Bramhartigheden

Sethiaanse gnostiek

    door Bram, 17/07/2012 13:23. #42905. 40 reacties, laatste

In mijn vorige Bramhartigheid gaf ik een samenvatting van de valentiniaanse gnostiek. De valentiniaanse teksten uit het midden van de tweede eeuw tonen een helder beeld van Jezus. Hij is een leeraar die een inzicht verkondigt over de wereld en de mens. Mensen kunnen zich een beeld van de wereld en zichzelf vormen en geloven dat die beelden de werkelijkheid zelf zijn. Ze gaan dan als gelovige wonen in een verhaal en daarmee raken ze het contact met de werkelijkheid kwijt, zowel van de wereld als van zichzelf. Ze verkeren dan in ‘de dwaling’. Het herstel uit de dwaling wordt door Valentinus kort samenvat met:

Ieder zal zich haasten om weer terug te keren naar de plaats waar hij vandaan gekomen is en waarvan hij zijn ware aard ontvangen heeft, om van die plaats te proeven en er voedsel en groei van te ontvangen.

Het herstel is een persoonlijk proces dat elk mens zelf kan aangaan, en dat ook voor elk mens zelf begaanbaar is. Gnosis is volgens deze opvatting in de eerste plaats kennis van het eigen ware zelf. Middels die zelfkennis is er dan ook gnosis van de ware aard van de werkelijkheid - de plaats waar men vandaan gekomen is:
Wie zichzelf kent, kent het Al.

Als je eenmaal kennis hebt genomen van de valentiniaanse gnostiek, herken je meteen veel trefwoorden in het evangelie van Thomas. De valentiniaanse teksten hebben mij zeer geholpen het evangelie van Thomas te verstaan.
Goed, voorzover nog een terugblik op de valentiniaanse gnostiek, een stroming waarvan de basisteksten dateren uit het midden van de tweede eeuw.

Halverwege de tweede eeuw vormt zich nog een tweede stroming binnen het christendom van die tijd, die ook gewoonlijk wordt aangeduid met de term gnostiek. Dat is de zogenaamde sethiaanse gnostiek. De belangrijkste tekst daarvan is het apocryphon van Johannes. Apocryphon betekent zoiets als ‘geheime leer’. Als in hedendaagse teksten wordt gesproken over gnostiek, neemt men haast altijd het apocryphon van Johannes als model.
De sethiaanse gnostiek is echter wezenlijk anders dan de valentiniaanse, ook al komt men er overeenkomstige termen in tegen. Met soms dezelfde woorden wordt een heel andere betekenis gegeven aan de term gnosis.

In de valentiniaanse gnostiek is Jezus een boodschapper die een weg schets die elk mans zelf kan gaan, en die je ook alleen maar zelf kunt gaan. Maar in de sethiaanse gnostiek is Jezus de enige die deze weg is gegaan. Jezus vertelt in het apocryphon van Johannes zogenaamd hoe de ware werkelijkheid eruit ziet. En er is geen oproep om als mens zelf die weg te gaan.
De gnosis van Valentinus is een oproep aan de mens om elk verhaal over de werkelijkheid en jezelf los te laten en te blijven bij je eigen ervaring. De gnosis van het apocryphon van Johannes is een verhaal dat je op gezag dient te geloven. Een groter en wezenlijker verschil is nauwelijks denkbaar.

Het verschil zit hem vooral in het begrip van ‘de wereld’. Wat is ‘de wereld’?
In de Valentiniaanse gnostiek is ‘de wereld’ het verhaal, de illusie, over de werkelijkheid, die losgelaten dient te worden om in de ware werkelijkheid in het hier en nu te geraken. Dat betekent het loslaten en het onthechten van allerlei gedachten, beelden en concepten over de mens en de werkelijkheid. In de leegte van het niet-weten toont zich het ware zelf en de ware werkelijkheid, niet als verhaal maar in de ervaring.
In het apocryphon van Johannes vertelt Jezus hoe de ware werkelijkheid eruit ziet. Dat is de geheime leer van Johannes. Alleen Jezus kent die, want hij, en alleen hij, is daar geweest, vertelt Johannes. Met woorden die exact dezelfde zijn als die uit het Evangelie van de Waarheid van Valentinus, vertelt Johannes dat Jezus ‘teruggekeerd is naar de plek waar hij vandaan kwam’. Wat voor Valentinus voor elk mens is weggelegd, is in het apocryphon van Johannes alleen door Jezus verwezenlijkt. En we dienen dan alles te geloven wat Jezus vertelt over ‘de plek waar hij vandaan kwam’.

Gilles Quispel maakte een onderscheid tussen ‘sublieme gnosis’ en ‘vulgaire gnosis’. Hj beschouwde de valentiniaanse gnosis als een subliem inzicht. Dat inzicht is tot een simplistisch geloof gebanaliseerd in het apocryphon van Johannes.
En ik denk dat het zo altijd en onvermijdelijk met elk subliem inzicht zal gaan. En daarop is van toepassing de uitspraak van de dichter Lucebert: 'Alles van waarde is weerloos.'

Maar wat betekent dat voor ‘de wereld’ in het apocryphon van Johannes?
Kenmerkend voor elk geloof is dat je het geloof voor de ware beschrijving van de werkelijkheid houdt. Voor het apocryphon van Johannes is dat wat Jezus vertelt over ‘de plaats waar hij vandaan kwam.’ En even kenmerkend voor een geloof is dat je, om in dat geloof te kunnen gaan wonen, je afstand dient te nemen van alles in je eigen bestaan dat tot de ware werkelijkheid behoort. Je dient afscheid te nemen van je lichaam - je leert zelfs je lichaam te wantrouwen. Je dient ook afscheid te nemen van je eigen unieke persoonlijkheid - je moet dus egoloos worden, en een onpersoonlijke identiteit aannemen die past binnen het geloof. Je dient je eigen vrije wil in te lossen. En dat is allemaal precies wat de gnostiek volgens het apocryphon van Johannes leert. Je moet dus versterven aan alles wat je tot een uniek mens maakt om tot geloof in de gnosis van het apocryphon van Johannes te kunnen komen. Maar die gnosis kun je alleen kennen van horen zeggen, niet uit eigen ervaring.

Elders op het forum werd gevraagd naar de leer van de Rozenkruisers, en dan met name van het Lectorium Rosicrucianum in Haarlem. Je kunt daar een cursus gnostiek volgen. De gnostiek die het Lectorium onderwijst is die van het apocryphon van Johannes, met alle kenmerken van dien, en dan verweven met de leer van Blavatsky en Max Heindel.

Hoe zit het dan met het lichaam bij de valentiniaanse gnosis? Daarvoor is een tekst uit het evangelie van Filippus heel treffend. Het evangelie van Filippus behoort tot de valentiniaanse gnosis. De schrijver daarvan was waarschijnlijk een leerling van Valentinus. Filippus zegt over het lichaam:
De heilige mens is helemaal heilig, met inbegrip van zijn lichaam.
Zo.

En wat zegt Filippus over spirituele tradities die van je verlangen dat je je eigen werkelijkheid leert wantrouwen, die dus gericht zijn op versterving en geloof op gezag van anderen? Dit:
Ze willen de vrije mens tot slaaf maken.

Zo.
Als dat is wat Jezus, de historische Jezus bedoel ik, zou hebben geleerd, is het geen wonder dat de hogepriesters hem hebben laten kruisigen.


Mooi dit heldere onderscheid!
Thnx.



@De heilige mens is helemaal heilig, met inbegrip van zijn lichaam.

@En wat zegt Filippus over spirituele tradities die van je verlangen dat je je eigen werkelijkheid leert wantrouwen, die dus gericht zijn op versterving en geloof op gezag van anderen? Dit:

Ze willen de vrije mens tot slaaf maken.

Dit onderschrijf ik voor de volle 100%.
Onwankelbaar.


@"Mensen kunnen zich een beeld van de wereld en zichzelf vormen en geloven dat die beelden de werkelijkheid zelf zijn. Ze gaan dan als gelovige wonen in een verhaal en daarmee raken ze het contact met de werkelijkheid kwijt, zowel van de wereld als van zichzelf. Ze verkeren dan in ‘de dwaling’."


Wie zijn die 'dwalende' mensen toch? Is dat hier en daar een enkeling? Of zijn we dat allemaal?? , tenzij we er in slagen om 'Ieder zal zich haasten om weer terug te keren naar de plaats waar hij vandaan gekomen is en waarvan hij zijn ware aard ontvangen heeft, om van die plaats te proeven en er voedsel en groei van te ontvangen.'



@Wie zijn die 'dwalende' mensen toch? Is dat hier en daar een enkeling? Of zijn we dat allemaal??

Spiritualtiteit gaat m.i. wat jij doet......
jij als unieke persoon.


#42912@Wie zijn die 'dwalende' mensen toch?

Ik vermoed zomaar Luc dat het mensen zijn die zich in het dwalende herkennen.
Zoals ik me er ook ooit in herkende.


Wel dames, ik vermoed dat wij dat allemaal zijn, die ‘dwalende’ mensen.

Indien men zegt dat iedereen kan terugkeren naar zijn ‘ware zelf’, houdt dat dan niet in dat iedereen a priori ‘vervreemd’ is van dat ware zelf?

Daarom vond ik het citaat van Castaneda dat onlangs door Nij (denk ik, sorry indien ik me vergis) gepubliceerd werd zo treffend. Dat citaat over de tovenaar, waarin gesteld wordt dat iedereen die in contact komt met een kind, de wereld begint te ‘beschrijven’ voor dat kind, totdat dat kind in staat is om zich te handhaven in de wereld zoals die voor hem (of haar) werd beschreven.

Men beschrijft voor een kind dus een ‘beeld’ van de wereld. Wanneer dat kind dan opgroeit en dat beeld dan aanvaardt, dan leeft dat in een ‘dwaling’.

Voor het kind dat zich aanvankelijk nog in de ware werkelijkheid bevindt, wordt dus een wereldbeeld gecreëerd, beschreven, totdat dat kind dat beeld gaat aanvaarden als de werkelijkheid, en dus ook afstand heeft genomen van de ware werkelijkheid waarin zich dat oorspronkelijk bevond.


Als Valentinus zegt dat:
“Mensen kunnen zich een beeld van de wereld en zichzelf vormen en geloven dat die beelden de werkelijkheid zelf zijn. Ze gaan dan als gelovige wonen in een verhaal en daarmee raken ze het contact met de werkelijkheid kwijt, zowel van de wereld als van zichzelf. Ze verkeren dan in ‘de dwaling’.”
dan begrijp ik dat net zoals in dat citaat van Castaneda.

En als Johannes in zijn apocryphon (even zeggen dat ik dat niet ken en ook niet gelezen heb, maar ik schrijf wat ik hierboven in de Bramhartigheid lees) zegt dat je de werkelijkheid moet wantrouwen, dan lees en begrijp ik dat ook als het ‘beeld’ dat je voor de werkelijkheid houdt moet wantrouwen en niet als de ‘ware’ werkelijkheid waarin je als kind zat die je moet wantrouwen.

En dan lees ik tweemaal hetzelfde. Misschien dat er duidelijkheid kan komen indien ik zowel Valentinus als Johannes (apocryphon) zou lezen, wie weet?

In elk geval, ik ben er zelf ook van overtuigd (en dat is dan ook ‘geloof’) dat iedereen kan terugkeren naar zijn ‘ware zelf’ en dat men dat moet zoeken in zichzelf. En dan begint de ‘ervaring’.


#42918Luc@In elk geval, ik ben er zelf ook van overtuigd (en dat is dan ook ‘geloof’) dat iedereen kan terugkeren naar zijn ‘ware zelf’ en dat men dat moet zoeken in zichzelf. En dan begint de ‘ervaring’.

M.i. wijst de praktijk uit dat dit voor veel mensen niet mogelijk is.

"Het leven is op zich genoeg, het verklaart zichzelf en is volledig."
Castaneda


@"Het leven is op zich genoeg, het verklaart zichzelf en is volledig."
Castaneda

Wat mooi Nij, dit raakt me.
Het zegt voor mij zoiets als; staak de strijd.
Het koninkrijk IS er al, Nu, hier, maar de mensen zien het niet. logion 113


@Nij 42921: Wel Nij, misschien heb ik mij wel verkeerd uitgedrukt. Ik ben er van overtuigd dat iedereen de mogelijkheid in zich heeft om terug te keren naar zijn ware zelf. Dat wil daarom nog niet zeggen dat iedereen daar in zal slagen.

Mooi citaat van Castaneda trouwens. Het leven verklaart zichzelf. Zou dit dan niet willen zeggen dat wij in feite niemand nodig hebben die het leven voor ons 'beschrijft', zodat we niet verzeild zouden geraken in :
"Mensen kunnen zich een beeld van de wereld en zichzelf vormen en geloven dat die beelden de werkelijkheid zelf zijn. Ze gaan dan als gelovige wonen in een verhaal en daarmee raken ze het contact met de werkelijkheid kwijt, zowel van de wereld als van zichzelf. Ze verkeren dan in ‘de dwaling’.

@Yvonne: Inderdaad, het koninkrijk is er al. Hier en nu. Ik ben me daar volledig van bewust. Soms zie en ervaar ik dat, soms ook niet.



Kijk, als ik hierboven lees dat de Sethiaanse gnostiek 'fout' is en dat de Valentiniaanse gnostiek 'juist' is, dan gaat er een belletje rinkelen. Als ik dat dan voor waarheid aanneem, bevind ik mij dan niet in dat:
"Mensen kunnen zich een beeld van de wereld en zichzelf vormen en geloven dat die beelden de werkelijkheid zelf zijn..." wordt de 'wereld' dan voor mij niet beschreven?

Indien ik geloof hecht aan het feit dat de Sethiaanse gnostiek 'fout' is en de Valentiniaanse gnostiek 'juist' is omdat Bram dat zegt, bevind ik mij dan niet in zo'n geval van 'Sethiaanse gnostiek'?

Wil ik daar nu mee zeggen dat Bram het niet bij het rechte eind heeft? Neen, dat doe ik niet. Misschien heeft hij het wel bij het rechte eind, misschien ook niet. Ik wil en kan daar niet over oordelen want, zoals ik hierboven reeds aanhaalde heb ik die teksten zelf niet gelezen.
Maar als ik die teksten ooit zal lezen, dan moet ik mij er voor hoeden om ze met een open mind te lezen, opdat ik ze niet bevooroordeeld zou lezen.


Wil dat dan zeggen dat ik Bram zijn kennis en inzicht betwijfel? Neen hoor, dat doe ik ook niet.
Maar als ik het goed voor heb, dan is het nou net de bedoeling dat ik niet alles zomaar klakkeloos als waarheid aanneem en er dan een absoluut geloof aan ga hechten.



Daar ga ik helemaal mee mee Yvonne.
En Nij, wat heerlijk, jij weet vaak op het juiste moment een richtingwijzertje te plaatsen op het smalle pad.
Daar mag je best blij mee zijn. :=))
Ik ben het zeker.
Een groet voor allen.


Bram, met wat ik hierboven schreef, wil ik helemaal niet zeggen dat ik niet apprecieer dat jij ons duidelijk wil maken dat er wel degelijk een verschil bestaat in gnostiek. Voor alle duidelijkheid: ik apprecieer dat wel.


42923Luc@Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die mogelijkheid in zich heeft om terug te keren nar zijn wre zelf.
Dat wil darom nog niet zeggen dat iedereen daar in zal slagen.

Misschien wel Luc heeft iedereen die mogelijkheid in zich, misschien ook niet.
Ik vind het moeilijk dat merk je wel om over iedereen te praten.
Misschien wel probeer ik de onmogelijkheid aan te raken voor diegenen om deze mogelijkheid te kunnen aanboren.

@Zou dit dan niet willen zeggen dat wij in feite iemand nodig hebben die het leven voor ons "beschrijft"zodat we niet verzeild zouden raken in..

Ik denk voor de een wel en een ander komt er juist door het verzeild raken bij.

Ik denk ook dat de beschrijvingen van het leven op onze weg komen op het moment dat we er echt voor open staan en het nodig hebben als wegwijzer.
Ik vind overigens dat ik te ver ga met "we".
Immers dit geldt voor degenen voor wie dit telt.

Ik zie dat mensen soms een schijnwerkelijkheid nodig hebben om te kunnen overleven, om het voor zichzelf enigszins leefbaar te maken.
In hoeverre ze zich bewust zijn van die schijnwerkelijkheid laat ik in het midden, doet er voor mij niet toe.




#42924

Dank je Wim.


Nij, je zegt: " Ik zie dat mensen soms een schijnwerkelijkheid nodig hebben....."

Ik vraag me af, wanneer zie je dat?




Luc, wie heeft gezegd dat de sethiaanse gnostiek fout is en de valentiniaanse goed? En wat mijzelf betreft: of ik het niet of wel bij het rechte eind zou hebben interesseert me niet. Er is wat mij betreft zelfs geen recht eind.
Alleen gelovigen wenden hun idee van de waarheid aan als beoordelingscriterium voor het meten van anderen. Je moet een gelovige zijn om met 'het rechte eind' te schermen. Maar ik doe niet aan dat soort waarheidscriteria.
Ik zeg wat ik vind, en daar ben ik zo duidelijk mogelijk in, en wat je daar mee doet moet je helemaal zelf weten.
Als jij vind dat je je vrije wil wilt inlossen en dat je egoloos moet worden is dat jouw keus. Dat moet je helemaal zelf weten. Ga je gang. Ik zal je daarom geen haar krenken. Maar ik vind het mensonterend. Waarom? Omdat ik, Bram Moerland, dat mensonterend vind. Elke keer als iemand daartoe oproept op mijn website zal ik laten weten hoe ik daarover denk. En dat protest uit ik even helder en duidelijk tegen elke spirituele stroming die ik mensonterend vind.


#42930@Nij, je zegt: " Ik zie dat mensen soms een schijnwerkelijkheid nodig hebben....."

Ik vraag me af, wanneer zie je dat?

hoi Carla

Ik zie dat wanneer ik het zo ervaar.



@:#42930. "Als jij vind dat je je vrije wil wilt inlossen en dat je egoloos moet worden is dat jouw keus.. Maar ik vind dat mensonterend..."

Is het wel mogelijk voor de aardse mens - voor ons dus - zoals wij hier 'reilen en zeilen'- om 'egoloos' te zijn?
'Ik Ben die ik Ben'.. en dat omvat ook het 'ego' (wat je daar ook onder verstaan wilt)

Het hebben van een 'vrije wil' betekent volgens mij dat je de vrijheid hebt om die wil zowel ten bate van anderen als wel ten bate van jezelf te gebruiken...
Deze wil alleen te gebruiken voor jezelf en je eigen behoeften is net zo vekeerd, of eenzijdig, als hem alleen voor het welzijn van anderen te gebruiken en jezelf volkomen te verwaarlozen.
Beide uitersten komen in de wereld voor.
Is het niet de kunst om het juiste evenwicht te vinden en zo een evenwichtig en harmonisch mens te zijn, of te worden?

Trouwens... ' je vrije wil inlossen' en egoloos zijn..' wat wil dat eigenlijk zeggen?
..Dat je dat een soort willoze marionet bent die met alle winden meewaait, of zoiets?



Leo je vraagt:
"Trouwens... ' je vrije wil inlossen' en egoloos zijn..' wat wil dat eigenlijk zeggen?
..Dat je dat een soort willoze marionet bent die met alle winden meewaait, of zoiets?"

Mijn antwoord op die vraag is dat je dan je eigen menszijn inlost voor het geloof in de waarheid van een spirituele fantasie.
Omdat die spirituele fantasie geen deel is van de werkelijkheid, dus, zoals Valentinus dat zegt: zonder wortel is, zal de levenspraktijk van zo'n gelovige zijn, niet dat de zogenaamde goddelijke wil werkzaam in je wordt, maar dat je op een onbewuste manier ten prooi valt aan de grillen van je onbewuste emoties. Zie mijn verhandeling over Ego, schaduw en zelf.


Ja Bram dat kan ook; dan ben je toch ook een 'marionet' van die fantasie :)



Nee, dan wordt je niet een marionet van je spirituele fantasie, want fantasieën zijn machteloos, maar wel van alles wat je in jezelf onderdrukt. Dat is nu juist het tragische van gelovige zelfontkenners. Hoewel ze mogelijk de liefde prediken, blijken ze in de praktijk van het leven liefdeloos. Zelfonderdrukking, ook zelfonderdrukking zogenaamd in naam van de liefde, schept heftige negatieve emoties in je, zoals woede en haat. Vandaar die brandstapels.


Maar Bram toch.

Tot herhalens toe heb ik uitgelegd dat dat allemaal een manier is om in de leegte in jezelf te komen, om tijdens een meditatie dat rustpunt te kunnen bereiken waarin je jezelf tracht te beperken tot dat 'zijn'. Dat punt waar je 'bent', meer niet. Dat punt waar het niet is van 'wie ben ik?', niet 'ik denk', niet 'ik voel', niet 'ik wil' maar 'ik ben' , gewoon "zijn".

In jezelf.

Tijdens een meditatie.

Daarna ben je gewoon in je dagelijkse leven terug jezelf, wie je altijd was. Met gedachten, gevoelens, een wil.

Wanneer je dat punt van dat "zijn" regelmatig kunt opzoeken, dat kan dat er volgens mij toe leiden dat je in je dagelijkse leven veel bewuster zal worden, dat je emoties en je gedachten juist scherper zullen worden, dat je kijk op de wereld zal veranderen.
Met gedachten
Met emoties
Met een wil

Waarom zeg ik dat? Omdat ik dat zelf zo ervaar.


Desondanks blijf jij volhouden dat ik beweer dat men volledig willoos en egoloos moet worden. Ik vind dat raar. Zeer merkwaardig.

Ik hoop dat jij niet gevangen zit in het beeld dat jij je van mij of van mijn gedachtengoed gevormd hebt. Dat jij jezelf niet tot slaaf hebt gemaakt.


@42933. Prachtig Bram deze verhandeling over Ego, Schaduw en Zelf! Dank je wel!
Het bevestigt het gevoel dat reeds in mij leefde: dat er tussen ego en Zelf eigenlijk helemaal geen sprake van strijd of angst behoeft te zijn. Ik kan ze beide liefdevol ervaren.. ( omarmen .. wilde ik zeggen )


@#42930@Nij, je zegt: " Ik zie dat mensen soms een schijnwerkelijkheid nodig hebben....."

Ik vraag me af, wanneer zie je dat?

Hoi Carla,
Ik heb vroeger steun gehad van een schijnwerkelijkheid, een soort van overlevingsmechanisme toen ik het moeilijk had. Je weet best wel dat dat fantasie is.


Dat bedoel ik Yvonne......JIJ hebt het als een schijnwerkelijkheid ervaren. En ik vermoed, ook al wist je, zoals je zegt, dat het fantasie was, dat het voor jou toch toen de werkelijkheid was. Achteraf kan je het voor jezelf duiden als schijnwerkelijkheid. Waarbij voor mij zich de vraag aandient of ik in staat zou willen zijn om een eventuele schijnwerkelijkheid bij een ander te zien of te ervaren.
Het is van die ander en aan die ander om dat te duiden.

Misschien begrijp ik Nij niet goed en als dat zo is dat lees ik dat wel.
Want wat is 'schijn ' wanneer je spreekt over de werkelijkheid?
DE werkelijkheid bestaat voor mij niet.
Elke mens zal haar/zijn werkelijkheid ervaren en die kan nog aardig wat schommelingen laten zien. Afhankelijk van omstandigheden en persoonlijk welzijn of juist niet.
Dank voor je reactie, ook Nij.


Jawel hoor, Carla, DE werkelijkheid bestaat, echt waar. En daar is er maar één van, namelijk die ene.
De goede vraag, die na deze krasse bewering overblijft, is of we die werkelijkheid kunnen kennen.
Mijn antwoord: nee, intellectueel niet, maar in de ervaring wel. En dat we die ene werkelijkheid in de ervaring kunnen kennen is voor mij de essentie van de gnostiek.

Elk mens is met zijn ware zelf deel van die ene werkelijkheid. Ook jij bent deel van die ene werkelijkheid. En er is maar één ware Carla.
Maar jij, Carla, kunt je als mens een beeld van de werkelijkheid scheppen en daarmee - want dat gaat altijd samen - ook van jezelf. En van die beelden zijn er legioen. Met zo'n beeld kan je zelfervaring afgescheiden raken van die ene werkelijkheid en van die ene ware Carla.

Nu kunnen we de eerste vraag aanscherpen: kan er in de ervaring ook een gevoel van identiteit, een ik-besef, zijn dat samen valt met je ware zelf en daarmee van die ene werkelijkheid?
Mijn antwoord: ja dat kan.
Maar dan nog blijft jouw ene, unieke werkelijkheidservaring anders dan die van alle andere mensen. Maar dat noem ik dan liever het besef van je persoonlijke uniciteit in jouw unieke situatie.
De ene wezenlijke vraag die ook dan nog overblijft is of jij, unieke mens, met jouw zelfbesef je verbonden kunt ervaren met die ene werkelijkheid?
Mijn antwoord: ja, dat kan.
Maar het valt lastig uit te leggen wat ik nou eigenlijk bedoel, geloof ik.


Het ging mij voor nu alleen maar even om het 'zien en/of ervaren ' dat de ander in een schijnwerkelijkheid leeft of zou leven. Van dat 'oordeel', wil ik af blijven.
Dank voor je poging tot.....


Carla ik ben niet vies van een oordeel, toch ontdek ik geen oordeel als ik zie en ervaar dat iemand in een illusie of schijnwerkelijkheid wil leven, omdat de werkelijkheid hem of haar te zwaar is.
Naast dat ik het ervaar bij een enkeling die ik ken, gebeurt het ook dat het letterlijk in deze bewoordingen tegen me gezegd wordt.

Waar lees jij het jouw geziene oordeel in waar je over struikelt?


Hoi Nij, wanneer ik zou zeggen tegen een ander dat hij/zij in een schijnwerkelijkheid leeft, dan neem ik die ander de maat. Zo iets!


Ok Carla wanneer jij zou zeggen..

Wanneer ik het ervaar is het van mij , zeg niets en laat het gaan.
Soms kan het zomaar zijn dat het ter sprake komt, dan is er wederzijdse openheid. Dat voelt als echt ont-moeten.

llusies zijn mijzelf ook niet vreemd,
als ik me er bewust van ben of word, word ik blij :-)
En zo komen en gaan ze..


Oké Nij. Dank voor je reactie.


Je vrije wil inlossen, kan dat? Hoe vrij is vrije wil.
Zo maar een vraag, ik heb het idee dat ik heel vrij ben tot zekere hoogte dan.

Ik kan doen wat ik wil:
ik kàn, wanneer ik dat wil, alles wat ik bezit aan de armen geven, en er zelf een worden - wanneer ik dat wil!
Maar ik ben niet in staat om dat te willen, omdat de tegengestelde motieven veel te veel macht over mij hebben: ze weerhouden mij ervan.
Wanneer ik daarentegen een ander karakter zou hebben, en wel in die zin, dat ik een heilige zou zijn, dan zou ik het wel kunnen willen.
Maar dan zou ik er ook niet omheen kunnen om het te willen, dan zou ik het dus ook moeten doen.

Arthur Schopenhauer



Het is voor een enigszins geoefend oog vaak niet eens zo moeilijk om te zien dat iemand opgesloten zit in een bepaalde zienswijze. De zienswijze zelf doet er niet eens zo toe, maar wel de opgeslotenheid, die kun je best wel zien.
Maar de vraag in is: wat dan? Wat doe je met dat inzicht?
Ik zal niet gauw de zendeling uithangen met mijn oordeel over die ander. Ik vind het zelfs onethisch om te pogen in te breken in het wereldbeeld van een ander zonder diens toestemming.
In plaats daarvan zal ik altijd proberen de mens achter de woorden te zien. Ik noem dat wel eens 'luisteren met twee oren'. Je hoort iemand zich uiten in de taal en de ideeën van een bepaalde overtuiging. Dat kun je enerzijds met je verstand volgen. Maar tegelijkertijd hoor je ook klank van de stem, zie je de blik in de ogen, de lichaamstaal. En dat vertelt je vaak veel meer over die mens dan de letterlijkheid van de woorden.
Maar ook dan kun je soms vaststellen dat die ander onbereikbaar is, onaanraakbaar. En ik vind dat je het daarbij moet laten.


@Maar ook dan kun je soms vaststellen dat die ander onbereikbaar is, onaanraakbaar. En ik vind dat je het daarbij moet laten.

Mooi Bram, dit is nu juist wat ik zelf ooit zo miste.


Wat mij betreft heeft iedereen in principe recht op z'n eigen wereldbeeld en daarin niet gehinderd te worden, hoe absurd je dat als buitenstaander ook moge vinden.

Maar door een bepaalde gesprekssituatie kan impliciet de toestemming vervat zijn om die ander te bevragen, en wederzijds, zoals bijvoorbeeld in de aanwezigheid op dit forum.


En zo heeft iedereen als individu zijn eigen kijk op de wereld en vormt zichzelf dus een wereldbeeld. Maar dat is slechts een beeld en dat beeld komt niet overeen met de ware werkelijkheid. Dat wereldbeeld is slechts een schijnwerkelijkheid.
Dat is het beeld dat ik daarvan heb.


En ja, ik zie soms ook hoe iemand voor een traumatische gebeurtenis een verklaring zoekt in wat ik als een schijnwerkelijkheid zou kunnen ervaren. In een één op één gesprek met zo iemand zal ik daar niet intellectueel aan gaan tornen, maar proberen het verdriet of de pijn daarachter te verstaan en daarop te reageren, desnoods door alleen maar te luisteren.
En ook als die ander diens verklaring van de traumatische gebeurtenis vastzet in wat ik als een schijnwerkelijkheid ervaar, en die onbetwistbaar maakt, om daarmee met die gebeurtenis in het reine te komen, dien ik dat te respecteren.
Een intellectueel debat over wereldbeelden kan best interessant zijn, maar niet met iemand die in een verwerkingsproces zit van een aangrijpende gebeurtenis.
Ik geef een voorbeeld.
Een kind heeft zelfmoord gepleegd. De ouders vertellen mij dat hun kind vanuit het hiernamaals spijt heeft betuigd en hun nu liefde toestraalt. Ze hebben dat van een medium gehoord. Ze zijn nu dankbaar voor die liefde. Dan ga ik daar toch geen waarheidsdiscussie van maken?


Mooi gezegd Bram. Zeer mooi. Dank.


Voor sommige kan dit schrijven hun takken verlichten, voor sommige niet!

Kort omschreven;

Gnosis via het brein is een vereiste maar is niet compleet zonder geestvonkatoom. Het draait allemaal om bewustwording, dit kan men bereiken in een meditatieve toestand. Een staat van 'zijn, vermits het ego kan overstegen worden. In een toestand zonder gedachten, het gedachtenloze bewustzijn.

Het resulteert in een ledig gevoel in het voorhoofd met een gevuld gevoel in het hart. Het brein begint te voelen en het hart begint te denken, beide voelen elkaar zeer subtiel aan. Men krijgt hier controle over het lichaam.

Hier realiseert men zichzelf door de Geest, dit is de Moederlijke kracht (Kundalini ook wel, Shekina, Pneuma, Rouach... genoemd) dat stroomt met de kennis om het innerlijke Kind, vanuit de wortelchakra naar het hart. Dit is de eerste stap. Waardoor men uiteindelijk zichzelve ontmoet. De tweede stap is om nadien het bruidsvertrek te betreden, de twee hemisferen (de twee zijde) te versmelten tot één. Waar men de hoogste staat in dit lichaam bereikt, de ware MONACHOS "eenling".... om op de extreme dag door het rolgordijn "voorhangsel" te reizen naar het rijk van de Vader.

Met nederige groetjes aan alle zoekers,

Hanuman


Beste Hanuman,

@ Voor sommige kan dit schrijven hun takken verlichten, voor sommige niet!

Dat is m.i. nogal logisch, alleen maar schrijven vanuit je brein is niet waar het volgens mij in de gnostiek omgaat. Het weten van het hart (lichaam) én het weten van het brein die twee dienen één gemaakt te worden. In Zijnstoestand is enkel stilte en is er Weten. Dit weten op zicht heeft m.i. enkel waarde door het voeten te geven in de aarde, dus dmv je handelen in de wereld.

Het Lichaam Weet, er is een soort lijfelijke intuïtie , dus m.i. zeer belangrijk om ten allen tijden terug te kunnen keren naar het lichaamsbewustzijn, de basis. Dit zie ik als levenskunst. Soms ben je mentaal bezig, zoals met het schrijven van dit stukje, en dat is ook oké, maar je kunt binnen een paar seconden weer terug gaan naar je lichaamsbewustzijn. Prima om je weer even te gronden. Dit itt de stilte, waarbij je kruin geopend is en er enkel stilte Is.

Die twee essentiëlen samen verEENigen…

groeten terug


Ik ben op zoek naar auteurs/ boeken dat het apocryphon van Johannes weergeeft. In het nederlands. Wie kan mij daarbij helpen?
vr gr Simone.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: