Bramhartigheden

Gnostiek als dwaalleer, nog steeds

    door Bram, 05/01/2011 12:11. #40067. 37 reacties, laatste

Vanwege hoor en wederhoor, zullen we maar zeggen, toch ook eens naar de orthodoxie luisteren.

De verraderlijke zuigkracht van de gnostiek


Ach ja......moet even denken aan Seth Gaaikema, die terugblikte op 50 jaar kerk, politiek en maatschappij, welke hij bezong en besprak in zijn conferences.
Waarop hij constateerde dat er in wezen niets veranderd is.

Je bijdrage Bram, toont weliswaar een zaak die een veel langere tijd bestrijkt, maar ook deze visie was, is en zal blijven denk ik.

Soms liggen de messen een poosje in de lade om ze vervolgens weer te gaan slijpen.

Zelf heb ik zo'n donkerbruin vermoeden dat de behoefte aan het slijpen parallel loopt met het woord 'crisis' en de daarmee gepaarde angstgevoelens.






Ter aanvulling en als persoonlijke noot wil ik ook nog vermelden dat ik met mijn boeken allerlei liefdevolle koosnaampjes heb verworven onder orthodoxe christenen, zoals:

theelichtjes-mysticus
moedwillige leugenaar
spirituele fantast
werktuig van Satan
anti-christ
vijand van Jezus
gnostisch dwaallicht
(en wat ik verder al vergeten ben)



Carla, je zegt:
"Zelf heb ik zo'n donkerbruin vermoeden dat de behoefte aan het slijpen parallel loopt met het woord 'crisis' en de daarmee gepaarde angstgevoelens."
Dat vermoed ik ook.


En ook..
Ik keek gisteren naar een uitzending over Urk. Daar werd door het Urker mannenkoor een lied gezongen over een passage uit het Nieuwe Testament. Het betreft Jezus die in een bootje een meer oversteekt. In het bootje zijn ook wat discipelen. Jezus slaapt.
Er steekt een storm op. De discipelen worden bang en vrezen dat ze zullen vergaan. Jezus wordt wakker en stilt de storm.
In het lied dat de Urker mannen zongen wordt dat verhaal verteld. Ze zongen werkelijk prachtig.
Een van de mannen zei daarna: "Achter me in het koor staat iemand met kanker - die bevindt zich nu midden in de storm. Het moet nog stil worden in hem."
En ik dacht: wat mooi om dat verhaal zo aan te wenden om vol mededogen te beschrijven wat er in het gemoed van een medemens omgaat.
En ik vermoed dan dat ze door die tekst te zingen tot een heel ander verstaan van de tekst komen, een verstaan met het hart.
En ik vermoed ook dat het ooit zo bedoeld was.
Ik vond het echt mooi.



Het artikel komt op mij over als het promoten van de "veel besproken" boeken van Dieperink en Bakker door de Gnostiek in een kwaad daglicht te plaatsen.
Gezien de geplaatste reacties op dit artikel is dit een zinloze poging gebleken.


# 40069.....haha, kom ik er nog genadig mee weg.

Uitsluitend op mijn gedrag, welke bevraagd werd, mocht ik in ontvangst nemen een lichtzinnige te zijn én een Maria Magdalena......maar dan als ONbekeerde.:-)

Ach...morgen gaat de zon gewoon (!) weer op over goede en kwade mensen, over winnaars en verliezers, over zoekers en vinders, zekerweters en twijfelaars.

Kortom.....wat voor de een geloofsreddend is, kan voor de ander geloofsbedreigend zijn.

" Ontdek het zelf maar..." zei Dostojewsky.


#40067
Heel even heb ik mijn ogen laten 'raken' door het door jou geplaatste linkje.

De gedachten van "ik zet m'n bezem maar in de kast en gooi mijn puntmuts maar in de "haard" zijn even gepasseerd
( maar niet echt ).

Heb me daarna laten verleiden door:

www.youtube.com/watch?v=vtgPAQTJLQs

Een streling voor mijn ogen.

Dus ...... mijn bezem heb ik nog en mijn puntmuts is de brandstapel bespaard gebleven.

Theelichtjes? Ach!

:-)


# 40071.....prachtig zeg!

Enkele jaren terug speelde ik dit verhaal met een aantal mensen.
Waarna gesprekken over wat het met je deed in relatie tot het dagelijks leven.

Door de tekst heen zingen/spelen wordt er inderdaad iets geraakt van het hart.

Heel mooi.




@#40069
Wat veel koosnaampjes zeg!
Ik heb er maar één.
(misschien ga ik ook maar boeken schrijven...)




@ 400069
raakt het je Bram, dat mensen je zulke namen geven?


Nee hoor Lies, dat raakt me niet, althans niet als een kwetsing of zo.
Het raakt me wel op een andere manier. Ik neem als voorbeeld de Belgische bisschop Van Gheluwe, die keihard beweerde dat het kindermisbruik door rooms-katholieke priesters niet de kerk verweten kon worden, maar alleen de individuen. Wat heeft die man een harde blik in z'n ogen, en wat een koudheid spreekt er uit z'n woorden!
Wat erg, denk ik dan dat je als mens zo kunt worden en zover kunt afdwalen van de liefde die je zou horen te prediken. Dat kan mij dus wel raken.
Ik zie in degenen die mij die duivelse koosnaampjes geven ook het angstig vastklampen aan zekerheden waar ik aan knabbel, ook al is dat niet mijn intentie. Ik begrijp hun angst wel, denk ik.
Er heeft ooit iemand na een lezing witheet van woede met gebalde vuisten tegenover me gestaan, zich met moeite bedwingend om me niet in elkaar te slaan. Dan schiet ik in een soort nieuwsgierige verwondering over wat er gebeurt, met het gevoel alsof ik daar geen deel aan heb, als een toeschouwer die daar buiten staat.
Enige relativerende humor is ook wel prettig. Zo werd mij verteld dat iemand had beweerd dat mijn boeken niet door mijzelf waren geschreven maar dat ze waren ingeblazen door Satan. Waarop ik zei: "Nou ja, dat is dan toch de op een na hoogst bereikbare bron."
Maar lastig kan het soms wel zijn. Ik heb een tijdje bijdragen geleverd aan de Nederlandse Wikipedia, maar daar ben ik mee opgehouden. Wat dat betekende permanente strijd met fundamentalistische gelovigen. Dat was een arena waar ik me uit teruggetrokken heb. Dat was niet leuk meer.


Ik wil aan mijn vorige bericht nog wel toevoegen dat die heftige protesten maar zelden voorkomen.
Mijn algemene ervaring is veelmeer dat vooral christenen onder mijn toehoorders en lezers juist erg blij zijn met mijn andere kijk op hun geloof.
Uitroepen als "Wat heerlijk om bevrijd te zijn van die zondigheid" en "Zo is het weer leuk om christen te zijn" zijn algemener dan de verwijten.
Eerlijk gezegd heeft die bijval me meer verbaasd dan het protest. Ik had veel meer protest verwacht.


..." Ik had veel meer protest verwacht..."
zeg je Bram. Ik denk juist van niet.
Waarom? Omdat ik van mening ben dat wanneer mensen jouw boeken lezen en/of naar je lezingen gaan, zich op een of andere wijze zich aan het (her)oriënteren zijn. Zich min of meer open stellen voor andere geluiden. Zachtjes aan zelf durven zijn gaan denken.
Ik denk aan het verhaal van die vrouw die niet de straat op durfde en koos voor de zekerheid die zij had. ( man komt dronken thuis enz.)

Anders is het m.i. wanneer mensen horen van dat andere geluid, de reeds ontwikkelde 'zekerheden', incl, angstgevoelens liever vast blijven houden. ( wederom het genoemde verhaal....zie: Bramhartigheden ' de lege straat, 27-02-2009.)
Ik ken ze en durven letterlijk geen kennis te nemen van....kopen jouw boeken en van anderen dus niet.
Eens zei een jonge moeder met 4 kinderen me, huilend......" ik zou willen dat ik het lef had."

Wat mij trouwens wel ontroerde was die oude man op Urk ( heb de docu over het mannenkoor op uitzending gemist gezien ), die sprak over het hiernamaals en vervolgens gevraagd werd of hij er naar verlangde, volmondig zei: " Ja, heel erg."

Zelf ben ik nog een tijdje actief geweest op de site van de IKON.
Zonder dat ik daar sprak over Gnostiek, maar wel in vragende vorm wat neerlegde betreffende een andere wijze van kijken naar.....zelfs binnen bekende kaders, waren de reacties vaak erg naar.
Ben daar dan ook vertrokken.
Lees er nog wel omdat het mij blijft boeien.









En als we nou eens heel die religie overboord kieperen ?

Misschien zijn alle religies wel dwaalleren.

...en moeten we alleen uitgaan van mens en wereld.

Wanneer we ooit onze angsten (voor straf,pijn en met name dood) de baas worden.komt het misschien nog eens zover.

Want iedereen doet op zijn manier aan wishful thinking.En hoopt dat zijn zieltje behouden blijft voor de toorn gods en misschien wel promotie maakt in het hiernamaals.

Schriftgeleerden bestrijden elkaar te vuur en te zwaard.En allemaal hebben ze god aan hun zijde.



“De religieuze geest is totaal verschillend van de geest die in religie gelooft. Je kunt niet tegelijkertijd religieus en Hindoe, Moslim, Christen of Boeddhist zijn. Een religieuze geest zoekt niet, het kan niet experimenteren met waarheid. Waarheid is niet iets dat door je pijn of genot gedicteerd wordt, ook niet door je conditionering als Hindoe of welke religie je ook aanhangt. De religieuze geest is een geesteshoedanigheid in welke geen angst heerst en daarom ook geen geloof maar enkel dat wat is, wat werkelijk is. “
Krishnamurti


Goedemorgen Harry,

Om jou vraag te kunnen beantwoorden zal ik eerst moeten nagaan wat jij verstaat onder religie.
Religie lijkt mij een erg ruim begrip.
Als jij aan mij vraagt of ik mijn religieuze gevoelens en de daarbij behorende gedachten overboord wil gooien dan is mijn antwoord: nee.
Overigens wil ik me persoonlijk distantiëren van het door jou geschreven stukje tekst:

'Want iedereen doet op zijn manier aan wishful thinking.En hoopt dat zijn zieltje behouden blijft voor de toorn gods en misschien wel promotie maakt in het hiernamaals.'

Ik kan me hier niet in terugvinden. Voor mij is religie een 'staat van Zijn'.




Op een goede ochtend ontwaakt de wereld.De wereld ontwaakt uit een hypnotische slaap.Er is een pijnloos ontwaken uit een hypnotische slaap.De ban is verbroken..

Wat blijkt? Er is géén angst meer.De mensen zijn niet meer bang. Er is geen veiligstelling meer nodig want er is geen angst.Er is geen agressie.Er is geen aanval en er is geen verdediging .Er is geen woede geen frustratie en geen schuld. Er is geen vergelding.

Alle angst van alle mensen is weggevallen.Er is géén angst voor de dood.




.



Men steekt de vinger in de aarde om te ruiken in wat voor land men is, ik steek de vinger in het bestaan - het ruikt naar niets. Waar ben ik? Wat wil dat dan zeggen: de wereld? Wat betekent dat woord? Wie heeft mij met bedrog het geheel binnengelokt, en laat me nu daar staan? Wie ben ik? Hoe ben ik de wereld binnengekomen; waarom heeft men mij niet vooraf gevraagd, waarom heeft men mij niet eerst bekend gemaakt met zeden en gewoonten, maar mij in het gelid gezet als was ik door een mensenhandelaar gekocht? Hoe ben ik deelnemer geworden in de grote onderneming die men werkelijkheid noemt? Waarom moet ik deelnemer zijn? Is dat niet een zaak van een vrij besluit? En in het geval ik genoodzaakt ben het te zijn, wie is dan de verantwoorde­lijke chef...?

(Kierkegaard)



Dat is mooi gezegd Harry. En het komt ook overeen met de tekst van Krishnamurti die Nij eerder plaatste (40115).
En ik geloof ook in die mogelijkheid, maar dan niet van de wereld, maar alleen van indiviuden.

Toch wil ik een nuance aanbrengen. Daarin verschil ik wezenlijk van Krishnamurti.

De toestand van angstloosheid heb ik beschreven als een kenmerk van de innerlijke toeschouwer in mijn toelichting bij logion 54. En ook bij logion 111: "Dood, waar is uw prikkel? Het juiste antwoord op die vraag is een glimlach."
Dat stemt overeen met Krishnamurti.

Maar bij logion 54 nuanceer ik dat: "De innerlijke waarnemer kan nog wel angst, of welke andere emotie dan ook, bespeuren in je gemoed, maar is daar geen deelnemer in. Misschien anders dan je zou verwachten staat dat angstloze vertrouwen (van de innerlijke toeschouwer, BM) je zelfs toe elke emotionele aandoening ongecensureerd in jezelf te laten gebeuren en waar te nemen, dus ook angst, maar dus zonder daaraan zelf gehecht te zijn. De innerlijke waarnemer zelf is angstloos, vrij van elke gemoedsbeweging." Dat schept de vrijheid om wel of niet met die angst, of met welke aandoening dan ook, iets te doen.

Voor mij is dat wezenlijk, omdat ik voor mijzelf als mens niet alleen de angstloze toestand van verlichting behoef, zoals Krishnamuti die beschrijft, maar het volle leven erbij, inclusief welke aandoening dan ook.
Dat vind ik het mooie en ook het unieke van het Thomas-evangelie, dat het daarin steeds gaat om 'de twee één maken.'
Ik hoef niet te ontsnappen aan de wereld. Ik wil in de wereld vrij én betrokken zijn.


Prachtig citaat van Kierkegaard, Trudy. In het existentialisme (waarvan Kierkegaard de grondlegger is) heet dat het 'geworpen zijn in de wereld'.
Met die onvrijheid kun je twee dingen doen. Je kunt ervoor bedanken en jezelf laten uitdoven. Dan doe je niet meer mee. Dat is het antwoord van de asceet en de monnik in oost en west.
Maar je kunt ook, zoals Kierkegaard, kiezen voor de overgave en het engagement, om wat voor reden dan ook.
En ik ben er van overtuigd dat alleen in de overgave en het engagement, de liefde gevonden kan worden als de bodem van de werkelijkheid, zelfs ondanks alle ellende die er ook is in deze geworpenheid.


Religie heeft voor mij persoonlijk geen enkele betekenis met welke godsdienst dan ook.
Ik zie het meer als 'verbinden'.
Leren om te leven vanuit herkenning van eenheid.
De tekst van Kr. vind ik erg mooi.


#40115

Zelf voel ik me met geen enkele godsdienst verbonden.
Heb wel weet van een religieuze geest dat wil voor mij zeggen openstaan voor dat wat werkelijk is, wat dat ook is.
Het Thomasevangelie spreekt me aan door de vertaling, ik zou er anders niets van gesnapt hebben.
Soms als ik teksten lees licht m´n hart op zoals ook deze tekst van K deed.


#40120@Toch wil ik een nuance aanbrengen. Daarin verschil ik wezenlijk van Krishnamurti.
@Misschien anders dan je zou verwachten staat dat angstloze vertrouwen (van de innerlijke toeschouwer, BM) je zelfs toe elke emotionele aandoening ongecensureerd in jezelf te laten gebeuren en waar te nemen, dus ook angst, maar dus zonder daaraan zelf gehecht te zijn. De innerlijke waarnemer zelf is angstloos, vrij van elke gemoedsbeweging."
@Ik hoef niet te ontsnappen aan de wereld. Ik wil in de wereld vrij én betrokken zijn.

Ik heb je schrijven een paar keer aandachtig gelezen Bram.
Ik volg jou hierin en ik volg dat wat K zegt.
Ik kan het verschil niet ontdekken tussen jou en K.
M.i. zegt en bedoelt K hetzelfde als jij zegt en bedoelt hij het individu en niet de wereld, wel dat je zelf de wereld bent.
Herken jij Bram wat ik zie of misschien juist wel niet zie?




Grappig NIj, dat je dat verschil niet ziet, want voor mij is het groot en wezenlijk.

Ik heb immense bewondering voor K, dat allereerst. Dat is vooral omdat hij de verering en ophemeling wist te doorstaan van de theosofische Orde van de Ster, die hem wilden uitroepen tot een reïncarnatie van Christus. Hij zou de nieuwe Maytreya zijn. Hij heeft dat afgewezen.
Ondanks al zijn vrijheid is K toch een traditionele hindoe. En veel van zijn uitspraken zijn daarop terug te voeren.

In het hindoeïsme geldt: 'Gij zijt Dat'. Dat is een mooie uitspraak, vind ik.
Het gaat hier om het persoonlijk zelf, Atman, dat wezensgelijk is aan Brahman, het kosmisch zelf.
Maar dat persoonlijk zelf van het hindoeïsme kent geen enkele individualiteit. Voorzover we ons als individu onderscheiden van anderen is dat slecht Maya, illusie. En die individuele eigenheid is zelfs een belemmering voor het bereiken van Moksha, verlichting. Die opvatting is traditionele hindoeïstisch en loopt ook als een rode draad door alle teksten van K.
Sterker nog: dat wij als mens geneigd zijn ons als individu te onderscheiden door onze persoonlijke eigenheid van anderen, is volgens K zo ongeveer de bron van alle ellende op de wereld.
Ik heb er net voor alle zekerheid nog het boekje 'Geborgenheid in vrijheid' van K op nageslagen, en ja hoor, dat hele boekje is doorspekt van deze negatieve beoordeling van het individuele in de mens.
Dat staat voor mij haaks op mijn Zelfstappen voor spirituele groei, die gericht zijn op zelfactualisatie, dat wil zeggen: het bevrijden en de ontplooiing van het individuele, persoonlijke zelf. Lees de introductie bij dit forum er nog maar eens op na (het zevende beginsel van de Zelfstappen). Daar heeft K geen enkele belangstelling voor. Hij verwerpt het zelfs.

Waarin kan ik K dan wel volgen? Omdat hij een voor mij herkenbare toestand van het bewustzijn beschrijft. K noemt dat het 'zuivere waarnemen'. Ik noem het de bewustzijnspositie van de innerlijke getuige. De bewustzijnspositie van de innerlijke getuige komt wat mij betreft naadloos overeen met het zuivere waarnemen van het Atman van het hindoeïsme, het is onpersoonlijk, angstloos enz.
Voor K is dat het enige wat er toe doet.
Voor mij niet. Voor mij is er nog een ander waardevol aspect van het menszijn: wat ik bij de proloog van het Thomas-evangelie de persoonlijke natuur genoemd heb - het unieke, eenmalige kenmerk van elk mens apart.
In het hindoeïsme en het boeddhisme is daar geen enkele waardering voor - het wordt zelfs verworpen als dwaling, ook door K.
K wil permanent verblijven in dat zuivere waarnemen, die ene, onpersoonlijke bewustzijnstoestand van het Atman. Ik niet.






Bedankt Bram voor je duidelijke uiteenzetting hoe jij het ziet.
Ik weet niets van het hindoeisme of enig ander isme, wel weet ik dat toen ik voor het eerst een boek van hem las een herkenning voelde die ik nooit eerder gehad had en tot op de dag van vandaag licht mijn hart nog steeds op als ik een tekst van hem tegenkom die me raakt.


Dat kan ik me wel voorstellen Nij, omdat K ook volgens mij verwijst naar een op zich prachtige menselijke mogelijkheid.
En is al helemaal niets mis met het volgen van je hart, lijkt me.


'Waar leed is kan geen liefde zijn' zegt K in zijn laatste toespraak in Saanen. Want leed komt voort uit gehechtheid aan het vergankelijke. En die gehechtheid dien je los te laten om in staat te zijn tot liefde.
Verder legt hij uit dat liefde en schoonheid samen gaan, maar pas bij afwezigheid van leed. En hij besluit:
"Om tot dit grootse besef te komen is dus afwezigheid van het ik vereist."
De ontkenning van het leed, de ontkenning van het ik, daar haak ik bij af. Met alle respect.




Als ik terug uit naar mezelf kijk en daar waar ik meende onvoorwaardelijk lief te hebben, een liefhebben dat ook doordrenkt van lijden was dan was het om bij mezelf te blijven liefde maar geen zuivere liefde. Ik wilde nodig zijn, me belangrijk voelen(wanen), ik wilde gehoord en gezien worden en dat werd ik niet.
Hoe kon het ook, de ander kon zichzelf niet zien en horen, laat staan mij en vice versa.
Juist door de breuk en het lijden werd ik gedwongen mezelf te horen en te zien, op dat moment deed ik de eerste stap op dit forum en misschien begrijp ik hoe of wat K bedoelde. In ieder geval ben ik sindsdien mezelf meer en meer gaan horen en zien en dat is denk ik de zetel van liefde of zoiets.

Hoe jij Bram beschrijft waar je afhaakt begrijp ik zeker wel.


Wat jij beschrijft Nij, is een gebeurtenis in jouw leven. De waarde en betekenis daarvan is belangrijker dan elk oordeel over Krishnamurti.
Dat K jou geholpen heeft om iets in jezelf te herkennen blijft natuurlijk van onschatbare waarde - voor jou.
Als K voor jou belangrijk is geweest, dan lijkt het me ook geheel gepast hem een ereplaats te geven in jouw leven.
Voor mij geldt een andere ontdekking, mede door het lezen van de teksten van Krishnamurti. Het werd mij daardoor steeds duidelijker waar ik sta, en ook wil staan in het leven. Ik kan en wil niet meegaan met de opvatting, die Krishnamurti als een vanzelfsprekendheid ziet, dat het lijden een gevolg is van je eigen verkeerde instelling. En ook de opvatting van K dat je bevrijd zou moeten worden van datgene wat je als mens uniek maakt is niet de mijne. Zo kun je dus kennelijk door het lezen van iemands teksten tot geheel verschillende ontdekkingen komen over jezelf. Jij jouw ontdekking, ik de mijne.
En ik zie graag nog vele citaten van K tegemoet.


#40136@Ik kan en wil niet meegaan met de opvatting, die Krishnamurti als een vanzelfsprekendheid ziet, dat het lijden een gevolg is van je eigen verkeerde instelling.

Ik begrijp Bram dat je hier niet in mee wilt en kunt gaan.

Ik wil het geen verkeerde instelling noemen toch een menselijke instelling, alles is immers mensenwerk

@En ook de opvatting van K dat je bevrijd zou moeten worden van datgene wat je als mens uniek maakt is niet de mijne. Zo kun je dus kennelijk door het lezen van iemands teksten tot geheel verschillende ontdekkingen komen over jezelf. Jij jouw ontdekking, ik de mijne.
En ik zie graag nog vele citaten van K tegemoet.

Mooi!


Nij, ik begrijp hoe Bram het een ander ziet, maar ik zie ook hoe jij regelmatig naar het plaatsen van juist Krisnamurti op een bepaalde manier op je plaats gezet werd.
Nij, ik zie ook jouw roep om vrijheid en vrij zijn, jouw roep om gehoord te worden en jouw strijd of inzicht je van je wanen( zoals jij zelf schrijft) te ontdoen.


#40148@Nij, ik begrijp hoe Bram het een ander ziet, maar ik zie ook hoe jij regelmatig naar het plaatsen van juist Krisnamurti op een bepaalde manier op je plaats gezet werd.

Dat ik op mijn plaats gezet werd Linda herken ik niet, ook niet op een bepaalde manier.
Het is niet mijn perceptie.

@Nij, ik zie ook jouw roep om vrijheid en vrij zijn, jouw roep om gehoord te worden en jouw strijd of inzicht je van je wanen( zoals jij zelf schrijft) te ontdoen.

Ik ervaar geen strijd Linda.
Ik voel me vrij en ook gehoord.



#40150
Heel mooi Nij!
Je laat hier heel duidelijk zien wie je bent en hoe je staat in het Leven!
Dank je.
Ik kan hiermee slechts van harte
instemmen.
:)


#40148een p.sje
@je wanen( zoals jij zelf schrijft) te ontdoen.

Linda als ik het woord wanen weleens gebruik heeft het voor mij geen lading, het betekent voor mij zoiets als illusies, illusies die er zijn om te worden doorzien.


Lukas 12:35-37

Laat uw lendenen omgord zijn, en de kaarsen brandende. En zijt gij den mensen gelijk, die op hun heer wachten, wanneer hij wederkomen zal van de bruiloft, opdat, als hij komt en klopt, zij hem terstond mogen opendoen. Zalig zijn die dienstknechten, welke de heer, als hij komt, zal wakende vinden. Voorwaar, Ik zeg u, dat hij zich zal omgorden, en zal hen doen aanzitten, en bijkomende, zal hij hen dienen.



Nij bedankt voor je toelichting, wanen of illusies hebben voor mij ook geen waarde, Wel het besef dat iets voor mij waan of illusie is en hoe ik daar mee om zou kunnen gaan, maar op het moment dat ik het nog niet heb doorzien, is het gewoon de werkelijkheid die zich op dat moment aan mij voordoet.


Ok Linda dat begrijp ik.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: