Bramhartigheden

Overwinning

    door Bram, 06/11/2008 14:38. #28769. 14 reacties, laatste

Kortgeleden bracht ik een bezoek aan de tentoonstelling in Rotterdam van schilderijen van Charlie Toorop. Die middag bracht me zomaar ineens een heel bijzondere ervaring. Want behalve het zien van de schilderijen was er nog een andere gebeurtenissen die mij diep raakte.
Ik stond voor het zelfportret van Charlie Toorop dat ze tijdens de laatste jaren van de tweede wereldoorlog maakte. De oorlog had haar geknakt op een manier die ze nooit meer te boven was gekomen, zo las ik in de toelichting naast het schilderij. De uitdrukking in de ogen van dat zelfportret laten dat ook zien. Ze stralen niet. Ze zijn mat. Ze tonen niet de kracht en levenslust die uit haar eerdere zelfportretten spreekt.
Terwijl ik daarover stond te mijmeren, viel mijn blik op een vrouw naast me, die ook het schilderij aandachtig stond te bekijken en de tekst las. Ze leek me zo rond de tachtig jaar. Ze was een stuk kleiner dan ik. Het was zeker geen schoonheid en was dat waarschijnlijk ook nooit geweest.
Maar haar ogen!
En toen zag ik die Davidsster. Om haar hals had ze een gouden ketting met daaraan hangend een ruim uitgemeten gele Davidsster. Het was dus een Jodin. En ze was oud genoeg om, net als Charlie Toorop, de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog zelf bewust te hebben ervaren, en hoogstwaarschijnlijk nog in veel erger mate.
Maar wat een verschil!
De vrouw naast mij stond daar trots en met volle overtuiging Joodse te zijn. Ongeknakt.
Ik kon alleen maar raden naar de verliezen die ze ongetwijfeld zal hebben geleden, naar de ellende die ze zal hebben meegemaakt tijdens die tweede wereldoorlog.
Maar die ogen!
Hoe moet ik de blik daarin beschrijven? Misschien wel zo: onknakbaar. Maar niet hard, niets daarvan. Deze ogen straalden een bijzonder samengaan uit van onoverwinnelijke kracht, fierheid en milde zachtheid.
Ik keek even snel naar de ogen van Charlie Toorop, en toen weer zo onopvallend mogelijk naar de ogen van de Jodin. En ik bedacht bij mijzelf: wat een indrukwekkende overwinning op het lot staat hier naast mij.
En ik wordt vervuld met een gevoel van dankbaarheid om de vrijheid die wij in onze tijd mogen beleven, en die tot uitdrukking komt in deze Joodse vrouw, hier letterlijk mijn naaste, die zomaar is wie ze zelf wil zijn, zonder nog bang te hoeven wezen voor de verschrikkelijke gevolgen daarvan.
Hoe kostbaar!


Bram@Maar die ogen!
Hoe moet ik de blik daarin beschrijven? Misschien wel zo: onknakbaar. Maar niet hard, niets daarvan. Deze ogen straalden een bijzonder samengaan uit van onoverwinnelijke kracht, fierheid en milde zachtheid.

Welk een tedere schoonheid!


Bram, het is een vreemd iets dat de ene mens het leed kan verwerken en het een plaats in zijn/ haar leven kan geven terwijl bij een ander het leed aanwezig blijft en die persoon geknakt door het leven gaan.

Ik vraag me dan ook af waaraan dat ligt.
Is het een karaktereigenschap of zijn er andere invloeden?


Linda, ik weet het antwoord op je vraag niet en ik weet niet of ik het wel wil weten. Stel dat ik zou zeggen: het is een keus. Dan zou dat betekenen dat het geknakt zijn, in dit voorbeeld van Charlie Toorop, haar eigen schuld zou zijn. En zo wil ik niet denken.
In het denkbeeldige geval dat ik haar zou ontmoeten, zou ze voor mij niet anders hoeven zijn dan ze is.
Maar toch, ik ben wel zelf gesterkt door de ontmoeting met die Joodse vrouw. Daarom vermoed ik dat het geknakt of niet geknakt zijn ook kan afhangen van de mensen om ons heen met wie we ons leven delen. En ik geloof dat het lenen van een luisterend oor en het onvoorwaardelijk willen meeleven met een bekommerd medemens hartversterkend voor die ander kan zijn.


Ja Nij, wat een schoonheid.


#28769

Mooi Bram en wat een ervaring.
Wat had ik graag in de ogen van die vrouw willen kijken.
Die kracht!

:-)


Wat kostbaar Bram, jouw kostbare ervaring hier te mogen lezen. Dank.

Wat mij het meest raakt is dat, wat je hier zo mooi onder woorden brengt, dáár gebeurde in volkomen stilte.

Eerst keek je, en toen zag je!

Prachtig.





Bram, Misschien is het ook wel goed dat we niet weten waardoor dat komt.
Ik vind het wel bijzonder dat je in een ogenblik beide mocht aanschouwen.

Je schrijft: Daarom vermoed ik dat het geknakt of niet geknakt zijn ook kan afhangen van de mensen om ons heen met wie we ons leven delen. En ik geloof dat het lenen van een luisterend oor en het onvoorwaardelijk willen meeleven met een bekommerd medemens hartversterkend voor die ander kan zijn.

Nu is bij de mensen die ik bezoek iemand die al vijftig jaar haar verhaal niet kwijt kon.
Door onze ouderen pastoor is zij instaat geweest het verhaal te vertellen en ook aan mij is het verhaal verteld.
Er was een soort opluchting dat ze eindelijk gehoord en begrepen werd.





Ja Linda, gehoord worden, zonder oordeel, kan voor een mens enorm bevrijdend zijn.


Prachtig, Bram wat me overigens opvalt, dat de momenten in mijn leven waarbij ik zo opgaat in het beleven van een zeer mooi moment, alleen of met anderen er zelden of nooit een woord valt.


De momenten dat het WOORD leeft en ervaren wordt in mij !?

Groetjes


Herstel !

De momenten dat het WOORD leeft en ervaren wordt in mij !?

Nee, de momenten dat de éénheid van het leven ervaren wordt door (in) mij, ja zo voelt het beter.


Dank je Johan. Mijn ervaring is ook dat zulke kostbare momenten woordloos zijn.
Ik denk daarbij nu aan het Aramese Onze Vader, dat begint met:
"Bron van zijn die ik ontmoet in wat me ontroert, ik geef u een naam om u een plaats te geven in mijn leven."
Daar is dus ook de volgorde: eerst de ervaring, daarna het woord.



Ja, mooi is dat hè, op het moment dat ik ten diepste geraakt wordt zijn er geen woorden, op deze momenten, lijkt het of mijn diepste kern, tijd en ruimte krijgt om zich even te verenigen.
Ik ben er wel, in het moment maar het moment neemt me volledig in beslag er is zelfs geen plaats voor een woord(gedachte)
Heilige momenten, die zich overigens steeds vaker voordoen naarmate ik probeer te kijken zonder een oordeel of etiket probeer te plakken op het moment.
Gewoon zijn en durven je te laten raken in het hart, door het moment dat je ervaart, ik wens het iedereen toe.

Groetjes


Wat mooi Bram en wat fijn zelf gesterkt te zijn door die ontmoeting met deze Joodse vrouw.
En dan daarbij de eerste woorden van het Aramese Onze Vader en ik herhaal ze nog een keer want ik vind ze van een grote schoonheid!

Bron van zijn die ik ontmoet in wat mij ontroert.
Ik geef u een naam om u een plaats in mijn leven te geven.

Práchtig!
(Mijn broer heeft zulke ogen:)


Dag allemaal,

Kijken en voelen zonder oordeel en dan van binnen ervaren dat dat maakt dat je je geraakt voelt!
Wat mooi is dat. En ook, hoe moeilijk is dat: ik ben in mijn mens zijn zo gauw geneigd om dat oordeel wel te geven. Ik ben me daar gelukkig ook bewust van, hoor, en bekijk mezelf meteen ook weer met mildheid en humor.

Ik vind het mooi Johan dat je dat soort momenten "heilige momenten" noemt.




Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: