Bramhartigheden

Liefde en nabijheid

    door Bram, 12/10/2010 14:04. #39136. 77 reacties, laatste

Liefde betekent voor mij vooral de bereidheid een medemens nabij te zijn in leed en vreugde. Maar dat is kennelijk niet voor iedereen altijd even vanzelfsprekend hoe en wat dat is. Laat ik een voorbeeld geven.

Een mens kan verkeren in grote innerlijke tweestrijd. Als je die medemens nabij wilt zijn zou je kunnen proberen je voor te stellen hoe dat voor die mens is, hoe het is om innerlijk verscheurd te zijn. Als je daar dan op zou willen reageren zal die reactie voortkomen uit het verstaan van die ander, of minstens uit een poging daartoe.
Door een uiting die voortkomt uit de bereidheid tot nabijheid kan die medemens zich gesterkt voelen, gesterkt om de strijd aan te gaan die in hem woedt. Ervaren dat je gehoord bent, en dat je er niet alleen voor staat, kan van doorslaggevende betekenis zijn in een mensenleven.

Maar je kunt ook anders reageren.
Je kunt bijvoorbeeld goede raad geven. Dat kan heel sympathiek en wijs klinken, en je kunt het ook heel goed bedoelen, maar is het ook altijd liefdevol?

Je kunt bijvoorbeeld aan iemand die meedeelt in innerlijke tweestrijd te verkeren de boodschap meegeven dat het geen zin heeft om te strijden. En zelfs kun je beweren dat het niet spiritueel is om te strijden.
Dat kan best heel erg waar zijn, maar met je spirituele waarheid kun je soms de werkelijkheid ontkennen waarin je medemens zich op dat moment bevindt. Dan ben je die ander niet nabij, maar schep je juist afstand. En dat vind ik het tegendeel van liefdevolle nabijheid.

Ja maar, zou je nu kunnen zeggen, je roept toch zelf op in één van je toelichtingen bij een logion van het Thomas-evangelie om de strijd tegen jezelf te staken?
Dat is waar. Misschien is dat zelfs wel een heel wijze opmerking. Maar als je die wijsheid aanwendt tot het scheppen van afstand tot een medemens, dan ben je vergeten dat er boven alle wijsheden, ook boven de wijsheden die mogelijk vervat zijn in mijn commentaren op het Thomas-evangelie, altijd nog iets hogers is: liefde.
De wezenlijke vraag die je jezelf zou kunnen stellen is: Kan ik woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos een medemens nabij zijn in diens werkelijkheid van dat moment? Als je antwoord 'Ja' is, dan weet je volgens mij wat liefde is.


Bram, jij hebt het over liefde en nabij zijn. Maar ik heb toch sterk het gevoel dat jij daar heel erg selectief in bent. Een mens die het bv goed bedoeld krijgt van jou een brief waarin je die persoon bv harteloos noemt.
Als die persoon jou vervolgens terug schrijft en het een en ander uitlegt, neem jij niet de moeite om even terug te schrijven, om een dialoog te voeren die zou kunnen binden in plaats scheiden. In plaats daarvan schrijf je hier op het forum waar iemand zich niet verdedigen kan omdat je dat dan toch weer weg haalt.
Nee, Bram, hoewel jij jezelf psycholoog noemt, heb je erg weinig mensenkennis en naastenliefde, al denk je van wel.
Als ik op de site kijk van Als Cathars constateer ik dat ook daar altijd ruzie is, altijd verwijten. Het zijn jouw vrienden schreef je ooit aan een vrouw. Ik neem het voor mijn vriend op.
Klinkt mooi, maar is dat liefde? Steeds maar weer mensen blokkeren die het niet met jou en je ah en oh engeltjes eens zijn, is dat liefde?
Je schrijft toch regelmatig dat liefde geen handelswaar is? Maar als het niet gaat zo als jij wil en jij eisen aan iemands goedbedoelde inbreng stelt dan is dat geen onvoorwaardelijke liefde. Liefde vraagt niet.
Bah, Bram, als dit gnostiek is heb of JIJ of IK het niet goed begrepen. Ik had er kennelijk te veel van verwacht of jij weet het niet tot uitdrukking te brengen. Maar met liefde heeft deze site niets te maken, hooguit met eigenliefde.
Was jij naar mij, woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos een medemens nabij zijn in diens werkelijkheid van dat moment?
Nee, Bram. Je oordeelde over mij zonder naar achtergrond te vragen, geen van de door jou hier verkondigde wijsheden heb je naar mij toe gebruikt. Steek hand maar in eigen boezem. Je leert het nooit!!!!!
Wat kun jij mensen pijn doen, zeg.
Wees een vent en laat het eens staan.
Groet Annet


Ik heb niet zo'n behoefte om hier, in het forum, uitgebreid op het bericht van Annette te reageren.
Ik wil slechts opmerken dat ik haar niet harteloos heb genoemd. Die correctie leek me wel passend.
Ook verder lees ik het met verbazing.
O ja, ik heb een passage uit haar bericht verwijderd waarin ze zich kwetsend jegens een ander forumlid uitlaat. Persoonlijke aanvallen mogen namelijk niet op dit forum. Maar als het mijzelf betreft vind ik het lastig om daar goed mee om te gaan. Dus dat laat ik dan maar staan.


in al die jaren is dus nog steeds niets verandert ......... geen gnostiek dus!


Wat is wijsheid, niet iedere actie naar een ander is wijs of verstandig.
We weten ook niet altijd waar een ander behoefte aan heeft of wat hem/ haar steunt en sterkt.

Soms reageren mensen spontaan en impulsief, dit kan verkeerd uitpakken, maar het kan ook net zijn waar de ander op zit te wachten. We maken fouten, vinden misschien van onszelf of van de ander dat het beter of anders had gekund.
Toch ook al weten we dit, je kan pas anders als je weet waar je het kan verbeteren.

Omdat de ander het anders doet wil nog niet zeggen dat liefdeloos is, maar mogelijk zit de ander een patroon wat eigen of onbewust is. Wanneer we opmerkzaam gemaakt worden op dat patroon en verteld worden waarom het een probleem zou kunnen zijn, is de kans aanwezig dat aan er gewerkt kan worden.


#39139

Annette,

Graag wil ik jou erop attenderen dat jou inzending erg persoonsgericht is en als aanvallend word beschouwd.

Ik wil je erop attenderen dat dergelijk soort gedragingen hier niet geaccepteerd worden. Een volgend bericht van jou kant met dergelijk soort inhoud zal direct worden verwijderd.


@De wezenlijke vraag die je jezelf zou kunnen stellen is: Kan ik woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos een medemens nabij zijn in diens werkelijkheid van dat moment? Als je antwoord 'Ja' is, dan weet je volgens mij wat liefde is.

Ik vind dit ook een wezenlijke vraag maar ook een moeilijke vraag.
Diens werkelijkheid van het moment kunnen bv verwachtingen naar mij zijn en als ik er om wat voor reden dan ook niet aan voldoe of kan voldoen, mij woedend en bot benaderen. Op zo'n moment verstom ik.
Het betreft hier een werksituatie waarin betreffende en ik geregeld nauw met elkaar samen werken. In een poging daarna met elkaar te praten loopt het spaak. Mijn vertrouwen in de samenwerking heb ik voorlopig opgezegd.
Ooit ook kreeg op enig moment de woede en frustatie van een heel leven over me heen. Ik was zoals laatst ook toen woordloos en verstomd en liet diegene uitrazen. Van enig contact daarna bleef niets over, en voor mijn gevoel klopte dit helemaal.
Los hiervan vind ik woede een mooie krachtige emotie.


ik vind het mooi hoe jij nij, woede hier als mooie krachtige emotie omschrijft.
Ik kan nog alleens ontploffen omdat me alles teveel wordt, meestal onder stress, kinderen, man hond buren kollega's , allen die een appèl doen waarop ik wil reageren, en dan is het ineens teveel en komt zo'n explosie. Naderhand is er vaak schuldgeval over die krachtige emotie en verwijt dat ik vroeger stop gezegd heb, op een serene manier.
Ik ben op weg mijzelf te accepteren, ik, helemaal dus, met mijn neiging om op alles enthousiast en met energie te reageren, en daar hoort waarschijnlijk die krachtige emotie woede bij om het te reguleren...
Dank je nij, dat je met dat zinnetje hebt herinnert aan het mooie van die emotie!!

Maar jij staat aan de andere


kant van de woedeaanval..
misschien wel moeilijker.


Enige jaren geleden trof mij het gevoel van machteloosheid. Niets meer in te kunnen brengen in die situatie.

In diezelfde periode kreeg ik een stukje tekst onder ogen, alsof het op dat moment zo moest zijn. Het heeft mijn hele kijk op 'de liefde' dusdanig veranderd. De liefde voor die ander maar zeker ook de liefde voor mijzelf.

"Als je het niet meer voedt met 'zelfheid', verliest het verstand zijn dwangmatige karakter, dat vooral de drang is om te oordelen, en zo te weerstaan wat is, wat conflicten, dramatiek en nieuwe pijn schept. Het is zo dat je op dat moment dat je ophoudt met oordelen door te aanvaarden wat is, bevrijd bent van het verstand. Je hebt ruimte gemaakt voor liefde, voor vreugde, voor vrede. Eerst stop je met het veroordelen van jezelf, dan met het veroordelen van je partner. De beste katalysator voor verandering in een relatie is volkomen aanvaarding van je partner zonder hem of haar te hoeven beoordelen of veranderen. Alle spelletjes van het verstand en al het vastklampen zijn dan voorbij. Er zijn geen slachtoffers en daders meer, ook geen aanklagers en beschuldigden. Dat is ook het einde van alle wederzijdse afhankelijkheid, van het aangetrokken worden door de onbewuste patronen van een ander en dat daardoor voort laten duren. Je gaat dan - liefdevol - uit elkaar of je gaat samen nog dieper het NU in."

Citaat uit 'de kracht van het NU' Eckhart Tolle

Bij het lezen van dit citaat besefte ik dat ik een keuze had. De keuze om liefdevol te zijn naar die ander maar ook om liefdevol te zijn naar mijzelf. En ja ..... dat gaat vaak gepaard met emoties.


#39155@Maar jij staat aan de andere kant van de woedeaanval..
misschien wel moeilijker.

hoi Lies

Ik ken en onderken mijn eigen woede ook. En net zo goed als blijkt dat ik vaak niets kan met de woede van een ander, kan de ander niets mijn mijn woede.

Als ik mezelf kritisch onder de loep neem, heeft die woede die soms uit het niets lijkt te komen, bij mij altijd de laag van het ongeziene kind.
Toch..het kind staat niet meer alleen, het mag van mij alles ook woedend worden als ik met de voeten betreden word.
In vrijheid kies ik of ik het wel of niet uit naar diegene of dat ik er mijn weg in zoek zonder het te uiten.
Dat mag de ander ook, toch ik wil wel respect voelen.
Zoals ik respect toon voor de woede of kritiek van de ander en de ander wil blijven zien, zo wil ik dat ook voor mezelf.
Pas dan kunnen er m.i. nieuwe openingen ontstaan.


@ In vrijheid kies ik of ik het wel of niet uit naar diegene of dat ik er mijn weg in zoek zonder het te uiten.

dat is geloof ik waar ik graag heen wil. De woede overvalt me, en vrijheid om te kiezen of ik die woede al dan wel niet uit is mij vreemd.De woede, die prachtige sterke emotie is sterker als mijn wil.

Maar nu begin ik maar eens met het erkennen en accepteren van deze gevoelens. Zonder schuldgevoelens of 'ik had beter ...' Geen oordeel, niet over mijzelf, niet over mijn gevoelens en niet over die van mijn lief of hem zelf.

En ik ben gezegend met een goed oefenterrein ;-P

Na het eten vanavond aardig wat gekibbel,; 'ik moet altijd.....blabla ' jij doet altijd zo...blabla' en de arme hond was verplicht met twee chagrijnskoppen te gaan wandelen.
en daar stond en dacht aan de woorden die trudy plaatste
'De beste katalysator voor verandering in een relatie is volkomen aanvaarding van je partner zonder hem of haar te hoeven beoordelen of veranderen. Alle spelletjes van het verstand en al het vastklampen zijn dan voorbij. Er zijn geen slachtoffers en daders meer, ook geen aanklagers en beschuldigden'

zoals gezegd, ik noet nog aardig 'trainen', maar ik geloof het is de moeite waarde om te proberen al die oordelen los te laten, en eindelijk vrij te worden


Lies@De woede, die prachtige sterke emotie is sterker als mijn wil.

De onbeheersbaarheid van woede herken ik :-)
Mijn lijf was er ooit te klein voor, het barstte er ahw uit.
Ook herinner ik me momenten dat ik uit het raan wilde springen, alsof het huis te klein was.
Het heeft allemaal zijn gang moeten gaan, was niet tegen te houden..


:-)

de dingen zijn gang laten gaan, het lijkt zo makkelijk...



#39164

Ik weet wel beter Lies, jij ook denk ik


Lies en Nij, zou je je eigen woede ook oordeelloos nabij kunnen zijn? Ik geloof dat dat kan. Ik weet het eigenlijk wel zeker, al is het dan soms met enige vertraging. En dan pas kan je woede een boodschapper worden, een bevriende raadgever.

Je zegt het zo mooi, Lies:
"k ben op weg mijzelf te accepteren, ik, helemaal dus, met mijn neiging om op alles enthousiast en met energie te reageren, en daar hoort waarschijnlijk die krachtige emotie woede bij om het te reguleren..."

Als je om wat voor reden dan ook bang bent voor een emotie, of die vanuit een overtuiging afkeurt, en je daarom die emotie probeert te onderdrukken, dan wordt die giftig. Woede kan dan een soort zelfontploffend bomvest worden.

Dus Lies, als je je woede wilt reguleren, zul je volgens mij moeten beginnen met te accepteren dat er met die emotie zelf niets mis is, en dus ook niet met jou als je woedend bent. Wat vind je?





ik denk inderdaad dat dat zo is, maar voor dat het niet alleen in idee in mijn hoofd is, maar ook een manier van handelen wordt, heb ik nog wel wat tijd en oefening nodig.
Maaar ook dat moet (mag ) ik accepteren, dat dat wat ik verstandelijk begrijp nog niet 'acquis' is (weet even geen nederlands woord voor acquis..) Het is nog niet van mij, het is nog een idee, een concept.

maar juist die zin van Nij, over de schoonheid van die sterke emotie woede, die raakte mij.


Ja, dat ken ik ook, dat één zo'n zin je kan raken en in beweging zetten. Mooi is dat. Je eigen rijpheid ergens voor - je bent er kennelijk aan toe - en de overtuiging in de woorden van de ander vallen dan prachtig samen.
Lees ook de toelichting bij logion 66 nog maar eens. Ik ben benieuwd of je jezelf daarin herkent.


#39166@En dan pas kan je woede een boodschapper worden, een bevriende raadgever.

Dit vind ik echt mooi gezegd,
woede die een boodschapper geworden is, dit herken ik.
Dit doet me op dit moment de kracht ervan voelen.


#39162
@en dacht aan de woorden die Trudy plaatste
'De beste katalysator voor verandering in een relatie is volkomen aanvaarding van je partner zonder hem of haar te hoeven beoordelen of veranderen. Alle spelletjes van het verstand en al het vastklampen zijn dan voorbij. Er zijn geen slachtoffers en daders meer, ook geen aanklagers en beschuldigden'

Een prachtig citaat! Toch wil ik hier nog een vervolg op geven.
Zoals ik al schreef gaf dit citaat mij een ander inzicht op de beleving van het woord liefde.
Heel onbewust ontstond er een soort van schijnheiligheid van mijn kant. Ik werd oordeelloos en wilde anderen niet veranderen, volledige acceptatie dacht ik. Dat ging me goed af.

Totdat ik in een burn-out terecht kwam. Gaande mijn herstel ontdekte ik dat ik zo oordeelloos was geworden dat ik hiermee mezelf een enorm tekort had aangedaan. Al mijn boosheid, frustraties hadden zich tegen mij gekeerd.
Mijn lichaam was gaan protesteren en gaf het op.

Het bovenstaande citaat is voor mij nog steeds een prachtig citaat. Naast dat het uitgaat van een partner, relatie of andere medemensen lees ik het ook vanuit de liefde voor mijzelf. Oordeelloos kijken naar mijn eigen boosheid, frustraties.



Oordeelloos...
Ik ben niet oordeelloos
ik oordeel wat af,
over mezelf
en een ander
het mag
het mag van mezelf
maar oh...ik weet wel beter
het komt en het gaat



Trudy, ik zou je haast willen feliciteren met je burn-out. ;-)

Het heeft je, denk ik, een geweldig inzicht gebracht.

Wanneer je je eigen hart niet toestaat om alle emoties die zich aandienen te ontvangen, kán datzelfde hart zich op enig moment ook niet meer openen voor de ander.

Precies zoals je zegt, het keert zich tegen je. Het is een 'zelfontploffend bomvest geworden.'

Wat heerlijk voor je dat je inmiddels voor een ander vestje hebt mogen en kunnen kiezen.
Dankzij.........





#39180

Dank je Carla,

Heb mezelf ook al, meerdere malen, gefeliciteerd!

:-)


#39179

Heerlijk Nij!

:-)



#39136Bram@Maar als je die wijsheid aanwendt tot het scheppen van afstand tot een medemens, dan ben je vergeten dat er boven alle wijsheden, ook boven de wijsheden die mogelijk vervat zijn in mijn commentaren op het Thomas-evangelie, altijd nog iets hogers is: liefde.
De wezenlijke vraag die je jezelf zou kunnen stellen is: Kan ik woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos een medemens nabij zijn in diens werkelijkheid van dat moment? Als je antwoord 'Ja' is, dan weet je volgens mij wat liefde is.

Ja....en daarnaast, toch ook schep ik soms om trouw te zijn aan eigen hart afstand met mijn medemens in diens werkelijkheid van dat moment.
De wezenlijk vraag die ik mezelf zou kunnen stellen en ook wel stel vind ik heel moeilijk als diens werkelijkheid bv in mij hapt.


Volgend gedicht raakt bij mij liefde en nabijheid..

Vriend

Vriend, metgezel, die meer en minder is
dan vader, moeder, minnaar, kind
hetzelfde als ik, maar anders
onafhankelijk en toegewijd
ouder, jonger, van dezelfde tijd.
Trooster, die getroost kan worden
baken en verhanger van borden
broeder, maar van een andere moeder, zonder rivaliteit
met wie ik samenloop en die mij begeleidt.
Hij gunt mij om te leven en als ik dood
zou willen, geeft hij mij gelijk.
Soms is het, dat ik om hem alleen
verdragen blijf, wat zonder hem ondraaglijk scheen.
Zonder een enkele verplichting
loop ik en altijd in zijn richting.

Maria Vasalis,
de oude kustlijn


@Ja....en daarnaast, toch ook schep ik soms om trouw te zijn aan eigen hart afstand met mijn medemens in diens werkelijkheid van dat moment.

Mooi verwoord Nij, ik herken wat je schrijft.



Het gedeelte van deze Bramhartigheid welke Nij aanhaalt in haar post van # 39205, vind ik van grote waarde.

Maar dan......hoe reageer ik, zoals Nij zo fraai noemt, wanneer er in mij gehapt wordt?

Misschien mag ik het zo zeggen.......die staat van zijn, wanneer ik op de wezenlijke vraag ' Ja' kan zeggen zal er niet een zijn van permanente aard.
Maar kan er wel een zijn waarnaar ik wil streven.
Mij dus bewust wil zijn wanneer ik commentaar lever, toch in het oordeel schiet. En ja, ik zal zeker wanneer ik mij gekwetst voel, boos, verdrietig of machteloos ( voel dat er in mij gehapt wordt ) op de wezenlijke vraag, op dat moment ontkennend moeten antwoorden.

Vanuit mijn r.k. opvoeding herinner ik mij een aantal gebedjes. Waaronder een die heet: ' De oefening van liefde.'
Ik ken het nog uit mijn hoofd. Echter het belangrijkste woord hier is voor mij nu ' oefening'. Dat geloof ik ook. Dat ik kan kiezen om steeds weer te blijven oefenen in het willen laten stromen van die liefde.
Ondanks de hapjes van een ander, of de keien die ik zelf opwerp, welke die stroom kunnen belemmeren.

En op mijn beste momenten hoop ik dat ik 'Ja', kan zeggen op die wezenlijke vraag.








Hallo Nij en Carla,

Bij mij ontstaat enige verwarring omtrent jullie bijdrage #39205

"De wezenlijk vraag die ik mezelf zou kunnen stellen en ook wel stel vind ik heel moeilijk als diens werkelijkheid bv in mij hapt."

en #39211

" En ja, ik zal zeker wanneer ik mij gekwetst voel, boos, verdrietig of machteloos ( voel dat er in mij gehapt wordt ) op de wezenlijke vraag, op dat moment ontkennend moeten antwoorden."

Gevoelens van boosheid, verdriet of machteloosheid of zoals Nij haar weerstand omschrijft: "als iemand mij hapt" ......vallen deze niet onder "liefde"?







#39211@En op mijn beste momenten hoop ik dat ik 'Ja', kan zeggen op die wezenlijke vraag.

hoi Carla

Nee zeggen lag lange tijd bij mij moeilijk
alsof ja een meerwaarde had.
Nog zeg ik makkelijker ja dan nee toch heeft nee aan waarde gewonnen en ervaar ik ook de kracht ervan.
Herken je dat?



#39212@Gevoelens van boosheid, verdriet of machteloosheid of zoals Nij haar weerstand omschrijft: "als iemand mij hapt" ......vallen deze niet onder "liefde"?

hoi Trudy

Wat ik onder "in mij happen" versta is dat iemand in mijn leven wil happen, zich met mijn leven wil bemoeien, dat ik moet veranderen, kortom mij niet in mijn waarde laat, mijn vrijheid wil aantasten.


Hoi Nij, #39213


Ja, ik herken de waarde van nee kunnen zeggen. Dit mede in het trouw zijn aan mijzelf.
Echter mijn nee in # 39211 was verbonden aan die wezenlijke vraag in de Bramhartigheid van Bram.

Hoi Trudy, wanneer ik b.v. boos ben, omdat iemand anders in mij gehapt heeft ( hou het maar even bij deze uitdrukking ;-)......dan voel ik op dat moment geen liefde stromen. Daar kan ik pas weer bij wanneer ik niet blijf wonen b.v. in die boosheid.

Ik probeer ermee aan te geven dat de mantel der liefde ( mij ) niet op elk moment past.
Soms heb ik ook die jas van b.v. boosheid aan. ( liefde is dan voor even niet direct zichtbaar ;-)


als iemand in mij hapt (mooie uitrdukking hoor)heb ik de liefde nodig om niet over de ander te oordelen.
Die komt niet vanzelf, heeft vaak wel tijd nodig.
Op het moment helpt Fransiskus van Assisi mij daarbij.
Ik oefen mij in het worden van een werktuig van de liefde. Met wederom de nadruk op oefenen.



Ok Carla ik begrijp dat je antwoord verbonden was aan de vraag van Bram #39136
"Mij dus bewust wil zijn" schrijf je..

Ja bewust te zijn van je bereidheid je open te stellen,zo lees ik je en te zien wat is. Mooi!






Hoi Carla en Nij,

Ik herken wat jullie schrijven.

Het opkomen voor jezelf, jou eigenwaarde ...... is dat dan geen Liefde?


goedemorgen Trudy

Je vraagt:
@Het opkomen voor jezelf, jou eigenwaarde ...... is dat dan geen Liefde?

Ik vind het lastig Liefde in te kaderen van wat Liefde is, wellicht dat zelfkennis en het oog hebben voor dualiteit maw dat alles er mag zijn, het heel mens te kunnen zijn het benaderen.

logion 58 zegt hierover:

@Dat men om een heel mens te kunnen worden de werkelijkheid in z'n totaliteit zou moeten omarmen is een standpunt dat vaak protest oproept. Want men verstaat dan dat je alles zou moeten goedvinden. Maar dat is helemaal niet wat hier bedoeld wordt. Dat je alles goed zou moeten vinden is een gedachte, een mentaal oordeel. En dat bedoel ik nu juist niet. Het gaat er om buiten elk mentaal kader te geraken waarbinnen men alleen handelt volgens die mentale oordelen. Dat zijn de oordelen waarop de uitspraak slaat "Gij zult niet oordelen."
Buiten dat mentale kader, vol van morele oordelen, is er emotionele openheid. Dat is de bereidheid geraakt te worden in het hart door het leven in zijn volheid, zonder voorwaarden.



#39221

Goedemorgen Nij,

Mag ik jou attenderen op logion 98?


:-)


Hoi Trudy, voel wel mee met wat Nij schrijft.

Hoe langer ik over het woord 'liefde' nadenk, hoe minder woorden ik ervoor heb. En bij het ontbreken van woorden, vallen ook de kaders weg.

Weet je nog van de posters van Loesje, met: ' Liefde is......!
Hoewel daarin ook de kaders min of meer werden vastgesteld, had het tegelijk heel vaak te maken met een houding........
Een liefdevolle houding.

Dat kan ik zien voor mijzelf én vanuit die houding ook naar de ander.

Dat het niet iets is waar ik de 'bezitter'ervan zou zijn, moge wel blijken uit ook mijn momenten van onvermogen erin te zien.

Steeds weer oefenen, zien, ervaren, reflecteren, om mijn hart weer leeg te maken van alles wat die stromende liefde tegen kan houden.
Pas vanuit die leegte ( woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos ) er zijn.

De bereidheid hier toe, daar kies ik voor.
Met vallen en opstaan.


#39223@Mag ik jou attenderen op logion 98?

Mooi dit logion Trudy

Zo ook volgend stukje:

Open relatie tussen ego en zelf
Waar het om gaat is dat er een open relatie tot stand komt tussen je ego en je zelf, zodat je ego en je zelf niet meer van elkaar vervreemd zijn. Ook dat is een manier van ‘de twee één maken’. Dan is je ego de vorm die je aanneemt in een bepaalde concrete sociale situatie. Dan is het masker van je sociale identiteit transparant, zodat het zelf erachter ervaarbaar is, of omgekeerd, zodat het zelf in de sociale rol, het ego, tot expressie komt.
Iedereen speelt voortdurend een rol, afhankelijk van de situatie waarin je verkeert. Daar is niets mis mee en dat kan zelfs niet anders.



#39224Carla@Steeds weer oefenen, zien, ervaren, reflecteren, om mijn hart weer leeg te maken van alles wat die stromende liefde tegen kan houden.
Pas vanuit die leegte ( woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos ) er zijn.

De bereidheid hier toe, daar kies ik voor.
Met vallen en opstaan.

So do I


Hallo Carla, Trudi, Nij, Llies,
:)
Ik wil hier nog een aspect van het oordeellos 'kijken', waarnemen, van jezelf of een ander aanhalen:

Oordeelloos kijken, waarnemen zonder vooringenomenheid. Dat is niet gering, niet veel mensen kunnen dat. Bijna iedereen heeft oordelen, meningen, over zichzelf, over anderen, over situaties enz. enz. Een mening is net zo goed een oordeel! Het woordje 'oordeel' heeft vaak een wat 'zwaardere', definitievere klank.
Zonder oordeel zijn, dat is objectiviteit. Het is ook de onbevangenheid van een kind!
Jezus zei ook dat het beter is om niet te oordelen en verder:
"Als jullie niet worden zoals deze kinderen dan zal je het 'Koninkrijk der Hemelen' nooit kunnen binnengaan!"
Ja, oordeelloos naar jezelf kijken en naar je emoties -èn je gedachten- , want die horen er ook bij, probeer het maar eens! Er is wel enige oefening voor nodig..

Weet je, als je kunt lachen om jezellf, wanneer je (weer) eens geërgerd of boos bent en je kijkt dan in de spiegel... en je ziet dat 'gezicht'... en je kunt dan in lachen uitbarsten, zo van: "gut, ben IK dat..?" Dàn ben je een aardig eindje op weg om oordeelloos naar jezelf te gaan kijken. 't is maar een idee, een hulpmiddel, maar het werkt wel! Hier helpt de humor een beetje!


Dank Leo. Ik voel wel met je mee dat humor soms een helende kracht kan zijn.
Humor heeft voor mij ook te maken met een open houding. Een lach die bevrijdend kan werken voor jezelf en samen lachen daarin kan ook sprake zijn van elkaar ontmoeten.

Toch ook gaan mijn gedachten uit naar de mens die het lachen vergaan is. Nog midden in een proces van pijn en verdriet kan zitten en helemaal niets heeft aan al die mooie woorden over liefde en humor.

Die ander dan nabij zijn, in diens werkelijkheid van het moment, vanuit je eigen lege zijn, ( ook al hapt die ander in mij ).......dat antwoord van liefde te mogen geven. Dat voelt haast als een mystiek moment.


#39233

ha leo

Ik sluit me in deze bij Carla aan.


#39229


Hallo Leo,

Het weglachen van emoties ..... voor mij leest dat als het ontkennen daarvan. Niet alles is weg te lachen.

Wat betreft mijn eigen emoties? Als ik mijn eigen emoties niet durf te h-erkennen hoe kan ik dan een ander zijn of haar emoties h-erkennen en ze oordeelloos tegemoet treden?
Als ik mijn emoties ontken ( weglach) heb ik het gevoel mezelf te ontkenenen en daarmee tegelijkertijd ook een ander.


39233
Dat ben ik helemaal met je eens Carla en Nij.
Tegenover iemand die zich in diepe misere en verdriet bevind kan de andere benadering, die jij en Nij hier beschrijven beter zijn.

Dat ik hier met Humor geen botte grappigheid bedoel zal je vast ook wel begrijpen.

Ik zelf heb ondervonden dat er een 'Goddelijk-lachen' bestaat dat vol Liefde door de diepste ellende heen kan dringen als een verzachtend balsem.

lieve groet,


....." Dat ik hier met Humor geen botte grappigheid bedoel zal je vast ook wel begrijpen....."

Tuurlijk begrijp ik dat Leo.

Heerlijk voor jou dat je ervaren hebt dat het voor jou als verzachtende balsem werkte.


"Dat ik hier met Humor geen botte grappigheid bedoel zal je vast ook wel begrijpen."

Hallo Leo,

Ook begrijp wat je schrijft. Zelf wil ik hier toch enige voorzichtigheid in betrachten. Die "mantel der liefde" kan namelijk ook erg verstikkend werken.



#39238

Leo fijn je aanvullende posting.

@Ik zelf heb ondervonden dat er een 'Goddelijk-lachen' bestaat dat vol Liefde door de diepste ellende heen kan dringen als een verzachtend balsem.

Ik herken hier wat je zegt, ik heb dat ook weleens ondervonden.


Heerlijk Nij dat jij dat ook hebt ondervonden!

En Trudy, ..ja "de mantel der Liefde" die jij hier aanhaalt die kan zeker wel eens behoorlijk benauwend zijn.....

Maar dat heeft niets, maar dan ook niets, met het 'Goddelijk' Lachen van van het Leven-Zelf te maken, dat je in het diepst van je hart en ziel kan raken en dat van een onzegbare vertroosting is.




Enne.. nog dit Trudy:

Ik herinner me nog heel goed wat jij toen in Afrika voor die kinderen daar hebt gedaan, dat komt hier dicht bij in de buurt.. Je hebt met ze gespeeld en ze laten lachen, ondanks de moeilijke situatie..

Dus je begrijpt echt wel wat ik bedoel!
:)



#39246

Inderdaad Leo,

Nogmaals ik begrijp heel goed wat jij bedoelt.
Helaas ga je hiermee langs de essentie die ik probeer aan te geven.








wil ik nog even toevoegen Leo,

"Ondanks die moeilijke situatie" ..... klopt Leo.
Mijn drijfveer kwam destijds ook voort uit boosheid, gevoel van machteloosheid en frustratie.


Oké Trudy, dank je,
!k begrijp jou ook hoor.


#39136Bram@De wezenlijke vraag die je jezelf zou kunnen stellen is: Kan ik woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos een medemens nabij zijn in diens werkelijkheid van dat moment? Als je antwoord 'Ja' is, dan weet je volgens mij wat liefde is

Deze woorden komen steeds bij me terug.
Alom dringt de essentie van de woorden dieper door, door deze liefdevolle nabijheid die ik zelf ooit in nood genoot.
Ja zeg ik zelf als ik mezelf deze vraag stel en denk mijn aanwezig zijn in de hospice, vooral daar.

#39211Carla@ Misschien mag ik het zo zeggen.......die staat van zijn, wanneer ik op de wezenlijke vraag ' Ja' kan zeggen zal er niet een zijn van permanente aard.

Hier raak je iets voor mij Carla, omdat die staat van zijn voor mij ten diepste invoelbaar is, op de momenten dat ik er mag zijn in de hospice.






Er moet me nog een ding van het hart:
#39239..
@Carla zegt:
'Heerlijk voor jou dat je ervaren hebt dat het voor jou als verzachtende balsem werkte.'

Dit komt bij mij over alsof zoiets uitsluitend exclusief voor mij zou zijn voorbehouden; want dat is absoluut niet zo.

Ik ben blij dat Nij aangeeft dit te herkennen (zie #39242) en het ook weleens ondervonden heeft.


Maar dit Geschenk van 'God', - van het Leven-Zelf, of de Bron, of hoe je Het ook benoemen wilt, is niet voor een enkeling alleen 'voorbehouden' ; Het is er voor ieder mens komende in deze wereld.

Echter, niets of niemand 'dwingt' je ertoe om het aan te nemen.
Dat is de grote Vrijheid, die eveneens een geschenk is van het Leven..

Eigenlijk heel tegenstrijdig en tegelijkertijd bevat het een paradoxale humor:
..dat het Leven ons de vrijheid geeft om deze vrijheid niet te accepteren, dus om domweg te zeggen: 'nee hoor voor mij is dit niet 'weggelegd'..
( ook zo'n heerlijke dooddoener)

Zo, dit wilde ik dan nog even kwijt
:)






Nij # 39252, prachtig zoals woorden in je rond kunnen blijven zingen en zich op een of andere wijze zich in je kunnen verdiepen.

Ik herken dat.

En dat je die staat van zijn ten diepste ervaart wanneer je er mag zijn in het hospice, voel ik met je mee.

Wanneer je daar mag zijn als mens bij een medemens die elk perspectief ziet vervliegen, die alles uit handen, hoofd en hart moet loslaten........welk een zegen, wat een genade.
Hier komen geven en ontvangen, woordloos bij elkaar.




Leo, # 39253, fijn dat je je nog even uitspreekt Leo.

Wat ik tegen je zei was van harte gemeend. Ik vind het werkelijk fijn voor jou Leo, dat je die ervaring hebt gehad.

Met je genoemde dooddoener kan ik wat minder goed uit de voeten.
Denkende aan degene wiens levensverhaal ik momenteel aan het lezen ben.
Een man die in een diepe depressie heeft gezeten en nu nog het hoofd boven water kan houden door dagelijks medicijngebruik.

Deze medemens heeft vele jaren meegemaakt waarin hij niet eens wist wat en hoe te leven. Geen enkele sprake van welke vrijheid dan ook. Elke strohalm heeft gegrepen op elk gebied van therapeuten en genezers en alleen nog maar kon huilen.
Ik ben nog maar in het begin en hoop in het boek van zijn leven tegen te komen dat er voor hem ook een mens is geweest die woordloos, commentaarloos, oordeelloos en wijsheidloos hem nabij is geweest.

Of denk eens even aan wat er door Anthonie Kamerling heengegaan zal zijn.
Je begrijpt hopelijk Leo, dat niet elke mens de vrije keus heeft om het leven te leven en/of te vieren. Dat er mensen zijn wiens werkelijkheid er inderdaad een is van : ' dat is voor mij niet weggelegd.'


#39254
Dank je wel Carla.


Tja Carla, er zijn nu eenmaal dingen die ook mijn begrip te boven gaan..


#39221.

"En ja, ik zal zeker wanneer ik mij gekwetst voel, boos, verdrietig of machteloos ( voel dat er in mij gehapt wordt ) op de wezenlijke vraag, op dat moment ontkennend moeten antwoorden."

Gisteren riep oa deze opmerking bij mij verwarring op. Alsof emoties zoals boosheid, verdriet of gevoelens van machteloosheid geen uitingen van liefde zijn. Althans zo als ik het.

Dit riep bij mij gevoel van machteloosheid op. En alsof het zo moest zijn kopte Leo mijn even terug naar 2 jaar geleden. Zuid-Afrika.

Daar heb ik inderdaad gelachen, een wederzijdse stimulans vond daar plaats.
Vreugde en verdriet, blijdschap en pijn, lachen en huilen. Alle emoties hebben we daar ervaren en gedeeld.

Voor mij geld dan ook dat juist boosheid, verdriet en pijn waardevolle boodschappers kunnen zijn en ook delen van liefde.

Ik heb mensen gezien vanuit liefdadigheidsinstanties die de kinderen niet op durfde te pakken, bang voor besmetting met HIV of Aids. Leden van een LIEFDEs - instantie! Mensen die goede doelen steunde maar niet naar achteren
( het huis) wilde, bang om geconfronteerd te worden met "boosheid-verdriet-pijn". Mensen met afkeurende blikken gezien. Zelf heb ik dit als liefdeloos ervaren.

Wat mijn betreft mag ik alle emoties ervaren, ze zijn allen welkom echter de manier hoe ik of een ander ermee omga bepaald of deze als liefdevol kunnen worden ervaren.




#39156Trudy@De beste katalysator voor verandering in een relatie is volkomen aanvaarding van je partner zonder hem of haar te hoeven beoordelen of veranderen. Alle spelletjes van het verstand en al het vastklampen zijn dan voorbij. Er zijn geen slachtoffers en daders meer, ook geen aanklagers en beschuldigden. Dat is ook het einde van alle wederzijdse afhankelijkheid, van het aangetrokken worden door de onbewuste patronen van een ander en dat daardoor voort laten duren. Je gaat dan - liefdevol - uit elkaar of je gaat samen nog dieper het NU in."

Herkenbaar!

zo ook:

#39259
@Voor mij geld dan ook dat juist boosheid, verdriet en pijn waardevolle boodschappers kunnen zijn en ook delen van liefde.

Dank voor het delen Trudy



#39255@Een man die in een diepe depressie heeft gezeten en nu nog het hoofd boven water kan houden door dagelijks medicijngebruik.

Deze medemens heeft vele jaren meegemaakt waarin hij niet eens wist wat en hoe te leven. Geen enkele sprake van welke vrijheid dan ook. Elke strohalm heeft gegrepen op elk gebied van therapeuten en genezers en alleen nog maar kon huilen.

Je invoelbaarheid Carla voor de medemens
ervaar ik als warm.



Goede morgen Trudy, ik neem aan dat je met je verwijzing # 39211 bedoelde.

....."En ja, ik zal zeker wanneer ik mij gekwetst voel, boos, verdrietig of machteloos ( voel dat er in mij gehapt wordt ) op de wezenlijke vraag, op dat moment ontkennend moeten antwoorden."

Met deze woorden beschreef ik een ervaringsgevoel van mijzelf. En had ik geen oordeel over of dit wel of niet gevoelens van liefde zijn.

Immers die gevoelens/emoties zijn er gewoon en mogen er zijn.
Toch ook ervaar ik, wanneer die emotie heftig is het mijn liefdesstroom voor even blokkeert.

Na doorleven, reflectie en accepteren kan er weer ruimte komen. De blokkade verdwijnt dan.

Ik hoop dat ik iets van je machteloosheid heb mogen oplossen.

Wat je verder schrijft over je ervaringen met mensen die angst hadden voor de confrontatie op jouw dierbaar plekje in Afrika....... die teleurstelling kan ik begrijpen. Tegelijk doe ik dat ook voor hun angst.
Angst zit wellicht in de weg om confrontaties aan te gaan. Dat zie ik dan maar als hun eigen stukje waar zij doorheen moesten. Wellicht ook een blokkade voor dat moment om de liefde te tonen die van ze verwacht werd!?









#39262...... dank je Nij.




#39263Carla@Wat je verder schrijft over je ervaringen met mensen die angst hadden voor de confrontatie op jouw dierbaar plekje in Afrika....... die teleurstelling kan ik begrijpen. Tegelijk doe ik dat ook voor hun angst.
Angst zit wellicht in de weg om confrontaties aan te gaan. Dat zie ik dan maar als hun eigen stukje waar zij doorheen moesten. Wellicht ook een blokkade voor dat moment om de liefde te tonen die van ze verwacht werd!?

Ik moet hier denken aan Prediker..."voor alles is een tijd."


#39263
Dank je Carla, er is iets van mijn gevoel m.b.t. machteloosheid weggenomen.

Graag wil ik reageren op het volgende wat je schrijft: "Tegelijk doe ik dat ook voor hun angst.
Angst zit wellicht in de weg om confrontaties aan te gaan. Dat zie ik dan maar als hun eigen stukje waar zij doorheen moesten. Wellicht ook een blokkade voor dat moment om de liefde te tonen die van ze verwacht werd!?"

Tuurlijk ..... mijn gevoel van onmacht en boosheid, die er toch is ondanks dat ik probeer oordeelloos te zijn, maakt dat ik juist diegene die tekort gedaan wordt die nabijheid probeer te bieden die op DAT moment zo hard nodig is. Simpelweg door er te zijn en hen het gevoel te geven dat zij er ook mogen zijn.






Dank je Trudy. Fijn je reaktie te lezen.
Moest wel een beetje glimlachen bij je uitdrukking: ' er is iets van mijn gevoel m.b.t. machteloosheid weggenomen.....
m.n. dat IETS !;-)

Wanneer je denkt dat dat 'iets', wat méér zou kunnen worden en ik daar een bijdrage aan kan leveren, hoor ik dat graag van je.;-)

Met het laatste deel van de reaktie, neem ik aan dat je doelt op de ontstane situatie welke je beschreef in je post van # 39259.
Mooi dat je zegt ' probeer ' oordeelloos te zijn. Ik denk n.l. dat echt helemaal oordeelloos zijn niet kan. Voor mijzelf sprekend vind ik het belangrijk mij bewust te zijn wanneer ik ( ver) oordeel en hoe ik er vervolgens mee om ga.

Terug naar jouw beschrijving # 39270 proef ik dat je niet in je onmacht en boosheid bent blijven 'wonen', maar je aandacht hebt gegeven naar hen waar je hart naar uit ging. Mooi.

Misschien heb je wel gemerkt dat door te doen wat je moest doen je al doende je eigen boosheid en onmacht masseerde tot iets zachts?







#39272

Goedemorgen Carla,

"Misschien heb je wel gemerkt dat door te doen wat je moest doen je al doende je eigen boosheid en onmacht masseerde tot iets zachts? "

Hier ontstaat wederom die verwarring zoals ik die al eerder aangaf.
Ik neem als voorbeeld de theorie van Rienk die in een ander lijntje de omgekeerde piramide van Maslow beschrijft.

Zelf heb ik het gevoel, al sinds enige tijd, dat mijn emoties zoals bv. boosheid, onmacht en verdriet voorkomen uit iets diepers. Jij schrijft dat ik al doende zo mijn boosheid masseer naar iets zachts. Zelf ervaar ik dat mijn boosheid of onmacht juist voortkomt uit iets zachts.

Graag wil ik benadrukken dat ik het over het gevoel van de emotie heb dus niet over het gedrag wat voort kan vloeien vanuit die emotie. Voor mij is dit verschillend.



"39259 "Alsof emoties zoals boosheid, verdriet of gevoelens van machteloosheid geen uitingen van liefde zijn. Althans zo als ik het."

Yes. Zo zie-voel -beleef ik het ook.
Wel een heel gevecht en een heel werk om duidelijk te blijven over wat mijn emotie is en waar de grens van het oordelen begint..

Dit vind ik trouwens het grootste kado van deze site, ik heb geleerd dat om 'mijzelf' te herkennen en om bij mijzelf te blijven ik niet de boosheid moet loslaten.(of welke emotie dan ook) In tegendeel.
Ik geloof oprecht, trudy dat als ik ook alle oordelen los had gelaten inclusief emoties ik datzelfde werk van jou niet had kunnen doen zonder op te branden.
Ik ken de complexe zorg, en de emoties die daar leven m.b.t. klienten en kollega's
moest ik kunnen toelaten. Niet de oordelen, maar de angst, de kwetsbaarheid, de bedreiging, de frustratie, net zoals de vreugde. En ik heb altijd weer gemerkt dat als ik in mijn leven buiten het werk me niet goed voelde, ik niets 'kon' (ver)-dragen op het werk.
Voor mij had het altijd met grenzen te doen, alsof als ik moe ben ik geen afgrenzing kon maken tussen mijn emoties en die van de klienten. Of van mijn kollegas. Ik vond het trouwens ook heel moeilijk werken et iemand die de emoties van het werk niet toeliet.

Ik heb uiteindelijk ook gekozen voor een ander werkomgeving en merk dat het voor dit moment op mijn leven beter is.
Ik voel me 'heler' minder 'opgesplitst'.
Ik blijf aangetrokken door het werk in de 'complexe zorg' maar weet dat ik in dit moment van mijn leven niet kan.

En dus werk ik nu in de zorg voor kleine kinderen, andere emotie andere behoeften en ik kan daar nu veel geven en omgaan met wat mij gegeven word. Zowel in positeve als negatieve zin.

Ik weet niet waar boosheid of onmacht uit voorkomen, maar ik geloof dat je daar waar zij vandaan komen ook macht en vreugde vindt...



# 39274......Goede Trudy, het spijt mij dat ik wederom een bijdrage heb geleverd aan jouw verwarring.
Graag wil ik dat voorkomen, voorzover dit mogelijk is.
Misschien wil/kan je me een handreiking doen, hoe!












Hoi Carla,

Een handreiking?
Soms ervaar ik het als moeilijk om gevoel om te zetten naar woorden, dit zal denk ik wel herkenbaar zijn.

Ik zal het proberen met op voorhand mijn excusses, wil proberen zoveel mogelijk bij mijzelf te blijven.

Toen ik gisteren de bijdrage van Nij en jou las voelde ik twijfel bij jullie woorden. Twijfel alsof er bij jullie gevoel van boosheid geen liefde aanwezig zou zijn.
Dit ervaarde ik als pijnlijk en een tekortdoen aan jullie als persoon.

Zoals ik al schreef gaat er bij mij, voorafgaand aan gevoelens van boosheid of machteloosheid juist een bepaalde zachtheid aan vooraf. Een gevoel van liefde voor de persoon.

Als ik mijn mijn boosheid niet oordeelloos kan accepteren doe ik de liefde voor mijzelf te kort en daardoor ook de liefde voor de ander.

De volgende stap is vandaaruit voortvloeiend, wat doe ik met MIJN boosheid zonder de ander te kwetsen maar met respect voor die ander en ..... zeker niet onbelangrijk ..... Mijzelf.

Dan kom ik weer bij het citaat van Ekhart Tolle ..... ik ga dieper of neem liefdevol afstand. Beiden ervaar ik als een daad van Liefde.


#39276
@"Ik weet niet waar boosheid of onmacht uit voorkomen, maar ik geloof dat je daar waar zij vandaan komen ook macht en vreugde vindt..."

Zo voel ik het ook Lies.

Dank je voor jou reactie.



Dank je wel Trudy.

Dat het soms moeilijk kan zijn, gevoelens om te zetten in woorden, herken ik.
Zeker de juiste woorden, die voor mijzelf dan wel duidelijk kunnen zijn, maar zo blijkt, bij een ander op een andere wijze binnen kunnen komen.

Bij wat ik schrijf of zeg, probeer ook ik steeds vanuit mijzelf te vertrekken. Waarmee ik wil voorkomen een ander een boodschap mee te geven, iets te willen laten leren of ook maar enigszins de indruk te wekken een waarheid te verkondigen.

Jouw twijfel die je voelde bij het lezen van hetgeen Nij en ik hier gisteren schreven, komt voort uit jouw liefdevolle houding naar de persoon, als ik je goed lees. Dat vind ik mooi om te lezen.

Ik beschreef, en dat is heus waar, gevoelens van mijzelf toen ik het had over de momenten waarin er blokkades kunnen liggen in mij, die de liefdesstroom tegen kan houden.

Ik kan je, maar doe het even niet ;-) echt situaties geven waarin er geen enkele sprake van liefde was. Ik zelfs liefdeloos zal hebben gedacht, geleefd en gehandeld.
Dit niet omdat een ander dat vond, maar omdat het voor mij zo ( terugkijkend) was.

Er gingen dus, bij mij, zeker geen gevoelens van zachtheid aan vooraf. Ik was gewoon heel erg boos misschien wel razend en machteloos.

Pas nadat ik al die gevoelens accepteerde, wat een proces was en tijd vroeg, verdwenen de blokkades, die ik in mij opgeworpen had.
Waardoor de ruimte ontstond om de liefdevolheid weer te laten stromen.

Dat zijn momenten geweest die ik als bevrijdend heb ervaren.

En ik sluit zeker niet uit dat mij dat nog eens, in groot of klein verband kan overkomen, ondanks mijn goede bedoelingen.
Weet wel dat mijn bewustwording van e.e.a. en de goede ervaringen n.a.v. hiervan mij ten dienste staan te zien wat er met mij gebeurt.

Op die wezenlijke vraag van Bram......" De wezenlijke vraag die je jezelf zou kunnen stellen is: Kan ik woordloos, oordeelloos, commentaarloos en wijsheidloos een medemens nabij zijn in diens werkelijkheid van dat moment? Als je antwoord 'Ja' is, dan weet je volgens mij wat liefde is."......welke ten gronslag lag aan deze uitwisseling, kan ik ja zeggen. Ik weet wat liefde is. Ik weet het te geven ( misschien iets moeilijker te ontvangen....:-)) en neem de momenten waarop ik er even niet bij kan, serieus.

Je excusses, op voorhand, heb ik niet gelezen. :-)














#39284

Dank je Carla voor de woorden die je hebt kunnen vinden om de verwarring bij mij weg te nemen.
@" Ik weet het te geven ( misschien iets moeilijker te ontvangen....:-))".

Bij deze Carla! .... ik ervaar jou als een persoon die respectvol probeert om te gaan met die ander.

:-)



Je reaktie met dankbaarheid ontvangen Trudy.

En...........mocht het in mijn pogen toch eens mislukken, dan hoop ik dat, zoals jij deed, mij bevraagd of attendeert op.....!

Een open/eerlijke communicatie staat bij mij hoog in het vaandel.
Bij een glas wijn op een terrasje of een strandwandeling gaat dit m.i. wat makkelijker dan hier altijd de juiste toon/bedoeling/ in woorden te vatten.

Hoewel de oefening er in, mij ook weer verrijkt.







#39287
@ "Hoewel de oefening er in, mij ook weer verrijkt."

H-erkenbaar Carla.

:-)



#39281@Toen ik gisteren de bijdrage van Nij en jou las voelde ik twijfel bij jullie woorden. Twijfel alsof er bij jullie gevoel van boosheid geen liefde aanwezig zou zijn.
Dit ervaarde ik als pijnlijk en een tekortdoen aan jullie als persoon.


Hoi Trudy

Ik wil niet komen aan jou twijfel hoe jij de bijdrage van Carla en mij ervaren hebt
of bij mij wel of geen liefde bij boosheid aanwezig is.
Wat mij zelf betreft is deze vraag voor mij niet aan de orde, als ik boos ben ben ik boos en that's it. Voorbijgaand zoals een lachbui, ook dan vraag ik me niet af of dit liefde is.


That's it!

Dank je Nij.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: