Bramhartigheden

Terugkeer naar de Leidse Boeddha's.

    door Bram, 07/07/2008 13:45. #25581. 4 reacties, laatste

Op de kop af 50 jaar geleden verhuisde ik van het Zeeuwse platteland naar een stad. Zeventien jaar was ik. Een cultuurschok was het. Mijn studie in Leiden deed mij belanden in een tot dan toe voor mij onbekende werkelijkheid, een soort luilekkerland van kennis, zo totaal anders dan de calvinistische, binnendijkse somberheid waarin ik tot dan toe opgegroeid was.
Je kon toen als student nog alle colleges volgen die je maar wilde. En dat heb ik gedaan. Ik heb mij gulzig volgezogen aan alle kennis die daar zomaar voor mij, en voor iedereen, beschikbaar bleek. Ik zou wiskunde gaan studeren. Maar ik heb tentamens gedaan in allerlei vakken die daar niets mee te maken hadden: culturele antropologie, literatuurwetenschap, taalwetenschap. En bovenal: filosofie. Ik volgde alle colleges filosofie die er maar waren, los van het studiejaar waarvoor die bestemd waren.
Een onverzadigbaar spons was ik.
Wat heb ik daarvan genoten! Alsof de hemel openbarstte en ik welkom werd geheten in een nieuw universum.
Maar bovenal was er dat ene plekje. In het volkenkundig museum. Drie Boeddhabeelden stonden daar, in een wat schemerige zijnis.
In mijn middelbare schooltijd had ik uren gedwaald over de Zeeuwse schorren. Daar hoorde een heel speciale stemming bij. Ik heb die later het buitendijkse gevoel genoemd. Toen ik naar Leiden ging dacht ik die schorren, en dus dat gevoel kwijt te zijn. Maar daar, bij die drie Boeddha’s was diezelfde stemming er ineens zomaar weer. Ik heb daar eerder over geschreven in een vorige Bramhartigheid.
Kortgeleden ben ik daarheen teruggeweest. Ik wilde wel eens weten of die Boeddha’s er nog stonden, en zo ja of ik dan weer datzelfde gevoel zou ervaren.
Ik vroeg me van te voren wel af of dat nou wel verstandig was. Stel je voor dat ik die Boeddhabeelden weer zou zien en dat het dan gewoon zomaar beelden zouden zijn, waar ik afstandelijk als een willekeurige museumbezoeker naar zou kijken, zonder dat het me iets deed. Zou dan die herinnering aan vroeger misschien alleen maar een fantasie zijn die ik me in de loop der jaren had gevormd?
Ja, ze stonden er nog, vertelde een vriendelijke museummedewerkster me. Maar dat wist ik al. Dat had ik al vernomen uit een reactie op mijn vorige Bramhartigheid. Er zijn nu zelfs vijf Boeddha’s, vertelde de medewerkster me enthousiast, en ze wees me de weg erheen. Ze was een beetje nieuwsgierig geworden door mijn vraag naar die Boeddha’s en wilde weten waarom ik daar naar vroeg. Maar hoe vertel je dat, als je niet eens meer weet of het wel waar is wat je daar vijftig jaar geleden meende te hebben ervaren?
Ik merkte dat ik een beetje zenuwachtig werd toen ik de trap opliep naar die vijf beelden. Ik was er niet helemaal gerust op hoe het af zou lopen.
En toen, ja, meteen, onmiddellijk, zonder enige aarzeling, herkende ik die ene Boeddha. Dat was ‘m! En ik begreep meteen waarom ik daar als jongeman van 17 jaar zo door geraakt was.
Het was wel anders dan toen. Er zit tenslotte vijftig jaar tussen. Maar het klopte. Het was nu anders, maar even vanzelfsprekend.
Ik heb er opnieuw lang gezeten. Maar ik hoef niet meer terug. Want ik heb de glimlach en de rust van die Boeddha stiekem het museum uitgesmokkeld.




Fijn Bram de herkenning met de drie Boeddha's na na 50 jaar. Wat mooi!
En ook dat je niet meer terug hoeft en dat het goed is. Jij mag nu Boeddha zijn!


Het was nu anders, maar even vanzelfsprekend

Mooi :-).
Fijn dat het nog steeds klopte.
En ja die glimlach die heb je je volgens mij eigen gemaakt, ik kan hem voelen hier in je berichtjes en hoop je ooit te ontmoeten om hem nog beter te mogen beleven.


Van de week ben ik ook 50 jaar terug in de tijd geweest en liep ik door vertrouwde straten en buurten en de natuur waar ik de eerste 10 jaar van mijn leven gewoond heb.
Ik liep hier opgetogen met twee schoolvriendinnen die uit mijn leven verdwenen waren en die ik nu na 45 jaar weer ontmoette.
Ik voelde de vrijheid en blijheid weer die ik toen voelde als ik buiten was.
De huizenrij waar ik woonde was afgebroken, nieuwe huizen stonden er nu voor in de plaats.
Er was een gevoel van heimwee wat ik nog niet kan duiden,
heimwee naar iets dat goed was en dat ik kwijt was..


Alsof de hemel openbarstte en ik welkom werd geheten in een nieuw Universum.

Wat kan ik me dat goed voorstellen, Bram. Zo uit de Zeeuwse klei (schorren) getrokken en dan daar met volle teugen de spons laten vol lopen met alles waar je interesse naar uit ging.

En vrij zijn om te kiezen welke lessen je wilde volgen. Je kreeg daar de kans voor, het kwam op je levenspad, waardoor je in staat was om dit te benutten en de mens die er voor open staat in je wijsheid te laten delen.

Een mooiere levensroeping is bijna niet denkbaar. Ik hoop dan ook dat we nog veel levenswijsheid van jou mogen leren. Adriana


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: