Bramhartigheden

Het Grote Stille Woud

    door Bram, 01/07/2009 16:31. #34900. 7 reacties, laatste

Ik heb een tijdje gebivakkeerd in het Grote Stille Woud. Vraag niet waar dat is, want dat is niet helemaal duidelijk. Het leek mij dat het in Zuid-Frankrijk was, maar het kan ook heel goed heel ergens anders geweest zijn.

Het is wel een beetje merkwaardig om dat woud stil te noemen. Overdag klopt dat wel, maar als de schemer indaalt beginnen daar allerlei verhalen rond te waren. Sommige daarvan zijn niet meer dan zacht gefluisterde flarden uit oeroude tijden. Maar andere zijn helder en fris. Door de takken van de bomen waait soms ook zomaar een geheel nieuw, net begonnen verhaal waarvan de afloop nog niet zeker is. Dat is soms best wel spannend.

Het meest aangrijpende verhaal vond ik dat van Heer Uil.
Heer Uil was heel oud geworden. Maar al vanaf zijn jeugd had hij de gewoonte opgevat om op een vast tijdstip van de dag steeds op dezelfde tak van dezelfde boom te gaan zitten om hardop wat na te mijmeren over de afgelopen gebeurtenissen.
Hij had een veelbewogen leven achter de rug. Maar nu was hij oud en eenzaam. Zijn wijfje was enkele jaren geleden zomaar ineens verdwenen en nooit meer teruggekeerd. Onderweg opgegeten misschien?
En toen had hij, zittend op die tak van diezelfde boom, bedacht dat het zo wel genoeg was. Zijn vleugels waren stram geworden en het kostte hem steeds meer moeite om muizen te vangen. Het leek wel alsof de muizen almaar sneller werden, bedacht hij grimmig. Hij had honger, al dagen lang.
'Ik blijf hier maar gewoon zitten', bedacht hij, 'tot ik dood van deze tak op de grond val.'

Maar toen begon de boom tegen hem te praten. De boom zei:

'Al die jaren dat je hier op mijn tak kwam zitten heb ik je overpeinzingen aangehoord. Ik heb elke dag met je meegeleefd, met wat je die dag had ervaren. Dat is voor een boom heel bijzonder, want ik sta hier met mijn wortels in de grond en kan mij niet verplaatsen. Maar jij kon lange vluchten maken naar voor mij onbereikbare en onbekende oorden. Jij was mijn blik op de wereld. Ik heb het als een groot voorrecht beschouwd dat je mij waardig keurde voor je dagelijkse vertellingen. Al je lief en leed heb je met me gedeeld. En ik heb al die tijd intens met je meegeleefd.
En nu wil je dood? En moet ik je dan voorgoed missen? Wat een gruwelijk vooruitzicht. Elke dag heb ik uitgekeken naar het moment dat je aan kwam vliegen. En de komende tijd zal ik nog heel vaak, zonder er bij na te denken, op je zitten wachten, tot ik besef dat je er niet meer bent.

Heer Uil wilde nu wel wat zeggen tegen de boom maar dat ging niet zo goed. Het brok in zijn keel was te groot. Hij had nooit geweten dat de boom zijn verhalen aangehoord had. Al die jaren had hij een vriend gehad zonder dat te beseffen. Er biggelden tranen over zijn veren.

Een tijdje was het stil tussen hen beiden. Toen zei de boom:
'Heer Uil, mag ik een voorstel doen?'
Heer Uil knikte. Hij probeerde 'Ja' te zeggen, maar er kwam alleen maar een vreemd geluid uit zijn keel.
De boom vervolgde:
'Als ik nu eens mijn bast om je heen sla, en je in me opneem, zodat je helemaal met mij vergroeit, dan kun je als deel van mij gewoon nog heel lang verder leven. Dan kunnen we samen herinneringen blijven ophalen aan alles wat je mij al die jaren verteld hebt.
En als ik dan dood ga, want ook dat gaat een keer gebeuren, dan sterven we samen.'

Heer Uil had goed geluisterd. Ineens werd het heel blij van binnen in hem. Plots verdween alle eenzaamheid. Opnieuw was hij ontroerd, maar nu niet van verdriet. Opnieuw kon hij alleen maar knikken.

Het geschiedde zoals de boom had voorgesteld.

En ik, ik heb in het Grote Stille Woud de boom gezien die Heer Uil liefdevol had omarmd met zijn bast. Onder de boom gezeten heb ik ze vaak met elkaar horen fluisteren.
En ik heb een foto van ze gemaakt.
Ik heb ook nog vele andere verhalen aangehoord, van heel andere bomen, en ook die heb ik gefotografeerd. Al die foto's staan op de website. Heer Uil is de vierde foto.
Bij elke foto hoort een eigen verhaal. Dat verhaal kun je zelf horen als je naar de foto's kijkt en heel stil van binnen wordt. Want dan vertelt elk verhaal namelijk zichzelf.
De foto's vind je hier:
Woudvrienden


Wat moet jij stil geweest zijn zeg!

Ontroerend verhaal en evenzo de daarbij behorende foto.
Waarbij ik de schoonheid en diepgang van de overige foto's niet te kort wil doen.

Prachtig, om stil van te worden!


Bram, schitterend zelf iets 'alledaags' is van ongekende schoonheid als je weet hoe je kan zien in plaats van te kijken.
Ook de kwaliteit van de foto's is bijzonder.


Hoi Bram, wat een mooie belevenissen en mooie foto's. Fijn dat je ze met ons wilt delen.


En heel even was ik stil van binnen.
:-)


Huilend aan de keukentafel, totaal onverwacht diep geraakt over zo'n mooi lief verhaal over een uil en een boom. Het komt binnen. Bedankt voor het delen van dit mooie liefdevolle verhaal dichtbij je zelf, zonder ego of moraal. Puur voelt het.


wat een prachtig ontroerend verhaal,
ken trouwens wel een paar vrienden van die boom,
Joyce (mijn superhond) heeft ze me leren kennen...

Ingrid, welkom in dit sprookjesbos op het internet waar waaheden niet bestaan, maar een woord nog wel magie kan bezitten..en je een geheime weg laat zien..
Naja geheim je moet je het alleen goed lezen. Met je hart.


Een bos waarin ik wil wandelen en luisteren naar wat het mij verteld,


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: