Bramhartigheden

Een portie Tholen

    door Bram, 31/03/2013 13:35. #44496. 35 reacties, laatste

Zo, ik heb gisteren weer een flinke portie Tholen gehad. Ik was daar op familiebezoek, en dat was heel aangenaam, maar tussendoor hoor je ook allerlei verhalen.

Over tante Mientje bijvoorbeeld. Ze is gestorven, al enige tijd geleden. Als ik haar vroeger sprak, wist ze me altijd te vermanen dat ik het gevaar liep in de hel terecht te komen, vanwege mijn levenswandel. Dat zei ze altijd heel lief, want ze was echt een lief mens, en ik heb daarom altijd respectvol naar haar geluisterd en haar bedankt voor haar betrokkenheid met mijn lot.
Zij behoorde tot de kern van de gelovigen in haar kerk. Zij ging als een van de weinigen ter avondmaal! En dat betekende dat ze mocht, ja 'mocht' geloven dat ze tot de uitverkorenen behoorde.
Ik sprak met een neef die haar dagenlang heeft bijgestaan op haar sterfbed. Hij vertelde me dat ze in grote doodsangst verkeerde. 'Tante Mientje, in doodsangst?, riep ik uit. Ja, een en al angst. Dagenlang wist ze niets anders dan smekend uit te roepen, met de kracht die haar nog restte: 'Genade, genade, genade..."
Ze is met angst in haar ogen gestorven.
Ze had de hand van mijn neef daarbij vast, zo vast dat hij moeite moest doen die los te maken.
Ach, denk ik dan, lieve tante Mientje, lief, zachtaardig mens, wat hebben ze je aangedaan. Wat vreselijk dat dit de vrucht was van je geloof.

Maar er was ook nog een andere ervaring. Er ging een foto rond van mijn opa Willem, de vader van mijn moeder. En daarbij kwam een herinnering boven. Hij is gestorven toen ik nog op de lagere school zat, dus ik kan toen niet ouder geweest zijn dan 11 jaar.
Kort voor hij stierf was ik nog op bezoek bij hem. En ik zag toen op de tafel een boek liggen met de titel: "Waarheen, waartoe, waarom?" Ik weet nog heel goed hoe dat een heel speciale opwinding bij me opriep. Heel merkwaardig. Ik heb toen nog geprobeerd in dat boek te lezen, maar ik begreep er helemaal niets van. Het voelde alsof er een geheim in verborgen was, waar ik geen toegang toe had. Er rees in mij een diep verlangen op om dat ooit te weten.
Ik was die gebeurtenis vergeten, maar de herinnering daaraan kwam weer bij me op bij het zien van die foto van mijn opa.
En ik besef nu dat toen misschien de drang in me is ontstaan om filosofie te gaan studeren. Ik wilde het geheim leren kennen dat toen nog voor me verborgen was.


Ah... ik ben nog iets vergeten. Het dorp Stavenisse op het eiland Tholen was een van de ergst getroffen gemeenschappen bij de watersnoodramp van 3 februari 1953.
Dat is kort geleden herdacht, ook op Stavenisse. De dominee daar heeft laten weten dat de straf van God nog niet zwaar genoeg was. Hij was terecht, maar, als uiting van Gods liefde, nog veel te mild. We moeten er dus op rekenen dat er ons nog een veel grotere ramp te wachten staat, net zo lang tot we het begrijpen.
Nou, 't is maar dat je het weet.


Ontroerend verhaal Bram, dat je als kleine jongen aanwijzing krijgt van je opa Willem en 
dat het je tijdens  het lezen bevrijdt wordt om op zoek te gaan naar je eigen identiteit en fortuin.

Diep triest,  je lieve tante die zich zo schuldig en onveilig voelde en geloofde in deze gevoeloze liefdelooosheid die zo machtig was zelf op haar sterfbed.




Ja, intriest, Marie-Therese, en vooral liefdeloos wat ze die lieve tante van me hebben aangedaan. En dat allemaal in naam van Jezus.
Daarom denk wel eens: "Lieve Jezus, wat hebben ze jou aangedaan door zo'n afschuwelijk liefdeloze boodschap aan jou toe te dichten?"


Pijnlijk, het keurslijf van angst en schuldgevoelens, waarin zoveel mensen zoveel eeuwen in vastgesnoerd werden. Ik ervaar het nog als werken om ons daarvan los te maken. Je verhaal, Bram, is voor mij herkenbaar i.v.m. iets dat me vorig jaar overkwam. Ik was in opleidingsweekend in Affligem. Het is daar een voormalig klooster dat gehuurd wordt door enkele organisaties voor cursussen. Achter het klooster is een bos, waar helemaal achteraan een begraafplaats ligt van de zusters: 4 à 5 grote grafstenen voor de abdissen, links en rechts van een levensgrote, bloedende gekruisigde Christus en voor de rest in rijtjes allemaal gelijke witte kruisjes voor al de zusters die daar een dienend onzichtbaar leven in onvoorwaardelijke gehoorzaamheid hadden geleid. Ik werd ineens overvallen door een immens diep verdriet om al die verloren levens. Zo voelde het tenminste: Al die talenten en mogelijkheden die tijdens hun leven al begraven waren, al die verspilde liefde, al die pijn die ze hadden verstopt achter de glimlach van een leven lang dienstbaarheid aan wat ze hoger dan zichzelf achtten. Ze moeten toch ook regelmatig zichzelf daarin tegengekomen zijn, maar daartegenover ontkend worden en zichzelf ontkennen, elke dag. Het overviel mij zo dat ik mijn tranen niet kon stoppen, ook al wist ik tegelijkertijd hoe absurd het was. Niemand van die mensen had ik ooit gekend of ontmoet. Het heeft bij mij de vraag losgemaakt naar wat ik allemaal dien en naar wat mensen in het algemeen nastreven en of we allemaal zoveel vrijer zijn dan die zusters.


@ Het heeft bij mij de vraag losgemaakt naar wat ik allemaal dien en naar wat mensen in het algemeen nastreven en of we allemaal zoveel vrijer zijn dan die zusters.

Dat is een goeie Johan, laatste tijd begin ik daar ook steeds meer over na te denken,

Vind dat wij mensen het vaak zo verpesten voor elkaar, niet alleen qua geloof maar ook qua mentaliteit, valt mij zo op dat veel mensen altijd zo afgeven op elkaar,

Dat ergert mij weer en dat maakt mij weer een chagrijnig mens,

Ik wil daar onderuit, ik wil vrij zijn.


@ Ik wil daar onderuit, ik wil vrij zijn.

De vrijheid hebben we. Daarmee zijn we elk geboren. Waarom leven we ze dan niet? Waar is het met ons mis gegaan? Bij de potjestraining? Het klinkt zo eenvoudig om te zeggen word wie je bent. We beschouwen een heleboel zaken als obstakels voor die vrijheid. Het zijn zaken waarvan we vinden dat die eerst opgelost moeten worden, en dan... dan zal het beteren. Andere mensen geven op elkaar af en als die daarmee stoppen zal ik aan mijn vrijheid kunnen beginnen. Natuurlijk niet. Eerlijkheidshalve zal ik een van mijn obstakels geven, ik pak er maar lukraak een uit: de illusie dat ik het nodig heb als ik om 23u van mijn werk terugkom, nog iets te eten en nog het nieuws op tv te zien en daarna nog wat te zappen. Daardoor lig ik te laat in bed en begint mijn volgende dag "te vroeg". Bv. een klein stukje meditatie zou me sneller tot rust brengen en een gezondere slaap bezorgen en mij meer opbouwend in het leven kunnen laten staan. Waarom doe ik het dan nog niet? "Ja, nog even, ik ben nu andere zaken in mijn leven aan het veranderen." Eigenlijk zijn het allemaal patronen, geloofsovertuigingen, rollen waarmee we ons vereenzelvigen. Waarom zijn we dan niet gewoon vrij? We kunnen lezen over vrijheid, we kunnen het met ons hoofd begrijpen, maar vrijheid krijgt alleen maar een plaats in ons leven als we ze leven vanuit onze innerlijke stem. Volgende vraag (die eigenlijk weer op hetzelfde neerkomt): Horen we die innerlijke stem wel en wat is allemaal achtergrondruis dat we daartussen laten komen? Ik ervaar het zo: We kunnen niet over vrijheid praten, zonder altijd terug bij onszelf terecht te komen.


Michel, je zegt: Dat ergert mij en daar wil ik vanaf".
Je kan er niet vanaf door het te bestrijden. Erken allereerst dat er onder die ergernis een waarneming zit die klopt. Aanvaard vervolgens je ergernis als in principe een correcte reactie van je innerlijk op wat je ziet.
Alleen als je je ergernis aanvaardt kun je die ombuigen tot iets anders, iets positievers.


@ Eigenlijk zijn het allemaal patronen, geloofsovertuigingen, rollen waarmee we ons vereenzelvigen. Waarom zijn we dan niet gewoon vrij? We kunnen lezen over vrijheid, we kunnen het met ons hoofd begrijpen, maar vrijheid krijgt alleen maar een plaats in ons leven als we ze leven vanuit onze innerlijke stem.

Voor een groot deel komt dat ook natuurlijk inderdaad door dat we vaak vast zitten in bepaalde patronen en rollen waar we ons mee vereenzelvigd hebben,

Het zou natuurlijk geweldig zijn om altijd alles wat je doet vanuit je innerlijke stem te doen maar naar mijn idee moet je hiervoor wel een wacht stellen, voordat je het weet zit je weer helemaal vast in hetzelfde patroon,

We zijn natuurlijk gewoontedieren en die patronen kunnen (naar mijn idee hoor) behoorlijk vertroebelend werken,

Je gewoontes aanpassen naar je innerlijke stem dus ?


@ #44509

Zo heb ik het nog niet bekeken Bram,

Heb vaak dat ik helemaal ga twijfelen aan mijn waarneming, ben ik nou gek ?,

Maar ik ben niet gek, die waarneming klopt vaak en roept of ik nu wil of niet ergernis op,

Zal je raad proberen toe te passen,

Dank je nog Bram.


Je ergernis is je innerlijke stem, Michel. Maar omdat je daar niet aan wilt (om wat voor reden dan ook, maar meestal door gebrek aan geloof in jezelf), krijgt die een negatief karakter. Als je die reactie op je waarneming aanvaardt, is het een boodschapper van je ziel, zie logion 65. Kortom, sta jezelf toe geërgerd te zijn.


Logion 65: De beeldsprak van:
'Het verpachten van de Wijngaard'...

Met 'de wijngaard' wordt hier het innerlijk rijk van de geest en de ziel gesymboliseerd. De mens in deze gelijkenis gaat zijn 'wijngaard' verpachten! Hij hoopt daar beter van te worden, te verdienen dus aan de vruchten van het goddelijk lichtrijk van de geest! Dan moet hij ook niet verbaasd zijn dat daar onheil uit voortkomt. De vreugde en de vrede die je ervaart van dat innerlijk lichtrijk zijn de 'vruchten van de wijngaard' en die zijn er om van uit te delen en niet om er een handeltje van te maken; (of een organisatie, zoals de kerk dat gedaan heeft met de lichtboodschap van Jezus) om daarmee rijkdom en macht te verkrijgen.



Mijn man schreef een boek, Het uitzicht beperkt. Dat gaat er over dat religies misschien soms mooie dingen zeggen, maar je uitzicht op mooiere inzichten beperken. Je leeft altijd binnen een kader. Je kunt wel eens gedachten hebben buiten dat kader, maar het "mag" niet.
En zo ook dat arme tante Mientje. Wat had ze toch meer aan haar leven kunnen hebben!. Altijd de gedachte dan wat je ook doet het nooit genoeg is en altijd verkeerd.
Dat was in de kerk waar wij heen gingen niet, maar wel afgebakend, dit is goed en dat niet. Maar het leven is niet zo zwart wit en de omstandigheden zijn niet altijd zo dat je kunt kiezen. En moet je altijd kiezen?
Ik denk inderdaad dat ik de antwoorden in mijn hart hebt maar weer terug moet naar leren luisteren en ontdekken. Het leven is toch niet om te kennen, maar om te ontdekken en leren op een mooie en rustige reis.


-@ 'Het leven is toch niet om te kennen, maar om te ontdekken en leren op een mooie en rustige reis.'

Mooi gezegd Annette!
Het leven is niet om te kennen.., -en niet om te denken, en niet om te weten. Eigenlijk ook niet om te leren, maar om te ontdekken dat je zelf het Leven Bént.., - ieder moment! Dán leef je!
Het denken is een nuttig instrument, om vorm te geven aan je bestaan hier in de wereld.., maar het Leven is het LEVEN.

En het is de vreugde te beseffen dat je zèlf het Leven bent, - en dat is niet te denken -, maar te Zijn en dát te ervaren!
...Daar houdt het 'denken' zich eventjes stil..
:)






@#44520

Daar ben ik het niet helemaal mee eens Leo,

Een mens wil graag zingeving.


Beste Michel,

Is het Leven-Zelf geen Zin?
Dan zou ik daar maar eens naarstig gaan zoeken Michel.
Het leven-zelf is geen 'denk-formile' of een 'zin' die je door iets of iemand gegeven wordt: een zingeving dus!
Een mens, jij en ik, kunnen zin geven aan het ( ons) Leven !
Maar niet door een of andere formule, die ons door een ander wordt voorgeschreven, of zelfs, die we zelf bedacht hebben, ..een bedachte 'zingeving' dus. Het Leven-Zelf, IS ZIN ! (en geen denkformule)
En pas als we dat beseffen, dat het leven GELEEFT, wil worden en niet gedacht.., dan openen we de poort van onze ziel voor het leven-zelf, niet eerder!

Aan 'een 'zingeving' heb je niets, als je die zelf niet LEEFT !




Ja dat is het hem nou juist Leo,

Naar mijn idee heeft niets zin, begrijp wel dat je niet ''zin'' kunt bedenken maar als alles uiteindelijk nergens naar toe gaat (waar het op lijkt als je alle beelden loslaat ) wat voor zin heeft het allemaal nog dan ?

Wil niet negatief zijn hoor, ik geniet ook van veel dingen maar dan kun je net zo goed dood zijn.


Michel, ik kan me wel vinden in de tekst van Leo over het denken, en dat het leven geleefd dient te worden.
Je kunt wel een zin bedenken, een levenszin bedoel ik, maar dat is dan, inderdaad, een bedenksel, meer niet.
Maar ik ben het ook met jou eens dat het leven geen zin heeft, althans geen gegeven zin, als een gebruiksaanwijzing in de wieg, gratis bijgeleverd.
Zin is iets van mensen, niet van de werkelijkheid buiten ons. Het bestaat alleen in de menselijke ervaring van zinvolheid. Je kunt ervaren dat het leven zinloos is, niet als bedenksel dus, maar als ervaring. Je kunt ervaren dat het leven zinvol is, ook niet als bedenksel, maar wel als ervaring.
Als je die ervaring van zinvolheid wilt, dan moet je iets doen. Als je handelen dienstbaar aan het leven is, met inzet van je persoonlijke talenten, dan zal dat de ervaring van zinvolheid opleveren.
Je hoeft niet zeven dagen per week, elke dag 24 uur zinvol bezig te zijn om te ervaren dat je leven zinvol is. Naast zinvol handelen is er ook nog lekker niks doen, genieten van muziek, wandelen door de natuur, vrijen, enzovoort, enzovoort. Een paar uurtjes per week vrijwilligerswerk kan al heel wat zinvolheid opleveren.



Moet wel zeggen dat als ik alle beelden loslaat om het zo maar te noemen meestal wel veel zin in het leven krijg en de zin hiervan als iets vanzelfsprekends ervaar,

Dat is een tevredenheid die verder gaat dan mij alleen maar gelukkig voelen, vind het zelfs een prettiger gevoel dan geluk, voel me dan heel,

Maar als ik dan weer ga nadenken over het einde...

Het leven op zich gaat na ieders persoonlijke dood natuurlijk gewoon door maar het is zo tijdelijk allemaal,

Vind dat de dood het allemaal zo zinloos maakt ook als je iets ''nalaat'' of zaken doet die nuttig zijn voor anderen,(die gaan ook kapot ),

Youp van 't Hek zei dat eens in een voorstelling : ''Ja, ik ben er niet meer over 100 jaar maar die lul die naast me zit ook niet meer'' (ha ha ha )

Bedoel maar dat alles totale ijdelheid blijkt te zijn,

maar goed, genoeg hierover,

Genieten van de tijd die je hebt : )






..Moet ook wel zeggen dat verder reageren hierop totaal geen Zin meer heeft : )


Nog even dit, #44525:
@: Moet wel zeggen dat als ik alle beelden loslaat om het zo maar te noemen meestal wel veel zin in het leven krijg en de zin hiervan als iets vanzelfsprekends ervaar,

Dat is een tevredenheid die verder gaat dan mij alleen maar gelukkig voelen, vind het zelfs een prettiger gevoel dan geluk, voel me dan heel,
Maar als ik dan weer ga nadenken over het einde...

Ja dat bedoel ik nou, Michel.. Ga dan maar niet (te veel..) nadenken over het 'einde', want het denken heeft daar geen antwoord op en dan geniet je niet meer van het Leven in het moment van Nu!






De zin van het leven als vanzelfsprekend ervaren
Door het abrupte wegvallen van het leven viel vanzelfsprekendheid weg, niets was meer waar.  Eigenaardig is dat deze periode in mijn leven een verbondenheid in vrijheid teweeg bracht.
Paniek verwarring en verdriet, dagen van geschokte eenzaamheid, bracht mij naar overgave. Overgave aan aanvaarding van mijn gevoelens.
Het is moeilijk uit te leggen, door overgave ontstonden natuurlijke gevoelens en dat voelde als zinvol vanzelfsprekend. 







Het ontworstelen van oude gewoonten, gevoelens, en gedachten. Jezelf, het leven in alle volledigheid, elke dag opnieuw ontdekken. Ook ervaar ik dat ik hierin een inspiratie voor anderen kan/mag zijn en dat is enorm zinvol voor mij.


Je kunt ergens zin in hebben, bijvoorbeeld in chocola.
Je kunt zeggen: 'Ik heb er zin in' als je op het punt staat iets te gaan doen, bijvoorbeeld een weekje vakantie.
Je kunt het zinvol vinden om een verbandtrommel in je auto te zetten.
Enzovoort.
Maar dat bedoel ik allemaal niet als ik het heb over de vraag of het leven zinvol is.
Beste Michel, als je alle beelden loslaat, dan is er geen ervaring van zin. Juist niet. In de conceptloze ervaring van de werkelijkheid is zinvolheid volledig afwezig.
Marie-Therese, je zegt: 'en dat voelde als zinvol vanzelfsprekend.' Misschien is er juist in de overgave geen enkele zin meer, en is alles zomaar zinloos vanzelfsprekend. Juist de zinloosheid is dan het kenmerk zijn van de vanzelfsprekendheid.
Maar na de conceptloze ervaring van de werkelijkheid, na de vanzelfsprekendheid, kun je je afvragen: 'Wat doe ik hier op aarde?' En juist in de leegte van de zinloosheid kun je als scheppende daad zin ontwerpen, zelf zin aan je leven geven, als je eigen, hoogstpersoonlijke antwoord op je eigen vraag naar zin.
Zolang je nog denkt dat het leven zinvol is van zichzelf, kom je niet toe aan je eigen vraag en je eigen antwoord op die vraag.



Willeke, Bram dank voor jullie reactie.

Willeke,ik was mentaal in gevecht met de werkelijkheid. Nu is het geen worsteling, echter ook niet passief. ik geniet van de volheid van het leven, en daar maken pijnlijke ervaringen ook deel van uit.

Bram, overgave is een diepe buiging naar al wat is, betekent voor mij het bezit opgeven.

Concepten, de zin van zinloosheid worden een andere wijze van zijn.
Is het een loslaten of is het een erkennen dat het bij mij als menszijn hoort?
Ik denk beide. Het oude kan worden losgelaten zodra het nieuwe sheppende zich laat zien. Herscheppende is als het licht, het stralende dat aanwezig is diep van binnen in demens.
Er is een wijsheid of intelligenie, een bron waar ik in kan duiken, zweven, voor mij is dit essentieel, het laat het bestaan en mogelijkheden in mezelf zien, in de volheid van het leven staan, en mijn bestaansgrond erkennen.
Tja, ' dat niets meer waar was' viel weg.





Wat zeg je dat mooi, Marie-Therese: "overgave is een diepe buiging naar al wat is".
En ook: "in de volheid van het leven staan, en mijn bestaansgrond erkennen".


@#44528

Is goed Leo,

Zal het proberen ; )



@ Beste Michel, als je alle beelden loslaat, dan is er geen ervaring van zin. Juist niet. In de conceptloze ervaring van de werkelijkheid is zinvolheid volledig afwezig.

Dat bedoelde ik niet Bram,
Bedoel dat wat ik op dat moment ga doen omdat ik er zin in krijg (als ik dus alle beelden los laat ) van nature beantwoord aan datgene wat ik als persoon als zinvol ervaar maar dat is dan meer een gevoel wat er ontstaat dan dat ik bewust zin geef aan mijn leven,

Dat neemt niet weg dat het leven op zich naar mijn idee geen zin heeft en daar hoort dus ook de scheppende daad van zin geven bij, dat zit dan ook alleen maar tussen je oren,

Waarom kan ik nu niet 1 minuutje met God zelf praten ? (grapje hoor ; ))


Als ik zeg dat het leven van zichzelf geen zin heeft, bedoel ik dat niet negatief. Een boom heeft geen zin nodig om een boom te zijn. Een boom is gewoon een boom, niet meer en niet minder. Dat heeft niets met zin te maken.
Maar de mens kan bewust zin geven aan zijn leven. En dat is niet iets wat alleen maar 'tussen de oren zit'.
Wat valt in te zien is dat je die zin kunt lenen van anderen, of dat je die zin zelf schept.



Denk dat het me gewoon dwars zit dat zaken eindig zijn omdat we sterven,
Dat is de reden dat ik alles zinloos vind, omdat alles, zoals het het er schijnbaar naar uitziet weer verdwijnt,

Lijkt wel of niets eeuwigheidswaarde heeft,
dat is het gewoon,
Dan kan je wel in een leven na de dood gaan geloven en dat het allemaal dus wel degelijk zin heeft maar of dat zo is of niet zo is weten we gewoon niet,

Het grootste weten is dat je niets weet, (in ieder geval mijn grootste weten),

Dat bedoel ik met beelden loslaten, besef steeds meer dat geen enkel beeld mij zal vertellen hoe het zit en wil en kan mij aan geen enkele ''waarheid'' meer binden,

Dan toch alles maar zelf invullen dus...








Als je nou eens probeerde, Michel, om niet in dat gevoel te gaan wonen en je er niet mee te identificeren, maar er op een innerlijke afstand naar te kijken, dan zou je het wellicht kunnen loslaten. Als je er vanaf wil heeft het geen zin om er over te blijven redeneren, want dan blijf je binnen dezelfde cirkel ronddraaien.
Dus lijkt mij de eigenlijke vraag: wil je er vanaf, of ben je er zo aan gehecht dat je het niet wilt loslaten omdat je meent: dit gevoel ben ik?


*Dat bedoel ik met beelden loslaten, besef steeds meer dat geen enkel beeld mij zal vertellen hoe het zit en wil en kan mij aan geen enkele ''waarheid'' meer binden, *

Ik herken dat gevoel, en Miche,l ik weet niet of jij het zo ervaart, maar ik heb het gevoel dat het een soort teleurstelling is..?En kan je dat gewoon toelaten? Teleurgesteld zijn? Gefrustreerd omdat niks is zoals het was of je het graag zou willen?

En toch dit
*Dan toch alles maar zelf invullen dus... * is toch eigenlijk geniaal en een kadootje..Michel mag zelf 'de waarheid' invullen..
Een leeg blad wat jij zelf mag invullen..




Michel, ons grootste weten is dat we niets weten, dus waarom er naar zoeken of speculeren. Ik denk hoe meer je zoekt, des te minder je vindt. Probeer eens gewoon te ervaren. Ervaren wat niet te benoemen is. Het is er wel, maar je moet het een kans geven.



# 44573 "ons grootste weten is dat we niets weten"

Of: Niets wetende, weten zij alles? ;-)


Dank nog voor jullie reacties,Bram,Liesbeth,Annette,Willeke,

Ben niet echt gehecht aan dat gevoel Bram, heb ook niet het idee dat ik dat gevoel ben of dat dat gevoel onlosmakelijk met mij verbonden is, het ontstaat gewoon doordat ik nadenk over bepaalde zaken en ook een nieuwsgierigheid, Wil koste wat kost weten hoe het zit, wil God gewoon zien, wil voor zijn aangezicht staan en weten wie of wat Hij is en als ik dan ga piekeren.. Nou ja, dit dus,

En teleurgesteld ben ik ook niet echt meer Liesbeth, af en toe bekruipt me het gevoel van teleurstelling en dan laat ik het, (zoals jij er misschien ook wel mee omgaat) gewoon toe en je mag ook teleurgesteld zijn maar ik kan natuurlijk ook niet verwachtten dat alles is zoals ik het graag zou zien,

Nee, met het denken kom je er inderdaad niet uit,
Als ik naar mijn intuïtie luister weet ik wel gewoon dat alles ''in orde'' is, dat alles op zijn pootjes terechtkomt, dat is bijna een keiharde zekerheid,

Intuïtief ''weet'' ik dat gewoon.


Ach, wat mooi. En wat lief.
Ik vertelde hierboven in het openingsbericht over een boek wat ik als jongeman bij mijn opa zag liggen.
En wat gebeurde er? Een oplettende lezeres is gaan zoeken en heeft het boek gevonden! Ze is het komen brengen! Ongelooflijk aardig.
Het heet precies: 'Vanwaar? Waartoe? Waarheen?' en het is van F.J.Voorthuis.
Ik realiseer me nu ook hoe het me indertijd getroffen moet hebben omdat ik me de titel dus nog vrij nauwkeurig heb herinnerd.
Ik ben er buitengewoon blij mee dat ik het boek nu heb en het nu dus tenslotte ook zelf kan lezen.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: