Bramhartigheden

De drie Leidse Boeddha's

    door Bram, 16/06/2008 12:29. #25295. 14 reacties, laatste

Toen ik in Leiden was gaan studeren, bezocht ik daar zo nu en dan eens een museum. Die openden voor mij als jong mens geheel nieuwe en fascinerende vensters op de wereld. Maar ik had in het begin soms ook heimwee naar de beslotenheid van het dorp waar ik opgegroeid was, en vooral naar de buitendijkse schorren daar.

Op die schorren had ik in mijn middelbare schooltijd vele uren doorgebracht. Mijn zwerftochten over die schorren brachten mij nagenoeg steeds in een bepaalde stemming. Het is moeilijk om die stemming achteraf goed te beschrijven. Ik heb daar eerder over geschreven in de Bramhartigheid ‘De veiligheid van het buitendijkse gevoel’.
Als ik dat nu kort wil samenvatten dienen zich woorden aan die ik meteen verwerp omdat ze te groot zijn. Het was te gewoon, te vanzelfsprekend voor van die grote woorden. Laat ik het zo zeggen: een innerlijke stilte gevuld met goedheid. Oef, klopt dat? Ja, wel zo ongeveer. Misschien moet ik daar nog aan toevoegen: de afwezigheid van alle zorgelijkheid die bij het alledaagse leven hoort. Maar dat zit natuurlijk al in die goedheid. Laten we het daar maar op houden.

Die stemming dus, dat buitendijkse gevoel, hoorde voor mij in mijn middelbare schooltijd bij de Zeeuwse schorren. En toen ik verhuisde naar Leiden meende ik dat gevoel, mét de schorren, achter me te moeten laten. In Leiden zijn geen schorren namelijk. Vandaar dus ook die heimwee.

Toen bezocht ik op een dag het Volkenkundig museum in Leiden. En daar rondlopend kwam ik op een afgelegen plekje terecht in het museum waar in een wat schemerige nis drie grote beelden naast elkaar stonden. Het middelste was een stuk groter dan de andere twee. Het waren beelden van mannen die in kleermakerszit zaten, met nogal dikke buiken,. Ze zagen er zeer tevreden uit. Dat paste wel bij die dikke buiken bedacht ik. Ze glimlachten me vriendelijk toe. Ze zaten er niet mee wat ik van die dikke buiken vond, leek het wel.
Het waren Boeddha’s, las ik op een bordje bij die beelden. Boeddha’s? Nooit van gehoord. Geen idee wat dat betekende. Maar dat gaf niet. Ik zat er niet mee, dat ik dat niet wist. Er zal vast wel een land van herkomst bij hebben gestaan, maar dat ben ik vergeten.

Tegenover die beelden stond een bankje. Daar ben ik op gaan zitten, kijkend naar die Boeddhabeelden. Ik was daar alleen.
En toen ineens daalde diezelfde gestemdheid op me neer, zomaar vanzelf, die ik daarvoor had verbonden met mijn vroegere zwerftochten over de schorren.
Ik heb daar die eerste keer heel lang gezeten en liet het maar gebeuren.
En toen ik weer terugkeerde naar de gewone wereld, het museum uit, was ik opgetogen en verbaasd, verbaasd vooral dat die heel speciale stemming, dat buitendijkse gevoel, met me mee verhuisd was naar Leiden en daar zijn eigen plekje had gevonden.

Ik ben daar nog heel vaak geweest. Het was mijn geheime plekje van zorgeloze goedheid waar ik naar toe kon als ik dat wilde. En als ik er niet heen ging, kon ik de daarbij passende stemming toch min of meer oproepen door alleen maar aan die boeddha's te denken. En dat was nieuw.
Voorheen had ik dat gevoel gekoppeld aan mijn verblijf op de schorren. Alleen dan was het er. Maar nu, omdat was gebleken dat die gestemheid niet aan de schorren vastzat, kon ik er ook heen als ik daar niet was, alleen maar door de glimlach van die Boeddha's in mijn verbeelding op te roepen.

Ik heb daar nooit met mijn studievriendjes over gesproken. Ik begrijp dat nu wel in terugblik. Dat was iets intiems, en ook vreemd heilig, en daarom teer, kwetsbaar en beschadigbaar als daar ongepast op zou worden gereageerd. Het zou misschien pijn doen als ik iemand daarover in vertrouwen zou nemen en als dat dan beschaamd zou worden. Het was iets wat maar het best behoed en bewaard kon worden door er niet over te spreken. Zo ongeveer voelde dat toen, niet zo bewust als ik het nu opschrijf, maar meer als een vanzelfsprekendheid.

En nu, over een paar dagen, gaan mijn vrouw en ik op bezoek bij een kleindochter die op haar beurt in Leiden studeert. En daaraan vooraf, hebben we afgesproken, gaan we naar dat volkenkundig museum. Ik wil wel eens weten of die drie Boeddha’s daar nu nog staan. En, als ze er nog staan, of dan diezelfde stemming weer in me opgeroepen zal worden.
Misschien wel, misschien niet. We zien wel.



Wat bijzonder Bram dat je deze intieme, vreemde, tere en kwetsbare ervaring vanuit je studietijd hier nu met ons deelt.
Kom je ons nadien vertellen of deze drie Boeddha's indien ze er nog staan weer diezelfde stemming in je oproepen zoals zij ooit deden?


Hallo Bram, de Bouddha's zijn er nog, maar niet meer in die intieme aparte kamer. Ik heb daar ook vaak gezeten en kon alle sores van me af laten glijden. Ik ging daar heen om de stilte te horen. De stilte was daar te voelen en te horen. Leuk dat jij dat ook beleefd hebt, maar er dan een ander woord voor hebt.

Namasté


Vast wel Bram, 'k ben toch wel nieuwsgierig naar de afloop.
In ieder geval een fijne tijd samen met jullie kleindochter in Leiden.


Graag zou ik me een Boeddha willen voelen.
De rust, de accepterende.
Even werken nog.

xx


Dank je Bram voor dit werkelijk prachtige en ook intieme verhaal.
Een verhaal waarin je over een ongelooflijk mooie ervaring vertelt.
Een gevoel wat aan gedachten gekoppeld wordt en wat niet zo blijkt te zijn, omdat je het hebt ontdekt in jezelf. Prachtig.
Een parel van waarde die zomaar mee kan reizen, waar je ook bent.

Het gevoel om soms niet te willen en voor mij ook niet te kunnen praten over iets wat heilig kan zijn, herken ik. Soms zijn er geen woorden voor en ook soms is er de zorg voor het niet stuk te laten maken door onbegrip of zo.
Zelf heb ik wel eens ervaren dat zodra ik er woorden aan wilde geven de heiligheid er door mijzelf al af werd gehaald.

Wens je een fijne ontmoeting en herkenning bij de drie Leidse Boeddha's.
Is bij mij om de hoek, moet er ook maar eens een kijkje gaan nemen.


ha Carla

Je zegt:
@Zelf heb ik wel eens ervaren dat zodra ik er woorden aan wilde geven de heiligheid er door mijzelf al af werd gehaald.

Dit herken ik goed. Soms merk ik bij mezelf is iets beter te laten dan er woorden aan te geven. Het lijkt me soms dat ik met woorden er dan iets van wil maken, het te objectiveren of te materialiseren of zoiets.
Het voelt dan zo heerlijk rustig als ik het niet doe.
Ja en soms ook wil ik geen paarlen voor de zwijnen gooien! :-)

Als ik in de buurt ben ga ik zeker ook een kijkje nemen bij de drie Boeddha's.




Mooi Nij dat je het ook herkent.
Toch ook herken ik het volgende stukje van Bram.....
Als ik dat nu kort wil samenvatten dienen zich woorden aan die ik meteen verwerp omdat ze te groot zijn. Het was te gewoon, te vanzelfsprekend voor van die grote woorden. Laat ik het zo zeggen: een innerlijke stilte gevuld met goedheid. Oef, klopt dat? Ja, wel zo ongeveer.

Iets tot uitdrukking willen brengen en dan alleen maar woorden kunnen vinden die je te groot acht.
Zelf weet ik niet echt of woorden te groot zouden kunnen zijn voor iets wat niet met de dagelijkse gebruikstaal te omschrijven is. Althans niet voor mijzelf. Mogelijk wel voor degene die wil begrijpen.

Ik kwam van de week de volgende tekst tegen die mij zeer aansprak en hier wel past:

Wanneer men komt tot die diepe ervaring, spreekt men niet meer, dan kan men alleen nog maar zingen.

Dan kan men geen uiteenzetting meer geven, doch alleen nog maar hymnen schrijven.

Dan kan men geen filosoof meer zijn, maar enkel nog psalmist worden.

Leo Sjestov.







Oh ja Carla, de woorden van Bram herken ik ook :-)

Vaak doe ik een stapje terug en wil ik het klein en eenvoudig houden, soms ook uit ik me en let ik nergens op en komt het er ongefilterd uit.

Heel mooie tekst Carla!
Ik weet alleen niet of ik bij diepe ervaringen hymnen schrijf of psalmist word. :-)


Wat mooi en wat herkenbaar.Die plekjes voor jezelf, waar alles samen lijkt te vallen en je je kunt overgeven aan het zijn.
Dierbare plekken, onverwachte plekken ook soms.En gelukkig tegenwoordig ook te vinden in mezelf, waar ik maar wil.

Heb het goed met je kleindochter!


# 25307..... Ik weet alleen niet of ik bij diepe ervaringen hymnen schrijf of psalmist word. :-).....
Haha, ik ook niet Nij. Zingen gaat nog wel .....maar zelfs ook dat soms niet, vanwege de ontroering. Laat ik dan maar zwijgen en stil worden.


Carla#25310

:-).......worden als een boeddha...


Oh Nij mooi, als dat zou kunnen.
Laat ik maar beginnen met die glimlach. -)


Mooie boeddha glimlach van je Carla


goed verhaal; ik ken de boeddhazaal uit 1969 er was een commune aan de Morssingel. ik zocht naar info voor een boek dat ik over deze tijd schrijf, groet


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: