Bramhartigheden

De vlucht van hier naar daar

    door Bram, 10/12/2010 10:53. #39711. 29 reacties, laatste

Het heeft me altijd verbaasd waarom er in spirituele stromingen over de hele wereld zo’n afkeer bestaat tegen het aardse bestaan in zijn verschillende verschijningsvormen. Het lijkt wel alsof de gemeenschappelijke noemer van religie een vlucht uit de werkelijkheid is.
De filosoof Plato heeft dat in de westerse cultuur het meest pregnant geformuleerd in zijn boek Theaetetus:

“Het kwaad kan niet verdwijnen. Er moet immers altijd iets zijn dat tegenover het goede staat. En het kwaad een plaats bezorgen bij de goden, dat gaat toch niet! Zo moet het dan wel noodzakelijk rondwaren rond de sterfelijke natuur en rond dit aardse verblijf. Dat is de reden waarom we moeten trachten zo snel mogelijk van hier naar daar te vluchten. “

In de westerse traditie is Plato de ontwerper van een transcendente werkelijkheid. Hij was de eerste die beschreef dat er behalve de kosmos, die geheel uit materie bestaat, nog een andere, daarvan geheel onderscheiden zijnsdomein is, namelijk de geestelijke wereld. Wij mensen nemen deel aan beide zijnsgebieden. Met ons lichaam zijn we deel van de materiële werkelijkheid. Met onze ziel zijn we deel van de geestelijke werkelijkheid, aldus Plato. Het lichaam hoort bij het kwaad, de ziel bij het goede. Als mens zijn we zo een verscheurd wezen.
Die tweedeling leeft voort in de christelijke traditie. Het celibaat van de rooms-katholieke priesters is er op gebaseerd. Luther, een van de grondleggers van het protestantisme, beweerde in zijn beroemde Stellingen van Wittenberg dat het besef van eigen zondigheid niet voldoende is voor het verwerven van Gods genade, want:

Het besef van zondigheid is zonder enige betekenis als het niet de dood van het vlees bewerkstelligt. (Luther, Stelling 3)

En ook de andere voorman van het protestantisme, Calvijn, sprak begeesterd over ‘de zondigheid des vlezes.’
Ook in een aantal van de teksten die bij Nag Hammadi teruggevonden werden tref je de afkeer aan van de materiële werkelijkheid. Zelfs vind je daar de opvatting dat Jahweh, de oudtestamentische schepper van de kosmos, de Heer van het kwaad zou zijn, en dat zijn schepping van de materiële kosmos de kwaadaardige bedoeling had om de zielen van de mensen gevangen te nemen in een verachtelijk lichaam. Eerder had Plato ook al gezegd dat het lichaam een kerker is van de ziel.
Die westerse haat tegen het lichaam heeft me altijd hogelijk verbaasd. Die verbazing werd zelfs gevoed door het lezen van Plato. Want die man heeft ook werkelijk indrukkend mooie teksten geschreven. Zijn beschrijving van de dood van Socrates bijvoorbeeld raakt mij altijd weer als ik die lees, en ik reken die nog steeds tot de hoogtepunten van de westerse literatuur.
Vanwaar toch die gespletenheid? En waarom kon die opvatting zo populair worden, zodanig dat die zelfs het hele westerse christendom doordesemd heeft?

Een vergelijkbare afkeer van het aardse leven vindt je ook in het boeddhisme. Ook daar worden de monniken geacht celibatair te leven. En ook dat is geworteld in een van de basisprincipes van het boeddhisme. Daar heet het als eerste van de edele waarheden dat het leven lijden is.
Het boeddhisme vindt zijn oorsprong in het hindoeïsme van India. Daar gold de opvatting van de eeuwige wederkeer in de vorm van reïncarnatie. Je kunt als mens weliswaar sterven, maar daarna keer je weer terug in een ander lichaam. En dat gaat oneindig vaak door. Dat was de leer waarmee de Boeddha aanvankelijk opgroeide.
Het nieuwe element dat door de Boeddha werd geïntroduceerd binnen het hindoeïsme is dat je je aan die eeuwige wederkeer kunt onttrekken door het zelf uit te laten doven. Als er geen zelf meer is, dan is er ook niets meer om terug te keren. Deze nieuwe gedachte leefde voort als een zelfstandige zijtak van het hindoeïsme. Die zijtak noemen we nu het boeddhisme. De huidige Dalai Lama vat de kern daarvan als volgt samen:

“Voor boeddhisten is de geest de grondslag van het nirwana. Nirwana is uitgeblust zijn van het vuur der begeerte, hartstocht en waan, die zich manifesteren in de vorm van verstorende emoties zoals hebzucht, afkeer, begoocheling en vastklampen aan het bestaan. Door het uitdoven is men bevrijd van toekomstige wedergeboortes."(Uit "De weg naar vrijheid")

Het bevrijd worden van wedergeboortes, dus de verlossing van het aardse bestaan, is dus ook voor de Dalai Lama het uiteindelijk doel van het boeddhisme.
Maar om dat doel te bereiken moeten niet alleen onze begeertes gedoofd worden, ook elk besef van een reëel bestaan van ons zelf moet daartoe verdwijnen:

"Wat we gewoonlijk een persoon noemen, is volgens de leer van het voorwaardelijk ontstaan niet meer dan een proces van continu ontstaan en verdwijnen, zonder dat er een onvergankelijk en substantieel zelf of ziel achter zit. Met andere woorden: de constante factor in deze menselijke persoon bestaat niet, ons ego is niet meer dan een illusie. Er zijn fysieke en mentale processen of gebeurtenissen, er zijn daden en ervaringen, maar er is geen dader van de daden."

De afkeer en soms zelfs haat die je in het westerse christendom kunt ervaren jegens het lichaam vindt zijn parallel in de afkeer jegens het ego (of het zelf, wat in het boeddhisme identiek is aan het ego), zoals die ook op het forum van deze website soms namens het boeddhisme op hartstochtelijke wijze wordt geuit.
Ik vind het een merkwaardig verschijnsel, vooral omdat, net als Plato, het boeddhisme me ook prachtige inzichten heeft opgeleverd.
Waar komt die afkeer van het aardse leven in de verschijningsvormen van lichaam en persoonlijk zelf toch vandaan?


Jou bijdrage doet me denken aan het schilderij van Jeroen Bosch.

www.youtube.com/watch?v=Sy3SmCsAydk&feature=fvsr

Jaren terug, bij het zien van dit schilderij, stelde ik me diezelfde vraag.


Misschien wel omdat mogelijk iedereen een voorstelling heeft van een ideaal en de realiteit steeds maar weer niet lijkt overeen te komen met dat ideaal.
Als iedereen elkaar accepteert, begrip toont en de ander helpt, zou het dan niet beter zijn? In theorie wel, maar concreet, niet uitvoerbaar. Dit mogelijk omdat ieder mens uniek is en zijn eigen voorstelling heeft van wat wel en niet, zeker op het persoonlijke vlak. Het idee, het geestelijke, dat andere is dus in het voorstellingsvermogen van een hogere orde, bij realisatie van ideeën blijkt dat er problemen zijn waar niet gedacht is of die in de gedachten helemaal niet opkomen.

Zou het de mens lukken om het geestelijke(verstand) en het aardse( gevoel) op elkaar af te stemmen en als gelijkwaardig te zien, bestaat er een grotere mogelijkheid om de idealen, werkelijkheid te laten worden


@Waar komt die afkeer van het aardse leven in de verschijningsvormen van lichaam en zelf toch vandaan?

Dat wat gekend wordt is het aardse, het vergankelijke, en dat wat gezocht wordt is het onvergankelijke.
Dit zoeken op zicht betekent m.i. al strijd, door het aardse deel van jezelf te verloochenen.
En strijd is m.i. ver verwijderd zijn van de bron.

Ik denk dat juist in het aardse, in de materie, en ook in het lichaam het goddelijke aanwezig is.
Dat het wordt gezocht buiten de materie, omdat het is te voor de hand liggend om het in de materie te zoeken.
Vorm is leegte en leegte is vorm, oftewel het niet zijnde is de basis van al het zijnde. Net zoals vissen zich niet bewust zijn in het water te leven, wordt het misschien gezocht buiten het water.

Je kunt m.i. niet dichter bij die intelligentie komen dan door je bewust te zijn van het energieveld in jezelf – door de levendigheid, de bezielende aanwezigheid in je lichaam te voelen.

Maar waar de misvatting vandaag komt weet ik ook niet.


Dank Yvonne voor je reactie.

Het werkelijk heel interessante daarin vind ik de vanzelfsprekendheid waarmee je de afkeer van het aardse bestaan als een misvatting bestempelt. Want zo vanzelfsprekend is dat helemaal niet.
Meer dan 2500 jaar lang heeft namelijk juist die afkeer in oosterse en westerse spiritualiteit als een vanzelfsprekendheid gegolden.

Het is heel opmerkelijk dat daarin in onze tijd een wezenlijke spirituele verandering lijkt op te treden. Je zou die heel goed een wederkeer naar de aarde kunnen noemen. De vanzelfsprekendheid waarmee jij nu de afkeer van het aardse bestaan een misvatting noemt heeft alle kenmerken van de belangrijke spirituele cultuurbreuk die mijns inziens in onze tijd plaats vindt. Ik vond het wel mooi gezegd van je.


Mooi, Yvonne. Ik onderschrijf jouw visie helemaal. En ook ik weet niet waar die misvatting vandaan komt.
Tegelijkertijd vind ik het ook een bijzonder interessante tijd. Inderdaad een "spirituele cultuurbreuk" (mooie term, Bram) die veel uitdaging voor ons met zich meebrengt. Hoe pakken we de draad weer op met ons lichaam? We leven in een bepaalde lijn, een bepaalde traditie en zijn op een bepaalde manier opgevoed, hebben een collectief onbewuste waar we mee verbonden zijn. Voor de mensen die met mensen werken is de uitdaging mijns inziens tweeërlei: hoe vind je de weg tot in de diepste cellen en diepste wijsheid terug in je eigen lichaam en hoe vind je wegen om anderen hun lichaam weer als kompas te laten ervaren?
Ik geniet ervan, elke dag. Niet dat het altijd even makkelijk gaat of is, maar omdat het zichzelf steeds weer bewijst als ongelofelijk wijs en waardevol.


Het meest wezenlijke en tastbare in ons bestaan is het aardse. De behoeften die uit dit aardse bestaan voortkomen lijken ook de aanleiding te vormen voor de meeste conflicten. Centraal daarin is de angst niet voorzien te kunnen worden in die behoeften, omdat er schaarste is. Tegelijkertijd doet die strijd pijn, omdat daarmee een diep gevoelde eenheid wordt geschonden. Er knaagt een verlangen naar de oorspronkelijke staat van ongedeeldheid, die botst met een overlevingsinstinct dat afgescheidenheid lijkt te eisen. Transcendentie naar een "hoger plan", weg van het aardse kan het mogelijk maken om aan die werkelijkheid te ontsnappen, maar is volkomen illusionair. Het houdt het paradigma van de dualiteit in stand, omdat de wijze waarop transcendentie gebruikt wordt ook uit dit paradigma voorkomt. Je wendt je blik af, zodat je het niet meer ziet. De strijd blijft gewoon bestaan. Maar jij doet niet meer mee. In die houding vinden de heremiet en de verslaafde elkaar: het enige doel van hun bestaan is zich te wentelen in de gelukzaligheid van de ervaring van het Ene. Beiden lijken niet in staat om te zien dat ze daarmee nog volop deelnemen aan het spel, en nog dieper gevangen zijn geraakt in de illusie omdat ze hun volledige bewustzijn hebben afgekeerd van dat wat een essentieel onderdeel van hun bestaan uitmaakt. Zij zijn niet opgegaan in een kosmisch bewustzijn, maar hebben zich nog verder afgezonderd. Transcendentie kan ook gebruikt worden om bewust te worden dat het paradigma van de dualiteit niet meer en niet minder dan een paradigma is: een door tijd en grenzen gebonden beschrijving van de werkelijkheid. Schuif de grenzen op, en er ontstaat een ander paradigma, met andere parameters en een andere uitkomst. Is het mogelijk dat wij mensen een paar duizend jaar nodig hebben gehad om ons überhaupt bewust te worden van een transcendente werkelijkheid (ipv het vermoeden hebben van, of ingekleurde fantasieën over), en dan nog een paar duizend jaar om ons bewust te worden dat dualiteit voortkomt uit onze manier van denken, en dat we nu tot het inzicht lijken te komen dat als we grenzeloos denken wij de werkelijkheid kunnen omarmen?


Mag ik het eens over een andere boeg gooien ?
Zou het lichaamsvijandig denken niets te maken kunnen hebben met de lichamelijke kant van hartstocht, drift enz. die soms dominant aanwezig is en altijd zijn weg zoekt. Wanneer deze lichamelijke kant zich manifesteert kan dat ten koste gaan van “hogere” geestelijke waarden. Vervolgens is men dit als minderwaardig gaan beschouwen ...



#39724@Vervolgens is men dit als minderwaardig gaan beschouwen ...

De vraag Paul die dan m.i. volgt is waarom men dit vervolgens als minderwaardig is gaan beschouwen.
Los van de drama's die driften soms kunnen veroorzaken kan de lichamelijke kant denk ik heel goed naast geestelijke waarden staan.


#39724 @ Wanneer deze lichamelijke kant zich manifesteert kan dat ten koste gaan van “hogere” geestelijke waarden.

Door het één als “hoger” te zien, is het lagere al weer geschapen. Ik zie het lichaam als een vriend op de spirituele weg, een instrument waarin “God” opklinkt, en geen belemmering. En ik denk dat ons bewustzijn veel zuiverder spreekt op het instrument lichaam dan op het verstand. Het lichaam liegt n.l. nooit.

En wat is er mis met de lichamelijke kant van hartstocht en drift, mits deze in goede banen geleid worden? M.i. mag elke emotie er zijn op het moment dat die zich aandient, maar dat je er op een innerlijke afstand naar kunt kijken, zodat je vrij bent om ermee te doen wat je wilt. In die zin denk ik ook dat ze geestelijke waarden juist kunnen versterken.

Het lichaam staat niet los van de geest, maar deze twee één maken, bij die heelheid hoort ook het lichaam. Je maakt je zelf pas slaaf van het lichaam door je eraan te onderwerpen.



#39727Yvonne@"Door het één als “hoger” te zien, is het lagere al weer geschapen."

Dit zou betekenen dat er in wezen geen geen tegenstellingen bestaan en dat we de tegenstellingen zelf maken door er een oordeel aan toe te kennen.
Bedoel je dat Yvonne?

@"Ik zie het lichaam als een vriend op de spirituele weg, een instrument waarin “God” opklinkt, en geen belemmering."

Ik vermoed zo dat "God" ook in de belemmering kan opklinken.


Ja, dat bedoel ik Nij.

Het tweede lees jij denk ik anders dan ik het bedoel; het lichaam is een vriend en geen belemmering, en ja, “God” kan dan ook in de belemmering opklinken.



Wat mij betreft is het lichaam van zichzelf geen vriend en ook geen belemmering. Het lichaam is gewoon wat het is. Alles wat je daar van vindt komt daarna als mening.
Dat eerst.
En vervolgens kies ik ervoor, als mijn zelfgekozen omgangsvorm, om het een vriend te laten zijn, en geen vijand. Dat is hoe ik verkies met mijn lichaam om te gaan.
En natuurlijk is het lichaam ook onmiskenbaar een belemmering. Ik ben een man en geen vrouw, een blanke en geen neger enzovoort. Met mijn lichaam bevind ik mij in een situatie. Zo tref ik mijzelf aan en dat kan ik niet veranderen. Ik ga zeker weten dood. De kans dat ik over dertig jaar nog helder van geest op dit forum kan reageren acht ik uiterst klein. Het meest waarschijnlijke is dat ik er dan niet meer ben. En als ik er nog wel ben, ben ik misschien allang een dement dwaallicht.
We zien wel (of niet natuurlijk - er valt weinig te zien onder de zoden).

De wezenlijke keus volgens mij is die tussen overgave en vlucht.
Ik wil het doen - als mijn keus - met de werkelijkheid zoals die zich steeds weer aan mij manifesteert in het hier en nu. Die werkelijkheid is mij goed genoeg - en wat het lichaam betreft dus ook in zijn belemmeringen én als vriend.

Je kunt proberen te ontsnappen aan de werkelijkheid. Je kunt ook de werkelijkheid omarmen. Dat is voor mij de echte keus, vooral in spirituele zin.
Er zijn spirituele tradities die gericht zijn op de vlucht, zoals het kerkelijke christendom en het boeddhisme. Er zijn ook spirituele tradities, zoals het sufisme en het Thomas-evangelie die gericht zijn op de omarming en overgave.

Mijn keus is die voor de omarming en overgave. Dat zie ik in terugblik op mijn leven als een zich herhalende keus in allerlei levenssituaties, inclusief mijn niersteenaanvallen, de rouw om het verlies van dierbaren, mijn persoonlijke miskleunen en de zich reeds aandiende aftakeling van de ouderdom. De kans dat ik ooit nog als voetballer mee kan doen met de Europa-cup is namelijk allang definitief voorbij.
Het leven zelf is mij desondanks goed genoeg.

Wat ik tot mijn verrassing heb ontdekt is dat ik die overgave mij heeft beloond. Ik weet niet goed uit te leggen waar die beloning uit bestaat, maar als ik het kort zou moeten samenvatten dan noem ik het maar angstloze goedheid. Ik ben beloond met intense liefdeservaringen voor al-wat-is. Ik ben ook beloond, als je dat al een beloning mag noemen, met een schrijnend inzicht in hoe mensen zichzelf tekort kunnen doen. Ik lijdt vaak mee in mijn ontmoeting met medemensen. Ik lijdt ook zelf aan mijn eigen tekort. Maar ik besef ook, ik weet, dat er een allesoverstijgende goedheid is die je liefde zou kunnen noemen, waarvan ik meen dat je die alleen kunt ervaren in de omarming van al-wat-is, als je niet vlucht voor de werkelijkheid zoals die zich aandient in het hier en nu, hoe die ook is.
Al met al acht ik mij een gelukkig en gezegend mens.
Ik zie dat overigens niet als een verdienste, maar meer als een samenloop van gebeurtenissen in mijn leven waar ik dan tenslotte een voorzichtige conclusie uit trek, als een soort inzicht achteraf dat ik daarin steeds dezelfde keuzes heb gemaakt.


@Die werkelijkheid is mij goed genoeg - en wat het lichaam betreft dus ook in zijn belemmeringen én als vriend.

@Mijn keus is die voor de omarming en overgave. Dat zie ik in terugblik op mijn leven als een zich herhalende keus in allerlei levenssituaties, inclusief mijn niersteenaanvallen, de rouw om het verlies van dierbaren, mijn persoonlijke miskleunen en de zich reeds aandiende aftakeling van de ouderdom. De kans dat ik ooit nog als voetballer mee kan doen met de Europa-cup is namelijk allang definitief voorbij.
Het leven zelf is mij desondanks goed genoeg.

Dit herken ik zo goed, dat het leven desondanks en ook dankzij een goed leven is.



Ow ik dacht dat jullie nog voetbalden...
Op het doel dan misschien? Scheidsrechter? Voetbalbobo dan! en dan niet bij FC Utrecht maar bij FC Knudde.

Maar zonder dollen

Los van jullie mooie beschouwingen hierboven wil ik nog even terug naar de andere boeg van Paul.Paul stelt dat hartstocht en drift soms dominant aanwezig zijn en altijd hun weg zoeken.

Fluit me maar terug als het niet zo is maar volgens mij staat er nergens in de bijbel dat het verboden is om sex te hebben.En ook al zou dat er wel instaan van wanneer dateert die bijbel eigenlijk?

Maar los daarvan, een sexuele fantasie is natuurlijk niet meer dan een menselijke schepping.En menselijke scheppingen hebben de neiging zichzelf te willen vervolmaken.Vandaar dat passie altijd zijn weg zoekt.Wanneer je dat gaat onderdrukken zijn de rapen gaar. Onderdrukte sex zal vaak ergens, en dan meestal excessief,zijn weg zoeken.

Misschien nog wel meer dan op andere levensgebieden,spelen goed en kwaad bij sex een rol.

Sex wordt ingevuld aan de hand van iemands persoonlijke ethiek.Maar omdat sexuele fantasieen evengoed scheppingen zijn die zichzelf willen vervolmaken ontstaat er nogal eens een conflict,een botsing,met de eigen moraliteit.En ja..dan heb je dus een conflict met het hogere (Zelf)

Enige zelfregulatie vind ik hier dus wel op zijn plaats.Ook al was het maar omdat excessen op dit gebied zoveel in de wereld kapot maken.

Een gezonde goede sex beleving is naar mijn mening volledig met liefde geintegreerd.

Maarr eh..



...Iemands peroonlijke houding tegenover sex,wordt natuurlijk best behoorlijk beinvloed door de heersende moraal van
omgeving,opvoeding,groep,cultuur,plaats en tijd.

Er zijn nogal wat religies en filosofieen die zwaar drukken op de uiting van sex en het lichaam.

Hoe zou het bijvoorbeeld zijn gesteld geweest met de sexuele houding van Plato zelf?Misschien hebben zijn eigen sexuele fantasieen wel geleid tot een afkeer van het lichaam.

Ook erger ik me wild aan de sexuele onderdrukking van vrouwen door moslims.
Hun sexuele moraal is zo hypocriet als het maar kan.Ze geven vrouwen 0,0 respect en geen milimeter de ruimte.Terwijl ze zich zelf een slag in de rondte neu..

Zonder vormen van hedonisme te willen propageren mag de ontkenning van het lichaam, alsmede de zware loodzware druk op sex vanuit bepaalde religies,gerust verdwijnen.

Want zoals ik al zei juist het het ontkennen en onderdrukken ervan leidt tot excessen.Het mag gerust wat lichtvoetiger en vriendelijker allemaal.

Zelf ben ik van mening dat zonder zware druk vanuit de omgeving een mens veel beter in staat is een balans te vinden en te houden tov. sex.


@39713
"Zou het de mens lukken om het geestelijke(verstand) en het aardse( gevoel) op elkaar af te stemmen en als gelijkwaardig te zien, bestaat er een grotere mogelijkheid om de idealen, werkelijkheid te laten worden."
Dat ben ik helemaal met je eens, Linda.


Nij en Yvonne:
"Ik vermoed zo dat "God" ook in de belemmering kan opklinken." (39728 en 39729)

In het Thomas-evangelie staat het zo (logion 113):
"Het koninkrijk is uitgespreid over de aarde."
Thomas biedt daarmee voor mij een vorm van aardse spiritualiteit. Ik heb nogal wat rondgezworven in allerlei spirituele hoeken en gaten. Dat eindigde nagenoeg altijd in een 'nee'. Toen ik dat las over het koninkrijk in het Thomas-evangelie kon ik voor het eerst van harte 'ja' zeggen.

Opmerkelijk is ook dat Jezus in het Thomas-evangelie nooit over God spreekt. Hij lijkt welhaast een atheist. En zelfs waarschuwt hij voor het geloof in God als iets wat buiten jezelf en los van jezelf zou bestaan. Want daardoor raak je afgesneden van je eigen wezenskern. Zie logion 83 en 84.


Baudolino, @39723:
Opmerkelijk hoor dat je zegt: "Het meest wezenlijke en tastbare in ons bestaan is het aardse."
In het christendom heeft juist alles wat met de zintuigen waarneembaar is gegolden als niet-God. God kan alleen gekend worden in de openbaring die tot de mens komt van buiten af.
En nu noem jij het tastbare juist wezenlijk.
Dat is niet minder dan een culturele en spirituele revolutie.


#39737
Eckhart in logion 83:

"Het hoogste en uiterste wat een mens kan loslaten, is dat hij God omwille van God loslaat."

Mooi!


Ik vraag me af of het wel een vlucht is van hier naar daar zoals Plato ons dat wil doen geloven. Bedoelde hij niet wat anders.
Loop eens met me mee terwijl ik mijn gedachten onder woorden probeer te brengen.

Wie denkt er niet eens na over de zin van het leven.
Het lichaam helpt ons daar bij. Wij hebben zin-tuigen. Alleen daarom ben ik al blij met mijn lichaam.
We kunnen bijvoorbeeld voelen, horen en zien.
Ik heb namelijk het gevoel dat er boodschappen, je mag het ook signalen noemen, vanuit de werkelijkheid op ons afkomen die ons iets willen mee-delen.
Zomaar opeens kan er een onbekend verlangen in je binnenste ontstaan en je een speciaal gevoel geven.
Ook kan het ruisen van de zee je meevoeren naar hogere sferen.
Het is als mooie muziek die je stil maakt en je heel dicht bij je Zelf brengt.
En wie wordt er niet aangeraakt door naar de glimlach van een kind te kijken en te beseffen dat je Leeft.
Boodschappen die ons iets uit de werkelijk willen laten voelen, horen en zien.
Als we deze signalen niet (meer) willen ontvangen om wat voor reden dan ook, ontstaat er onbewust een gevoel van afscheiding en angst is het gevolg.
Angst is een slechte raadgever en ons ego weet maar al te goed die angst te camoufleren en ons maar al te graag van de werkelijkheid weg te houden.
In de loop van de tijd waarin de religies en spirituele stromingen zijn ontstaan heeft deze ontwikkeling ernstige gevolgen voor de mensheid opgeleverd.
Door middel van macht als middel om hun eigen angst te verbergen zijn we op het verkeerde been gezet en dat kwam hun goed uit.
Dat noem ik dan maar 'niet vluchten' maar manipuleren door middel van handige machtsspelletjes.
Daar wil ik wel van weg vluchten.
Ik wil de boodschappen blijven voelen, horen en zien.
Dat geeft zin aan mijn Leven.

Fijn dat je even met me opliep en je naar me luisterde, misschien was het een boodschap of een signaal voor je.
Fijne dag nog, het ga je goed!


#39731

@ "De wezenlijke keus volgens mij is die tussen overgave en vlucht.
Ik wil het doen - als mijn keus - met de werkelijkheid zoals die zich steeds weer aan mij manifesteert in het hier en nu. Die werkelijkheid is mij goed genoeg - en wat het lichaam betreft dus ook in zijn belemmeringen én als vriend."

Deze woorden laten mij terugkeren naar de ontroerende documantaire Mam en de aanvaarding van dat wat IS.

beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/980699


#39734


@'Een gezonde goede sex beleving is naar mijn mening volledig met liefde geintegreerd.'

En andersom Harry?



Nij, ik borduur nog even voort op het citaat van Eckhart dat je aanhaalt en dat te vinden is onder de parallellen van logion 83.
Eckhart zegt daar ook:
"Hier is de mens waarlijk mens. Zoals ik reeds vaker heb gezegd, is er iets in de ziel dat zo verwant is met God dat het één is en niet verenigd."
Het meest controversiële voor geoefende katholieke oren moet zijn geweest: "...dat het één is en niet verenigd."
Voor minder geoefende oren behoeft dat vast enige uitleg waarom dat zo controversieel was.
Ook in de kerkelijke traditie van het christendom kende men de mystieke ervaring. Maar die werd altijd beschreven als de vereniging van God met de mens. De subtiele betekenis zit in het woord 'vereniging". Want het is een vereniging van ongelijke partners. God blijft daarin 'gans anders' dan de mens. De mens is nietswaardig, alleen God is heilig en verheven. De vereniging is dus een daad die van God uitgaat tot een nietswaardig mens. In die vereniging blijft de ongelijkheid gehandhaafd. Tot zover de traditionele kerkelijke uitleg van de mystieke ervaring.
Maar wat voor schokkends voor geoefende katholieke oren zegt Eckhart nu? Namelijk dit: "dat de ziel zo verwant is met God dat het één is." Dus niet verenigd zoals in een huwelijk tussen man en vrouw waarbij elk der partners zichzelf blijft en anders dan de ander, maar werkelijk één. Schokkend en godslasterlijk vond Rome het. Ze hebben er Eckhart voor geëxcommuniceerd.
Nog mooier vind ik dat Eckhart zegt dat door de ervaring van die wezensgelijkheid met God de mens 'waarlijk mens' wordt. Dus niet een door erfzonde besmet wezen, maar in de eenheid met 'God' waarlijk mens.
En dan valt mij op dat van Jezus wordt verteld dat ook hij waarlijk mens geworden is. Mede dank zij Eckhart en het Thomas-evangelie versta ik dat nu heel anders dan voorheen en wel zo dat de menswording van Jezus een spiritueel proces is dat elk mens kan ervaren en niet alleen Jezus. De menswording van Jezus is een beeld van het waarlijk mens-zijn. En net als met God, dienen we dat beeld los te laten, alsof het alleen om Jezus gaat, om in dat loslaten ook zelf mens te kunnen worden. De menswording van Jezus is een beeld dat als teken verwijst naar een universeel menselijke mogelijkheid.






Fijn je toelichtende borduursel Bram over de menselijke mogelijkheid waarlijk mens te worden en te zijn.


Van de zomer las ik de preken uit over God wil ik zwijgen van Meister Eckhart.
Ik was geraakt door zijn manier van helder verwoorden en beduiden.
Wat steeds naar voren kwam, God wordt geboren in de mens en gelijktijdig en evenredig wordt de mens geboren in God.
Hoe het precies verwoord is, kan ik nu niet zo snel vinden maar de volgende uitspraak geeft naar mijn idee hetzelfde weer. @Het oog waarin ik God zie, is hetzelfde oog waarin God mij ziet. Mijn oog en Gods oog, dat is één oog en één zien en één liefhebben.

Met dit in gedachte probeer ik God in de ander naar boven te halen, zelfs als ik niet begrijp waarom hij/ of zij zo is of het Goddelijke voor mij (nog) niet waarneembaar is.

Speciaal voor Bram en ieder die het nu 'even' niet kan of weet:
youtube.com/watch?v=BBeXF_lnj_M&feature=fvst


@39741
Trudy, wat ontroerend mooi.


Om het voor mijzelf nog eens kort samen te vatten: de diepte van de werkelijkheid kan alleen gevonden worden in de werkelijkheid zelf en niet in de verlossing van de werkelijkheid.


@39740
Beste Wim, ik kom nog even terug op jouw bericht over je eigen ervaring van de diepte van de werkelijkheid en Plato.
Om te beginnen kan ik je verzekeren dat Plato het echt zo bedoelde als ik eerder zei. Zelfs wees Plato elke zintuiglijke ervaring als waardevol af. Waarheid kan niet, volgens hem, uit de zintuiglijke waarneming van de materie voortkomen.
En wat een contrast met jouw prachtige beschrijving van hoe jij de natuur ervaart! Ik lees het net weer en zie nu hoe helder jij beschrijft dat er juist in de zintuiglijke waarneming een diepte verscholen is die je kunt waarnemen als je daarvoor open staat, zoals dat bij jou kennelijk het geval is.
Ik citeer graag jouw verslag daarvan:
"Ik heb namelijk het gevoel dat er boodschappen, je mag het ook signalen noemen, vanuit de werkelijkheid op ons afkomen die ons iets willen mee-delen.
Zomaar opeens kan er een onbekend verlangen in je binnenste ontstaan en je een speciaal gevoel geven.
Ook kan het ruisen van de zee je meevoeren naar hogere sferen.
Het is als mooie muziek die je stil maakt en je heel dicht bij je Zelf brengt.
En wie wordt er niet aangeraakt door naar de glimlach van een kind te kijken en te beseffen dat je Leeft.
Boodschappen die ons iets uit de werkelijk willen laten voelen, horen en zien.
Als we deze signalen niet (meer) willen ontvangen om wat voor reden dan ook, ontstaat er onbewust een gevoel van afscheiding en angst is het gevolg."
Prachtig!
En ook jouw beschrijving is een breuk met het hiervoor dominante spirituele gedachtengoed.
Over St. Bernardus van Clairveaux wordt het volgende verteld. (Hij was de aanstichter van de kruistochten tegen de Islam en tegen de katharen.)
HIj trok eens met een groep monniken door een bergachtig landschap. Op een avond zei een van de monniken dat hij zo genoten had van de schoonheid van het landschap. Hij werd daarop bestraffend toegesproken door St. Bernardus, die hem verweet zich verlustigd te hebben in de materie en daarmee onvoldoende besef had getoond van zijn eigen zondigheid.
Wat een contrast met de beschrijving van jouw ervaring!
Ik ga helemaal met jou mee. Fijn om zo even met je mee te lopen op jouw levenswandeling.



Dan loop ik toch liever een stukje met jou mee Bram.
Inderdaad, wat een contrast zeg.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: