Bramhartigheden

Meneer pastoor en de wijsheid van de weigering

    door Bram, 26/09/2010 13:19. #38890. 4 reacties, laatste

Laten we ons in gedachten een pastoor voorstellen, een echte herder in de goede betekenis van het woord, met hart voor zijn parochianen. Op een dag ontvangt hij een bericht dat in een gezin uit zijn parochie een kind geboren werd, dat echter kort daarna ongedoopt gestorven is.
De pastoor kent het gezin goed en gaat erheen. Hij weet hoe vol blijde verwachting de moeder en vader waren, en beseft dus de maat van hun verdriet.

Kerkvader Augustinus beweerde in de vijfde eeuw dat een kind al bij zijn geboorte één en al zondigheid is.
Die zienswijze heeft binnen de katholieke kerk aanvankelijk geleid tot de overtuiging dat een pasgeboren kind, wanneer het sterft zonder gedoopt te zijn, wanneer het dus niet door de doop gereinigd is van de erfzonde, meteen naar de hel gaat. Zon kind kan in elk geval niet in gewijde aarde begraven worden. Want dan zou het met zijn zondige lichaampje de gewijde aarde ontheiligen.
Het verbod om ongedoopt gestorven kinderen te begraven in gewijde aarde, werd tot in begin vorige eeuw in de roomskatholieke kerk nog als geldig ervaren.
Laten we nu eens aannemen dat de pastoor uit dit verhaal ook die overtuiging is toegedaan. Dat heeft hij zo geleerd, en hij heeft dat nooit betwijfeld.

We kunnen aanvoelen dat de pastoor op weg naar het huis van de bedroefde ouders steeds langzamer zal gaan lopen. Hij moet hun immers mee gaan delen dat hun kind niet in gewijde aarde begraven mag worden. Maar, als hij werkelijk hart voor de mensen uit zijn parochie heeft, zal dat hart daar krachtig tegen protesteren.
We kunnen ons daarom indenken dat zich in hem een tweestrijd zal afspelen tussen de zekerheid van zijn geloof zoals hij dat heeft verstaan, en de weigering van zijn hart. Wat zal hij straks doen? Wat zal hij volgen, zijn geloof of zijn innerlijke weigering?
Oog in oog met de verbijsterde ouders staat zijn mond hem niet toe de dingen te zeggen die hij zou moeten zeggen vanuit zijn augustijnse zondeleer. Er rest hem niets anders dan zijn hart te volgen. We kunnen in het midden laten wat zijn antwoord precies inhoudt. Maar het kind wordt in gewijde aarde begraven, tot troost van de ouders.

Ik citeer dit verhaal uit het boek Schatgraven in Nag Hammadi.

Er is een parallel met logion 13 van het Thomas-evangelie. Thomas zegt daar tegen Jezus:
"Meester, mijn mond staat mij niet toe te zeggen op wie je lijkt."
Dat is van Thomas ook een innerlijke weigering, de weigering om de liefde waartoe Jezus oproept te vatten in uiterlijke regels en doma's.
En die parallel vind je ook in wat Thomas zegt tegen de andere discipelen:
"Als ik jullie een van de woorden vertel die Jezus mij gezegd heeft, zul je stenen opnemen en naar mij werpen: een vuur zal komen uit de stenen en jullie verbranden."

Dat is dus het risico dat de pastoor loopt als hij kenbaar maakt dat hij de kerkelijke wet heeft overtreden, dat wil zeggen als hij de oproep tot liefde van Jezus volgt, of, met andere woorden, als hij zijn innerlijke weigering volgt. Hij zal gestenigd worden. Hoe symbolisch is hier het woord "gestenigd". Dat kun je letterlijk opvatten, maar het slaat ook op de verstening van het hart die van hem geëist zal worden.
Het trieste daarvan is ook dat de inquisiteurs van de versteende waarheid met hun vurige geloofsijver hun eigen hart verbranden: "een vuur zal komen uit de stenen en jullie verbranden."

En daarin zie ik dan weer een parallel met de huidige versteende hardvochtigheid van Rome, waar men halsstarrig het belang van het eigen instituut blijft stellen boven het eigen hart. Ze zien niet in dat ze daarmee niet alleen hun eigen hart verbranden, maar ook van het instituut dat ze menen te moeten verdedigen.

En hoe passend is ook logion 102 over de farizeeën:

Jezus zei:
Ach, die farizeeën,
zij zijn als een hond
die slaapt in de voerbak van de ossen;
zelf eet hij niet en hij laat ook de ossen niet eten.

De Farizeeën bewaken het voedsel in de voerbak als trouwhartige waakhonden, maar in hun overijverige toewijding aan de letter van de leer vergeten ze helemaal waartoe het geestelijk voedsel dat ze bewaken dient: om gegeten te worden. Als de ossen op de voerbak afkomen om te eten beginnen ze heftig te blaffen. De ossen zullen dus omkomen van de honger. Maar zelf eten de farizeeën ook niet, dus gaan ze ook dood. Die dood is natuurllijk niet letterlijk bedoeld, maar als symbool van de koude liefdeloosheid, die helaas zo toepasselijk blijkt op de kerk van Rome.

Hoe triest.

Je vindt de logions van het Thomas-evangelie hier:
www.thomasevangelie.info


Hoe fijn Bram je verhaal hier te lezen. Ik kende het reeds en heeft zelfs het afgelopen jaar een nog diepere betekenis voor mij gekregen.
Dit juist door hetgeen waarmee je je Bramhartigheid eindigt.

' De versteende hardvochtigheid van Rome.'

Hoewel ik een dergelijke parallel wel meer zie/ervaar in het dagelijks verkeer tussen mensen, raakt mij deze in het bijzonder omdat je Rome noemt.

Ooit eerder plaatste ik ( kan het niet meer vinden ) een stukje over mijn r.k. verleden met daarin o.a. dat ik er niet uit zou stappen ( de r.k.k.) omdat zij mede een schakel was in mijn evolutie.
Voelde dat destijds nog als een vorm van trouw zijn aan.......ondanks een eigen blik op e.e.a........na hetgeen het afgelopen jaar is voorgevallen binnen én buiten Rome, kon/kan ik niet anders meer dan luisteren naar mijn innerlijke weigering.

Menig logion heb ik doorleeft. ( 6-27-31-86-107 )

De vraag: " Wil/kan ik hier nog bijhoren "? bleef zich aandienen.

Nee, dus.

De papieren lagen klaar......het innerlijke proces had zijn tijd nodig.....ik schrijf mij uit het instituut r.k.k.

Logion 86......" Wie nergens bij hoort, hoort overal bij."

En zó voelt het goed.



"En daarin zie ik dan een parallel met de huidige versteende hardvochtigheid van Rome, waar men halsstarrig het belang van het eigen instituut blijft stellen boven het eigen hart. Ze zien niet in dat ze daarmee hun eigen hart verbranden, niet alleen van zichzelf, maar ook van het instituut dat ze menen te moeten verdedigen. Hoe triest."

Poeh Bram,
Daar komt bij mij een boosheid naar boven. Zie jou voorbeeld niet alleen in Rome maar op vele andere 'velden'.
En daar word ik inderdaad, zoals jij schrijft, triest van.

Dank voor jou verhaal.



Fijn Carla, dat 't mooie verhaal van Bram je meer de diepte in liet gaan.
En vooral dat je de door jou aangehaalde logions doorleeft hebt en een beslissing hebt kunnen nemen, waar je je goed bij voelt.
Dapper hoor!


Mooi dit lijntje van de innerlijke weigering.
Dank je Carla het verwijzen naar logion 86, het spreekt mij erg aan.

En...
@De papieren lagen klaar......het innerlijke proces had zijn tijd nodig.....ik schrijf mij uit het instituut r.k.k.

Mooi Carla hoe het zijn tijd nodig had en dat het nu klaar is.
Gefelicitaart!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: