Bramhartigheden

Herstel lichaamsbewustzijn

    door Bram, 14/06/2011 12:55. #41195. 24 reacties, laatste

De oorspronkelijke opzet van de leer van Boeddha is om verlost te worden van de eeuwige wederkeer door zich almaar herhalende reïncarnaties. De oplossing is ook letterlijk als een oplossing te verstaan: het uitdoven van elke notie van een werkelijk bestaand ‘ik’. Als je ‘ik’ oplost blijft er niets over om te reïncarneren. Eitje.

Maar dan dient zich een vraag aan. Wie of wat is degeen of datgeen wat de illusie doorziet?

Het Tibetaanse boeddhisme kent vier scholen. Eén daarvan is de Gelug, de school waartoe ook de Dalai Lama behoort. Deze orde heeft een duidelijke opvatting over wie of wat de illusie doorziet: de waarnemer is als een spiegel die zelf geen eigenschappen heeft, maar alleen maar reflecteert, weerspiegelt.
Voor westerse oren wellicht enigszins verwarrend, wordt die eigenschaploze waarnemer door de leden van de Gelug-orde betiteld als ‘de ware natuur’ van de mens. De Tibetaanse lama Sogyal Rinpoche noemt dat dan ook ‘our true nature’. Wij westerlingen, althans ikzelf in eerste instantie, zullen geneigd zijn daar iets eigens, iets persoonlijks onder te verstaan, maar dat is nu juist niet het geval. ‘Our true nature’ volgens de Gelug-opvatting heeft geen eigenschappen, is leeg van alle eigenschappen, heeft niets te maken met zoiets als westerse ideeën over ‘het ware zelf’. Het heeft mij enige tijd gekost voor ik, min of meer als een schok, doorhad dat ‘our true nature’ van de Gelug orde, iets heel anders is dan je persoonlijke, ware zelf en dat het daar zelfs streng dogmatisch afstand van neemt.
Vanuit de oorspronkelijke doelstelling van het boeddhisme, het doorbreken van de eindeloze keten van reïncarnaties, kan dat ook niet anders. Stel je voor dat er na het uitdoven van het ‘ik’ toch nog iets overblijft. Nee, nee, uitdoven is uitdoven, zonder restant, anders klopt de leer niet meer.
Vandaar dan ook dat je als een eerste oefening in meditatie door leden van de Gelug-orde geleerd wordt jezelf voor te stellen alsof je al dood was. Je moet als inleidende oefening voor het uitdoven nu al jezelf in dit leven voorstellen als niet meer bestaand, als een wegrottend lijk dat oplost in het niets. Het lijkt bizar veel op de visie van Plato die zijn leerlingen ook opriep zichzelf in dit leven al voor te stellen als reeds gestorven.

Maar dan komt in Tibet in de zevende eeuw een nieuwe zienswijze tevoorschijn, die van de Nyingma-orde. Dat gebeurt onder invloed van het Chinese boeddhisme. Het oorspronkelijke boeddhisme was eerst naar China geëxporteerd en daar welwillend ontvangen door de Daoïsten. Die hadden een nieuw element toegevoegd aan het Chinese boeddhisme, namelijk dat na het uitdoven het ‘ik’ dat niets anders is dan een sociale conventie, iets anders tevoorschijn komt, namelijk het Dao, de oernatuur van de werkelijkheid.
In navolging daarvan is ook in het nyingma-boeddhisme is de waarnemer niet leeg. De waarnemer, als vreemdeling jegens de sociale conventies, heeft deel aan iets op zichzelf bestaands, aanvankelijk nog verscholen achter de illusie, achter het sociale ‘ik. Dat aanvankelijk nog verborgene is het werkelijk zijnde. En dat op zichzelf bestaande zijnde heeft eigenschappen, het is een ‘iets’ maar wat het is kan niet met woorden worden vastgelegd. Het is, zo zegt lama Mipham, een onuitsprekelijke ervaring. Dat verborgene kan niet rationeel gekend worden, het kan alleen gekend worden in de ervaring, voorbij en los van alle voorstellingen.
Omdat na de verlossing van de illusie er in de nyingma-traditie nog iets overblijft, staat dat haaks op de oorspronkelijke doelstelling van het boeddhisme, het stopzetten van de keten van wedergeboortes. Het breekt met die opvatting. Het is geen wonder dat de nyingma-aanhangers werden vervolgd door de aanhangers van de nietsheid, want het verschil is radicaal en ondergraaft de oorspronkelijke dogma’s.

Opmerkelijk genoeg ontstaat binnen de Nyingma-orde een totaal andere houding tegenover het lichaam. Je lichaam is je anker in de oernatuur van de werkelijkheid. Tartang Tulku, een nu levende lama uit de Nyingma traditie, geeft aan het herstel van het lichaamsbewustzijn een belangrijke plaats in de meditatie. Hij geeft veel heel eenvoudige oefeningen die je dicht bij de ervaring van de oernatuur van de werkelijkheid brengen, bijvoorbeeld deze:
Sluit je ogen, ontspan, zoals traditioneel in elke meditatie. Begin dan heel zachtjes en teder je vingers te strelen. Als je daar in rust bij verblijft, zal de ervaring van welbehagen die dat oproept een weerspiegeling zijn van de oernatuur van de werkelijkheid.
Dat is iets heel anders dan de lichaamsvijandigheid van de Gelug-orde, en die van het christendom.


Lekker 'eitje' .... het korreltje zout laat ik achterwege.


@‘Dit lichaam wordt een lijk’,
"Je moet als inleidende oefening voor het uitdoven nu al jezelf in dit leven voorstellen als niet meer bestaand, als een wegrottend lijk dat oplost in het niets.
Daar kan ik niet anders dan enige spijt bij ervaren aldats zo’n mooi en bijzonder mens, na eerste geleerd te hebben dat ze onbekwaam is tot enig goed en geneigd tot alle kwaad, nu zich tot doel stelt te verdwijnen in het niets en opnieuw niet eens mag beseffen hoe bijzonder ze is. En het lijkt bizar veel op de visie van Plato die zijn leerlingen ook opriep zichzelf in dit leven al voor te stellen als reeds gestorven."

It's a way of looking in freedom.

Het is mij niet vreemd te denken en me voor te stellen dat mijn lichaam een lijk wordt. Moeiteloos denk/ besef ik dit en tegelijk is er het genieten van het leven, misschien wel juist door het besef van het sterfelijke, het niets..waar ik soms naar mag kijken..


Het is mij niet vreemd te denken en me voor te stellen dat mijn lichaam een lijk wordt. Moeiteloos denk/ besef ik dit en tegelijk is er het genieten van het leven, misschien wel juist door het besef van het sterfelijke, het niets..waar ik soms naar mag kijken..


het is zo makkelijk, je vingers strelen...
heb het net geprobeert en yep is een heerlijk gevoel.

ook een eitje, dus. ;-)

heb net het boek van Yalom gelesen, de schopenhauerkuur. Daar moest ik aan denken. Wat een vreselijk ongelukkige man leek mij die schopenhauer, en dat gepraat over eeuwig lijden, zonder ontsnappen.

Elke morgen loop ik met Joyce van hier naar het bos, langs de weilanden terug. Met uitzicht op 'les dents de midi'. Ik heb er echt niet altijd zin in, vloek af en toe wel als ik weer vroeger op moet want de hond moet nog eruit, maar voor we aan het einde van de straat zijn ben ik al blij van binnen. En elke keer denk; dit is genoeg. dit is alles. het groen, de vogels, het koren, de hond, de wind, de lucht, de kersenbomen, de bramenstruik, de sneeuw op de bergtoppen, het is gewoon goed zo. Net alsof je je vingers zachtjes streelt.

Maar als ik thuis kom, vergeet het ik maar al te vaak weer, en maak me druk om van alles en nog niets.

is dat lijden? ik noem het gemakshalve maar leven..


Bedoel je dit Nij?

5. En dan, monniken, beschouwt hij zijn lichaam van zijn voetzolen tot zijn kruin, dit lichaam dat gevangen is binnen zijn huid en vol onreine stoffen is, denkende: 'Dit lichaam van mij is voorzien van hoofd- en lichaamshaar, van nagels, tanden, huid, vlees, spieren, botten, beenmerg, nieren, hart, lever, vliezen, milt, longen, ingewand en darmen, de buik, ontlasting, gal, slijm, pus en bloed, zweet, vet, tranen, speeksel, neusvocht, gewrichtsvloeistof, urine'. Zo beschouwt de monnik zijn lichaam van zijn kruin tot zijn tenen, dit lichaam dat met huid is bekleed en vol onreine stoffen is, en het staat hem voor ogen wat het allemaal bevat.
Zo, monniken, slaat hij dit lichaam voortdurend gade.
6. Zoals, monniken, een bekwame slachter of slachtersleerling een koe welke hij gedood heeft in gelijke porties zou verdelen en zich met zijn koopwaar installeren op het kruispunt van vier wegen, zo, monniken, neemt de monnik waar hoe het met zijn lichaamis gesteld. Zo, monniken, slaat hij dit lichaam voortdurend gade.
7. En dan, monniken, concentreert de monnik zich op zijn lichaam alsof hij naar een lijk kijkt, dat op een knekelveld is achtergelaten, het lijk van iemand die één, twee of drie dagen dood is, gezwollen, paars, al vol bederf, en hij beseft: 'Met dit lichaam van mij is het precies zo gesteld, zo gaat het worden, hier is het niet tegen gevrijwaard'.
Zo, monniken, slaat hij dit lichaam voortdurend gade.
8. En weer, monniken, concentreert hij zich op zijn lichaam alsof hij kijkt naar een lijk dat op een knekelveld is achtergelaten, een lijk dat wordt aangevreten door kraaien en raven, door gieren of honden of jakhalzen of nog andere dieren, en hij beseft: 'Met dit lichaam van mij is het precies zo gesteld, zo gaat het worden, hier is het niet tegen gevrijwaard'.
Zo, monniken, slaat hij dit lichaam voortdurend gade.
9. En weer, monniken, concentreert hij zich op zijn lichaam alsof hij kijkt naar een lijk dat op een knekelveld is achtergelaten, een lijk dat al een skelet is, nog bijeengehouden door pezen en nog met vlees en bloed eraan enzovoort; vervolgens naar een skelet waarvan het vlees verdwenen is, maar dat nog wel met bloed is bevlekt en nog door pezen bijeen wordt gehouden enzovoort; vervolgens
naar één waarvan bloed en vlees verdwenen zijn en dat alleen nog door pezen een geheel vormt enzovoort; en tenslotte naar één dat door niets meer bijeen wordt gehouden zodat alleen de beenderen over zijn, die her en der verspreid liggen, hier de beentjes van een hand, daar van een voet, elders het bot van een been of een dijbeen of het bekken en weer ergens anders de ruggengraat of de schedel, en nogmaals beseft hij: 'Met dit lichaam van mij is het precies zo gesteld, zo gaat het worden, hier is het niet tegen gevrijwaard'.
Zo, monniken, slaat hij dit lichaam voortdurend gade.
10. En weer, monniken, concentreert hij zich op zijn lichaam alsof hij kijkt naar een lijk dat op een knekelveld is achtergelaten, naar de witte beenderen, die een beetje de kleur hebben van schelpen enzovoort; of naar beenderen die op een hoop liggen en al zijn uitgedroogd enzovoort; of die al zijn gaan rotten en gereduceerd zijn tot poeder, en wederom beseft hij: 'Met dit lichaam van mij is het precies zo gesteld, zo gaat het worden, hier is het niet tegen gevrijwaard'.

(Uit: Maha-Satipatthana Suttana,
Digha Nikaya XXII)

Geef mij dan toch maar het strelen van de vingers.


Lies, je geeft een prachtig, uit het leven gegrepen voorbeeld van hoe je bij wijze van spreken de wereld kunt verlaten en dan helemaal gelukkig zijn, en hoe zwaar het daarna kan vallen om weer tot de wereld terug te keren.
Ik vermoed dat dit soort basale gelukservaringen zoals je die beschrijft, het verlangen kan oproepen om permanent de wereld te verlaten, om op enigerlei wijze permanent in die gelukzalige staat te kunnen verkeren.
Dat menselijke, al te menselijke verlangen ligt volgens mij aan de basis van allerlei spirituele overtuigingen, bijvoorbeeld die van het verschil tussen het aardse tranendal en de hemel, en dat je de wereld zou kunnen verlaten door in een klooster te treden, dat je je lichaam als een gevangenis gaat zien dat je kluistert aan het tranendal, en dat je, om permanent gelukkig te kunnen zijn, zou kunnen doen alsof je al uit le lichaam ontsnapt bent (met behulp bijvoorbeeld van de boeddhistische meditatie hierboven geciteerd).


Nee Bram zo bedoel ik het zeker niet.
Ik ben geen monnik :-) en hou me niet met boedhisme bezig.
Ik bedoel het zoals ik het zeg, ik besef dat ik een lijk word.
In de momenten van dat besef valt elk houvast weg, wat ik dan gewaarword past niet in een woord of woorden.
Nou ja misschien toch een woord: niets
of misschien wel alles.


Kom toch even een korreltje zout strooien.

Als ik besef dat ik een lijk wordt ontken ik daarmee niet 'het leven'? M.a.w. het één erkennen en daarmee het andere ontkennen en visa-versa.

Tjeetje ..... valt nog niet mee ..... dat eitje op smaak te brengen.
:-)


Trudy@Als ik besef dat ik een lijk wordt ontken ik daarmee niet 'het leven'? M.a.w. het één erkennen en daarmee het andere ontkennen en visa-versa.

Nee ik ontken daar zeker niet het leven mee.
Ik voel me springlevend! :-)
Juist door, denk ik dat voor mij het een niet los staat van het ander,
het omvat voor mij de hele werkelijkheid.


Ha die Nij,

Zat nog even voort te borduren op de 'eitheorie'. Bedacht me:
Er zijn: verse eieren, rotte eieren, gekookte eieren, gebakken eieren, gepocheerde eieren, geklutste eieren.
Uiteindelijk, in welke vorm dan ook, het blijft EI!
Voel me er dan ook 'kiplekker' bij!

:-)


Het niets of de leegte speelt in bijna alle mystieke tradities een wezenlijke rol als doorgang naar de mystieke ervaring.
Tegelijkertijd wordt er in nagenoeg alle mystieke tradities door de eeuwen heen een dualistisch contrast aangebracht tussen de mystieke ervaring en 'de wereld'. Resultaat van dat scherpe contrast is de vermeende noodzaak om als deelnemer aan een spirituele traditie 'de wereld' te verzaken. Het dominante Tibetaanse boeddhisme van de gelug-orde van de Dalai Lama is daar een voorbeeld, maar de afschuw van 'de wereld' inclusief het lichaam vind je natuurlijk ook volop in het christendom.

Aan de andere kant zie je in onze tijd een toenemende secularisatie, waarbij mystiek en spiritualiteit worden afgezworen. Vanuit het oude dualistisch contrast is dat alleen maar een keus voor de andere helft van de werkelijkheid.

Voor mij geldt zelfbeginsel 3 van de zelfstappen:
3. Het goede of kwade behoort niet tot een domein van de werkelijkheid
De werkelijkheid is uiterst veelzijdig. Merkwaardig genoeg zijn er nogal wat spirituele tradities die een deel daarvan proberen te verdonkeremanen. Ze hakken dan gewoonlijk de werkelijkheid in twee delen. Het ene deel noemen ze goed en het andere kwaad. Ze zijn dualistisch. Zulke oordelen bestaan uit gedachten over de werkelijkheid, en die bedenksels zijn geen deel van de werkelijkheid zelf.
In de zelfstappen voor spirituele groei wordt geen enkel deel van de werkelijkheid buitengesloten. Niets van dat-wat-is is in zichzelf goed of slecht. Dat is de essentie van non-dualisme.

Dus, Nij, het niets én de levenslust.
En voor Lies, de bergen én de zorg.
Zo lees ik dat in jullie bijdragen, de hele werkelijkheid zonder iets te verzaken.
En hoe wil jij je eitje, Trudy?




“Onderzoek alle dingen en behoud het goede”

De meeste van de lezers van dit forum weten dat ik ben opgegroeid in een
Gereformeerd nestje in het dorpje Gameren aan de Waal.
In dat gezin leefde natuurlijk “de tale Kanaäns”, zoals Annemiek Schrijver dat noemde in haar boek Rachab.
Ik groeide daar op in de uiterwaarden en speelde tussen de kribben aan de Waal en bouwde daar mijn forten in het zand die mij moesten beschermen tegen de golven van de voorbij komende schepen.
Dat heeft best wel indruk op mij gemaakt want ik ruik nu nog de lucht van de uiterwaarden en de Waal en vergeet nooit de momenten waarop ik mij “verloor” als ik daar speelde.

Het gezin verhuisde naar “Holland” zoals dat toen heette en Wim werd ouder en hoorde ook andere “talen” en las allerlei boeken en zo begon als het ware de spirituele reis.

Mijn moeder hield dit alles angstvallig in de gaten en zei vaak “kijk toch uit wat je leest”.
Mijn antwoord was dan dikwijls: “onderzoek alle dingen en behoud het goede”, waarop mijn moeder weer reageerde met “Hoe weet je dat iets goed is”, “mijn gevoel ma” antwoordde ik daarop.
Eens zei ze me ”Al doorvors je alle boeken van de hele wereld, de geheimenissen van God kom je niet te weten” en sloot dan vaak af met: “Als je je leven hier op aarde hebt beëindigd zal alles aan je geopenbaard worden”.

Aan deze laatste woorden denk ik nog vaak terug bij het lezen van vaak voor mij moeilijke passages in boeken zoals ‘Het ontwaken in de droom’ van Leo Hartong, ‘Het holografisch universum’ van Michael Talbot en ‘Kosmische Visie’ van Ervin Laszlo.
Soms bij het lezen van het loslaten van al die “ikken” en wat er dan al zo niet overblijft bekruipen mij de woorden van mijn lieve moeder weleens die niet meer onder ons is.

Alles vind ik erg interessant maar uiteindelijk heb ik ontdekt dat ik me het meeste thuis voel bij de gedachte over mijn persoonlijke natuur (ik noem dat eigenlijk mijn mind) en de Christusnatuur zoals door Bram in het Thomas evangelie zo duidelijk beschreven.
Hoe meer ik daar in lees wordt deze ‘reisgids’ op het spirituele pad een trouwe en behulpzame vriend.

En inderdaad…………. als hoogtepunt het ervaren van de Christusnatuur binnen in mij, misschien wel in de uiterwaarden en langs de Waal als ik daar nu naar terug kijk en ook andere momenten in mijn leven met de uiteindelijke vereniging met mijn mind in het ‘bruidsvertrek’ . Wat een hoogtepunt moet dat zijn.
Dat is waar ik naar verlang, daar leef ik voor.
Dit gevoel zou ik nog wel eens willen delen met mijn moeder, wie weet…………….
Zeker weten.



Dag Wim,
Zoals altijd lees ik ook dit keer je bijdrage met grote belangstelling.
Je moet natuurlijk mijn buitendijkse ervaringen naadloos herkennen, precies zoals ik de beschrijving van jouw bezigheden in de uiterwaarden helemaal kan navolgen.
Mooi is dat.
Volgens mij is dat hetzelfde als de wandelervaring in de Zwitserse bergen die Lies hier beschreef.
Er kan dus in de praktijk van het gewone leven zich een ervaring aandienen van goedheid waarin je opgaat in het alomvattende en jezelf daarbij vergeet.
Dat is dus een heel gewone menselijke ervaring en daar hoef je helemaal niet spiritueel of boeddhist of mindfull of wat dan ook voor te zijn.
Ik geloof dat dat soort ervaring zich alleen kan aandienen als je je met een kinderlijke eenvoud overgeeft aan het moment, als je loslaat wat dan ook te zijn.
Het is mooi dat Lies dat bijna dagelijks kan ervaren als volwassene. En jij Wim? Hoe is het met je uiterwaardse ervaringen in het alledaagse heden? Ik geniet zo van je bijdragen op dit forum dat ik het antwoord eigenlijk al wel vermoed.


ja ik herken dat gevoel inderdaad in jouw beschrijving van de schorren bram en jouw uiterwaarden wim.
Is inderdaad iets echts, heels en niet aangeleerd. Kan me dat gevoel herinneren van mijn kindheid, twee 'heilige plekjes' een in het bos, bij een ven, daar ging ik vaak alleen heen, en een ander plekje was een soort van poppelierenbosje, met hoog gras. Als ik bij mijn vriendinnetje was blijven spelen fietste ik daar langs en soms stopte ik en ging ik in het lange gras liggen tussen de bomen. Ik herinner me precies het geruis van de wind in de bomen, en nog steeds maakt het liggen onder een boom me helemaal los, een soort duizeligheid als je die takken en bladderen ziet en daarboven de wolken en de lucht.

dat ik dat nu als volwassen weer kan, is niet vanzelfsprekend. Daarvoor had ik inderdaad geen mantra's of meditatie nodig, maar een hond...
die verantwoording voor dat lieve beest dwong me naar buiten toe, daar deed ik deze ervaring onverwacht opnieuw en nu sta ik er weer voor open...

Wel goed Bram, dat je weer onderlijnt dat dit een deel van de werkelijkheid is net zoals al dat wat ik minder leuk vind (konflikten met lieve of minder lieve mensen, hoe ga ik ook om met teveel of onnodig willen, accepteren van dingen die ik niet kan veranderen) ook tot deze werkelijkheid behoort...



Ha, ha, Lies, jij had dus een hond als leermeester. Die nam je mee naar buiten, waarbij ik nu 'buiten' even symbool maak voor de uiterwaardervaringen van Wim, jouw besneeuwde bergwandelervaringen en mijn eigen buitendijkse ervaringen.

En ja, 'buiten' zou je wel permanent willen verblijven. Er zijn nogal wat spirituele tradities die je dat beloven, als je..., maar...

Ik ben er stellig van overtuigd dat je alleen gelukkig kunt worden en de ervaring kunt hebben dat je leven zinvol is, en ook vrede met je bestaan kunt ervaren, als je gaat voor de hele werkelijkheid, buiten+sores. En ook dat je dan voor de sores kracht, moed en vooral troost kunt putten uit 'buiten'.


De grote vraag is natuurlijk, pratend over 'buiten'(zie vorig bericht) hoe we die toestand zouden kunnen bevorderen, niet om daar permanent in te verblijven, maar wel als een toevlucht.

Valentinus zegt het in het Evangelie van de Waarheid zo:
Zij (de gnostici) zijn niet verstrikt in het zoeken van de waarheid, want hun waarheid is wat ze zijn.
Daarom zal ieder zich haasten terug te keren naar de plaats vanwaar hij zijn ware aard gekregen heeft, om van die plaats te proeven en er voedsel en groei van te ontvangen.
En zijn plaats van rust is zijn pleroma.

Zou het 'niets' van Nij daar mee te maken hebben?


Ik drong binnen, waar ik niet wist,
en bevond me in een niet-weten,
alle weten overstijgend.
Ik wist niet waarlangs ik inging,
maar toen ik zag dat ik daar was,
zonder dat ik wist waar ergens,
kreeg ik zicht op grote dingen;
toch uit ik niet wat ik zag;
want ik bleef in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Vrede en vroomheid ging ze aan,
deze zeer volkomen kennis,
in de diepste eenzaamheid
zonder middel aangeworven;
en het was iets zo verborgens,
dat ik er slechts van kan staam'len,
alle weten overstijgend.
Zó zeer was ik opgetogen,
zo verdiept en zo van zinnen,
dat mijn zelfbesef ontledigd
achterbleef van alle ervaren
en de geest verrijkt werd met een
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten Overstijgend.


Wie daartoe geraakt - ja waarlijk –
houdt zichzelf niet meer in handen;
wat tot dan hij heeft geweten
komt hem voor als zeer onedel;
en zo machtig groeit zijn kennis,
dat hij blijft in een niet-weten,
alle weten Overstijgend.
Stijgt men hoger, des te minder
kan men er begrip van krijgen,
wat het is: die duist're wolkzuil
die de donk're nacht verheldert;
wie eens van dit weten weet had,
blijft dan ook in een niet-weten,
alle weten Overstijgend.

En dit niet-wetende weten
is van een zo hoog vermogen,
dat de wijzen met hun denkkracht
het nooit kunnen overtreffen;
nooit bereikt hun weten dit
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten Overstijgend.
Van zo hoge uitnemendheid ook
is dit allerhoogste weten,
dat er wetenschap noch geestkracht
is, die dit bewerken kan;
wie zichzelf ertoe kan brengen
door-niet-te-verstaan te weten,
zal steeds meer hierin doordringen.
En als 't u belieft te horen:
d'aard van deze hoge kennis
is een allerhoogst besef
van het Wezen van de Godheid;
't is het werk van haar erbarmen
als Zij alle weten in dit
niet-weten doet overstijgen.

Johannes van het Kruis


Mooi Trudy en heel passend.
Maar dat niet-weten van Johannes van het Kruis is heel anders dan zelfloosheid. Het is het loslaten van elke voorstelling, van elke gedachte.
Het is het gedachtenloos opgaan in het geheel van de werkelijkheid. Net zoiets als de buiten-ervaringen van Wim en Lies.
Johannes van het Kruis noemt dat geheel van de werkelijkheid God. Maar dat is maar een naam achteraf. In de gnostiek heet dat het Al. Dat ligt me beter.
Heel bijzonder is verder dat JvhK het ook een ultieme liefdeservaring noemt.
Ook dat is wezenlijk anders dan het lege niets van het boeddhisme.

Levende vlam van liefde

Diep in mijn hart, ontwaakt Gij,
Want Gij slechts hebt uw heimelijk huis daarbinnen.
(...)
O vlam van liefde levend
die teergevoelig wond
in 't allerdiepste centrum van mijn wezen.
(...)
Hoe zacht en vol van liefde
ontwaak jij in mijn boezem,
waar jij alleen geheimvol woont;
hoe, in jouw heerlijk ademen
vol weldaad en vol luister,
wek jij in mij heel fijngevoelig liefde.



Mooi Lies en Bram, die gezamenlijke raakvlakken die met verschillende ervaringen een rustplaats bieden in het leven van elke dag.

En nu jouw vermoeden Bram, je maakt me nieuwsgierig.
Een tipje van de sluier zal wel voldoende zijn om je vermoeden te bevestigen denk ik zo maar.

Alweer even geleden heb ik op dit forum een berichtje geplaatst over muziek die in werkelijkheid gewoon IS. Althans in mijn belevenis.
Een medium (muziekinstrument) hebben we nodig om er naar te kunnen luisteren.
Een Zweedse film, 'As it is in heaven' herinnerde me hier weer aan.
Een prachtig verhaal over een beroemde dirigent die over de hele wereld zijn successen behaalde.
Door hartproblemen moest hij stoppen en keerde hij terug naar zijn geboorteplaats en werd hij gevraagd om een kerkkoortje te begeleiden.
Toen hij daaraan begon was het eerste wat hij zei: " Muziek (tonen) bestaan al, zoek ze op en laat ze horen en deel ze met iedereen."
En dat gebeurde! Ze begrepen hem.
Dit noem ik boodschappen(ers) van en voor de ziel.
Hoeft natuurlijk niet alleen muziek te zijn, dit is voor een ieder anders.
Maar als je open staat voor deze 'tonen' en ze laat horen ontstaat er een koor in deze wereld die de mooiste klanken ten gehore brengt en 0rustplaatsen' biedt voor een ieder die daar voor open wil staan.
Wie oren heeft die hore, zou ik bijna zeggen.
Hier doe ik graag aan mee in het dagelijkse leven, met vallen en opstaan, met begrip en onbegrip.
Dat dit soms pijn doet hoort erbij dat heb ik geleerd te ervaren en te accepteren.
Nog een laatste voorbeeld wat ik precies bedoel is wat Marcel Derkse in het Vermoeden met Annemiek Schrijver liet zien.
Hij vertelde over zijn favoriete paard Olga waarmee hij in een slechte periode van zijn leven 's nachts over de Drentse hei draafde, zonder zadel in zijn pyjama en met zijn armen om de nek van Olga geslagen.
Hij voelde zich één met Olga en opeens liet hij haar los en met zijn armen in de lucht riep hij: "Ik wil leven, ik wil leven".
Op datzelfde moment voelde hij de energie van de aarde, de bomen, de wind, alles gaf als het ware licht.
Hij voelde zich 'opnieuw geboren' en gaf daar 'gehoor' aan
Dit maakte op mij een diepe indruk en tranen liepen over mijn wangen.
Zo heftig maak ik het niet mee, dat hoeft ook niet, maar wel opnieuw voor mij 'boodschappen(ers)" van de ziel.


Binnen......buiten.....

Boodschapper van de ziel.....

Tonen bestaan al.....

Diep in mijn hart ontwaakt Gij.....

Zomaar wat zinnetjes....die, voor mij, samen vallen in het volgende verhaal:

Ik hoor een jonge joodse man vertellen van een ervaring als dienstplichtig soldaat.
Met zijn mede dienstplichtigen zat hij in bezet gebied in een gepantserde bus.
Palestijnse jongens gooide stenen tegen de bus.
Het was warm en drukkend.
Het lawaai van de stenen was oorverdovend. De spanning liep op, naarmate de Palestijnse jongens dichterbij kwamen. Hij zei: " Ik voelde mijn vinger spannen om de trekker. Ik had een jongen in mijn vizier. De spanning in de bus nam toe, wij waren stil.
Iedereen had een geladen geweer, gereed om te schieten. Ik raakte verdoofd en blind, voelde niks meer dan louter angst.
Net toen ik op het punt stond de trekker over te halen, begon een van ons te zingen.
Een ander viel hem bij, ik ook. De vinger om de trekker ontspande. Het scheelde weinig of ik had iemand gedood."

Uit: De weg ligt onder je voeten. Over lef om te leven. Marcel Derkse.
( Uitgeverij Ten Have te Kampen )



Inderdaad Carla wat vallen die zinnetjes mooi samen in het verhaal van Marcel Derkse over lef om te leven.
Heel fijn dat je het hier plaatst.
Is het toeval dat ik hem aanhaalde in mijn vorige bericht?
Nee, zeg ik vaak, wat is toeval, het valt je toe. Doe er iets mee en dan krijgt het betekenis.



Verwondering is de mooie zijde van ' het toeval ' als het gaat om een gebeurtenis die ons verblijdt en verrast.

Dit beste Wim, las ik zojuist ( ook in het voornoemde boek van Marcel Derkse ) en met deze woorden onderstreept hij mijn voelen toen ik je stukje las # 41217.

Ik was, met jou, ontroerd door wat Marcel Derkse vertelde in het Vermoeden.
De week ervoor mocht ik hem ontmoeten.( bofkont was ik hè! :-))
Ik kan je zijn boek van harte aanbevelen. Evenals wat hij samen schreef met Hein Stufkens.
" De herberg van het hart."
Hierin laten zij zien dat Franciscus ( Christen ) en Rumi ( Moslim ), ondanks hun verschillende culturele en religieuze achtergronden, verwant zijn aan elkaar.
En hoe de thema's van toen raken aan de aktualiteit van het leven nu.
Mooie boeken. ( heb geen aandelen, hihi )

" Die er iets mee en dan krijgt het betekenis", zeg je. Ten diepste mee eens.

"Als de inkt zich bij een pen voegt,
kan het blanke papier iets zeggen.
Bies en riet moeten geweven worden om
nuttig te zijn als mat.
Als zij niet ineengestrengeld waren,
zou de wind hen doen wegwaaien."
Rumi.


En wat denk je Carla, word ik op Vaderdag blij verrast met het boek " De weg ligt onder je voeten".
Ik had mijn dochter op de uitzending van Marcel in het Vermoeden geattendeerd en zij kwam met dit boek voor mij aan.
"Voor jou pap", zei ze.
Ik kom hier vast nog wel eens op terug.


Geweldig Wim, heerlijk voor je.
Lief van je dochter.
Zij voelt, vermoed ik, jou goed aan.

" Waar ik gelopen heb
en waar ik loop
is van nu aan een weg....."
M.D.

Wens je veel leesplezier.





Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: