Bramhartigheden

Valse profeet en zo

    door Bram, 28/12/2010 11:26. #39945. 15 reacties, laatste

Ik heb het wellicht al eens eerder verteld, maar ik was de grote teleurstelling van mijn moeder. Zij, en niet alleen zij, ook de ouderlingen van de kerk, zagen in mij als jongeling een toekomstige dominee. Ik kom uit een gezin met dertien kinderen, en van die dertien was ik de belofte naar het hart van mijn moeder.
Dat is echter heel anders gelopen. Tot verdriet van mijn moeder heb ik al in mijn jeugd afstand genomen van het door haar beleden geloof.
Later toen ik getrouwd was en we kinderen kregen, gingen we regelmatig op bezoek bij mijn ouders. Mijn moeder was een schat van een oma, dus mijn kinderen gingen graag mee.
En voor mij had ze dan altijd een heel speciale boodschap.

Tussen het hoofdgerecht en de pap als toetje, werd er altijd voorgelezen uit de Bijbel. Als ik er was las mijn moeder voor (meestal deed mijn vader dat). Als we er heen reden vroeg ik me altijd weer af wat voor tekst ze nu weer gevonden had, speciaal voor mij.
De door haar uitgekozen teksten ter gelegenheid van ons bezoek gingen nagenoeg altijd over valse profeten, over dwaalleraren, en ook godloochenaars kwamen regelmatig aan de beurt. En dan dacht ik: 'Zo, Bram, die kun je weer mooi in je zak steken.'
Want die teksten waren overduidelijk voor mij bedoeld. Na het voorlezen werd de Bijbel met een klap dichtgeslagen en heel even keek mijn moeder mij aan, om duidelijk te maken dat de door haar voorgelezen beeldrijke bijbelwoorden voor mij bedoeld waren. Maar ze wendde dan ook haar blik snel weer af.

Nu had ik daar op verschillende manieren op kunnen reageren. Gewoonlijk, als ik dit wel eens vertel, verwachten de toehoorders op dit moment in het verhaal dat ik ga zeggen hoe boos of teleurgesteld of gekwetst ik daar wel niet door was.
Maar daar heb ik nooit last van gehad. Sterker nog, ik zag er de humor wel van in. Ik moest er soms wel stilletjes om grinniken als ik aanhoorde dat ze weer een fraaie verschrikking gevonden had. Maar ik zag er ook nog iets anders in.

Voor mijn moeder moet het een vreselijke gedachte zijn geweest te beseffen dat het na mijn dood gruwelijk slecht met me af zou lopen als ik in mijn ongeloof zou volharden. Eeuwig branden in de hel, weninge en knersinge der tanden op z’n statenbijbels waren mijn onbetwijfelbaar vooruitzicht.
Ik begreep daarom heel goed dat haar keus van die teksten voortkwam uit haar bezorgdheid om mijn toekomstige eeuwige onheil. Sterker nog: ik ervoer het voorlezen van die teksten zelfs als een uiting van haar liefde als moeder voor mij. Ik was er soms zelfs lichtelijk door vertederd.

Wel vreemd eigenlijk om uitgescholden te worden als valse profeet, dwaalleraar en godslochenaar en dat toch als een uiting van liefde te zien. Die verbaasde reactie krijg ik daar gewoonlijk op. Die verbazing verbaast mij dan weer.
Ik heb daar ondertussen wel een soort verklaring voor. Ik besef dat daar een keus van mij aan ten grondslag ligt.
Het gaat om het zien van de diepte van de werkelijkheid.
Dat moet ik vast nog even uitleggen.

Er zijn spirituele tradities die je kunt beschouwen als een vluchtweg uit het leven. Dat was zeker het geval met het soort christendom dat ik in mijn jeugd had leren kennen. Diezelfde afwijzende houding tegenover het aardse leven meende ik later ook te herkennen in het boeddhisme. Of ik dat nou juist heb gezien of niet, dat doet er voor mijn eigen leven niet zo toe. Mijn eigen keus is me duidelijk genoeg: ik heb daar niets mee. Deze aardse werkelijkheid is mij goed genoeg. Ik heb geen behoefte aan een ontsnappingsroute naar een hogere werkelijkheid. Ik hoef ook niet verlost te worden van mijzelf.
Dat heeft mij een bepaalde houding tegenover het leven opgeleverd. Ik heb die houding later gemeend te herkennen in een uitspraak van het Thomas-evangelie (logion5):

Jezus zei:
Zie wie voor je aangezicht is,
en wie eerst voor jou verborgen was,
zal tevoorschijn treden.
Want er is niets verborgen
dat zich niet zal tonen.


Ik kan naar mijn moeder kijken met het beeld van de zondige mens die zij volgens haar eigen geloof is. Ik kan naar mijn moeder kijken vanuit een beeld van mijzelf, bijvoorbeeld hunkerend naar erkenning, naar toestemming van haar om te mogen zijn wie ik ben. Dan zie ik alleen maar een beeld, of mijn eigen hunkering. Daarachter is de werkelijkheid zelf verborgen.
Maar als ik die beelden loslaat, en als mijn kijken niet zoekt naar verlossing van de werkelijkheid, en ook niet naar verlossing van mijzelf, dan zal de diepte van de werkelijkheid zich zelf aan mij openbaren.
Dan kun je kennelijk zelfs in een bijbelse scheldpartij de liefde zien.


Herken baar.


Mooi Bram!
Dank je voor 't delen.


@Maar als ik die beelden loslaat, en als mijn kijken niet zoekt naar verlossing van de werkelijkheid, en ook niet naar verlossing van mijzelf, dan zal de diepte van de werkelijkheid zich zelf aan mij openbaren

en daarmee m.i ook de schoonheid van de werkelijkheid.


.


Hoi Bram,
Ach, jouw moeder kende haar pappenheimertjes wel heel goed! Uiteindelijk ben je toch een geweldige voorganger geworden zij het niet in de orthodoxe zin van het woord. Het werkelijke talent heeft ze toch maar mooi herkend en tja, dat jij dan net een halve slag draait is moeilijk in te schatten....
Ik vind het een mooi verhaal.
Nog even over 'de diepte van de werkelijkheid'. Ervan uitgaande dat we allemaal een hoger en een lager zelf hebben kun je de diepte natuurlijk alleen waarnemen vanuit het hoger zelf. En van daaruit zijn de werkelijke beweegredenen van mensen te zien. Soms zit ik zelf vast in een oordeel vanuit mijn lagere zelf (volgens mij heeft uitsluitend dat stuk oordelen) en vind ik het moeilijk er bovenuit te stijgen. Regelmatig word ik dan gecorrigeerd door dromen die mij een andere kant laten zien, een mooie, liefdevolle kant. Dat oordeelstuk vindt dat behoorlijk onuitstaanbaar, maar het is onmiskenbaar...er is altijd weer een andere kant. Ik noem het hoger zelf en het is mooi om dat eens te zien als 'de diepte van de werkelijkheid zien'. Weer een ander perspectief om toe te voegen aan het geheel!


Dank voor je reactie, Marieke.
Maar, ik hou niet zo van de termen lager en hoger zelf. Voor mij zit daar een waardeoordeel in, en voor je het weet ook een ver-oordeel van het zogenaamd 'lagere' zelf.
En ik zie ook niet waarom je de diepte van de werkelijkheid alleen kunt waarnemen vanuit een hoger zelf. Ik vrees zelfs dat het geloof in een 'hoger' zelf wel eens een afgescheidenheid van de 'lagere' werkelijkheid tot gevolg zou kunnen hebben. Dat is nu juist het fundamentele probleem met allerlei spirituele stromingen die boven de aardse 'lagere' werkelijkheid nog een daarvan te onderscheiden 'hogere' werkelijkheid veronderstellen.
Voor mij is er maar één werkelijkheid, namelijk die ene waarin ik mij nu bevindt, met alles erop en eraan, met huid en haar. Het geloof in - en de gerichtheid op - nog een andere, daarvan te onderscheiden 'hogere' werkelijkheid zal je blind maken voor de diepte van die ene werkelijkheid en je in een spirituele fantasie doen belanden.
Nu ben ik daar wat jou betreft niet bang voor, maar je begrijpt nu wellicht waarom de term 'hoger zelf' mij niet zo bevalt.


Ik heb er nog eens over nagedacht en natuurlijk, er is een gevaar van splitsing en ik ben het volkomen met je eens dat we dat moeten zien te voorkomen.
En toch…ik neem verschillende delen in mezelf waar die er ook absoluut zijn en die hemelsbreed van elkaar verschillen. Als ik in mijn jammerstand sta komt er heel wat minder zinnigheid uit dan wanneer ik verbonden ben met mijn wijsheidsstuk wat ik ook werkelijk ervaar als verbinding met alles wat er is of misschien nog beter gezegd: ik ervaar mezelf dan als onderdeel van en ik ben verbonden. Van daaruit kan ik de werkelijkheid waarnemen op een objectief niveau en van daaruit kan ik goede beslissingen nemen. Die twee delen zou ik willen onderscheiden van elkaar. Het is, zoals je weet, niet zo dat ik niet naar dat ene stuk wil luisteren. Ik luister ernaar zoals ik naar een kind wat van slag is luister. Ik probeer te achterhalen waar het misgaat en ik neem het serieus. Maar ik weet ook dat het ‘gejammer’ vaak uit een gekwetst stuk voort komt en dat ik er daarom een niet zo’n hoog waarheidsgehalte moet toeschrijven.
Dan kom ik nu terug op de term hoger en lager zelf. De hele wereld bestaat bij gratie van de tegenstellingen, we kunnen niet zonder. Donker en licht, goed en kwaad, yin en yang, hoger en lager. Nu kan het natuurlijk zo zijn dat de term hoger en lager in de loop der eeuwen ‘besmet’ is geraakt (ben ik met je eens) door verschillende religies en lijkt er de neiging te zijn om even onder het ‘hoger’ een grens te trekken waar je maar beter niet onder kunt komen. Dus distantieer je vooral van ‘lager’. Dan krijg je, zoals jij het zo mooi omschrijft het principe van: alles wat je onderdrukt wordt demonisch en dan zijn we natuurlijk ver van huis (in alle opzichten). Want in mijn beleving gaat het er juist om dat we alles met elkaar verbinden en dat er communicatie is tussen al die verschillende delen in ons. Juist tussen hoger en lager. Dat leidt tot groei. Ik heb nu opeens het beeld van de aarde met zijn zon en maan, licht en donker, goed en kwaad enzovoort en dat het eigenlijk in de mens precies hetzelfde is. Als je een plantje altijd in het licht zet gaat het dood. Het heeft ook donker nodig, net als wij. Op aarde kun je alleen groeien dankzij de tegenstellingen. Zoiets.
Goed, als we dan toch wegens ‘besmettingsgevaar’ de terminologie hoger en lager zelf willen vermijden kunnen we misschien beter andere woorden zoeken. Misschien zoals Eckhart Tolle het omschrijft? Het zelf en het pijnlichaam? Wie heeft een leuke suggestie?


Een suggestie Marieke:
inhoud van 't bewustzijn en bewustzijn misschien?


Hallo Marieke,

Je vraagt om een suggestie.
Zelf ervaar ik die tegenstellingen niet zoals jij die omschrijft, wil het daarom ook geen ( andere) naam geven.

Alweer een hele tijd geleden heb ik bij logion 104 een persoonlijke gedachten geschreven over dit thema:

Ogen dicht en toch wakker.

blind en toch zien
zwak en toch krachtig
pijn en toch genot
verstrengeld en toch vrij
hard en toch zacht
samen en toch alleen
gekleed en toch naakt
donker en toch licht
buiten en toch binnen
zout en toch zoet
geven en toch ontvangen
ontvangen en toch geven
gesloten en toch open
Ik en de ander

Twee en toch één

Trudy juli '07


want .....

Als ik in het zwart ook wit zie, is het dan grijs?
Als ik onder ben maar ook boven, ben ik dan in het midden?
Als ik in het donker ben maar ook in het licht, is het dan schemer?
Als ik pijn ervaar en geluk, is het dan tegengesteld?

Succes! :-)




Soms heb je termen nodig om iets begrijpelijk te maken. De termen bovenbewust en onderbewust of hoger en lager zelf zijn termen die iets aan willen duiden, zodat we met elkaar kunnen communiceren, maar juist door de bepalingen die in de woorden zitten, ontstaat er eigenlijk miscommunicatie.
Niet zo bedoeld maar anders wordt al snel beter of meer of slechter en minder.

De grap is volgens mij, dat wat hoger noemen, lager zit en vice versa.
Gevoel is iets vaags, maar in dit gevoel zit wel wijsheid, verstand is concreet maar in het verstand zit meer gevoelervaringen dan we beseffen.
Door het denken nemen we waar, denken we aan pijn of verdriet of aan een situatie, kan het zelfs zo zijn dat we het daadwerkelijk gaan voelen.
Verstand en gevoel hebben beiden hetzelfde ding, het heet anders en de werking niet helemaal gelijk, maar de overeenkomst zou wel eens veel groter kunnen zijn dan het verschil wat meestal benoemt wordt.


Naar mijn idee gaat emotie (gevoel, energy in motion) vooraf aan het denken. Dus ik kan wel de hele tijd denken dat ik bijvoorbeeld heel waardevol ben, maar als mijn gevoel mij (onbewust) zegt dat ik waardeloos ben dan zal ik hier niets mee opschieten.
Als je voor je gevoel (ziel, hart en dus niet hoofd) niet oké bent, dan is het logisch dat je daarvandaan gaat en juist alles gaat doen waarvan jij DENKT dat het goed is, en daarmee vaak weer niet jezelf zijn. Gebaseerd op het onderliggende gevoel van in dit voorbeeld waardeloos zijn. Omdat je dit gevoel niet wilt voelen, ga je van alles doen om dit niet te ervaren, bijvoorbeeld door maar steeds te denken dat je waardevol bent.
Deze gedragingen worden dan gevoed door de negatieve emotie van waardeloos zijn. Maar dit is niet wat je echt wilt, vandaar dat het strijd geeft. Pas als de negatieve emotie weg is, kun je kiezen wat je echt wilt.


Yvonne, ik ben het met je eens dat we hele bijzondere capriolen uithalen wanneer verstand en gevoel niet overeenstemmen. Dit kan werkelijk heel lastig zijn om het te beseffen en mogelijk nog lastiger om het aan te pakken. Emotie is naar mijn idee geen gevoel, maar iets wat je weerhoudt om tot het ware gevoel te komen en emotie komt mij over als een soort versterker die zowel gebruikt wordt door het verstand, als door het gevoel.
Emotie niet als 'verkeerd', wel als een instrument of werktuig die ik niet altijd goed kan plaatsen of toepassen.


Bedankt voor jullie suggesties!
Mooie woorden, Trudy. Ik heb het met jouw goedvinden gecopieerd naar mijn mapje ‘mooie teksten’.
Grappig dat het later in de reacties opeens lijkt te gaan over verstand versus gevoel. Dat was nou echt niet in me opgekomen. Voor mij heeft, als we dan toch leuk aan het onderscheiden zijn, ‘hoger’ en ‘lager’ niets te maken met verstand of gevoel. Gevoel is voor mij een richtingwijzer en (negatieve) emotie verwart me. Positieve eigenlijk ook, maar dan op een manier die soms best leuk is. En als het gevoel rustig en in evenwicht voelt komt mijn verstand erbij om het te ondersteunen. Eigenlijk werkt voor mij mijn verstand heel ondersteunend. Ik geloof niet dat ik ooit keuzes maak op louter rationele gronden. Daarvoor zit mijn lichaam er ‘te dicht bovenop’. Als iets voor mij niet klopt is daar meteen het lichaam die zich onplezierig gaat voelen en signalen uitzendt. Dus ik word bij de les gehouden!
Gevoel is voor mij ook meer een onderdeel van mezelf, iets wat op een bepaalde manier een plekje in mij inneemt, terwijl emotie (zowel positief als negatief) mij overspoelt, mij meeneemt, ik word het als het ware. En dat is altijd verdacht…Dus dat is voor mij meer een onderscheid in eventueel een ‘hoger’ of een ‘lager’, maar wellicht is het een goed idee om deze terminologie maar helemaal eruit te gooien vanwege gevaar van splitsing, miscommunicatie of andere narigheid. Het belangrijkste is dat je het voor jezelf kunt onderscheiden. Wat uiteindelijk het meest interessante is, is om op die randgebieden tussen het bewuste en onbewuste uit te komen. Dat fascineert me enorm. Dromen zijn daar een geweldig hulpmiddel voor. Focustechnieken en subtiel lichaamswerk ook. En als er weer een stukje gehoord en begrepen wordt uit dat onbewuste wordt, logisch, het bewustzijn groter, expandeert als het ware en zijn we weer wat meer ‘heel’. Mooi vind ik dat.


Dank je Marieke.
:-)


Mooi, bram.

Mij is veel duidelijk geworden, dit jaar
Vooral de betekenis van logion 5.
Van de zomer al met het logeermeisje, dat ikpas echt zag toen ik haar echt 'aankeek'.

En met al die wijsheden die ik vergaar vergeet ik de belangrijkste niet; de overtuiging van vandaag is het gevangenis van morgen. Ik zal er over waken ze 's avonds naast mijn bril en kleren te leggen ;.)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: