Bramhartigheden

Stilte

    door Bram, 26/12/2016 21:12. #46837. 4 reacties, laatste

“Hebben jullie ruzie?” Dat was de enigszins benauwde vraag van een logee.
“Hoezo?” vroeg ik verbaasd.
“Jullie hebben al een hele tijd niets tegen elkaar gezegd.”
Ik heb er meteen mijn Lief bij gehaald en haar dezelfde vraag voorgelegd.
We moesten er alle twee hartelijk om lachen. We hebben het later nog vaak naverteld.
Ja, wij konden dat, samen lang stil zijn, en misschien juist daarin verbonden zijn in een vanzelfsprekendheid die geen woorden en geen wederzijdse bevestiging nodig had.
Het had misschien te maken met hoe wij elkaar ontmoet hebben.

Iemand organiseerde een groepsreis naar het land van de katharen, het Occitanië van de late Middeleeuwen. Die reis was eind jaren zeventig van de vorige eeuw.
Ik had over de katharen een artikel geschreven, op grond van wat ik daarover gelezen had, zonder zelf ooit in het land van de katharen te zijn geweest. Ik had de katharen daarin getypeerd als de laatste gnostici. Ik was uitgenodigd om aan de groepsreis mee te doen als ‘kenner’ van het geloof en de geschiedenis van de katharen. Deze kans om nu ook de historische plaatsen van het katharisme te leren kennen liet ik me niet ontgaan.

We zouden als onderdeel van die reis tekeningen gaan bekijken in een holte in een een bergwand. Die tekeningen zouden van de katharen afkomstig zijn. Om bij die holte in de bergwand te komen was een plaatselijke gids ingehuurd. Het pad naar de tekeningen bleek te bestaan uit wat daar wel een geitenpad wordt genoemd. Het was dus nauwelijks een pad. Het vereiste veel klauterkunst.
We bereikten en bekeken de tekeningen. Op de klautertocht daarheen bedacht ik al dat het volstrekt onverantwoord was om ons, platlandse Hollanders, aan het bepaald niet denkbeeldige gevaar bloot te stellen om omlaag te storten, de bergwand af, de diepte in.

Onderweg terug, in omgekeerde richting over dat geitenpad, liep mijn Lief vlak voor me. Ik kende haar toen nog alleen als een van de andere deelnemers aan deze groepsreis, meer niet.
Halverwege de weg terug struikelde ze. Ik zag haar wankelend richting de verkeerde kant van de bergwand opgaan, richting de diepte.
Ik kon met mijn rechterhand een wortel vastgrijpen die daar de bergwand uit stak, waarna ik haar met mijn andere hand vast kon pakken en terug kon trekken.

Als ze dat later nog wel eens navertelde zei ze altijd met enige trots: “En hij heeft me daarna nooit meer losgelaten!”
Dat is waar, maar dat zat niet zozeer in dat moment op dat geitenpad.

Later op die dag maakten we samen een wandeling, de gebeurtenis op dat geitenpad besprekend. We kwamen aan bij de oever van een snelstromende rivier. We zochten een plek om daar te gaan zitten. We keken uit op het golvende water.
En daar, zonder dat we dat afgesproken hadden, zaten we stilzwijgend naast elkaar, misschien wel een uur lang.
Het is in die stilte dat de band gesmeed werd die voor ons beiden onlosmakelijk bleek. We zijn hand in hand terug gelopen, nog steeds in stilte.

Ze is er niet meer. Maar ik heb haar, zoals ze al zei, nog steeds niet losgelaten.


Dank je voor het delen Bram.


Stilte is m.i. de mooiste manier van communiceren Bram!
En dat houdt niet op toch?!


Dag Bram,
Bijzonder en heel mooi.
Ik word er stil van.


Hoi Bram,

Dank je voor het delen.

Ik ben inmiddels ruim 28 jaar getrouwd met mijn poepie en eigenlijk alleen maar meer van haar gaan houden.
Het gebeurd soms vanuit een stilte dat we allebei exact op het zelfde moment ook hetzelfde zeggen.

Soulmates zeggen we dan tegen elkaar en daarna moeten we er om lachen.

En toch wordt ik er altijd blij van wanneer het gebeurd.
Op de één of andere manier voelt het als een presentje waar ik dankbaar voor ben.


Groetjes


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie: