Bramhartigheden

Emotionele openheid

    door Bram, 27/04/2011 12:50. #41052. 7 reacties, laatste

Emotionele openheid ontstaat door het vermogen tot oordeelloos waarnemen van je emoties, hoe die ook zijn. Dat is behoorlijk lastig, want het oordelen over emoties zit bij de meeste mensen diep ingebakken in hun gewoontepatronen, en verbonden met allerlei taboes en zogenaamd wenselijk en onwenselijk gedrag.
Emotionele openheid gaat niet over het hebben van de 'juiste' emoties en gevoelens, en ook niet over het vermijden van 'verkeerde'. Integendeel, want er zijn geen goede of verkeerde emoties en gevoelens. Emoties en gevoelens zijn gewoon wat ze zijn. Ze dienen zich meestal ongevraagd aan, net zoals het weer.
Hoe moet je daar dan mee omgaan?
Als je bereid bent en in staat de toestand van je gemoed oordeelloos te bezien, vanuit de positie van de innerlijke getuige, ontsluit zich een innerlijke ruimte, die ervaren kan worden als innerlijke vrijheid. Dan ben je in een andere dimensie van het bestaan aangekomen.
Vanuit die innerlijke vrijheid kun je kiezen of je een emotie of een gevoel wel of niet in de wereld tot uiting brengt, dus deel van je gedrag maakt. Daar gaat het om. Dat is wat te leren valt.
Je kunt bijvoorbeeld verliefd zijn. Dat is niet in zichzelf goed of kwaad.
Je kunt bijvoorbeeld jaloers zijn. Dat is niet in zichzelf goed of kwaad.
Je kunt bijvoorbeeld boos zijn. Dat is niet in zichzelf goed of kwaad.
Het gaat erom dat je die toestand van je gemoed eerst in alle openheid durft waar te nemen en te erkennen, welke die ook zij. Alleen als je zo oordeelloos naar de toestand van je gemoed kunt kijken, ontstaat de vrijheid om te besluiten of je daar wel of niet iets mee doet.
Emotionele openheid betekent dus enerzijds dat je de gesteldheid van je gemoed oordeelloos kunt waarnemen, en anderzijds dat je in vrijheid kunt besluiten of je daar wel of niet naar handelt.
Emotionele openheid is niet het ongeremd uiten van alle emoties, zoals nog wel eens gedacht wordt. De kans is zelfs dat je daardoor een slaaf wordt van elke luim die zich toevalligerwijs aandient.
Geen enkele emotie geeft je ergens recht op. Je kunt dus niet zeggen: ik voel dat zus of zo, dus heb ik hier of daar recht op. Dat heet gewoon dwingelandij.
Spirituele groei houdt wat emoties betreft in dat je leert er vanuit je innerlijke plaats van rust er in vrijheid naar te kijken. Vanuit die vrijheid kun je besluiten wat je er mee doet. Alle emoties mogen er zijn, mogen ongecensureerd ervaren worden, maar jij besluit welk gedrag je er aan verbindt. Dat is de vrijheid die het resultaat kan zijn van emotionele openheid. Door alle emoties, welke die ook zijn, respectvol te bejegenen, worden ze raadgevers, en geen dwingelanden.


Goed om dit weer eens wat naar voren te halen, Bram.

Het is voor mij een wezenlijke grondhouding.

Vanuit die innerlijke ruimte en vrijheid, onstaat als vanzelf eenzelfde ruimte in het handelen naar de ander.


:-)

"Geen enkele emotie geeft je ergens recht op. Je kunt dus niet zeggen: ik voel dat zus of zo, dus heb ik hier of daar recht op. Dat heet gewoon dwingelandij."

heel herkenbaar ....

en het belang van die innerlijke plaats van rust. Als ik mezelf de discipline bijbreng deze plek altijd weer op te zoeken dan valt alles op zijn plaats.
Wanneer niet, dan word ik dus die slaaf van mijn emoties en compenseer met allerlei afleidings-trucks tot ik er buikpijn van krijg.
En dan dwingt mijn lichaam mij om naar die plaats van rust te gaan..






Je hebt dit onderwerp al meerdere malen voor het voetlicht gebracht Bram dus ga ik er vanuit dat dit een belangrijke stap in de spirituele ontwikkeling is.
Ook heb ik al meerdere malen wat gevoelens van mijzelf op dit forum naar voren gebracht waarop je altijd duidelijk hebt geantwoord.
Toch blijft er voor mij hier iets hangen. Ik kom er niet helemaal uit.

Door een gebeurtenis voel ik bv bij mijzelf boosheid opkomen, of verdriet.
Ik ben naar mijn mening redelijk instaat daar nu oordeelloos naar te kijken.
Ik ben boos, verdrietig, OK het zij zo.
Maar dan in de ontstane vrijheid kan ik besluiten iets met deze emotie te doen.
Wat bedoel je hiermee Bram.
Mag ik de boosheid uiten, mag ik gaan huilen.
Of is het besluit wat ik ermee doe zo wie zo goed omdat je besluit met "Door alle emoties, welke die ook zijn, respectvol te bejegenen, worden ze raadgevers, en geen dwingelanden."
Gaat het om de raadgevers Bram?
Ik ben benieuwd.




Dank je wel Wim voor je vraag. Ja, ik heb dit onderwerp meermalen op het forum en in mijn Bramhartigheden besproken. Tegelijk merk ik steeds weer dat het kennelijk niet voor iedereen vanzelfsprekend of duidelijk is. Daarom vind ik het fijn dat je een zo heldere vraag stelt.

Waar gaat het me vooral om? Heel wezenlijk is dat geen enkele emotie van zichzelf goed of kwaad is. Dat botst voor veel mensen met hun opvattingen over spirituele groei.
Want als je spiritueel bent dan is er - of dan behoort er - toch alleen liefde te zijn? Dan hoor je niet meer boos te zijn of verdrietig, of jaloers, of depressief of wat dan ook.
Dat is een misvatting. Het is een misvatting omdat het een oordeel is over je eigen werkelijkheid. Je plaatst jezelf daarmee in een emotioneel keurslijf en ontkent je werkelijkheid.
En wat is daar dan mis mee? Het is mis in spirituele zin omdat het je afsluit van de Bron. Alleen als je de werkelijkheid van jezelf ten volle durft te laten zijn - ook de werkelijkheid van je gemoed - kun je ervaren deel te zijn van de alomvattende werkelijkheid, van de Bron. Dat ervaren deelgenootschap is voor mij doel en opzet van de zelfstappen voor spirituele groei.

En nu naar je vragen.
"Mag ik de boosheid uiten, mag ik gaan huilen," vraag je.
Het opmerkelijke van emotionele openheid is dat je je emoties niet hoeft te uiten. Als het er allemaal mag zijn hoef je niet te gaan schelden of huilen. Het zogenaamde verplicht uiten van emoties wat je nogal vaak tegenkomt hoort niet bij emotionele openheid. Het respectvol waarnemen is heel gezond en daar hoef je verder niets mee. Maar er is ook niets mis met het uiten van je emoties. Het mag, maar hoeft niet.

Maar daar komt nog wel je vraag bij te pas.
Stel dat je boos bent. Als je vanwege een spiritueel ideaalmodel van jezelf niet boos mag zijn, en je dus je boosheid niet erkent en onderdrukt, zal die boosheid gaan woekeren. Die maakt je dan giftig.
Maar als de boosheid er mag zijn en je jezelf er niet om veroordeelt, ben je vrij om ermee te doen wat je wilt. Misschien besluit je wel om er niets mee te doen, om wat voor reden dan ook. Dus je neemt vanuit de waarnemer afstand van je boosheid, je ziet je boosheid, die mag er zijn, maar je besluit er niets mee te doen. Dan zal die boosheid wegebben en je zult er geen onderhuidse nare gevolgen van ervaren.
Maar je kunt ook besluiten er wel wat mee te doen. Als de boosheid er mag zijn, en je jezelf er niet om veroordeelt, dan kun je er zelfs liefdevol uiting aan geven. Maar je kunt jezelf ook toestaan om creatief als een viswijf tekeer te gaan. Tegelijk zul je dan ontdekken dat er een soort censor in je is die er over waakt dat je niets kapot maakt, ook niet als viswijf. De emotionele openheid laat je namelijk ook ervaren dat er een heel helder grensgevoel in je is hoever je kunt gaan in het uiten van je emoties. Dat grensgevoel is er niet als je boosheid er niet mag zijn.


Bedankt voor de duidelijke, heldere uitleg.
:-)


Dank voor deze extra uitleg Bram.
Ik heb er nog eens een nachtje over geslapen en daarna naar Zelfwerk gegaan en de emotionele openheid nog eens extra bestudeerd.
Het volgende neem ik in mijn rugzakje daaruit mee:
"Maar als je jezelf toestaat al je emoties zonder jezelf te veroordelen waar te nemen, kun je in wijsheid een manier zoeken om daar mee om te gaan. Dan erken je de emoties als een serieuze raadgever, en daar zul je geen prolemen van ondervinden."
Het geeft me een goed gevoel Bram.

Goed om te zien dat je inmiddels ook de emotionele censuur en emotionele dwang onder onze aandacht brengt, het zijn voor mij stevige stapstenen voor de spirituele groei.


Uit Trouw van 13 mei 2011:

ďAls je je emoties onvoorwaardelijk ervaart, zonder oordeel, leiden ze je uiteindelijk terug tot je binnenste Essentie. Net als vroeger in de baarmoeder ervaar je dan geen tekorten meer. Je bent minder afhankelijk van de buitenwereld en haalt de liefde en erkenning uit jezelf."
Dat werkt niet alleen zo bij overwerkte westerlingen. Ook mensen in oorlogssituaties of maatschappelijke crises kunnen volgens Saakes deze diepere laag ervaren. "Kijk maar naar de situatie in Alphen aan den Rijn. Een winkelier zei dat hij de dagen na het schietincident nog nooit zoveel liefde om zich heen had gevoeld van anderen. De tijd lijkt stil te staan en iedereen ontdekt weer even waar het in het leven werkelijk om gaat. Ze leven in het hier en nu. Dat is wat ik bedoel met de diepere laag van 'Zijn' en 'Essentie'. Zoals wanneer je ligt te soezen in de zon. Na deze stille fase slaan waarschijnlijk de emoties en gevoelens van onveiligheid toe. Maar die gevoelens zijn niet verkeerd. Je moet ze aandacht geven om weer terug te komen tot het binnenste 'Zijn'."
In Saakes' boek staan speciale oefeningen om deze status te bereiken. Een voorbeeld: gewoon gaan zitten en opmerken wat je allemaal voelt. Je hebt het koud, voelt je boos en zit ergens mee in je hoofd. "Als je je daar allemaal bewust van wordt, kun je er van een afstandje naar kijken, zonder oordeel. Zo kun je jezelf opvangen en troosten."

Sylvia Saakes, De logica van een crisis, Zwerk, Houten,
ISBN 978 90 77478 36.3
19,50 euro

Je kunt het boek hier bestellen.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: