Bramhartigheden

Roodkapje en het rechte pad

    door Bram, 27/02/2014 18:27. #45344. 2 reacties, laatste

Ken je het verhaal van Roodkapje? Vast wel. Het standaard verhaal is dat Roodkapje op ziekenbezoek gaat naar grootmoeder. Haar eigen moeder waarschuwt Roodkapje dat ze op weg naar oma op het rechte pad moet blijven, want anders… En natuurlijk dwaalt Roodkapje af en dan ontmoet ze de wolf. Dat is een traditioneel christelijk verhaal. Want er wordt met dit verhaal verteld dat je het Kwaad ontmoet als je van het rechte pad afdwaalt. De wolf is hier het symbool van het Kwaad.

Dat verhaal zou je als gnosticus anders vertellen. Roodkapje verlaat ook in de gnostische versie het rechte pad. Ze ziet namelijk in de vrije ruimte daarbuiten allemaal kleurrijke bloemetjes en die wil ze plukken voor haar lieve oma. Maar dan, tot haar verrassing, ziet ze ineens Winnie de Poeh, en die heeft natuurlijk net een potje honing verzameld. Samen gaan ze naar grootmoeder en de honing geneest haar van alle kwalen.

De betekenis van de gnostische versie is dezelfde als die van het schaap uit het Thomas evangelie dat de kudde verlaat en daarvoor door de herder geprezen wordt. Want alleen door het rechte pad te verlaten kun je de liefde ontdekken. Het is dus niet fout, maar juist goed om de vrij ruimte buiten het rechte pad te betreden. Want alleen in die vrije ruimte kun je Winnie de Poeh met zijn potje honing ontmoeten, Winnie als het symbool van de liefde.

Zo deed men dat in de oudheid. Men neemt een bestaand verhaal en maakt gebruik van dat alom bekende verhaal om een nieuw inzicht over te brengen door het verhaal opnieuw met een verassende andere betekenis te vertellen.


Variationis

Er is mij óók nog een andere versie van Roodkapje ter ore gekomen.
Die gaat ongeveer zo:

In deze versie blijft Roodkapje gewoon op het pad.
Ze huppelt en danst, op de maat en cadans van haar eigen melodie.
Onderweg ontmoet ze velerlei dieren en allerlei mensen die haar de wonderlijkste verhalen vertellen.
Soms hele spannende griezelverhalen, dan weer hele zielige verhalen, waar Roodkapje een beetje om moet huilen.
Soms lopen de verhalen sprookjesachtig af en verschijnt er aan het eind een wit paard met een wonderprins erop. Dan weer is er opeens een grote olifant met een hele lange snuit en die blaast dan in één keer pffff pfffff pats boem het hele mooie verhaaltje uit.
Maar meestal zijn het heel grappige verhalen en trappelt Roodkapje van de lach als ze haar worden verteld.

Al die verhalen verzamelt ze kriskras in haar mandje om ze aan haar lieve oma te vertellen, want oma houdt net als zij, zoo van verhalen, verhalen, verhalen. Ze raken maar niet uitverteld met elkaar. Als het ene verhaal nog niet uit is, beginnen ze alweer aan het volgende.

Op een dag dat Roodkapje weer met haar beentjes op pad is naar haar grootmoeder, ontwaart ze plotseling vanachter een grote dikke eikenboom een oude man.
“Dag lief meisje” zegt de man, “wat zing jij mooi”.
“Dag meneer, wat staat ú daar en wat heeft u daar in uw handen? “
“Ik sta hier met zo’n verrukkelijk potje chocoladepasta in mijn handen, zo heerlijk, dat ik er iedereen wel van wil laten proeven.
Wil je ook een likje?”
“Graag”, zegt Roodkapje en met haar blote vingertje neemt ze een grote lik van de chocoladepasta en steekt die in haar mondje”
“Mmmmmmmmmmm……wat is dát lekker!” roept Roodkapje uit.
De oude man gebaart haar dat ze er net zoveel van mag nemen, àls ze maar wil en Roodkapje neemt lekker nog zo’n grote lik van de chocoladepasta.
“Mmmmmmmmmmmmm”, neuriet Roodkapje, “Mmmmmmmmmm……….

Dan welt er plots een liedje in Roodkapje op dat ze gaat zingen.
Ze steekt haar beide handjes uit naar de Chocolademan en samen jonassen ze in de rondte.

Twee emmertjes water halen
Twee emmertjes pompen
De meisjes op de klompen
De jongens op hun houten been
Rij maar door mijn poortje heen


Van je ras ras ras
Rijdt de koning door de plas
Van je voort voort voort
Rijdt de koning door de poort
Van je erk erk erk
Rijdt de koning naar de kerk
Van je één....twee....drie


Ze proesten het samen uit van de pret, en gaan nóg een rondje..

Van je ras ras ras
Rijdt de koning door de plas
Van je voort voort voort
Rijdt de koning door de poort
Van je erk erk erk
Rijdt de koning naar de kerk
Van je één....twee....drie


En nóg een rondje…..

Net zolang tot ze helemaal buiten adem zijn en omrollen van het lachen.

Zo zitten ze samen een tijdje onder die grote dikke oude eikenboom.

“Nou, Chocolademan, ik ga weer eens verder op weg naar Grootmoeder”.
“Dag lief meisje, hier is het potje chocoladepasta, neem dat maar mee naar je oma”.
“Dankuwel, chocolademan, wat zal oma dat lekker vinden, lekker vinden, dat weet ik nu al!!’
Daaaag, Roodkapje
Daaaag, Chocolademan

Roodkapje stopt het potje chocoladepasta in haar mandje en op het ritme van je ras, ras, ras, rent ze naar oma.

Wordt vervolgd…


Variationis

Er is mij óók nog een andere versie van Roodkapje ter ore gekomen.

In deze versie huppelt en danst Roodkapje, in de maat en cadans van haar liedjes, de wijde wereld door.

Onderweg ontmoet ze velerlei dieren en allerlei mensen die haar de wonderlijkste verhalen vertellen.
Soms spannende griezelverhalen, brrrrrrrrr…om helemaal van te rillen.
Dan weer zielige verhalen, zó zielig, zo vre-se-lijk zielig, dat dikke tranen uit Roodkapje’s ogen rollen.
Soms lopen de verhalen wonderwel af en verschijnt er aan het eind een groot wit paard met een wonderprins erop. Bij zo’n verhaal krult Roodkapje helemaal uit en droomt zich inniger dan innigerst in galop met dat paard met die prins.
Dan weer is er opeens een grijze olifant met een hele lange snuit en die blaast dan pffff pfffff pats boem het hele mooie verhaaltje in één keer uit. Roodkapje schrikt zich dan een hoedje! En haar dondertje schudt door elkaar.
Maar meestal zijn het grappige verhalen en trappelt Roodkapje van de lach als ze haar worden verteld.

Al die verhalen verzamelt ze kriskras in haar mandje om ze aan haar lieve oma te vertellen, want oma houdt net als zij, zoo van verhalen, verhalen, verhalen. Ze raken maar niet uitverteld met elkaar. Als het ene verhaal nog niet uit is, beginnen ze alweer aan het volgende.

Op een dag dat Roodkapje weer met haar beentjes op pad is naar Grootmoeder, ontwaart ze plotseling vanachter een grote dikke eikenboom een oude man.

“Dag lief meisje” zegt de oude man, “wat zing jij mooi”.
“Dag meneer, wat staat u daar en wat draagt u in uw handen? “
“Ik sta hier met zo’n verrukkelijk potje chocoladepasta in mijn handen, zo heerlijk, dat ik er iedereen wel van wil laten proeven.
Wil je ook een likje?”
“Graag”, zegt Roodkapje en met haar blote vingertje neemt ze een lik van de chocoladepasta en steekt die in haar mondje”
“Mmmmmmmmmmm……wat smaakt dát lekker” zegt Roodkapje.

De oude man gebaart haar dat ze er net zoveel van mag nemen, áls ze maar wil en Roodkapje neemt nog een lik van de chocoladepasta.
Mmmmmmmmmmmmm…….neuriet het zachtjes in Roodkapje ….mmmmmmmmmm……. mmmm…….mmmmmmm……

Dan welt er plots een liedje in Roodkapje op dat ze gaat zingen.
Ze steekt haar beide handjes uit naar de Chocolademan en samen jonassen ze in de rondte.

Twee emmertjes water halen
Twee emmertjes pompen
De meisjes op de klompen
De jongens op hun houten been
Rij maar door mijn poortje heen

Van je ras ras ras
Rijdt de koning door de plas
Van je voort voort voort
Rijdt de koning door de poort
Van je erk erk erk
Rijdt de koning naar de kerk
Van je één....twee....drie


Ze proesten het samen uit van de pret, en gaan nóg een rondje..

Van je ras ras ras
Rijdt de koning door de plas
Van je voort voort voort
Rijdt de koning door de poort
Van je erk erk erk
Rijdt de koning naar de kerk
Van je één....twee....drie


En nóg een rondje…..

Net zolang tot ze helemaal zonder adem zijn en omrollen van het lachen.

Zó zitten ze samen onder die dikke dikke dikke dikke oude eikenboom.

Na een poosje zegt Roodkapje: “Nou, Chocolademan, ik ga weer verder op weg naar oma”.
“Dag lief meisje, hier is het potje chocoladepasta, neem dat maar mee naar je oma”.
“Dankuwel, Chocolademan, dank u wel! Wat zal oma dat lekker vinden, wat zal ze smullen, dat weet ik nú al.’
‘Dáááág, Roodkapje’
‘Dáááág, Chocolademan’

Het potje chocoladepasta past precies in haar mandje en op het ritme van je ras, ras, ras, huppelt Roodkapje door het gras op weg naar oma.
Dáár gaat ze:

van je tra la la
roe die doe die doe die da
van je troe trie tra
voele woele doele da
van je door boor berk
spríngt Roodkapje door de zerk
Van je één....twee....drie


En al snel doemt het huisje van grootmoeder op tussen de laverende bomen.

Ze klopt op de deur en spitst haar oortjes.

“Ha, dáár ben je” hoort ze Grootmoeder roepen.
“Ja, oma, hier ben ik”, antwoordt ze met haar heldere stemmetje.


De deur gaat open en Roodkapje stapt met haar mandje naar binnen.


To be continued…..


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: