk ik doe met hartelust mee hoor. Eén grote groeps-hug, lekker!!

....kom maar Francis...vóór of na 't scrubben, 't is me om 't even xx


#24776

Ja Trudy..
zo denk ik dat ieders manier van ervaren uniek is met zijn of haar mogelijk- en onmogelijkheden van het moment


Allemaal een dikke knuffel dat is hier makkelijk, maar ik realiseer me ook dat ik dat niet overal en in alle omstandigheden kan hee daar is tie weer natuurlijk kan ik dat wel.
Als het hoofd het hart maar vertrouwd


Precies Johan, als het hoofd het hart maar vertrouwd.
Ik denk dat er in heel wat harten scheurtjes zijn ontstaan door van alles en nog wat, maar altijd in de relationele sfeer, waardoor de groei van een gezond ego belemmerd kan zijn.
Dan vergt het heel wat oefening om weer vol vertrouwen in jezelf in het leven te kunnen staan.
Een dikke knuffel, zonder woorden kan de eerste aanzet zijn. Bij deze.


Dat gedoe om met 't ego een strijd aan te gaan in mezelf, ja dat herken ik wel. Heb een tijd lang gedacht dat dat nou juist de bedoeling was.
Naast soms verdriet bij 't zien van ego-strijd is 't ook wel een bron van humor geworden:)


"Ik denk dat er in heel wat harten scheurtjes zijn ontstaan door van alles en nog wat, maar altijd in de relationele sfeer, waardoor de groei van een gezond ego belemmerd kan zijn."

Die scheurtjes? Waardoor zijn die dan ontstaan?


Het spookweggetje hier was in mijn jeugd een spookhuis, welke vlakbij m'n ouderlijk huis stond. Het werd bewoond door een heuse heks. Een kronkelend paadje liep naar de voordeur en de voortuin stond vol met dicht begroeide struiken en hoge wijduit groeiende bomen. Als meiden onder elkaar fantaseerden we er lustig op los. Het was héél eng! We hebben met angst en gegiechel heel wat keren belletje getrokken, doch de heks kwam nooit tevoorschijn.
Grappig,gisteren fietste ik toevallig daar weer langs en 't heksenhuis is compleet verdwenen om plaats te maken voor een nieuw huis.


Die scheurtjes? Waardoor zijn die dan ontstaan?

Misschien uit angst?
Ik weet 't niet.




Erg humoristische Bramhartigheid Bram.
Leuk om te lezen en fijn om weer even die andere betekenis van het woord 'ego' in het licht te zetten.
Die priester die je noemt, zal zeker gedacht hebben, niks mis met mijn ego. Immers hij voelde zich de woordvoerder van God wanneer hij zei: 'Ego te absolve'.
Niet 'ik' maar God vergeeft jou.
Misschien heeft hij zelfs wel gedacht bij alles wat hij hoorde: 'Wie ben ik ?' En ligt die vraag wel ten grondslag bij elke mens die worstelt met het woord 'ego'. Zeker wanneer je er niet mocht zijn zoals je bent.

Ja, het wordt tijd voor terugblikken vol milde bezinning.

"Wie we zijn is simpel en ingewikkeld tegelijkertijd. We zijn ons verleden én het heden. We zijn wat we doen én wat we laten. We zijn wat we denken én wat we voelen. We zijn wat anderen zien én wat we alleen maar zelf van binnen weten dat we zijn. We zijn de rollen die we spelen als kind, ouder, vriend, vriendin én als individu dat zich los van mensen bezighoudt met computers, auto's, poppen en het verzamelen van postzegels.
Een ieder is iemand, uniek, bijzonder als geen ander." ( citaat Jeffrey Wijnberg )

En daar waar de scheurtjes, die zijn opgelopen, hun loop nemen met de mens die bent, ja.............begin maar met die knuffel. Het is nooit te laat!

En.........dat we priesters voor elkaar en voor jezelf mag zijn .'Ego te absolve'......toch wel mooi dat Latijn.



Die scheurtjes in het hart Gea, dat kan van alles zijn.
Ik denk dat wanneer iemand voor zichzelf niet een gezond 'ego' ( zo noem ik het maar even, is maar een woord!) ervaart, aangemoedigd kan worden naar die scheurtjes te kijken.
Niet in de vorm van alsmaar graven in het verleden maar meer om tot het inzicht te komen dat je met alles wat je bent, goed bent. En dat hetgeen waaraan je ( zelf )wilt werken om te veranderen, te doen is.
Als therapeut zal je daar een beroepshouding in aan moeten nemen want als die gaat kuffelen heb je een probleem :-) Maar als mensen onder elkaar kunnen we zeker beginnen met die knuffel.



Angst om nee te zeggen?
Angst om jezelf lief te hebben en grenzen
te stellen?

Angst om van jezelf te houden?


Angst om niets voor te stellen?
Angst voor het niets?
Angst voor de leegte?
Angst om niet goed te zijn zoals je bent?
Angst voor teleurstellingen?


# oh ja Bram, ik heb zeker mooie en liefdevolle dingen gedaan! En als ik iets moois heb gedaan, gemaakt of ondervonden, dan ben ik een blij mens! Gewoon simpelweg van binnenuit blij!
Ik ga nu naar mijn werk. Werk dat ik graag doe, voel me nu een blij mens!


#24784 Johan@..allemaal een dikke knuffel dat is hier makkelijk

#24796 Carla@..en daar waar de scheurtjes, die zijn opgelopen, hun loop nemen met de mens die bent, ja.............begin maar met die knuffel. Het is nooit te laat!

Ook van mij allemaal een dikke knuffel
X



#24799
Ik zeg hier eigenlijk graag dat deze angsten mij niet meer in hun greep hebben :-)


Lieve Nij en Trudy,
Ik lees in totaal 8 keer het woordje angst met een vraagteken.
Ik weet niet of het vragen zijn waar hier een antwoord op wordt verwacht.
Ik keek even in het boek van Bram 'Schatgraven in Thomas 'en zag dat er op 31 bladzijden het woordje angst staat en maar op 2 angstloosheid.
Misschien dat deze ontdekking wel klopt met de aanwezigheid van angst in het leven. Zonde toch. Want waar angst een goede raadmeester kan zijn is kan het tevens een verlammende werking hebben op het tot ontwikkeling mogen komen van jezelf.
Knuffel voor jullie.


Carla ik was je voor! :-) Het is niet zoals jij dacht :-)


Ha Nij, en wat dacht ik dan?


:-))... misschien Carla dat mijn woorden bij jou misschien de indruk wekten dat de angsten die ik noemde mij nog zouden beheersen of zoiets.. en dat dat zonde zou zijn?
Zit ik er toch naast? :-)
Bedoelde je dat of bedoelde je het anders?
X



Beetje sneaky vraagje van mij hè Nij.
Fijn dat je het met humor aan kan zien.Gezien de smile die je toont. :-)
Ik zag je volgende posting pas na mijn reactie.
Nee hoor, ik zag het niet als zouden die angsten je nog beheersen. Weet wel beter.

Wat ik wel om mij heen ervaar is dat de angst om.........alle genoemde onderwerpen bij veel mensen aanwezig is en dat is toch zonde daardoor je doel te missen!


Als het hoofd het hart maar vertrouwd...

OOoo....da's mooi gezegd!
Daar herken ik erg veel in...
En dat vertrouwen lukt misschien niet door allerlei angsten.... en met de meeste van die angsten ben je toch niet geboren, die zijn in de loop van de tijd ontstaan...? De 'beroemde' scheurtjes.....?

En nu die scheurtjes maar een beetje "oplappen"....pfff, in mijn geval nog wel.
Die knuffels helpen in ieder geval! :-) Hier ook 1 van mij voor wie hem kan gebruiken of gewoon voor de fun.

Groet,
Doriene


Carla@..beetje sneaky vraagje van mij hè Nij.
Wat een ontzettend leuk antwoord Carla! :-))

Ik begrijp goed Carla wat je bedoelt, ik ervaar die angst ook om me heen..
toch ik weet niet of daardoor een doel gemist wordt
..leven in het moment wat dat moment ook brengt...ook bij een ander
Zoals ik het recht had in mijn onvermogen te zitten zolang als ik dat nodig had..
zo denk ik dat het niet anders is bij een ander.. ieder op zijn manier/mogelijkheid?
Kom ik uit op Gods wegen zijn ondoorgrondelijk..


Wat een mooie gesprekken vinden hier steeds plaats! Voor mijn (hersenschudding)hoofd is het soms veel om alle reacties te lezen en dan ook nog te reageren. En de komende weken zit ik zonder internet, dus kan ik het allemaal niet bijhouden, maar in juni kom ik zeker weer terug. Leuk om hier al even gebuurt te hebben! Veel inspiratie toegewenst en voor iedereen een egoknuffel!


Heerlijk die egoknuffel! :-)
Voel je 'm Kitty, je krijgt er ook een van mij.
Ik wens je een fijne tijd en leuk je in juni weer te zien!


Dag Kitty, fijn dat je hier iets vindt wat je goed doet.
Hoop dat je hoofd niet nog meer door elkaar geschud wordt door het niet steeds te kunnen reageren. Geeft helemaal niets hoor. Je bijdragen waren zinvol voor mij om te lezen. Wens je een goede tijd en mogelijk dat je in Juni iets wilt vertellen over het bewustzijnscentrum waar je werkt. En ja, leer ze maar knuffelen daar!


#24799

Fijn hè Nij?

Om deze angsten niet ( meer) te hebben.

:-) Liefs Trudy


Trudy # 24836

Jazeker Trudy!
Het is fijn nu de angel uit de angsten verdwenen is.
Als ik nu bang of kwaad ben, of teleurgesteld of wat dan ook, dan raakt het de onderliggende ladingen niet meer.
Ik voel dan de emotie op het moment en vervolgens verdwijnt-ie dan meestal:-)
Er is een ruimte nu waarin of waardoor ik anders raakbaar ben..
X





#24778

Ik nog niet..... snik...

Knuffel!


Ach Linda.........ik hoorde de volgende mooi uitspraken van je:

ruimte creëren
zoekend naar balans
ik laat me inspireren
ik heb geduld
ik stel me open........

# 24778 misschien nóg niet, maar ga het vol vertrouwen aan.

Een knuffel terug.




;)

mmm fijn die knuffel!

Vertrouwen heb ik, vandaar de "nog" inderdaad.

xx


Bram, zou je dat verhaal van die kameel en die leeuw nog eens willen plaatsen?

X
Linda


Ha Linda, is dit het verhaal welke nog eens wilde lezen?

Er was eens een kameel. Het was een kameel met ambitie. Hij wilde de beste kameel ter wereld worden. Hij leerde zichzelf om in de kortst mogelijke tijd grote hoeveelheden water op te slurpen, zodat hij de woestijn zou kunnen oversteken zonder een oase te bezoeken. Hij vroeg zijn meester om de zwaarst mogelijke lasten en droeg die met trots..
Hij liep altijd vooraan in de karavaan, de andere kamelen met zich meeslepend. Hij slurpte en slurpte, draafde en draafde, woestijn in, woestijn uit. En dat herhaalde zich zo elke dag.
Op een dag boog hij zich voorover boven een waterbron om water naar binnen te slurpen en ineens zag hij zijn kop weerspiegeld in het water. Onthutst staarde hij naar zichzelf. Wat een vermoeide kop zag hij daar! Wat een dode ogen! E hij zei tot zichzelf:
'Ik ben een kameel. Ik slurp maar water, ik draag maar zware lasten, ik sleep mijn medekamelen achter mij aan, ik ren de woestijn in en uit....'

Op het moment dat hij zichzelf zo zag veranderde hij plotseling.
Hij werd een leeuw.
Als spoedig ontdekte hij dat hij geweldig kon brullen. Maar dat was niet alles. Het bijzondere was dat alle dieren bang van hem werden als hij brulde. Ze renden allemaal zo snel weg als ze konden.
Elke dag beklom hij s'ochtends en heuvel en brulde daar zo hard als hij kon. En hij genoot ervan om te zien dat alle dieren onmiddellijk op de vlucht sloegen als hij zo begon te brullen.
En dat herhaalde zich zo elke dag.
Op een dag beklom hij opnieuw de heuvel. Bovenaan gekomen keek hij om zich heen, al bij voorbaad genietend van de angst van alle dieren die daar zouden rondlopen. Maar.......er was geen enkel dier te zien.
Onthutst bedacht hij bij zichzelf:
'Ik ben een leeuw. Beklim maar steeds deze heuvel, brul zo hard als ik kan en dan rennen alle dieren van me weg. Maar nu is er niemand meer die mij aanhoort.

Op dat moment veranderde hij in een kind. Hij begon te spelen met.....ja met eigenlijk niets. Maar dat gaf niet, want in zijn spel kon hij alles veranderen. Een blaadje werd een boot waarmee hij over de zeeën voer. Een tak boven zijn hoofd werd soms een kasteel, soms een boerderij. Hij zelf was soms een ridder, soms een vissersvrouw.
Aan alles gaf hij zo de betekenis die hij maar wilde.
En aan dat spel kwam geen eind. Het kind speelt nog steeds.

Ik had het bewaard. Komt nu goed van pas, toch!


Hi, dank je! Heb nu geen tijd om helemaal te lezen. Een kind! Goh wat suf dat ik dat was vergeten! (Ik wist niet meer wat er na leeuw kwam). Nou, vanmiddag maar even rustig lezen!

X


Hi,

Mag ik deze uitwisseling aanvullen met een gedichtje dat ik schreef?
Jullie hebben het misschien al eens eerder gelezen, maar ik vond het wel passen om het bij dit 'topic' nog eens te plaatsen.

Juist ómdat je een omhulsel hebt, voel je vreugde én verdriet....
en weet je HET gewoon niet.
Juist ómdat je een omhulsel hebt, kun je proberen boven jezelf te staan,
maar ervaar je dat dat nooit zal gaan.
Juist ómdat je een omhulsel hebt, ben je in staat om van alles te proberen,
maar kun je het tij toch niet keren.
Juist ómdat je een omhulsel hebt, raak je aan je ego gehecht
én voel je van binnen een gevecht!
Juist ómdat je een omhulsel hebt, laat je ziel ook van zich horen
en jij hebt de keus of je je daaraan wil storen.......
En juist ómdat je een omhulsel hebt, hoef je ze geen van twee te verliezen!
En kun je met een gerust hart voor JEZELF kiezen.

Doriene






Hi,

Even nog een aanvulling op mijn eerdere posting:
Met "groter" bedoel ik: moeilijker, belangrijker dan het is, ingewikkelder.. :-/

Groet,
Doriene


Doriene, je citeeerde:
"Doe niet alsof je met iets bijzonders bezig bent."
Ik denk wel dat we als mens allemaal tot iets bijzonders in staat zijn, en ik verzet mij met overtuiging en zo duidelijk mogelijk tegen iedereen die om wat voor reden ook het kleineren van onze menselijke mogelijkheden predikt, spiritueel of niet.
Mijn spirituele levensdoel is andere mensen in zichzelf en in hun bijzondere mogelijkheden te durven laten geloven, op zoek te gaan naar hun grootsheid. In alle eenvoud heet dat bemoediging.
Ik wil nogmaals die mooie tekst van Marianne Williamson in herinnering brengen, die lang toegeschreven werd aan Nelson Mandela. Zie 'Teksten' elders op deze website.



@ Bram,

Je schreef:
.....en ik verzet mij met overtuiging en zo duidelijk mogelijk tegen iedereen die om wat voor reden ook het kleineren van onze menselijke mogelijkheden predikt, spiritueel of niet.

Dat weet ik en dat waardeer ik ook heel erg want je laat mij ook regelmatig een andere kant opkijken en dat ervaar ik altijd als bemoediging.
Ik weet dat IK heel bijzonder ben.... :-) JIPPIE!!
Zit alleen af en toe 'verstopt' en ik zie het zelf niet altijd.
Ik probeerde met het citaat aan te geven dat mijn gedachten/woorden en illusie's die ik af en toe zo 'prachtig' (pffff.......) aan het schapen ben, niet al te serieus moet nemen. Da's meestal maar wat 'gebakken lucht'

Groet,
Doriene


Ja Doriene, dat begreep ik ook wel hoor, dat jij het zo bedoelde. Maar je gaf me wel een mooie voorzet om die bal in te koppen.


Hi Bram,

Goallllllllllllllllll!!!!!!! :-)

Groet,
Doriene


Ja Regina, ik ken dat verhaal.
En er zijn nog meer verhalen die de boom in zich dragen als metafoor om iets tot uitdrukking te brengen.
Voor mij is het belangrijk me wat thuis te kunnen gaan voelen in een verhaal.

Ik vind het op zijn zachts gezegd uiterst pijnlijk dat je het verhaal van de vijgenboom doortrekt naar het voorbeeld van een mens die kanker heeft.

Regina, stel je eens voor dat er hier mensen lezen, zomaar midden in de nacht omdat ze niet kunnen slapen misschien, en hopen iets tegen te komen waar ze weer even mee verder kunnen , na misschien wel zo'n slechtnieuwsgesprek.......ik vind het echt niet kunnen hoor.

Laat mij dan maar die boom zijn, waar ze even onder kunnen schuilen. Even in de zorg en vermoeidheid tegen aan mogen leunen.






Excuus, voor het niet zorgvuldig noemen van je naam in mijn reactie Reginald.


Carla schreef:

....brengen mij bij de overtuiging de boom maar fijn te laten staan, met liefde te bemesten, op tijd wat snoeien, in droge tijden water aanvoeren, enz enz. En zijn de vruchten niet naar mijn smaak, dan zal de boom vast en zeker nog wel andere kwaliteiten hebben waar ik of een ander van mag genieten. Zijn bladerdek misschien om te mogen schuilen tegen de regen of te felle zon. Zijn stam waar ik tegen aan mag zitten als ik moe ben.!!!

Wat een liefdevolle, bemoedigende woorden!
Dankjewel, Carla!

Groet,
Doriene


Hoi,

Toevallig, alhoewel ik niet in toeval geloof, klikte ik een nr aan in het Thomas Evangelie en las dit logion:

56

Jezus zei:
Wie de wereld kent
heeft een lijk ontdekt,
en wie een lijk heeft ontdekt,
hem is de wereld niet waardig.

Eigenlijk is dit een mooi gezegde en verklaart veel.
Ook alles wat reeds over ego enz gezegd, geschreven geweest is zit erin vervat.
Als het woord ego een negatieve bijklank heeft , dan zou je het ook duisternis kunnen noemen, onwetendheid..
En hier gaat dit logion over m.i.
De duisternis bestrijden heeft geen zin,enkel het Licht kan deze duisternis laten oplossen .
Jezus(Christus) deed vaak boute uitspraken maar had nooit de intentie persoonlijk te raken. Hij zag 'in' de duisternis maar de duisternis schuwde het Licht.
Dit verklaart ook hoe zijn Woorden verkeerd geïnterpreteerd werden naar het bewustzijn van de tijd en de mensen die zich ermee gingen bemoeien en waaruit de religie voortvloeide met zijn dogma’s .
Toen ik kind was vroeg ik me altijd af (ik ben katholiek opgevoed) hoe men zou reageren als Hij zich opnieuw zou vertonen tussen de massa en ik kwam er al gauw achter dat Hij evengoed opnieuw niet begrepen zou worden…
Hij was ook niet iemand die de duisternis met de ‘mantel der Liefde ‘ bedekte, nee Hij was het Vuur , Reinigend en Verlichtend.
Zo verklaar je ook Zijn confronterende uitspraken m.i. zoals ik hierboven las over de boom en zijn zure vruchten.

Groet,
Marianne



Dag Doriene, fijn dat je de woorden van # 25219 als bemoedigend hebt mogen ervaren.




Hi,

Dit vond ik over de symboliek van
(vijgen)boom:

De boom is het symbool van de vrijheid.

De vruchtdragende vijgeboom is daarentegen in de bijbel, bijvoorbeeld in de messiaanse profetieën, naast de olijfboom en de wijnstok een element van het zorgeloze leven (paradijs). In het boeddhisme is de bodhi- of vijgeboom een symbool van de verlichting.

Jaaa....nou snap ik waarom Jezus die niet vruchtdragende boom 'vervloekte'! :-)

groet,
Doriene



Hi,

Herinner ik me ineens dat ik ooit een 'versje' heb geschreven over een boom....

DE EIK.

Dit is zijn plaats, zijn geboortegrond
Soms heeft hij gewenst dat hij ergens anders stond
In de buurt van het water of wat meer in de zon
Maar hij wist dat hij zich niet verplaatsen kon
Wat gebroken takken, groeven in zijn bast
Zelfs een hart met een pijl in zijn stam gekrast
Zijn wortels, alle overstromingen doorstaan
Steeds dieper zijn ze de aarde ingegaan
Daar staat hij nu, sterk en nooit ontwricht
Onverstoorbaar groeien zijn takken naar het licht
De schitterende vruchten, glanzend en zwaar
schenkers van nieuw leven, jaar na jaar.
Hij wenst nooit meer dat hij ergens anders stond
Want dit is zijn plaats, zijn geboortegrond.....

Groet,
Doriene




Mooi Doriene.
Die staat zeg.
Voor mij zit er heel veel symboliek in.
Voor jou ook?


Hi Carla,

Dankje. Ja, voor mij zit er ook heel veel symboliek in.
Weet je wat wel gek is?
Toen ik het schreef, had ik die symboliek niet eens zo door...maar dat is eigenlijk ook wel weer grappig dat het nu in ene keer veel meer 'betekenis' krijgt voor mij...
:-)

Groet,
Doriene


Haha, Doriene. Weet je dat ik dat helemaal niet gek vind maar juist prachtig.
Ik begrijp heel goed deze ervaring, want wanneer woorden tot leven komen in mij/jou zelf, dan zijn het niet alleen maar woorden, maar zijn ze tot leven gekomen.
En dienen ze tot méér dan alleen maar een 'versje', zo je zelf zei. :-)
Echt heel mooi.


Hi,

Ja, Carla, inderdaad!
Het zijn juist vaak de woorden die (zomaar uit het niets??) uit onze mond of pen komen rollen, die ons veel kunnen vertellen, als we er naar willen luisteren..... ze komen spontaan, zonder erover nagedacht te hebben, intuïtief, uit ons onderbewuste...??
(...of hoe je het allemaal kan noemen)

En ik kom vaak de laatste tijd steeds meer tot de ontdekking dat in zulke woorden meer wijsheid zit, dan in alle ingwikkelde gedachten bij elkaar, die ik af en toe 'verzin'! :-)

Groet,
Doriene


Het zijn juist vaak de woorden die (zomaar uit het niets??) uit onze mond of pen komen rollen, die ons veel kunnen vertellen, als we er naar willen luisteren..... ze komen spontaan, zonder erover nagedacht te hebben, intuïtief, uit ons onderbewuste...??

Dat is toch het mooie hé om dit te ontdekken :)

groet,
Marianne


Hi,

écht wel! :-)

Groet,
Doriene


Hi,

Las vandaag in een boek (het huis der dwazen van K. Fossum) zo'n prachtige zin:

In onze jacht op volledige beheersing hebben we de signalen die 'de natuur' ons geeft afgewezen...

Mooi hé?

Groet,
Doriene


Ja Doriene, mooi.
Herken je ook die jacht op beheersing?


Hi Carla,

pfffff.......nogal!

Juist de laatste tijd krijg ik daarover hele nieuwe 'inzichten', maar daar ga ik geen heel 'verhaal' over schrijven want op het moment dat ik dat ga doen, drijft het weg... :-)
(jij snapt vast wel wat ik dan bedoel)

Hartelijke groet en een fijne avond,
Doriene


:-)
Jij ook een fijne avond Doriene en een hartelijke groet


Ach Doriene, hoeft ook helemaal niet hoor.
Wel heel fijn voor je, dat je spreekt over nieuwe inzichten.
Als jij er maar mee verder kan.
Ik hoop dat voor jou en wens je ook een fijne avond.


Thnx, Nij en Carla!


deze discussie lezend kwamen de volgende gedachten bij mij op:
Als je een wereldbeeld hebt die voornamelijk negatief is en dan bv. in het Thomas evangelie leest dat het koninkrijk in en om ons heen is als we maar weten hoe we het moeten waarnemen, dan kan dit heel pijnlijk zijn.
Want in jouw ogen heb je juist wel zicht.
Het materiele wordt als leerschool gezien, terwijl het geestelijke van meer waarde zou zijn.
Nu is mijn idee dat na en periode van hebben( het materiele, lichaam, omgeving, ed.) Het zijn naar de voorgrond treedt( bewustwording hoe het met je/ de wereld gesteld).
Dit zijn komt met de mooiste ideeen, gedachten en voorstellingen hoe het zou kunnen zijn.
Nu komt het Thomas evangelie met de opdracht om de twee een te maken en geeft hiervoor verschillende mogelijkheden.
Het mannelijk vrouwelijk maken, het buitenste binnen ed.
Je kan dit als een geheel zien, maar je kan het ook afzonderlijk zien en een deel proberen te verwezenlijken.
Je bent je er bewust dat er ellende is, maar je hebt hier geen oplossing voor.
Het materiele is niet alleen een leerschool.
Door het hebben kan het zijn zich verwezenlijken.
Met jouw mogelijkheden ben je instaat de ander te helpen.
Dit kan je bv. doen door geld te geven aan een goed doel maar ook bv boodschappen voor die zieke buurvrouw doen of iets anders waartoe je geroepen voelt.
Wel is het zo dat als er persoonlijk contact is het meer voldoening geeft.
Ook al is het in jouw ogen iets heel kleins toch is hierdoor de wereld veranderd.
Richten op wat wel mooi, bijzonder, speciaal is helpt ook om het koninkrijk te ervaren.
Hartelijke groeten,

Linda ten Bras.


Linda ik ben vol bewondering voor je heel gevoelige, intuïtieve zienswijze. Ik vond je eerdere bericht bij logion 4 (over worden als een kind) al zo bijzonder. En ook dit bericht van jou raakt me weer. Ik vind het diepzinnig en verrassend. Fijn hoor dat je ons laat delen in jouw heel speciale manier van ervaren en kijken.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: