Bramhartigheden

Emotionele openheid

    door Bram, 26/02/2016 11:44. #46649. 7 reacties, laatste

Emotionele openheid ontstaat door het vermogen tot oordeelloos waarnemen van je emoties, hoe die ook zijn. Dat is behoorlijk lastig, want het oordelen over emoties zit bij de meeste mensen diep ingebakken in hun gewoontepatronen, en verbonden met allerlei taboes en zogenaamd wenselijk en onwenselijk gedrag.

Emotionele openheid gaat niet over het hebben van de 'juiste' emoties en gevoelens, en ook niet over het vermijden van 'verkeerde'. Integendeel, want er zijn geen goede of verkeerde emoties en gevoelens. Emoties en gevoelens zijn gewoon wat ze zijn. Ze dienen zich ongevraagd aan, net zoals het weer.
Hoe moet je daar dan mee omgaan?

Als je bereid bent en in staat de toestand van je gemoed oordeelloos te bezien, ontsluit zich een innerlijke ruimte, die ervaren kan worden als innerlijke vrijheid. Dan ben je in een andere dimensie van het bestaan aangekomen.

Vanuit die innerlijke vrijheid kun je kiezen of je een emotie of een gevoel wel of niet in de wereld tot uiting brengt, dus deel van je gedrag maakt. Daar gaat het om. Dat is wat te leren valt.
Je kunt bijvoorbeeld verliefd zijn. Dat is niet in zichzelf goed of kwaad.
Je kunt bijvoorbeeld jaloers zijn. Dat is niet in zichzelf goed of kwaad.
Je kunt bijvoorbeeld boos zijn. Dat is niet in zichzelf goed of kwaad.
Het gaat erom dat je die toestand van je gemoed eerst in alle openheid durft waar te nemen en te erkennen, welke die ook zij. Alleen als je zo oordeelloos naar de toestand van je gemoed kunt kijken, ontstaat de vrijheid om te besluiten of je daar wel of niet iets mee doet.

Emotionele openheid betekent dus enerzijds dat je de gesteldheid van je gemoed oordeelloos kunt waarnemen, en anderzijds dat je in vrijheid kunt besluiten of je daar wel of niet naar handelt.
Emotionele openheid is niet het ongeremd uiten van alle emoties, zoals nog wel eens gedacht wordt. De kans is zelfs dat je daardoor een slaaf wordt van elke luim die zich toevalligerwijs aandient.
Geen enkele emotie geeft je ergens recht op. Je kunt dus niet zeggen: ik voel dat zus of zo, dus heb ik hier of daar recht op. Dat heet gewoon dwingelandij.


Emotionele openheid betekent m.i. ook oordeelloos kijken naar eigen irritaties, teleurstellingen etc.
Met de bereidheid/intentie deze niet te projecteren op de ander om er zelf van af te komen.
Ervan uitgaande dat jij net als ieder ander onschuldig bent en jezelf en de ander niet meer de schuld ergens van geeft.
Dus ook oordeelloos kijken naar de ander en oordeelloos kijken naar goed en kwaad.




Ja, prachtig Nij!
Oordeelloos kijken naar alles en iedereen en vooral projectie voorkomen.
Hou het maar bij jezelf.
Dank.


Afgelopen week was ik in mezelf bezig om het verschil tussen verwerken en ventileren te bekijken. Heel vaak zie ik mensen dingen ventileren (het liefst bij een niet-neutraal persoon), en ook heb ik dat zelf geregeld gedaan, maar vroeg me nu af of dat wel echt oplucht. Mijn conclusie was eigenlijk van niet. Je ziet bijvoorbeeld iets bij een ander en in plaats van dit oordeelloos waar te nemen, ga je dit bij iemand ventileren, waarbij je het liefst hebt dat die persoon jou daarin bevestigd, zodat jij kunt blijven zitten waar je zit. Je sluit daarmee alles af, de ander is nu bevestigd in het oordeel en daarmee is de kous af.
Als je een ander immers tot onverbetelijk uitmaakt, zul je moeten blijven zoeken naar bewijzen dat je conclusie juist is....Als je dit samen met iemand doet, zie ik hier een vorm van macht, je probeert iemand aan jouw kant te krijgen...
Het is denk ik een algemeen misverstand om te denken dat ventileren over iemand of een situatie ons een beter gevoel geeft en stress laat oplossen, dat het de woede of boosheid wegwast maar ik denk dat ventileren eerder klagen is, gericht op het probleem itt de oplossing. En ventileren is vaak een aanval op iemand die niet aanwezig is, een agressieve daad die verslavend kan zijn, komt m.i. dopamine vrij.

Dit itt m.i. verwerken, want wat zegt het gevoel of oordeel dat wordt opgeroepen over "mij"?
Heeft het wel iets met de ander te maken?

Misschien klaagt en oordeelt alleen het onvolmaakte in ons over wat onvolmaakt is.
Hoe "volmaakter" we worden, des te milder en bedaarder we worden tegenover de onvolkomenheden van anderen...
zodat we oordeelloos mogen zijn.
Oordelen op zicht gebeurt automatisch, het is iets wat ons brein doet, maar wat we daar dan mee doen is aan ons.
Verwerken of ventileren?


En wanneer je oordeelloos kunt kijken naar je emoties dan ben je in de wereld maar niet van wereld.


Yvonne@" Hoe "volmaakter" we worden, des te milder en bedaarder worden we tegenover de onvolkomenheden van anderen...

...of daardoor misschien wel juist milder en bedaarder tegenover de onvolkomenheden van onszelf en daardoor tegenover die van anderen?


Ja Nij, misschien wel júist onszelf?!
Ik hoorde laatst van iemand dat we het meest streng zijn tegen onszelf...
dat geloof ik zeker dat we het minst compassievol zijn naar onszelf.


Dit terwijl m.i. ware compassie naar jezelf vreugde schept.
Zo ook naar de ander toe.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: