Bramhartigheden

Een wereld-vraag en een nieuwjaarswens

    door Bram, 04/01/2013 13:11. #43982. 5 reacties, laatste

Er was eens een man en die was heel erg bang voor honden. En dat werd almaar erger. Hij raakte er helemaal van overtuigd dat alle honden altijd gemeen zijn.
Rothonden zijn het, allemaal, zei hij vaak tegen zichzelf. Het enige wat ze willen, is bijten in mijn kuiten.
Tenslotte durfde hij de deur niet meer uit, bang om weer zo'n gemene rothond tegen te komen.

Nu was het ook een heel intelligente man. Dus besloot hij een list te verzinnen. Hij bestelde per postorder een voorraad van de allerekkerste hondenbrokjes. Toen die waren afgeleverd, stopte hij wat hondenbrokjes in zijn jaszak en daarmee durfde hij weer de straat op. Want, zo had hij bedacht, als er dan zo'n gemene rothond op me afkomt, dan werp ik die allerheerlijkste hondenbrokjes op straat en dan zal die rothond vast en zeker de voorkeur geven aan die brokjes boven mijn kuiten.
En zo durfde hij weer elke dag naar zijn werk. Elke dag nam hij een verse voorraad hondenbrokjes mee.

Op een dag kwamen er aan de overkant van de straat nieuwe bewoners. Die hadden een hond. Die hond was ervan overtuigd geraakt dat alle mensen altijd lief zijn.
Lieve mensen zijn het, allemaal, zei hij vaak tegen zichzelf. Hij had daar ook alle reden toe. Hij kreeg als hond gratis eten en drinken, werd regelmatig geknuffeld en z'n baasjes letten goed op als het tijd was als hij weer eens nodig naar buiten moest. Behalve...

Omdat die baasjes het zelf erg druk hadden, en moeite hadden met vroeg opstaan, zetten ze hem 's ochtends soms even buiten, zodat hij dan zelf maar een goed plekje moest zoeken tussen de struiken om te doen wat hij moest doen.

En toen gebeurde het.
De man die bang was voor honden stapte 's ochtends zijn huis uit.
Op datzelfde moment zetten de overburen hun hond op straat.
"Daar heb je zo'n gemene rothond" bedacht de man vol schrik toen hij de hond zag.
"Daar heb je weer zo'n lief mens" bedacht de hond toen hij de man zag.
De hond rende op de man af.
"Zie je wel" sprak de man tegen zichzelf, "die gemene rothond komt op m'n kuiten af".
En toen de hond hem genaderd was, wierp hij volgens plan meteen die hondenbrokjes op de grond.
"Zie je wel", sprak de hond tegen zichzelf, "weer zo'n lief mens; ik krijg zomaar weer voor niks van die allerheerlijkste hondenbrokjes".

De volgende ochtend zei de man opnieuw tegen zichzelf: "Daar heb je weer die gemene rothond. En hij gooide weer de allerheerlijkste hondenbrokjes op de grond.
En de de hond zei opnieuw tegen zichzelf: "Daar heb je weer zo'n lief mens," genietend van de brokjes.
En dat herhaalde zich voortaan elke ochtend.

En wat is nou de moraal van dit verhaal?
Het opmerkelijke is dat voor de man en de hond elke ochtend de feiten precies dezelfde zijn. De hond rent naar de man. De man gooit hondenbrokjes op straat. De hond eet de hondenbrokjes. Dat zijn de onveranderlijke feiten.
Die feiten, die voor de man en de hond dus dezelfde zijn, bevestigen echter de man in zijn overtuiging dat alle honden gemeen zijn.
En precies diezelfde feiten bevestigen de hond in zijn overtuiging date alle mensen lief zijn.
En ook al delen man en hond dezelfde feiten, ze leven in twee geheel verschillende werelden.
De man woont in een wereld van angst en wordt daar elke dag in bevestigd.
De hond woont in een wereld van liefde en wordt daar ook elke dag in bevestigd.

Zou het misschien zo kunnen zijn dat ieder z'n eigen wereld schept? Of, dat sommigen ons voorgaan in het scheppen van een wereld, bijvoorbeeld een wereld van angst, en je uitnodigen om in hun wereld mee te gaan?
In welke wereld ga jij dit nieuwe jaar wonen?
Zo gij niet wordt als een hond...


hoi lieve lieve Bram, heel veel goeds voor het nieuwe jaar, en mijn wereld is vandaag, een wereld van vrijheid..
Soms ben ik bang en soms heb ik lief en nog vaker allebei te gelijk.


Vrijheid is als een "Tabula Rasa" mbt ideen en concepten.
Maar vol met verhalen..

Leeg en vol

Stil en in beweging...

www.youtube.com/watch?v=X29DteDUwYE




Dank je wel Bram voor dit mooie verhaal
maar ook voor je bijzondere wens voor het nieuwe jaar.

Hier nog een Story:

De lezing was een beetje rommelig verlopen.Er was aardig wat discussie.
Onvoldaan had hij van de mensen in het zaaltje afscheid genomen.

Terwijl hij de gang van zaken nogmaals
overdacht liep hij in de richting van de boulevard.Het was rustig.Winderig ook.En bewolkt.

Hij nam zich voor even op een bankje te gaan zitten met uitzicht over zee.De wind speelde om zijn hoofd en omdat het niet koud was had hij niet de neiging in zijn kraag te duiken.Hij voelde hoe de wind hem tot rust bracht.Zijn gedachten werden meegevoerd naar verre einders.

Langzaam verzonk hij.Dit was voorop gezet.Want hij wilde verzinken.Hij wilde langzaam de wereld om hem heen nergens meer op laten lijken.

Hij was het zaaltje uitgewandeld met stijve spieren.Tijdens de lezing had hij zich geergerd.Maar hij moest vormelijk blijven en niets laten merken.

Nu ging het alweer een stuk beter met hem.En zoals hij dat wilde zakte hij langzaam weg in het grote niets.

Van achteren drong plotseling een geratel tot hem door.Een gekletter en een geratel als van een heen en weer geschopt leeg conservenblik.

Omdat hij in zijn ontspanning al aardig gevorderd was probeerde hij het ergelijke geluid langs hem heen te laten gaan.Langzaam echter, begon hij zich in zijn hoofd het beeld te vormen van een vervelend jochie dat baldadig tegen een blikje liep te trappen.

Het beeld werd steeds duidelijker.Hij kon nu zelfs in het hoofd van het jochie kijken.Hij deed het expres! Dat leed geen twijfel.Alléén maar om hem te sarren.

Hij raakte volledig uit zijn ontspanning.Alleen maar door dat pokke-jochie! Al zijn spieren begonnen alweer strak te staan.Hij nam zich voor zich om te draaien en het jochie een hard "HOU
DAAR EENS MEE OP" toe te schreeuwen.

Hij draaide zich om en tot zijn grote verbazing zag hij een hond die vrolijk kwispelend met een leeg blikje aan het spelen was.

Zijn ergernis verdween als bij toverslag.
Hij draaide zich terug naar de zee.Het geluid van het blikje en de vrolijke hond werd nu mee opgezogen in het grote niets.



Grappig Harry, je verhaal. Ja, dat heeft precies dezelfde strekking. Mooi.


Beste Bram,

Als eerste in 2013 al het goede voor U en
ons allen.

Bram heb van de week weer iets uit de
"super-natural" wereld mee mogen maken,
zie ik het goed als dit de wereld van liefde is?

Hou me aan de feiten, en blijf oprecht.

Vriendelijke groet John.


Bijzonder John wat je vertelt. Ik wil er graag antwoord op geven. Het is mijn antwoord, dat wel.
Om te beginnen dit: er is niet zoiets als "super-natural." Alles wat gebeurt is "natural." Maar sommige ervaringen kunnen heel bijzonder zijn. Zo kun je ineens zomaar plotsklaps ondergedompeld worden in een alomvattende liefde. Ook die ervaring is 'natural', ook al is die bijzonder en zeldzaam. En dat zegt niet iets over de wereld. Het zegt iets over je bewustzijn. Het is dus niet van een 'andere' werkelijkheid. Het is van deze ene gewone werkelijkheid, hoe ongewoon die ervaring ook lijkt. Het hoort erbij.

Daar denkt niet iedereen zo over. Het contrast met de liefdeservaring en het acht-uur journaal op de TV is zo groot dat het wel lijkt alsof die liefde van 'elders' komt. En dan zou je kunnen gaan denken dat er twee werkelijkheden zijn, de werkelijkheid van het TV-journaal, en een heel andere werkelijkheid waar liefde woont. Die opvatting over twee gescheiden werkelijkheden heet dualisme. Het kerkelijke christendom is er op gebaseerd; het christendom is dualistisch met z'n aarde en z'n hemel.
En dat kan er zelfs toe leiden dat je als christen opgeroepen wordt afstand te doen van de wereld in het hier en nu en een voorschot te nemen op de hemel, door nu alvast net te doen alsof je geen lichaam hebt, bijvoorbeeld. Het celibaat de RK-priesters is daarop gebaseerd.

Voor mij is er maar één werkelijkheid, die waarin ik nu besta. In die ene werkelijkheid kan je soms, als een vorm van genade, een ervaring van alomvattende liefde gratis kado krijgen. En voor mij hoort die liefde er gewoon bij, bij hier, bij mij en bij jou en bij ieder mens.
Die opvatting heet non-dualisme. Een van de mooie aspecten van het Thomas-evangelie, eigenlijk vind ik dat wel de allermooiste, is dat je de twee één kan maken en dat het daar eigenlijk om gaat. En dat betekent: met liefde, of eventueel alleen maar met de herinnering aan die ervaring van alomvattende liefde, in de wereld aanwezig zijn, ook al lijkt dat absurd in vergelijking met het TV-journaal.
Ik verneem graag van je hoe jij dat ziet, of wilt zien.





Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: