Bramhartigheden

De hond als kroon van de schepping, een kerstverhaal

    door Blaf de Hond, 22/12/2012 18:08. #43911. 13 reacties, laatste

De bron van alle wijsheid is, zoals algemeen bekend, de hondenmand. Als ik daarin lig, met mijn kop op mijn poten, starend in de verte, komen de diepste gedachten over de aard van het bestaan tot mij.
Zo is, in de hondenmand, mij het inzicht geworden dat de hond de kroon is van de schepping. Gaarne wil ik aangeven waarom men middels een logische redenering onverbiddelijk tot deze conclusie moet komen.
Wij allen, honden en niet-honden, nemen deel aan de evolutie. Die evolutie kenmerk zich door een streven naar optimalisering van de levensvoorwaarden. Welnu, welk dier heeft het zover gebracht als de hond?
Laat ik mijzelf als voorbeeld nemen. Ik heb twee dienaren die zich geheel aan mijn voortbestaan wijden. Ik heb hen daar niet met bruut geweld of door arglistige redeneringen, noch middels smekingen toe bewogen. Nee, zij doen dat geheel uit zichzelve als hun antwoord op het simpele feit dat ik besta. Zij voeden en verzorgen mij op een wijze die zij zelf als natuurlijk ervaren. Hun toewijding aan mij vinden zij volstrekt vanzelfsprekend.
Als hond ben ik zo niet alleen biologisch verzekerd van mijn bestaan, ook geestelijk zijn mijn levensomstandigheden optimaal, omdat ik mij dagelijks in mijn hondenmand kan overgeven aan de hoogste vormen van contemplatie. Daarin herken ik het doel van de evolutie, namelijk de uiteindelijke eenwording met het Absolute Zijn. Alleen de hond kan zich, dank zij de menselijke dienaren, ongehinderd door aardse beslommeringen, aan dat allerhoogste doel wijden. Dat doel ervaar ik innerlijk als de roep van het Zijn zelve. Het Zijn roept mij en schept Zelf de voorwaarden waardoor ik aan die roep kan beantwoorden.

Ja, ja, ik weet wel dat mijn dienaren soms niet geheel van harte bereid zijn mij te gerieven. Dan hoor ik hen in gesprek met iemand die zij soms Mijngod, dan weer Sodeju, ofwel Allemachtig noemen. Dan hoor ik hen tegen deze persoon zeggen Sodeju, ik moet de hond nog uitlaten’, of ‘Mijngod, ik ben de hondenbrokken vergeten’. Deze persoon kan ik merkwaardig genoeg niet zelf waarnemen, maar duidelijk is dat hij steeds mijn kant kiest en hen beveelt, als zij murmureren, hun plicht jegens mij alsnog te vervullen. En dat doen zij, zonder mankeren. Ook dat laat mij beseffen dat er meer is, tussen hondenmand en voerbak, dan ik kan ervaren. Het geeft mij een prettig gevoel te weten dat mijn dienaren, in hun zorgend aandeel in de evolutie, streng gecontroleerd worden.

Is er nog een ander dier dat zich zulke levensomstandigheden heeft weten te verwerven? De kat misschien? Nee, dat ligt toch anders. Katten zijn zelfzuchtig en vol begeerte. Ze hebben alleen aandacht voor zichzelf, óf voor hun prooi. Daarbuiten is er voor een kat niets. Katten hebben geen weet van het hogere. Katten kennen niet de verrukking die voortkomt uit de belangeloze ervaring van het diepere inzicht. Daarom is het voor mij duidelijk dat honden verder zijn dan katten op het pad van eenwording.

Helaas echter is er de laatste tijd enige onrust geslopen in mijn verwijlen in hoge, geestelijke sferen. Het gaat daarbij om een belangwekkende vraag, namelijk deze: ben ik slechts een willoos deel van een groter geheel, of ben ik een zelfstandig individu, met een vrije wil?
Ik kan deze vraag ook anders formuleren: hoe komt het dat ik in de levensomstandigheden verkeer zoals die nu voor mij zijn? Heb ik die verkregen ten gevolge van een Hoger Plan dat de evolutie bestiert, of is dat mijn eigen verdienste?
Zeker, dat is een belangwekkende vraag, zoals ik reeds zei. Want aan het antwoord op die vraag kleven gevolgen.
Die gevolgen betreffen mijn relatie met andere honden. Want het is ook mij wel duidelijk dat niet alle honden in dezelfde gezegende omstandigheden verkeren als ik.
Het lijkt er zelfs op dat ik in het proces van de evolutie verder gevorderd ben dan vele andere honden. Die andere honden zwerven op straat, elke dag maar weer hopend, echter zonder zekerheid, iets te vinden dat zij kunnen eten, terwijl mij het eten volgens een strak schema voorgezet wordt. Als ik mij nu eens om hun lot zou bekommeren, bijvoorbeeld door mijn hondenbrokken met hen te delen. zou ik dan niet het pad van de evolutie achterwaarts afleggen? Zou ik dan niet door een onbesuisde goedheid de evolutionaire sprong teniet doen waar mijn goede leven het gevolg van is? Mag ik dat wel? Waar ligt mijn verantwoordelijkheid, bij de evolutie of bij mijn medehonden?

Stel nu dat mijn gelukzalig lot het gevolg is van een Hoger Plan. Dan ben ik niet persoonlijk verantwoordelijk voor het lot van andere honden in minderbedeelde omstandigheden. Die verantwoordelijkheid kan ik overlaten aan het Plan zelf.
Maar, als ik mijn situatie heb verworven als gevolg van eigen verdienste, dan ben ik een vrij wezen. Dat maakt mij nog niet meteen verantwoordelijk voor anderen, maar ik zou, als vrije hond, die verantwoordelijkheid wel op me kunnen nemen. Het is die theoretische vrijheid tot verantwoordelijkheid die mij onrustig maakt. Die vrijheid impliceert natuurlijk dat ik gewoon altoos in mijn mand kan blijven liggen. Maar ik zou ook iets anders kunnen doen. Het besef van die andere mogelijkheid – van die oneindig vele andere mogelijkheden! - verstoort steeds weer mijn hondenmandelijke gemoedsrust.
Genade of verdienste, dat is dus in de kern de vraag die mij kwelt. Laat ik trachten door middel van kritisch onderzoek der fenomenen een onbetwijfelbaar antwoord te vinden.

Nu, als ik bij mijn eigen situatie te rade ga, dan is duidelijk dat ik niet mijn twee dienaren zelf heb gekozen. Zij hebben míj gekozen. Zij zagen mij en waren verloren, hoor ik hen regelmatig zeggen. Dat wijst op een voorbeschikking. Mijn dienaren zijn kennelijk deel van het Plan. Er is voor hen ook nog een hogere instantie, Sodeju, Mijngod of Allemachtig geheten, die mijn dienaren controleert en hen op het rechte pad van toewijding houdt. En dan denk ik, instemmend tegen mijzelf knikkend: waar controle is moet een plan zijn. Wie zal mij daarin kunnen tegenspreken?

Ik moet op grond daarvan tot de conclusie komen dat mijn lot onderdeel is van een groter geheel, een totaliteit die mijn eigen wil en verantwoordelijkheid verre te boven gaat. Als dat zo is hoef ik mij dus niets aan te trekken van het lot van mijn minderbedeelde medehonden. Hun lot is een deel van het Plan, en ik mag dat Plan niet verstoren door toe te geven aan de zwakte van mijn gemoed.

Dat lijkt mij een geheel sluitende redenering. Hoe kan het ook anders zijn?
Dat heldere inzicht zou dus moeten bijdragen tot de kalmte van mijn gemoed. Maar het vervelende is dat dit inzicht niet in staat is de onrust weg te nemen die mij steeds bevangt, telkens weer als ik mij in de hondenmand aan het hogere weten wijd.
Begrijpt u mijn dilemma?
Als denker besef ik dat ik niet verantwoordelijk ben voor het lot van mijn medehonden. Maar iets in mij weerstreeft dat. Het is mij niet duidelijk wat. Is het toch gebrek aan inzicht? Moet ik, hoe onrustig het mij voorlopig nog maakt, voortgaan met mijn contemplatieve studies, hopend dat het zuivere weten en de daarmee gepaard gaande innerlijke vrede mij op enigerlei dag alsnog zal geworden? Dat zal een schone dag zijn, voorwaar!
Of moet ik de wereld in, en wel nu meteen, en waarheen dan, waartoe? Wie ben ik om te denken dat mijn buitenmandelijk geploeter enige invloed zou kunnen uitoefenen op de eeuwigheid van de kosmos? Is dat niet de opperste hoogmoed? Loop ik dan niet juist daardoor mijn hondenlijke bestemming mis om te versmelten met het Zijn? En hoe kom ik dan aan mijn dagelijkse hondenbrokken?
Zoekend naar helderheid wordt mijn verwarring almaar groter.
Het grondprobleem, genade of verdienste, ooit denkend aangevat in volle gemoedsrust, heeft geleid tot existentiële vertwijfeling over de keus tussen versmelten met het Zijn, of ploeteren voor mijn medehonden. Versmelten of ploeteren, dat is dus de vraag, nog weer anders samengevat.
Ik moet daar inderdaad nog maar eens rustig de kop voor op de poten leggen.

Maar wat hoor ik daar? Dat zijn mijn dienaren die staan te zwaaien met mijn etensbak Er is iets bijzonders aan de hand.
“Het is kerstmis,” roepen ze, “en daarom krijg je iets extra lekkers.”
”Er is een kind geboren,” zeggen ze. Nou ik heb niks gemerkt. Hoor ik een baby huilen? Nee dus. Dat kind kan ik ook al niet waarnemen, dus dat zal dan wel net zo iemand zin als, Sodeju, Mijngod of Allemachtig. Komt die ook al waken over mijn voorzieningen?
“Vrede op aarde” zingen ze. Zou dat het eind zijn van al mijn kopzorgen? Komt dan toch alles goed?
Als dat eens waar mocht zijn!
"In alle mensen een welbehagen," hoor ik. Ja, dat is het. Als alle honden dienaren hadden als ik, en alle honden in hun dienaren een welbehagen konden stellen, dan, ja dan...
Maar eerst wens ik nu te beantwoorden aan de roep van mijn eigen dienaren die wederom staan te schudden met mijn etensbak. Dat wordt extra kwispelen en kwijlen deze keer!
En ik wens dat iedereen in iedereen een welbehagen schept, voor nu en altijd. Woef!
O ja, ik moet je voor de komende tijd ook nog vrede en alle goeds wensen van Broeder Ezel, je weet wel, die van dienaar Franciscus.

U kunt dit verhaal hier downloaden als pdf-document.



Nou Blaf, Ik stel voor dat je maar lekker gaat versmelten met het Grote Zijn.Dat is al ploeteren genoeg.



Mijn God wat een mooi verhaal Blaf!



Voor jou ook een Allemachtig Welbehagen Blaf!


Eerbiedig antwoord aan Sodeju, Mijn God en Allemachtig:
Ik ben geheel vervuld van dankbaarheid voor Uw erkenning van mijn bestaan. Dank, dank.


Wat een leuk kerstverhaal met een knipoog naar binnen...heel herkenbaar. Dank je wel hiervoor.
Graag wil ik dan ook zo vrij zijn om u te attenderen op mijn nieuwste boek wat onlangs is verschenen. Het is een kleurboek voor volwassenen met prikkelende vragen. Dit naar het gedrag van dieren. Jawel, ook de hond! Zo wordt dierentaal - mensentaal. Het boek heet 'ZIN IN KLEUREN' en u kunt een inkijkexemplaar zien op de website:
www.actonvirtues.nl/index.php/joomshop/algemeen/zin-in-kleuren-kleurboek-voor-volwassenen


Fijn, Marja, dat ik ook in je boek sta. Nu nog wat bleekjes vrees ik, maar dat komt vast wel goed.



Ach Blaf. De eerbied en het respect zijn
geheel aan onze zijde...Gij Kroon der Schepping.

Hartelijke groeten van Sodeju,Mijn God en Almachtig.



Los van de inhoud en de boodschap van dit Kerstverhaal,triggerde mij iets in de Humorvolle en bloemrijke wijze van vertellen.

Je bent een echte verhalenverteller Blaf.Een echte.

Zou het zo kunnen zijn dat je ooit,in een grijs verleden,samen met je baasje bent geweest in het Huijgens-Museum Hofwijck te Voorburg?

Om aldaar samen met je baasje een smakelijk verhaal te vertellen over Parsifal? Muzikaal omlijst met een dwarsfluit?.Ergens achterin de 80er jaren van de vorige eeuw?Zou dat kunnen Blaf?


Er was een tijd, heel lang geleden, dat mijn dienaar Bram her en der verhalen vertelde over Koning Arthur en zijn ridders. En vaak was dat het verhaal van Parsival. En dan speelde hij ook nog op de fluit. Duurde altijd wel erg lang hoor. Ik ken ze nu ook bijna allemaal uit mijn hondenkop.
Waar we samen allemaal heen geweest zijn weet ik niet meer. Ik ben niet zo goed in aardrijkskunde. Ik ben meer van het hogere weten.
De aarde is me te plat. Maar dat moet je niet tegen mijn dienaar Bram vertellen, want die denkt daar anders over en ik wil de dagelijkse voorziening van mijn hondenbrokken niet in gevaar brengen.



Mijn God Allemachtig,het is natuurlijk uw dienaar en niet uw baasje!!.Hoe heb ik dat kunnen vergeten!?..Ik kan natuurlijk niet zo diep nadenken.Ik ben niet zo van het hogere weten.Meer van het lagere..

Neen.Ik zal niets doorvertellen.Ik zou niet op mijn geweten willen hebben dat de Kroon der Schepping op een navrante en volledig onbedoelde wijze de hongerdood sterft..


Prachtig kerstverhaal,

Ik wens dat iedereen in iedereen een welbehagen schept.
Dank

Maar niet vergeten te trimmen en te scheren



PORTRET MET HOND

Die hond en ik. Hij heeft zich
teruggetrokken in zichzelf, en ik

– ik had mijn hand op zijn rug
gelegd, zijn huid rimpelde,
ik had hem aangekeken en hij
keek op in mijn gezicht alsof
hij iets zocht uit mijn mond,
ik had iets gemompeld en
hij legde zich neer, zuchtte
en sliep in –

ik moet iets zijn geweest in
die hand, dat gezicht, die mond,

iets dat ik heb gekend, maar nu
verborgen is in hem, die hond.

© 1989, Rutger Kopland


Heel mooi!
Thnx!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: