Bramhartigheden

Gepofte aardappelen

    door Bram, 27/08/2010 11:51. #38306. 11 reacties, laatste

Een dezer dagen wandelden we door de hoofdstraat van een oud stadje met vestingwallen en zo.
Plots waaide er een geur uit de deur van een café. En vrijwel onmiddellijk gleed ik terug in mijn herinnering naar een allang vergeten moment uit mijn jeugd.
Het was oorlog. Maar ik was te jong om daar enig besef van te hebben.
Het eiland van mijn geboortedorp was door de Duitsers geïnundeerd om luchtlandingen van de geallieerden te beletten. Bijna alle inwoners van het eiland waren geëvacueerd. Maar ons gezin was achtergebleven. Ons huis stond nog droog.
Voedsel was schaars, maar er was toch ook nog wat akkerland dat niet ondergelopen was. Daar verbouwde mijn vader aardappelen.
Mijn plotse herinnering ging terug naar een moment op die akker.
Ik was met mijn vader meegegaan om aardappels te rooien. Ik geloof niet dat ik mij daarbij nuttig heb kunnen maken. Daar was ik nog te klein voor.
Na het rooien zetten we ons neer bij een stapeltje aardappelloof dat eerder in de zon was gedroogd. Zoals dat gebruikelijk was stak mijn vader daar de vlam in, om het loof te verbranden en de as daarna over de akker te strooien.
Hij gooide een paar aardappelen in het brandende loof.
En toen die geur. Die geur van gepofte aardappelen in de smeulende as van het aardappelloof!
Dat was precies dezelfde geur die in het oude stadje naar buiten waaide. Die geur bracht mij niet alleen de herinnering terug aan dat moment, daar samen stil zittend, kijkend naar het vuur, wachtend tot de aardappelen gaar zouden zijn. Daar, op straat, in dat oude stadje,, was ik ineens weer intens gelukkig. Net als toen.
Ik zal als kind het geluk van dat moment vast niet bewust ervaren hebben. Het was toen wellicht te vanzelfsprekend. Maar nu besef ik wel hoe mooi dat was.
Ik ben er nu ook dankbaar om.
Nee, ik ben dat café niet binnengegaan. Dat hoefde ook niet. De geur was me genoeg om dat geluk zomaar opnieuw te ervaren. Om het daarna weer te laten verwaaien.



Mooi verhaal Bram.Herkenbaar ook.

Zo liep ik eens op een oktoberavond door de hoofdstraat van Zoeterwoude waar ik een deel van jeugd heb doorgebracht.

Mijn neus ving plotseling de geur op van een kolenkachel ergens uit een schoorsteen.In een flits was ik terug in een gelukzalige periode uit mijn jeugd,waarin ik nog, beschermd en kinderlijk,met mijn treintjes opzolder speelde. De herinnering was heel tastbaar en speelde zich als een welhaast holografisch beeld voor mijn geestesoog af.

Het toeval wil dat ik nu bezig ben in een boek van de Hongaarse wetenschapsfilosoof Ervin Laszlo.In dit boek omschrijft hij het begrip in-formatie.En dan niet in de betekenis zoals wij die uit ons dagelijks leven kennen.Hij heeft het over formatie na een bepaalde input.

Hij omschrijft dat elemetaire deeltjes in het kwantumveld( de kwantums)na een bepaalde input (in dit geval de geur)een bepaalde samenhang(formatie) in hun directe omgeving en periferie gaan aannemen waarbij ze ruimte en tijd en dus ook de ons bekende wereldlijke drie dimensies,overstijgen.

Misschien zou dat kunnen verklaren dat wij zomaar naar onze jeugden terugflitsten.

Zomaar een gedachte.


Ik heb ooit gehoord dat van alle zintuiglijke indrukken, de reuk het meest elementair is, en daarom de meest intense indrukken achterlaat.

Een geur uit een verleden roept een heel scala aan herinneringen en gedachten op, op veel grotere schaal dan het met indrukken van de andere zintuigen mogelijk is.
Wanneer ik me wat depressief voel, stel ik me altijd een veld narcissen voor, met kleur, temperatuur van de omgeving maar vooral de heerlijk zoete geur, en ben meestal dan weer heel snel de oude.


Ach Harry, wat heb ik nou gewonnen met die verklaring van Laszlo?
Ik zie helemaal niets in dat in-gewikkelde gedoe over quantum-velden.
Kunnen we het niet gewoon bij de ervaring houden?


Dank Bram. Altijd weer mooi om voor even deelgenoot te mogen zijn van je verbeeldende vertellingen.

Daarbij verwijlend......lees ik vervolgens woorden die me bijzonder aanspreken: gelukkig, dankbaar, 't was me genoeg en verwaaien.

't Doet me denken aan " Zien, soms even."
Al was het in jouw geval " ruiken." :-)


Ja, inderdaad Carla, soms even...
En dat is genoeg.


@38311
"maar vooral de heerlijk zoete geur, en ben meestal dan weer heel snel de oude."
De jonge, bedoel je?
"Zo gij niet wordt als kinderen..."


Tja is maar hoe je bekijkt, de oude in de zin van weer in me gewone doen, zoals ik Linda ken, maar misschien is dat juist zijn als kinderen, herinneren hoe het was en deze herinnering weer verinnigen.


Bram,de ervaring zelf zie ik als allerbelangrijkste.Hoewel praten erover of omschrijvingen ervan ook belangrijk zijn.

Het is jouw persoonlijke,mooi weergegeven Bramhartigheid.Daar wil ik geen afbreuk aan doen.

Zelf ben ik altijd nieuwsgierig.Daardoor ga ik naar een verklaring zoeken. Dingen van de geest trekken altijd mijn spanningboog aan.


Waarom zou je naar een verklaring zoeken, Harry? Mag het niet gewoon zijn wat het is?
Kijk, we hebben hier niet te maken met natuurkunde en techniek en zo. Als je auto niet wilt starten is het heel zinvol om uit te zoeken hoe dat komt.
Het gaat hier echter om ervaringen. Die twee moet je niet met elkaar vermengen, ehh.. ik bedoel verwarren.

Zoeken naar een verklaring staat voor mij gelijk aan niet accepteren van de ervaring voor wat die is.


Wonderlijk hoor zo'n reisje terug in de tijd.


Het door jou beschreven verhaal brengt me weer even terug naar zo'n 45 jaar geleden.

Mijn oma bakte taart en koekjes van zandtaartdeeg. Als ik bij haar was stond ik met volle bewondering te kijken hoe dat zij het deeg kneedde en er koekjes en taarten van bakte.

Mijn oma is helaas veel te vroeg overleden, ik was net 8 jaar jong. Jaren later maakte ik van zandtaart deeg koekjes en kon het niet laten om wat van het deeg te snoepen. Opeens werd ik terug geworpen naar de keuken van mijn oma. Besefte dat ik destijds als klein meisje ook van het deeg had gesnoept.

Heerlijk was die ervaring en heerlijk om weer even als klein meisje samen met mijn oma in haar keuken te staan.

Zo nu en dan bak ik nog wel eens een taart of koekjes al is het alleen maar om weer even terug te kunnen keren naar die tijd.

:-)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: