Bramhartigheden

Marokkaantje

    door Bram, 06/09/2010 11:32. #38417. 12 reacties, laatste

De bel gaat. Het is rond half zeven, en we zitten aan tafel. Zal wel weer een collecte zijn.
Ik doe open en zie een jochie van, ik schat, elf jaar. Hij heeft pikzwart, krullend haar, en een donkere huid. Marokkaantje? Hij kijkt me met zn mooie ogen verwachtingsvol aan.
Hij verkoopt ansichtkaarten voor een goed doel en legt uit waarom ik die zou moeten kopen.
Wat doe je dat goed, jongen, denk ik. Hij spreekt onberispelijk Nederlands voor een jochie van elf. Hij maakt mooie zinnen en onderstreept die met grappige gebaren.
Mijn hart smelt.
Ik koop zelden van dit soort liefdadige producten aan de deur. Voor zover ik bijdraag aan goede doelen wil ik graag zeker zijn van de nobele bedoelingen. Ansichtkaarten van mondgeschilderde taferelen en dergelijke zijn niet altijd wat ze lijken.
Maar nu wil ik meer weten. Niet van die kaarten, maar van het jochie.
Voor zijn school heeft hij een maatschappelijke stage gelopen en daarbij kwam hij op deze ansichtkaarten, vertelt hij. Hij legt me uit, alsof dat iets heel vanzelfsprekends is, waarom hij zich voor het goede doel van deze kaarten wil inzetten.
Ik koop een setje van zeven kaarten.
En hoe lang ben je al bezig?
Vanaf half vier, meneer.
Heb je al veel verkocht?
Al vijf, meneer.
Dat is niet veel, denk ik.
En het is nog Ramadan, meneer. Er blinkt trots in zijn stem en ogen.
Ik voel me zowaar ook trots op hem en dat laat ik merken. We praten nog een tijdje na.
Dan gaat hij weer opgewekt verder. Ik kijk hem na, hij draait zich om en zwaait naar me alsof we al jaren vriendjes zijn.
Plots voel ik pijn in mijn hart. Want er komt een tekst in me op die ik net daarvoor in dagblad Trouw gelezen heb. En die tekst gaat ook over dit jochie.
De tekst is van Paul Beliën. Hij is meester in de rechten en doctor in internationale studies. Hij is kortgeleden benoemd tot persoonlijk adviseur van een fractievoorzitter uit de Tweede Kamer. Trouw citeert een uitspraak van hem over moslims. Beliën noemt alle moslims roofdieren, en vervolgt:
De roofdieren hebben tanden en klauwen. De roofdieren hebben messen. Van kleinsaf hebben zij tijdens het jaarlijkse offerfeest geleerd hoe ze warmbloedige kuddedieren moeten kelen. Wij worden misselijk als we bloed zien, maar zij niet. Zij zijn getraind, zij zijn gewapend. Wij mogen niet eens pepperspray op zak hebben. Zij hebben knipmessen en slagersmessen en weten hoe die te gebruiken.
En als dat mooie, open en nog zo onschuldige jochie groot geworden is en dit soort teksten leest, die ook op hem slaan, wat zal er dan van hem worden? Hij heeft overduidelijk de gave van het woord. Hij kan een leider worden met grote overtuigingskracht. Welke kant zal hij dan kiezen? Die van Nelson Mandela, of die van Bin Laden? Ik hoop op Mandela. Maar vrees ook voor Bin Laden, want het lijkt wel alsof ik nu zelf al de pijn kan voelen die deze blinde haat bij hem zal aanrichten.


Bram, als je met vooroordelen die gangbaar zijn meegaat is de kans groot dat dat mooie kind naar die vooroordelen gaat leven, ook al zal dat niet eens bewust gekozen worden.
Moet je je hele leven verdedigen tegen de haat is de kans groot dat op een gegeven moment de verdediging omslaat in aanvallen en ik geloof dat deze tweedeling merkbaar en voelbaar kan zijn.
Nelson of Bin Laden, ik denk dat eigenlijk iedereen voor de keus staat hoe zien we de ander en hoe zien we onszelf en waar geven wij gehoor aan.


Een Bramhartigheid, die me raakt in meerder opzichten.

Meegaand met het geschetste beeld van dat jochie voor de deur en de aandachtvolle ontmoeting met het ventje, wordt ik zacht van binnen en als vanzelf tovert zich een glimlach.

Lees ik verder.......dan keert het zich om. Zachtheid wordt hard, glimlach verdwijnt, verbijstering en boosheid nemen toe.

Pauze.......

Wat te doen?

De deur open doen als de bel gaat. Thuis zijn zodat de mooie ontmoeting plaats kan vinden. En..........blijven geloven in de kracht die daarvan uit kan gaan. Opdat niet alleen dit jochie, maar velen mét hem straks op basis van eigen ervaring een keus kan maken. Een keus om te zwaaien naar elkaar en vriendjes te worden i.p.v..................


Ontmoeten...

Is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.

Je ontmoet niet zoveel mensen.

Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is een antwoord op de vraag
op iets in jou.

Een echte ontmoeting laat sporen na.

Niek Stolk


Verbazingwekkende uitspraak van Paul Beliën, vooral als we in aanmerking nemen dat oppervlakkig bezien westerse religie gebaseerd lijkt te zijn op kannibalisme, het offeren van mensen en het in bloedige oorlogen opdringen van het eigen gedachtengoed. Wat is het moeilijk, ook voor mij, om zonder bril, waardenvrij en oordeelloos maar vol liefde naar de wereld te kijken. Christe Eleison. Geraakt in liefde, gekwetst in blindheid.


Waarom zou je waardenvrij kijken, Baudolino?


Bram, mijn reactie was nogal impulsief. Het tweede deel van de reactie was een reflectie op het eerste deel: ik plaats mijn oordelen over de westerse kerk tegenover de oordelen van Paul Belien over de Islam. Ik sluit me daarmee op in de beperkte wereld van Paul Belien en ga van daaruit reageren. Daarmee sluit ik de zuiverheid die uit jouw beschrijving spreekt ook uit. Ik verwarde het begrip "authentieke waarden" met het begrip "aangeleerde vooroordelen". Wat mij raakt is, dat ik constateer dat ook ik bevooroordeeld ben, en daardoor niet meer zuiver naar mezelf en de situatie kan kijken. Ik raak verward in een kat en muisspel dat me machteloos en gefrustreerd maakt.


Dag Baudolino, dank voor je antwoord.
Wat mij betreft lijkt het me prima om soms impulsief te reageren. Dat doe ik eerlijk gezegd zelf nogal vaak, zeker als ik iets moois zie, of iets wat afschuw in me oproept.
Maar het mooie vind ik dat je achteraf iets in de gaten hebt, namelijk dat jij deze keer vanuit een vooroordeel hebt gereageerd.
Dat heeft zeker niet iedereen zo snel in de gaten. Wees er maar blij mee, zou ik zeggen, dat je zo vrij naar jezelf kunt kijken. Want alleen zo kun je groeien. En dat daar verwarring door kan ontstaan lees je in logion 2.
Ik vind het onderscheid dat je maakt tussen authentieke waarden en vooroordelen getuigen van wijsheid.


Toch weer een lang verhaal:

Israel, pesach 1988. Ik lig op een strand, dat uitzicht biedt op Tel Aviv. Het luchtalarm gaat. Voor de zoveelste keer deze week. Het kondigt een moment van herdenking van de slachtoffers van de holocaust aan. In de miniatuurstad voor me stopt alles. Mensen op het strand gaan staan. Het is doodstil. Alsof ik naar een 3D stilleven kijk. Ik heb dan al enige maanden in dit land verbleven, werkend, zwervend, muziek makend. Ik ben in contact gekomen met Israelische soldaten, mannen met een buikje en een uzi, met Palestijnse werkers, vriendelijk maar verbitterd over hun positie en wat hun en hun naasten is overkomen, met toeristen, reizigers, kibbutzim, volunteers, trotse, bijna arrogante mensen, bange mensen. Iedereen en alles heeft een mening over Israel. Dit is een land, waar een mening telt. Omdat een mening in dit land vol overtuiging kracht wordt bijgezet op manieren die in de gouden kooi waar ik vandaan kwam ondenkbaar zijn. Hoewel ik geraakt ben besluit ik om niet te gaan staan, en niet mijn respect te betuigen. Ik ben overdonderd door wat in dit land gebeurt. Ik ben letterlijk verblind door woede.

Na de herdenking komt een jonge soldaat naar me toe. Iets jonger dan ik ben op dat moment. Zijn blik is zacht maar vastberaden. Hij zegt "Je kunt vinden van dit land wat je wilt. Het is allemaal moeilijk te bevatten, ook voor ons, jongeren. Ik spreek daar nu geen oordeel over uit. Ik heb begrip voor het jouwe. Maar ik wil je vragen om je hart te volgen, wat wij hier herdenken is nog steeds een diepe wond in ons hart. Daar kun je niet ongevoelig voor zijn." Ik ben sprakeloos. In gedachten steek ik de grenzen van tijd en ruimte over, en omarm deze jongen. Hij heeft me geleerd om vooroordelen zacht maar vastberaden te erkennen.


Zie:
www.annemiekschrijver.nl/schrijverette/tussendoortje/


Hihi, ik wist niet dat Wilders zo goed kon acteren


# 38439........pas op......'tussendoortjes' zijn niet altijd 'gezond'.


Baudolino, heel herkenbaar je impulsieve, primaire reactie.(s).

Voor mij betekent dat, dat je een raakbaar mens bent, die dat ook nog eens op een prachtige wijze kan verwoorden.

Het inzicht wat dit met jou zelf doet, vind ik een verworvenheid die i.d.d getuigt van wijsheid.

Je bijdrage van # 38436, ontroerde mij. Hoe mooi te mogen lezen hoe je in en door de ontmoeting weer zacht werd. Dank voor je verhaal.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: