Bramhartigheden

Overgave en de vermijding daarvan

    door Bram, 12/09/2010 13:18. #38541. 51 reacties, laatste

Wie een heel mens wil worden, en als heel mens wil samenvallen met de Bron, zal de werkelijkheid als geheel moeten omarmen, met alles erop en eraan, zonder enig voorbehoud.
Dat heet overgave. Overgave is onvoorwaardelijk.
Alleen die overgave zal de mens de diepst mogelijke levensvreugde kunnen brengen, en de indrukwekkende en niet meer uit te wissen ervaring van 'overvallen worden door liefde'. Als men die vreugde en die liefdeservaring wil, zal men ook het lijden erbij moeten nemen. Merkwaardig genoeg sluiten liefde en levensvreugde het lijden niet uit, maar juist in. Ze vormen met z'n drieën de diepte van de werkelijkheid.

Die overgave houdt ook in de bereidheid geraakt te worden door het leven in al zijn facetten. Die geraaktheid is een geroepen worden tot inzet van je talenten op je eigen creatieve wijze.
Maar, hoe vreemd dat misschien ook moge lijken, er is een ruim aanbod van zogenaamd spirituele wijsheden, in vele variaties, die juist gericht zijn op de pantsering tegen die geraaktheid, en die gericht zijn op de schijnbaar gerechtvaardigde vermijding van het deelnemen aan de werkelijkheid. Het zijn nagenoeg altijd theorieën over het lijden, waarbij de lijdende mens zelf de oorzaak zou zijn van zijn lijden.

Als je daarin gelooft kun je onraakbaar langs de spirituele zijlijn op afstand blijven toekijken naar je lijdende medemens.
Maar dan zul je niet kunnen samenvallen met de Bron. Wie afstand schept, met behulp van deze theorieën, tot een van de aspecten van het mens-zijn, schept daarmee ook afstand tussen zichzelf en de Bron.
Overgave kent geen theorieën. Overgave staat met lege handen in de werkelijkheid.

Hier slechts enkele voorbeelden van strategieën tot vermijding van overgave:
•Het lijden is een afrekening met het verleden; een straf op de zonde, karma uit een vorig leven.
•Het lijden komt voort uit negatief denken.
•Je hebt hier zelf voor gekozen in een voorgeboortelijk leven.
•Er is 'nog' lijden omdat je niet verlicht bent; verlichte meesters staan boven het lijden.

Dit alles samengevat in de vraag die ik kortgeleden vernam, en die je wat mij betreft kunt beschouwen als de moeder van alle onbarmhartigheid, een vraag gesteld door een 'spiritueel meester' aan een vrouw die zojuist had vernomen dat ze kanker had: 'Waarom heb je dit jezelf aangedaan?'

En ik ben blij dat die vrouw bij mij daarna haar verdriet en wanhoop durfde tonen voor wat het was: gewoon verdriet en wanhoop - want dat was de werkelijkheid, voor haar, op dat moment. Die hoefde niet ontkend te worden door er oordelend iets anders van te maken. Die mocht er zijn, om de eenvoudige reden dat die er was.


Hartige woorden die me goed smaken.

Dank.


Bram@een vraag gesteld door een 'spiritueel meester' aan een vrouw die zojuist had vernomen dat ze kanker had: 'Waarom heb je dit jezelf aangedaan?'

Doet me denken aan het boek Overgave en strijd van Ken Wilber
Zijn vrouw blijkt enkele dagen na hun huwelijk borstkanker te hebben en begint een vijf jaar durende strijd voor haar leven
Konfronterend met wat het leven presenteert.
Een vriendin stelde haar voor aan twee genezeressen.
Over twee genezeressen zegt zij:
de eerst genezeres vertrouwde ik, ergens wist ik dat zij me niet zou kwetsen of manupileren voor eigen doeleinden.
Bij de tweede genezeres kwam haar weerstand/intuitief immuunstelstel onmiddellijk in actie, toen ze zei:
"tja, als je kanker hebt, moet je iets hebben dat innerlijk aan je vreet. Kun je het aan, de waarheid onder ogen te komen?"
Zij probeerde haar uit te leggen hoeveel geweld en agressie haar ogenschijnlijk onschuldige opmerking in zich had.





Dag Nij,
Er vallen me twee dingen op in je verhaal over de vrouw van Ken Wilber.

Eerst de term "intuïtief immuunstelsel". Prachtige term vind ik dat. Die doet me denken aan een vraag die iemand me ooit stelde: "Hoe kan ik iemand die me manipuleert herkennen?" Mijn antwoord: "Vraag het aan je buik". Iets in je weet het, en het alarmsignaal zit in je buikgevoel. Ik ga daar nu voortaan de term "intuïtief immuunstelsel" voor gebruiken. Mooi!

Het tweede is de zin "Zij probeerde haar uit te leggen hoeveel geweld en agressie haar ogenschijnlijk onschuldige opmerking in zich had."
Agressie vormt zich wanneer je meent aangevallen te worden. Als iemand zijn leed toont kun je dat ervaren als een aanval op je eigen welbehagen. De afweer kan zich dan verhullen in allerlei zogenaamd spirituele zienswijzen, die ogenschijnlijk onschuldig of zelfs diepzinnig lijken, maar ten opzichte van de lijdende medemens tot pantser dienen tegen je raakbaarheid.
Je houdt jezelf daarmee op veilige afstand.

Overigens denk ik dat de afweer tegen het lijden van een medemens een bijna instinctieve, natuurlijke reactie is op je eigen geraaktheid. Eerst wordt je geraakt, daarna schep je de afweer, uit angst voor het lijden. De bereidheid om angstloos bij die geraaktheid te blijven vergt daarom misschien wel enige moed - en inzicht in wat je aanricht met zo'n gepantserde houding jegens je medemens. Want die geef je er een trap mee na.

Ik vind het ongelooflijk knap van die vrouw van Ken Wilber dat ze die tweede genezeres op het effect van haar reactie wees. Daartoe moet je niet alleen het signaal van je intuïtieve immuunstelsel (je buikgevoel) serieus nemen om te kunnen begrijpen wat er gebeurt, lijkt me, maar ook sterk en mild genoeg zijn. (Als je de kracht van de liefde in jezelf gewaar wordt, biedt dat jou de mogelijkheid om zowel sterk als zacht te zijn. Logion 32.)




Heel mooi, je aanvulling Bram
Zo ook logion 32, een prachtig logion

@ Als je de kracht van de liefde in jezelf gewaar wordt, biedt dat jou de mogelijkheid om zowel sterk als zacht te zijn, sterk in jezelf en respectvol jegens je medemens.


Lijden het blijft een moeilijk iets, niemand zit er eigenlijk op te wachten en ik denk ook niet dat veel mensen het fijn vinden.
Lijden vraagt om zorg, dit zowel in de zin dat de lijdende partij zorg vraagt, maar ook dat een ander op de zorgvraag kan inspelen. De zorg kan zich ook uiten in iets preventiefs, maar eigenlijk alleen omdat er lijden geweest is en men er een voorstelling van kan maken.

Lijden werkt op een bepaalde manier liefde in de hand en de meeste mensen zien Liefde als een hoog en bijzonder iets.
Wanneer alles altijd gaat zoals gehoopt en verwacht zal de liefde een hele andere impact hebben.

Lijden kan verlicht worden door belangstelling en een andere manier van kijken en het kan zelfs tot een oplossing van het probleem leiden.
Toch is het niet zo dat het dan altijd en in iedere situatie afhangt van de persoon die het ondergaat. Het is bv 'goed' dat mensen door een rouwproces gaan naar aanleiding van bv de dood, scheiding of ongeneeslijke ziekte en relativeren is zeker niet gewenst als de rouw nog heel vers is.
De emoties en gevoelens moeten een uitweg vinden en geuit worden.

Wat ook iets is, veel mensen lijden omdat ze te maken hebben met allerlei etiketjes die ze bij zich dragen, maar vaak geen weet van hebben of omdat de ander bepaald hoe erg het is of juist dat het niet zo erg is.

Wanneer een spiritueel leider dan vraagt hoe heb je laten gebeuren, is een tegenvraag mogelijk waarom heb jij het niet opgemerkt of me erop gewezen, of wat dan ook.
De lijdende persoon is niet schuldig, maar misschien zijn er onbewust omstanders waardoor de vrouw nooit zichzelf kon zijn.
Ook hier geldt dat schuld als het ware niet bij een ander gelegd kan worden omdat dit soort bepalingen vaak onbewust in ons aanwezig zijn.

De term intuïtief immuunstelsel vind ik ook een hele mooie term.
Vaak krijgen mensen seintjes dit kan in de buik maar ook op andere manieren, dat deze persoon, methode of medicatie niet geschikt is, en eigenlijk is het vaak een hele grote stap om hier ondanks alles gehoor aan te geven.


Linda, je schrijft:
"De lijdende persoon is niet schuldig, maar misschien zijn er onbewust omstanders waardoor de vrouw nooit zichzelf kon zijn."
Dus zijn de omstanders schuldig?
Kunnen we de schuldvraag niet eens gewoon weglaten? Zou mooi zijn.
Soms doet het leven pijn. En mag dan de pijn gewoon zomaar pijn heten, wat ook de oorzaak is?
En mag er dan op andere momenten gewoon zomaar vreugde zijn?


@Overgave staat met lege handen in de werkelijkheid.
Resonerende woorden en vaak 't enige wat op dat moment een werkzaamheid van ongekende waarde kan bevatten voor de ander.


Ja Gea, er is misschien moed voor nodig om met lege handen aanwezig te durven zijn bij het lijden van een medemens, maar wat kan juist dat een "werkzaamheid van ongekende waarde" bevatten.
Mooi vind ik dat je die waarde ongekend noemt. Dat is eigenlijk hetzelfde als de leegte van die lege handen.


Thanks Bram voor weer een mooie Bramhartigheid en evenzo mooie reaktie's van Nij en Gea.

Tevens wil ik laten weten blij/dankbaar te zijn dat dit forum een ieder weer de ruimte biedt met elkaar in gesprek te zijn.

Telkenmale duiken er toch weer pareltjes op, zoals vandaag.





Een prachtig symbool van dat staan met lege handen in de werkelijkheid vind ik het beeld van moeder Maria met lege handen. Bij haar, zo laat dit beeld weten, ben je onvoorwaardelijk welkom.
Maria met Lege Handen
(Dat beeld is voor mij bovendien een dierbare herinnering aan een liefdevolle gebeurtenis.)


Ja Bram, prachtig dat beeld. Zij staat op mijn nachtkastje.


@Overigens denk ik dat de afweer tegen het lijden van een medemens een bijna instinctieve, natuurlijke reactie is op je eigen geraaktheid

Dit begrijp ik niet(meer)
Als ik kijk naar kinderen onder elkaar zie ik vaak juist een betrokkenheid en openheid in 't "troosten" van de ander.
Voor mij is dat eerder een instinctieve reactie te noemen.
Het lijkt me een aangeboren iets en ja.... nu begrijp ik dat dat later als volwassene anders kan worden:)

Werkelijk een práchtig beeld! Wat een mooie uitstraling ook, zo jeugdig.


Gea, kinderen troosten elkaar zonder er bij na te denken en dus instinctmatig.

Wanneer er lijden is, zeker op een manier die buiten de paden gaat of uitzichtloos is, reageren veel volwassene om het uit de weg te gaan of te vermijden. Of het idee laat ik maar niets zeggen want het valt verkeerd. Wat namelijk gebeurt, en dat beseffen niet veel mensen is dat je op bepaalde manier geconfronteerd wordt met je eigen, pijn verdriet angst, onvermogen of wat dan ook. Zeker als je met mensen de diepte ingaat komt deze confrontatie geheid en op een bepaalde manier en sterft er iets af.
Dit sterven wil eigenlijk niemand, en omdat ieder mens in min of meerdere mate dit vanuit zijn ervaring kent, reageren de meeste mensen instinctmatig (dus onbewust) om deze pijn of wat dan ook te vermeiden.
Een hele grote kunst is om hier bewust van te zijn en het toch te ondergaan.


@ die waarde ongekend noemt. Dat is eigenlijk hetzelfde als de leegte van die lege handen.

Mooi Bram, hoe je deze 2 weet samen te smelten.
Dank je wel


Nog even een gedachte: zou je misschien kunnen zeggen dat handen per definitie nooit leeg hoeven te zijn, omdat het handen zijn? Handen zijn bij een goede intentie geruststellend, zacht en warm. Ik werk veel met mijn handen (praktijk voor energie en pulsing) en in veel gevallen zeggen handen meer dan woorden ooit kunnen doen. Goede handen brengen rust en maken dat iemand zichzelf weer ervaart. Het laat de contouren en de grenzen weer voelen. Dus lege handen? Het is maar hoe je ernaar kijkt.
Ik begrijp ook wat jullie bedoelen, hoor! En dat is ook zo. Dit is een aanvulling..


#38710@Nog even een gedachte: zou je misschien kunnen zeggen dat handen per definitie nooit leeg hoeven te zijn, omdat het handen zijn?

Vanuit je werk gezien Marieke begrijp ik denk ik wat je bedoelt met per definitie.
Mensen komen naar je toe om aangeraakt te worden.
Toch ook zijn er mensen, met alle goede intenties van de ander, die niet aangeraakt willen worden, dan is het denk ik kunst om met lege handen te staan...



Marieke, je neemt de uitspraak 'met lege handen staan' nu wel erg letterlijk. Maar zo is dat niet bedoeld.
Gedogend aanraken als een verwachtingsloze uitnodiging, en als een welkom voor al wat is, dat is aanraken met lege handen zoals bedoeld, naar ik meen ook in jouw werk. De leegte zit, als je het letterlijk wilt nemen, natuurlijk niet in je handen, maar in je hoofd.


Klopt, dat is helemaal waar. Mooi, " gedogend aanraken als een verwachtingsloze uitnodiging" Dan maakt het niets uit of je nu letterlijk of figuurlijk 'aanraakt', zonder oordeel, zonder oplossingsgericht streven. We mogen er vertrouwen in hebben dat vanuit de rust en de mildheid zich dat zal ontvouwen wat gekend wil worden. Zo voel ik het effect van verwachtingsloze uitnodiging en wat dat betreft zijn er natuurlijk talloze wegen die naar Rome leiden....


Lege handen....een leeg hoofd! Zou je ook een leeg hart kunnen hebben?

Leeg, van wat het zwaar maakt.....besognes, frustraties, voldoen aan verwachtingspatronen, enz....

Lege handen, een leeg hoofd, een leeg hart.....alles leeg, helemaal leeg.
Zó leeg dat het kan ontvangen.

b.v. dit: www.youtube.com/watch?v=cNyOnHLU0-8

In verbinding met # 38567



Ik had met lege handen staan altijd begrepen als: er zijn soms situaties dat iemand zo geraakt is dat er geen woorden zijn om dit tot uitdrukking te brengen, geen mogelijkheden om het leed te verzachten, geen enkel iets.
Wanneer je tegenover zo'n persoon staat, kan je omdat niets er werkelijk toe doet, er alleen maar zijn, misschien en schouder aanbieden en eventueel het verhaal aanhoren, maar niets opdringen, maar de situatie zich laten ontvouwen of niet.

Nu begrijp ik uit het verhaal van Nij, dat mensen die niet aangeraakt willen worden met lege handen naar de hulpverlener staan? Of staat hier ook de hulpverlener met lege handen omdat hij kan en wil aanreiken wat nodig zou kunnen zijn maar niet aangenomen of geweigerd wordt?


Marieke, je schreef:
"We mogen er vertrouwen in hebben dat vanuit de rust en de mildheid zich dat zal ontvouwen wat gekend wil worden."
Mooi!


Dat zie ik anders Carla. Door met lege handen in de werkelijkheid te durven staan kan het hart soms zelfs overlopen.


# 38723.....Ik versta je Bram. Mooi dat je het woord 'soms' gebruikt. ( zie ook mijn ? )

In het verstaan van de beeldspraak kunnen beide beelden wellicht gekend worden. Elk op hun eigen moment.



@38721
Het spijt me Linda, maar ik vrees dat je zelf je eigen antwoorden op je eigen vragen zult moeten geven.


Bram, ik denk dat ik het of verkeerd lees of verkeerd begrijp en daar wil ik duidelijkheid in krijgen


Linda, ik vermoed dat je teveel in je ratio blijft zitten. Zo'n prachtig beeld van de lege handen, dat gaat niet over iets duidelijk zien te krijgen.
Wanneer daar te veel woorden bij te pas komen zou je de lading die het kan hebben, helemaal stuk kunnen redeneren.

Neem een momentje de tijd om naar de afbeelding te kijken die Bram heeft geplaatst. # 38567. En wellicht helpt het je nog meer door zelf die houding eens even aan te nemen en te voelen wat het met je doet.




Carla, het idee en beeld dat ik heb en toepas van die lege handen, blijkt ook nog een kant of mogelijkheid te kennen die ik mogelijk niet ken of misschien niet de juiste woorden om voor mij die situatie duidelijk te maken.
Ik sta regelmatig met lege handen, leeg hoofd maar met en hart dat vol is om door of met het verdriet dat een ander heeft.
Het liefst zou ik het willen dragen of verlichten, maar zelfs als dat mogelijk zou zijn, waarschijnlijk niet gewenst en de beste oplossing.


Linda, hoe zou het zijn als je nu eens ophoudt met wat dan ook te willen dragen en verlichten - met nadruk op 'willen'?
Als je nou eens gewoon niets zou willen?
Ik wordt er eerlijk gezegd een beetje moe van.


Bram, willen is bij mij een intentie om de ander op wat voor manier dan ook bij te staan.
Verlichten is iets wat ik zie als aanwezigheid.
Laatste regel heb ik weggelaten.


Linda, je zei:
"willen is bij mij een intentie om de ander op wat voor manier dan ook bij te staan.
Verlichten is iets wat ik zie als aanwezigheid."
Ik wordt hier echt heel erg moe van.
Moet ik het nog duidelijker zeggen?


Bram, het is mijn manier om vorm te geven aan Barmhartigheid.
sorry als die niet gelijk is aan de jouwe.


Linda, mijn barmhartigheid is inderdaad anders dan de jouwe. Dat is me ondertussen wel duidelijk.
Het kenmerkende verschil lijkt me dat ik wat minder dwingend ben om anderen mijn barmhartigheid op te leggen.
Ik vind mijzelf daarvoor namelijk niet belangrijk genoeg en dat wil ik graag zo houden. De rol van messias ligt me niet zo.


Leegte omvat voor mij iets mysterieus,
zo ook de woorden open ruimte.
Beide kunnen me diep ontroeren.


Dag Gea,
Je zegt over leegte:
"Beide kunnen me diep ontroeren."

Misschien is dat wel wat ik bedoelde in m'n laatste Bramhartigheid:
"Het spirituele doel van emotionele openheid is niet alleen dat je kunt ontdekken dat er allerlei oppervlakkige emoties zijn die er niet zo toe doen, maar vooral dat er diepere lagen van emotionele bewogenheid in jou schuilen die tot de grond van je bestaan behoren."


Ik denk dat het de diepste laag, de grond van mijn bestaan, een heel diep fundamenteel gemis is.
Een religieus gemis, dat misschien wel dieper is dan de interpretaties van littekens uit mijn jeugd.
Een mysterie van het hunkeren naar iets grenzenloos.
Door stukje bij beetje los te durven laten en vragen juist open te laten om zo het mysterie in stand houden. In die openheid ontstaat dan ruimte waarin het Andere kan wonen.


Over de 'leegte':

De dertig spaken verenigen zich in de naaf..
Van de naaf, -de leegte- hangt het gebruik van het wiel af.
Men kneedt de leem tot vaten..
van de leegte hangt het gebruik van het vat af.
Men hakt deuren en vensters uit om een huis te maken..
Van de leegte hangt he gebruik van het huis af.
Daarom, wat er is.., is prettig om te hebben..,
Maar van wat er niet is maken we gebruik.

Lao Tse over leegte,
(hoofdstuk 11 Tao te Tjing)





Dag Yvonne,
bij alles wat ik meen te zeggen te hebben blijf ik graag zo dicht mogelijk bij mijn eigen ervaringen. Wat jij hierboven zegt over dat fundamentele gemis gaat niet over mij. Ik ken dat niet.
Is wat jij vertelt over dat fundamentele gemis een eigen ervaring? Ik wil dat oprecht graag weten.

Hoe het dan wel voor mij is? Laat ik iets vertellen over een jeugdervaring. Ik heb het al wel eens verteld, meen ik, in een bramhartigheid, maar nu dus nog maar eens:

Het dorp van mijn jeugd ligt achter een dijk. Aan de overkant van de dijk waren uitgestrekte schorren, aangeslibde oernatuur.
De eerste bezoeken aan de schorren bracht ik samen met mijn vader. Daar gingen we zeekraal snijden en lamsoor, heerlijk om daarna thuis te eten als groente bij de maaltijd.
Omdat die schorren buitendijks zijn stroomde daar bij vloed het zeewater over. Bij eb vielen ze weer droog. Het opkomende en wegstromende water sleep in die schorren diepe kreken uit. Die moest je soms oversteken om bij de plekjes te komen waar die buitendijkse groente groeide. Dat kon alleen bij laag water en je moest weer terugkeren voor de opkomende vloed de doorgang had versperd.
Het was altijd fijn om daar met mijn vader te zijn. Dat was best spannend, vanwege die kreken, en het altijd dreigend gevaar van de opkomende vloed, maar toch voelde het veilig, zo samen met mijn vader.
Later - vanaf mijn twaalfde, dertiende jaar vermoed ik – ging ik daar vaak zelf heen.
Ik vond het heerlijk, zo helemaal alleen ronddwalend over die schorren, met het gekrijs van de meeuwen om me heen, en luisterend naar het gesis van allerlei verborgen leven net onder de oppervlakte van de kale moddervlaktes die bij eb droogvielen.
Ik herinner me nu een heel speciaal gevoel, dat ik toen, als jongeman, nog niet zo bewust op die schorren ervoer. Het was misschien te vanzelfsprekend om me er bewust van te zijn. Het was het gevoel op te gaan in eenheid met alles om je heen. Het was vooral een goed gevoel. Ik ervoer op die schorren goedheid.
Dat gevoel bereikte een hoogtepunt toen ik eens van de rand van zo’n diepe kreek omlaag sprong. Ik struikelde daarbij en nog proberend mijzelf overeind te houden, belandde ik even later op knieën en handen onderaan de kreek.
Het was bijna laag water en de kreek was nagenoeg leeg, maar onderaan liep nog een klein stroompje zeewaarts. Na mijn sprong in het diepe zat ik daar met mijn hoofd net boven dat stroompje. In het stroompje lagen kiezeltjes en schelpjes. Het water kabbelde daar zachtjes omheen. Het zonlicht glinsterde vriendelijk op de golfjes. Het was alsof ik door dat glimlachende zonlicht meegenomen werd naar onbestemde verten, naar een oneindig grote ruimte.
Er werd daar, op dat moment, een stemming in mijn ziel gegroefd, en die stemming leek heel erg op dat gevoel van veiligheid dat ik eerder ontleende aan het gezelschap van mijn vader als we samen over die schorren zwierven. Maar dat gevoel van veiligheid zat nu in mijzelf, zo leek het wel, en voor altijd. Het was nu meer van mij, als iets wat voortaan onlosmakelijk met mijzelf verbonden zou zijn.

Tot zover de vertelling. Dat gevoel van veiligheid heeft me eigenlijk nooit meer verlaten. Het is er altijd, hoe hoog de golven van het leven ook zijn gegaan en hoe verdrietig soms ook de gebeurtenissen zijn geweest.
Ik heb dat ondergebracht in mijn uitleg van logion 32:
"Dat vertrouwen is niet louter een idee, een gedachte. Het is innerlijk ervaarbaar als een aanwezigheid. Het maakt je bijna letterlijk onkwetsbaar. Hoe verdrietig het leven soms misschien ook is, hoe verraden je je misschien soms voelt door je medemens, in jou schuilt een zachte, maar onoverwinnelijke kracht die zelfs door de zwaarste levenspijn niet meer kapot te krijgen is."

Yvonne, hoe was het dan voor jou in die stilte waar je een tijdje geleden over sprak?


Leo, die tekst van Lao Tse vind ik erg mooi, maar vooral passend bij de volgende Bramhartigheid over emoties. Vind je het goed dat ik die daarheen verhuis?


Goedemorgen Bram, het gemis ervaar ik als heimwee. Als kind was ik altijd intens gelukkig met niets.
Ik sliep altijd heel weinig en was het liefste bewust van dat gevoel van intens geluk met alles om me heen. Uren in mijn bed liggen luisteren naar van alles en nog wat. Achteraf denk ik dat ik toen al mediteerde.
Ook duimde ik en dit gaf voor mij hetzelfde gevoel.
Ik denk dat dat vergelijkbaar is met jouw gevoel op te gaan in de eenheid . En die stemming is ook in mijn ziel gegroefd.
Toen ik ouder werd dit introverte deel van mij niet geaccepteerd. Het niets was er wel maar het leek wel bedolven onder allerlei dingen die mij in de weg zaten. Nu ik die dingen die mij belemmerden stukje bij beetje los mag laten, dan ervaar ik dat weer. Een thuiskomen.


Ja prima Bram, verhuis hem maar.
:)


@Yvonne #38754:
'Het niets was er wel maar het leek wel bedolven onder allerlei dingen die mij in de weg zaten. Nu ik die dingen die mij belemmerden stukje bij beetje los mag laten, dan ervaar ik dat weer. Een thuiskomen.'

Mooi is dat Yvonne!
Doordat je de 'rommel' die je in de weg zat kon loslaten kwam de 'leegte' weer vrij: het 'niets' waarin je je zo heerlijk veilig voelde.
Je innerlijke woonkamer was weer schoon, leeg. ..Niets..

Toepasselijk hè, die uitspraak van Lao tse:
van de leegte hangt het gebruik van het 'huis' af ?
:)




..Bij nader inzien Bram, past dat stukje over de leegte hier toch ook juist goed bij?


Leegte is overal inzetbaar, Leo:))


Ok, dan laat ik het hier ook staan.


Ha, ha, die is goed Gea!
:)


Nog even 2 dingen:
Het eerste sluit aan bij 'leegte'.
Bram, je hebt ons tijdens de cursus gnostiek verteld over ' de ruimte van het niet weten' en hoe je ervoor kunt kiezen om de ruimte van het niet-weten binnen te gaan. Zeker een paar keer per week merk ik dat ik weer die ruimte binnenga. Soms vertelt een client mij een verhaal en mijn persoonlijkheid krijgt een gevoel van dat die geen idee heeft hoe daarmee om te gaan. Ik stap de ruimte van het niet weten binnen. En langzamerhand ontvouwt zich het verhaal en het lijkt alsof ik zelf toeschouwer ben, alsof ik niets doe, maar alsof het gebeurt. Telkens weer heel bijzonder en ik durf er nu op te vertrouwen. Met een soort benieuwdheid wacht ik af wat er gebeurt... Leegte, pure leegte.
Misschien herken ik wel een beetje wat jij schrijft (wie zal het zeggen?) en ook ik ken het heimwee-gevoel. Ik zocht en vond de eenheid door vooral naar 'boven' te gaan, kon in een eigen wereldje leven. Tot het niet meer werkte. Toen ontdekte ik, door vervelende allergie-ervaringen, dat ik ook helemaal naar beneden mijn lichaam in kon gaan met mijn aandacht en daar vond ik dat onkwetsbare, veilige gevoel weer! Dat lijkt ook weer wat op dat gevoel wat jij in het schorrengebied ervoer, Bram. Het gevoel 1 te zijn.


Aanvulling: ik lees het bovenstaande na en zie dat ik er vergeten ben bij te zetten dat het vanaf dit stukje aansluit op wat Yvonne zegt. dus:

Yvonnen, misschien herken ik wel een beetje wat jij schrijft (wie zal het zeggen?) en ook ik ken het heimwee-gevoel. Ik zocht en vond de eenheid door vooral naar 'boven' te gaan, kon in een eigen wereldje leven. Tot het niet meer werkte. Toen ontdekte ik, door vervelende allergie-ervaringen, dat ik ook helemaal naar beneden mijn lichaam in kon gaan met mijn aandacht en daar vond ik dat onkwetsbare, veilige gevoel weer! Dat lijkt ook weer wat op dat gevoel wat jij in het schorrengebied ervoer, Bram. Het gevoel 1 te zijn.



Fijn Marieke, ik meen me ook in jouw verhaal te herkennen, en vind het ook telkens weer heel bijzonder. Ik las dat je een praktijk hebt voor energie en pulsing,
werk je ook vanuit deze stilte?
Zelf doe ik aan Reiki.


#38793
Hoi Yvonne, als ik dat eens goed navoel is het meer een verstilling die gebeurt. " Werken vanuit stilte" is nog behoorlijk actief. Soms wordt er eerst gekletst en gelachen of gehuild en is het allerminst stil. En dan, langzamerhand, verstilt het zich. En dat vind ik zo heerlijk! Dan voel ik de tintelingen van de energie en worden losse stukjes een geheel. Herken jij dat ook? Als het je past laadt het zo op....


Hoi Marieke, wanneer ik werk vanuit mijn bron, ben ik verbonden met mijn intuitie en dan laadt het mij ook op, zoals jij schrijft. Ik voel me dan volledig transparant en kan er op deze manier ook beter voor de ander zijn.


Mooi Yvonne!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: