Bramhartigheden

Loslaten en overgave

    door Bram, 26/01/2011 12:58. #40436. 12 reacties, laatste

Als mens wordt je geboren in een situatie. Dat heet in het existentialisme de geworpenheid van je bestaan. Je hebt er niet voor gekozen om te zijn wie je bent met de leeftijd die je hebt en alles wat daarbij hoort. Zelfs al zou je er in een voorgeboortelijk leven voor gekozen hebben (wat ik niet geloof) dan nog is het nu het onontkoombaar gegevene.

De enige vrijheid die tegenover de gegeven geworpenheid overblijft is de keus tussen overgave of vlucht. De vlucht heeft in vele spirituele tradities vorm gekregen, bijvoorbeeld als een gericht zijn op het leven na de dood, of op het uitdoven van het zelf en dan niet meer hoeven reïncarneren. De wereldlijke vorm van die vlucht is het bestaan als monnik of als kluizenaar. Feitelijk is dat een machteloos verzet tegen de werkelijkheid.
Ik beschouw de christelijke hemel en de staat van verlichting in het boeddhisme beide als een vergeefs na te jagen illusie.
Voor mij rest daarom alleen overgave.

Maar daar hoort nog een ander, persoonlijk aspect bij.
Stel dat je geboren bent als een roos. Maar je omgeving vertelt je dat je een tulp bent. Je gelooft je omgeving, dus denk je ook van jezelf dat je een tulp bent, en dat je je dus als een tulp dient te gedragen.
Ook dan jaag je een illusie na.
Nu weet je niet van jezelf hoe het is om een tulp te zijn. Dat moet je dus van je omgeving leren. Daar heb je een geloof voor nodig, met wetten en voorschriften. Je tulpenbestaan heeft dan de vorm van een geloof. Je gelooft dat je een tulp bent en je gelooft in de voorschriften en wetten hoe het is om te leven als tulp.
Die voorschriften en wetten zijn bedenksels. Het geloof is een geloof in bedenksels. Het is geen deel van de werkelijkheid.

Als monnik of als kluizenaar gedraag je je als een roos die meent een tulp te zijn en dat ook te willen. Je hele bestaan is zo gericht op afgescheidenheid van de werkelijkheid. Het zogenaamde onthechten is een middel tot bewerking van die afgescheidenheid, als een middel tot vlucht uit de werkelijkheid.

Behalve spirituele tradities die gericht zijn op afgescheidenheid zijn er ook tradities die als intentie hebben om het verband met de werkelijkheid te herstellen. De gnostiek is zo'n traditie.

Als je een roos bent en heel erg je best wilt doen om een tulp te zijn, weet je niet van binnen hoe dat is. Dat moet je van horen zeggen hebben. En daar moet je dan gehoorzaam aan zijn.
Maar als je die gehoorzaamheid loslaat, en ook elk idee over hoe het is om een tulp te zijn, en daarover een staat van niet-weten over jezelf bereikt, dus elk beeld en elke gedachte over jezelf loslaat, dient zich in die leegte van het niet-weten als vanzelf aan het weten van het roos-zijn. Een roos weet van zichzelf hoe het is om een roos te zijn. Daar heeft een roos geen geloof, geen voorschriften of wetten voor nodig. Sterker nog: de roos zal eerst alle geloof en alle gehoorzaamheid aan voorschrjften en wetten moeten loslaten om zich over te kunnen geven aan het vanzelfsprekende bestaan van zichzelf als roos.
Daarmee keert de roos terug naar de werkelijkheid van zijn eigen ware zelf. Dat maakt nog een volgende stap mogelijk. Alleen met zijn ware zelf als roos is er overgave mogelijk aan de omvattende werkelijkheid van het aardse bestaan, om in de werkelijkheid daarvan zijn bestemming als roos te leven. Dat is als een 'ja' in vrijheid tegen een diep gevoeld innerlijk verlangen. Want het diepste verlangen van een roos is niet alleen om een roos te zijn, maar ook om als roos waarachtig deel te zijn van het leven.



Trudy, ik neem hier graag het door jou elders geplaatste gedicht over. Het inspireerde mij om de tekst hierboven te schrijven.

Er is metafysica genoeg in denken aan niets.

Wat ik denk van de wereld?
Weet ik veel wat ik van de wereld denk!
Als ik ziek werd zou ik daaraan denken.

Welk idee heb ik over de dingen?
Welke mening heb ik omtrent de oorzaak en gevolgen?
Wat heb ik tot nu bespiegeld over God, de ziel,
Over de schepping van de Wereld?
Ik weet niet. Voor mij is daaraan denken de ogen sluiten
En niet denken. Het is de gordijnen dichtdoen
Van mijn raam (dat geen gordijnen heeft).

Het mysterie der dingen? Weet ik veel wat mysterie is!
Het enige mysterie is dat er zijn die denken over het mysterie. Wie in de zon staat en de ogen sluit,
Begint met niet te weten wat de zon is
En heel veel dingen te denken vol van warmte.
Maar dan opent hij de ogen en hij ziet de zon,
En kan al nergens meer aan denken,
Want het zonlicht is meer waard dan de gedachten
Van alle filosofen en van alle dichters.
Het zonlicht weet niet wat het doet
En daarom faalt het niet en is het gemeengoed en goed.

Metafysica? Welke metafysica hebben die bomen?
Die van groen zijn en gekruind en takken hebben
En van vruchten geven op hun tijd, hetgeen ons niet doet denken,
Ons, die niet bij machte zijn ze echt te zien.
Maar welke metafysica is beter dan de hunne,
Die is: niet weten waartoe ze leven
Noch weten dat ze het niet weten?

'Innerlijke constitutie der dingen'...
'Innerlijke zin van het Heelal'...
Dat alles is onecht, dat alles wil niets zeggen.
Het is ongelooflijk dat men denken kan aan dat soort dingen, Het is als denken aan redenen en doeleinden
Wanneer het eerste ochtendlicht straalt, en langs de rand der bomen
Een zacht en glanzend goud de duisternis verdrijft.

Denken aan de innerlijke zin der dingen
Is overtollig, zoals denken aan gezondheid
Of als een glas water dragen naar het water van de bronnen.

De enige innerlijke zin der dingen
Is dat ze geen enkele innerlijke zin hebben.

Ik geloof niet in God omdat ik hem nooit heb gezien.
Als hij zou willen dat ik in hem geloofde,
Zou hij ongetwijfeld met mij komen praten
En mijn kamer binnenstappen
En mij zeggen: Hier ben ik!

Maar als God de bloemen en de bomen is
En de bergen en zon en het maanlicht,
Dan geloof ik in hem,
Dan geloof ik in hem op ieder uur,
En mijn hele leven is één gebed en één mis,
En één communie met de ogen en door de oren.

Maar als God de bomen en de bloemen is,
En de bergen en het maanlicht en de zon,
Waarom dan noem ik hem God?
Ik noem hem bloemen en bomen en bergen en zon en maanlicht; Want als hij, opdat ik hem zou zien,
Zich zon gemaakt heeft en maanlicht en bloemen en bomen en bergen,
Als hij mij verschijnt zijnde bomen en bergen
En maanlicht en zon en bloemen,
Dan is het omdat hij wil dat ik hem ken
Als bomen en bergen en bloemen en maanlicht en zon.

En daarom gehoorzaam ik hem,
Ik gehoorzaam hem door te leven, spontaan,
Als wie de ogen openslaat en ziet,
En ik noem hem maanlicht en zon en bloemen en bomen en bergen,
En ik heb hem lief zonder aan hem te denken,
En ik denk mij hem door te zien en te horen,
En ik ga met hem op ieder uur.

Fernando Pessoa


En dan ook nog een passende tekst van Gea:

"Zo heeft de roos geen weet van haar geur, toch verspreidt zij haar geur volop."


Wat een prachtige tekst van Fernando Pessoa.
Ik lees 'm hier voor 't eerst
Thanks Trudy en Bram:)


@En dan ook nog een passende tekst van Gea
...volgens mij heb ik die van jou zelf geleend, Bram.


Kennen jullie hem/haar nog?

Roos van Liefde

De witte roos is het symbool voor de onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige Liefde.
Hij symboliseert het Eeuwige Leven, dat zich in ieder moment onophoudelijk schenkt aan alle levende wezens.
Hij maakt ( als zinnebeeld) het Tao zichtbaar, dat in wezen onnoembaar en onzichtbaar is voor het uiterlijk oor en oog.
De roos maalt er niet om of men hem 'mag' of niet. Hij schenkt zonder voorbehoud zijn geur en schoonheid aan een ieder, ongeacht of men het ziet of niet.
Niemand kan hem 'claimen' want hij is universeel.

Ruim 3 jaar geleden (2007), heb ik hem aan ieder van dit forum verstuurd, -van wie ik het e-mail adres had -, want de bijbehorende foto kon ik hier op het forum niet plaatsen.


Ja Leo ik ken hem nog.
Mooie uitleg geef je erbij.
Thnx


Mooi deze Bramhartigheid!

@De enige vrijheid die tegenover de gegeven geworpenheid overblijft is de keus tussen overgave of vlucht.

Ook ik kies voor loslaten en overgave.


Loslaten en overgave ...... mooi!
Zelf sluit ik vluchten niet uit.


Mijn ervaring is dat loslaten een soort proces is, welke me gewoon overkomt.
Iets in me werkt er aan en plots is 't 'vasthouden'aan...verdwenen.
Overgave gaat daar als vanzelf in mee.


Niets

"Ik ben niets,

ik zal nooit iets zijn.

Ik kan ook niets willen zijn.

Afgezien daarvan, draag ik in mij alle dromen van de wereld."

Alvaro de Campos


Heerlijk om in 'te vluchten'. :-)


Ik zit zojuist, geboeid door de woorden van Pessoa, zijn geschiedenis in vogelvlucht, te lezen. En kwam daar zijn
'vlucht' tegen in o.a. heteroniemen. ( een naam voor een andere ik ) Een van die namen is Alvaro de Campos.

Boeiende man die Pessoa evenals Vincent van Gogh. ( lijntje van Nij 'pakkende teksten')

Beiden bieden woorden die mij aan het denken zetten. Vooral wanneer ik die woorden plaats in de context van hun leven.

Dank aan Nij en Trudy, die ze hier tot leven brachten en allen die er vanuit eigen perceptie veel waardevolle gedachten over formuleerden.

Erg mooie lijntjes ter overweging.




#40455@Mijn ervaring is dat loslaten een soort proces is, welke me gewoon overkomt.
Iets in me werkt er aan en plots is 't 'vasthouden'aan...verdwenen.
Overgave gaat daar als vanzelf in mee.

Prachtig Gea hoe je dit verwoord.





Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: