Bramhartigheden

Kameel, leeuw, kind

    door Bram, 03/02/2009 10:29. #31757. 14 reacties, laatste

Er was eens een kameel. Het was een kameel met ambitie. Hij wilde het beste kameel ter wereld worden. Hij leerde zichzelf om in de kortst mogelijke tijd grote hoeveelheden water op te slurpen, zodat hij de grootste woestijn zou kunnen oversteken zonder een oase te bezoeken. Hij vroeg zijn meester om de zwaarst mogelijke lasten en droeg die met trots. Hij liep altijd vooraan in de karavaan, de andere kamelen met zich meeslepend. Hij slurpte en slurpte, draafde en draafde, woestijn in, woestijn uit. En dat herhaalde zich zo elke dag.

Op een dag boog hij zich voorover boven een waterbron om weer zoveel mogelijk water naar binnen te slurpen, en ineens zag hij zijn kop weerspiegeld in het water. Onthutst staarde hij naar zichzelf. Wat een vermoeide kop zag hij daar! Wat een dode ogen!

En hij zei tot zichzelf:
‘Ik ben een kameel. Ik slurp maar water, ik draag maar zware lasten, ik sleep mijn medekamelen achter mij aan, ik ren woestijn in en uit...’

Op het moment dat hij zichzelf zo zag veranderde hij plotseling.
Hij werd een leeuw.
Al spoedig ontdekte hij dat hij als leeuw geweldig kon brullen.Het bijzondere daarvan was dat alle dieren bang van hem werden als hij brulde. Ze renden allemaal zo snel weg als ze maar konden.
Elke dag beklom hij ’s ochtends een heuvel en brulde daar zo hard als hij kon. En hij genoot ervan om te zien dat alle dieren onmiddellijk op de vlucht sloegen als hij begon te brullen.
En dat herhaalde zich zo elke dag.
Op een dag beklom hij opnieuw de heuvel. Bovenaan gekomen keek hij om zich heen, al bij voorbaat genietend van de angst van alle dieren die daar zouden rondlopen. Maar er was geen enkel dier te zien.

Onthutst bedacht hij bij zichzelf:
‘Ik ben een leeuw. Ik beklim maar steeds deze heuvel, ik brul zo hard als ik kan en dan rennen alle dieren van me weg. Maar nu is er niemand meer die mij aanhoort...’

Op het moment dat hij zichzelf zo zag veranderde hij plotseling.
Hij werd een kind.
Hij begon te spelen met... ja met eigenlijk niets. Maar dat gaf niet, want in zijn spel kon hij alles veranderen. Een blaadje werd een boot waarmee hij over de zeeën voer. Een tak boven zijn hoofd werd soms een kasteel, soms een boerderij. Hij zelf was soms een ridder, soms een vissersvrouw, zelfs een zeemeeuw. Aan alles gaf hij zo de betekenis die hij maar wilde.
En aan dat spel kwam nooit een eind.

De moraal van dit verhaal? Je kunt niet van een kameel veranderen in een kind. Je moet eerst nog een leeuw worden.



Een verhaal wat bij mij heel wat terweeg heeft gebracht, alsnog bedankt Bram.

Fijn om het hier nogmaals te mogen lezen.

:-)


Heel mooi, Bram


Weet ik Trudy.
En de moraal van dit verhaal is natuurlijk dat je eerst een leeuw moet worden voor je als een kind kunt zijn. Je kunt niet van een kameel in een kind veranderen.
Het zelfbewustzijn (de leeuw) is een onvermijdelijke fase om te worden als het spelende kind. Maar je hoeft natuurlijk niet zo extreem asociaal te zijn als de leeuw in dit verhaal. Maar een beetje om je heen slaan (wat mij betreft liefst alleen verbaal) is soms heel gezond.


#31761

Het gebrul heb ik inmiddels achter me gelaten, hoogst vermoeiend.

:-)


Pfoeh, ik vind het af en toe maar lastig hoor, om mijn leeuwenstuk te verkennen of te gaan leven. Krijg meer gevoel over wat bij mij past en wat ik wel en niet prettig vind. Er ontstaat bij momenten een soort flow-gevoel, van héé dit klopt voor mij, puzzelstukjes vallen wat op hun plek, het gevoel dat er leven in de brouwerij zit, een nog wat ongedefinieerd enthousiasme, iets van: dit wordt leuk, het leven kan wel eens heel leuk worden!
Betrap me dan af en toe op een soort stelligheid in uitspraken naar anderen over wat ik voel of vind. En meteen komen dan ook weer de stemmetjes opzetten. Ho, ho, zo stellig is het nu ook weer niet, is er de angst dat een ander ermee aan de haal gaat alsof het soort een veroordeling zou zijn, het idee dat ik met het aangeven van grenzen mezelf definieer, vastleg, terwijl het morgen weer anders kan zijn…. En hup, daar zit ik weer in m’n hok. En worstel met het idee dat verbaal om me heen slaan af en toe gezond kan zijn, zoals Bram stelde. Val op dit moment onder de categorie vreemde diersoorten: een leeuw met een kamelenkop!


Ik denk dat het helemaal niet uitmaakt in welke fase je zit.
Iedere fase heeft zijn nut.
De kameel is met zichzelf ingenomen totdat hij zichzelf ziet, de leeuw ondergaat hetzelfde totdat hij opmerkt dat de anderen bang voor hem zijn.
Het bewust worden dat is wat de moeite geeft.


Ja, het gaat denk ik ook om de bewustwording, het zien. Maar in mijn spiegel zie ik niet altijd alleen mezelf, maar daarachter soms ook een hele meute andere mensen. Zo overdenkende gaat het geloof ik ook over de worsteling tussen het idee van absolute waarheid en mijn werkelijkheid. In mijn werkelijkheid ben ik af en toe ook dat kind dat van een blaadje een boot maakt en van een tak boven z’n hoofd een kasteel. En dan ligt de angst op de loer dat ik plotseling in mijn spel bestraffend toe wordt gesproken: dat is geen boot, dat is gewoon een blaadje! Gedraag je, doe normaal! En doe ik weer alsof ik een kameel ben, ja je hebt gelijk, het is maar gewoon een blaadje. En ergens daar gaat het wringen…


#31829

Grappig dat je in dit voorbeeld de leeuw niet noemt. De fase die je niet kunt overslaan om weer het kind te durven zijn. Daar heb je wel de leeuwenmoed voor nodig om jezelf te kunnen zijn. Zoals je eerder jezelf omschreef met een leeuwenlijf en een kamelenhoofd, denk ik dat je in ieder geval al naar je moedige hart durft te luisteren alleen zit dat kamelenhoofd en de rest van de kudde er misschien soms tussen te mekkeren...


Ja Inge dat herken ik, dat wie je wil of kan zijn wordt beperkt door anderen die vinden dat, dat niet zo hoort.
Wat een sterk kind dat daar niets van aantrekt, dat ondanks kritiek toch bij zijn beleving en zichzelf kan blijven.


Ah ja, die leeuwenmoed om kind te durven zijn, inderdaad daar gaat het om. Het wordt alweer een stukje helderder. Besef dat dat leeuwtje in me is nog maar klein is. Het durft af en toe, net alsof het al een echte leeuw is te brullen: HA, ECHT WEL EEN BOOT, HELEMAAL GEEN BLAADJE!!!, maar denkt al snel weer ‘oeps, wat zeg ik nou?’
En soms zeggen die kamelen ook wel wat zinnigs. Van de ene kant zijn het misschien anderen die me beperken en beletten leeuw te zijn, maar het gaat ook om mijn geloof in mezelf en leeuw te durven te zijn tussen de kamelen. En over de vraag hoe ik dat kleine leeuwtje kan laten groeien….



Een kameel die eenmaal doorziet dat hij niet alleen een kameel is maar ook leeuw of soms zelfs kind, kan die wetenschap niet meer te niet doen, je kunt niet ontweten (of zo iets). Dus gaat het volgens mij om het leren eindeloos te spelen met deze "rollen". In volle bewustzijn, kameel, leeuw of kind te zijn en nog veel meer...
Inge, je zegt ook ...weer doen alsof ik een kameel ben en zien dat een blaadje gewoon een blaadje is. Maar tegelijkertijd is het ook meer, aan dat inzicht kun je dan toch trouw blijven, lekker als een eigenwijze kameel.


De krijger van Casteneda bracht me bij dit lijntje van de leeuw, de kameel en het kind.
Ik zie hier een gelijkenis.
Om kind te worden, om spiritueel krijger te worden moet je denk ik eerst sterven aan alles wat je dacht te zijn.
Het verlies van een zelfbeeld.
Overgave aan het mysterie..

Mooi vind ik hoe sommige teksten of citaten keer op keer toch weer herkenning kunnen verdiepen.


@Mooi vind ik hoe sommige teksten of citaten keer op keer toch weer herkenning kunnen verdiepen.

Zo ben ik momenteel eerder gelezen boeken opnieuw aan 't lezen en ze lezen als nieuw.
Ja Nij, 't blijft verwonderen:)



Over synchroniciteit gesproken, ben ook een boek aan het herlezen die ik meer dan 10 jaar in de kast heb staan. Het is van Dan Millman; de twaalf poorten naar de ziel.

Hierin las ik nog iets over het onderbewuste dat denkt als een kind.

@ Degenen onder ons die een spiritueler bestaan nastreven, wijzen vaak goedkope pleziertjes af ten faveure van hogere, abstracte doelen, zoals dienstbaarheid aan de mensheid, verbetering van de wereld of het vinden van verlichting. Dat is weliswaar een prijzenswaardig streven, maar zulke weidse en hooggestemde idealen spreken het simpele wensenpakket van kinderen en van ons onderbewuste niet aan. In de loopgraven van het leven van alledag ontlenen we maar zelden kracht en energie aan hooggestemde motieven.


Het gaat erom dat je je “doelen” (het middel IS het doel) mag verbinden aan beloningen met plezier, veiligheid, opwinding, genot. Dit is ook wat kinderen aanspreekt.
Dit wanneer je motiverende energie wilt oproepen.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: