Vragen?

Een ander scheppingsverhaal

    door Henk-2, 29/11/2008 21:45. #29360. 22 reacties, laatste

Beste Bram,

Ik ken nog een ander scheppingsverhaal, maar ik weet niet meer precies waar dit vandaan komt. Ik vond het een mooi verhaal, en ook wel een wijs verhaal.
Misschien heb jij hier meer van gehoord of gelezen?
Ik probeer het te vertellen, voor zover ik me het herinner (het is al lang geleden):

In den beginne was er God.
In deze Godheid (alleenheid) ontstond de behoefte aan het delen, van expressie en liefde en hij schiep naast zich een andere God in dezelfde hoedanigheid als hijzelf. (Hij deelde zich, maakte van één twee, er waren nu twee wezensgelijken, met dezelfde kennis en macht).
Er ontstond, helaas, op gegeven moment een machtstrijd, een animositeit, naijver, en de eerste God, beseffend dat hij onvoorzichtig was geweest met het geven van gelijke macht aan de ander -de vrede was ver te zoeken- plaatste de tweede godheid in een apart universum (de ''hel''?) zodat aan de strijd een einde kwam.
Maar zijn behoefte aan het delen, van schepping en liefde, was weer onvervuld.
Zo schiep hij schiep de aarde, en de eerste mens naar zijn gelijkenis, maar gaf deze mens niet de kennis en de almacht, die hij eerder wel had gegeven aan zijn eerdere partner-godheid.
Had zijn ''lesje'' geleerd.
Maar hij begreep dat deze mens, alhoewel met hem verbonden, ook weer op zijn eigen niveau diezelfde behoefte had aan het delen van liefde en creativiteit, en schiep ook Eva, uit dezelfde mens, dus als helemaal gelijke aan de eerste mens.
Er was een verbond tussen God en de eerste twee mensen op aarde.
Maar, de andere godheid, in zijn eigen universum, zag dit in naijver aan, en wist, dat als hij de mens zou verleiden tot de kennis, dat hij dan de bedoeling van de (eerste) God teniet zou doen, en een wig zou drijven tussen de mens en God. De rest van het verhaal loopt parallel met het O.T., de tweede godheid is nu geworden tot ''duivel'', of ''het boze''en zijn territorium heet de ''hel''.

Ik vond het leuk om dit eens op te schrijven, het is niet mijn verhaal of idee, maar best wel plausibel, en ik ben benieuwd....

Zo ongeveer, voor wat ik mij herinner van de vertelling op een cursus intuitieve ontwikkeling.


Hoi, Henk bedankt voor het delen van je verhaal, het lijkt mij zeer onwaarschijnlijk ,omdat volgens het verhaal de (eerste) God niet door één deur met de tweede God kan schept hij dualiteit, maar later verwacht deze eerste God wel van de mens dat hij/zij deze dualiteit oplost die hij de eerste God zelf gecreert heeft.
Zelf geloof ik dat God één is, al wat is, is in hem aanwezig, Om zichzelf te kennen heeft God maar één woord nodig in dit woord wordt alles tot aanzien geroepen en dit woord is IK.
Meer woorden lijken mij overbodig.
Dit is uiteraard ook maar een verhaal :)

Groetjes


Henk en Johan, jullie brengen me weer bij een scheppingsmythe uit de Gnosis die mij zo diep aanraakt dat het een wezenlijk deel van mijn leven is.
"Toen God zichzelf zag weerspiegelt in de "Eeuwige Wateren" ontstond er een zelfstandige gedachte, die Wijsheid of ook wel Sophia (vrouwelijke kant van God) wordt genoemd. Uit deze twee-eenheid ontstond Christus, bekend als de Zoon, de scheppende kracht".
Dit gedeelte is voor mij de Bron van Zijn waar IK deel van uitmaak.
Dit is voor mij een zo'n troostvolle gedachte dat ik daar mijn hele aardse leven mee kan vullen en met anderen wil delen.
Daarom ook maakt de eerste regel van het Aramese Jezes gebed, Bron van Zijn, die ik ontmoet in mijn ontroering om al wat is, een hele diepe indruk.


Johan @ # 29403


Dit gedeelte is voor mij de Bron van Zijn waar IK deel van uitmaak.

Hoi, Wim voor mij voelt het zo

Voor mij is dit de Bron die ik ben.

Wanneer ik het woord deel plaats in de zin schep ik een illusie, namelijk dat ik buiten de éénheid ben.

Zelf geloof ik dat ik me dat wel kan verbeelden uiteraard, buiten de éénheid zijn doch in de WERKELIJKHEID lijkt me het onmogelijk want dan zou God zelf
(ver)deelt zijn.

Met vriendelijke groetjes





Inderdaad Johan, het zit hem in dat woordje 'deel', dat suggereert inderdaad er buiten vallen (als een illusie).

Zou het zou kunnen zijn Johan, dat God in zijn onnoemelijke Liefde zichzelf heeft weggegeven zodat Hij tot het Al is gekomen waar ik "deel" van uit maak zonder dat God en ik "verdeeld" zijn.
Een totale éénheid. Het Al. Geen illusie.
Een WERKELIJKHEID.

Teruglezend duizelt het me,
mijn gevoel zegt blijheid.
Dank voor je reactie.


Johan en Wim, IK begrijp de discussie niet.
Als ik ergens een deel van dan val ik er toch niet buiten?
Naar mijn idee wordt een deel juist ingesloten in een geheel.


Linda, zo dacht ik in mijn eerst reactie ook.
Ik denk dat ik door het woordje delen, dat bijvoorbeeld van één, twee kan maken, enigszins op het verkeerde been ben gezet.
Delen betekent echter ook, deelgenoot maken van. Hoe vaak wordt er op dit forum niet iets gedeeld?
Ik ga met je mee Linda, en als je goed leest probeer ik met meer woorden dan jij gebruikt, aan Johan het zelfde uit te leggen. Dank je wel voor het "delen" van dit heldere inzicht.

Mogelijk gaat het hier om woordspeling en zijn we het met z'n drietjes gewoon eens.

Misschien spreek ik wel voor mijn beurt, besef ik opeens, sorry Johan. Je lijkt me mans genoeg om voor jezelf te spreken.
Groetjes.


Mythes, ook scheppingsmythes, zijn niet waar op de wijze waarop wiskundige formules waar zij of niet waar zijn, of op de wijze waarop over een historische gebeurtenis wordt verteld. Mythes zijn pogingen om de bewegingen van de ziel in kaart te brengen.

Jezus sprak in gelijkenissen. Die zijn niet waar in de letterlijke betekenis. Als hij spreekt over een zaaier die uitging, dan bedoelt hij niet een boer die een paar dagen voorheen vroeg opstond om graan te gaan zaaien over zijn akker.
Die gelijkenis is niet waar zoals wiskundige formules waar zijn of niet, of zoals een bechrijving van een gebeurtenis waar is of niet. Maar ze zijn wel waar op een ander niveau. Het is namelijk zieletaal, taal van de ziel, en daar gelden geheel andere waarheidscriteria.

Nu kun je ook over die gelijkenis van de zaaier gaan discussiëren alsof het om een historische gebeurtenis ging. Hoe vroeg stond hij op? Wat ging hij zaaien? In welk jaargetij? En dan zou je daarvan kunnen zeggen, zoals Jhon hierboven: "Het lijkt me onwaarschijnlijk" Dan ga je echter op een verkeerde manier om met die gelijkenis.
Dan ga je zelfs geheel voorbij aan de bedoelde betekenis. Die versta je dan juist niet. Want die gelijkenis gaat helemaal niet over een historische gebeurtenis.

Zo kun je ook over de scheppingsmythe doe Johan hier plaatste spreken alsof het om een historische gebeurtenis gaat die waar is of niet, waarvan je kunt zeggen "Het lijkt me niet waarschijnlijk". Maar dan ga je op een verkeerde manier om met zo'n mythe. Dan ga je met je verstand logisch redeneren over de mogelijke waarheid of onwaarheid daarvan in feitelijke zin, alsof het een historische gebeurtenis betrof die je feitelijk op waarheid zou kunnen toetsen.
Maaar als je zo met een mythe omgaat dan zal de bedoelde betekenis daarvan je geheel ontgaan.

Als we deze mythe nu eens zouden verstaan als het verslag van een mogelijke groeipoces van de menselijke ziel en van de innerlijke tweestrijd die daarbij kan optreden? Als we die "andere godheid" nou eens zouden verstaan als de verleiding om over alles alleen maar verstandelijk te redeneren? Zodat je gaat discussiëren over woorden als 'ergens deel van zijn' alsof dat nou betekent dat je buiten of binnen staat?

Je kunt dat ook op een andere manier verstaan, namelijk als iemand zegt ergens deel van te zijn, kun je dat ook verstaan als een verslag van een ervaringstoestand. Misschien begrijp je dan beter wat er bedoeld wordt. Maar dan moet je wel op een andere manier lezen en luisteren dan met je hoofd. Deze suggestie is bedoeld voor Jhon en Johan.





72

Iemand zei tegen hem:
Zeg tegen mijn broers dat ze de erfenis van mijn vader met mij moeten delen.
Hij zei hem:
Man, wie heeft mij tot verdeler gemaakt?
Hij keerde zich tot zijn leerlingen en zei hun:
Ben ik dan een verdeler?


Dacht dat je het zo bedoelde vandaar mijn reactie :)

Bent het een(s) :)

Groetjes


Wim bedankt voor je reactie.
Trouwens als je deelt om van één, twee te maken lijkt het meer maar is minder( 1 wordt dan 2* 1/2) , als een gedachte, gevoel wordt gedeeld, wordt er eigenlijk een optelling of misschien zelfs een vermenigvuldiging gedaan.
Deze tweede vorm van delen heeft het ook in zich om verdeeldheid te slechten.
Een mogelijkheid om de twee één te maken, ligt volgens mij juist in deze tweede vorm van delen.


Fijn Johan, je reactie.


Een 'waardevolle' aanvulling Linda,
helemaal mee eens.


Je reactie is voor mij veelzeggend
Fijn.


Johan, ook bedankt voor je reactie.


Ha, ha, Linda. Hoe moeilijk kun je het ons maken? Ik glimlach om je poging om iets dat voor jou kennelijk wezenlijk is, ook aan ons duidelijk te maken met zo'n haast onnavolgbare redenering. Ik geloof echter wel dat ik je begrijp. Maar ik weet het niet helemaal zeker. Zou je het nog eens willen proberen?

Mijn wiskundeleraar had elk jaar hetzelfde grapje. Als er een schoolkrijtje doormidden brak als hij al te krachtig zijn formules op het schoolbord schreef zei hij: 'Kijk dat is nou tegelijk delen en vermenigvuldigen."


Ja,............................
Een(s) zijn voelt zo goed hè
Bram, Linda en Wim ook bedankt uiteraard. :)



@#29403
Mooi Wim, heel mooi.


Bram, naar mijn idee spreekt het verstand over delen als een som ze denkt dat het meer wordt maar telkens blijkt het minder te zijn.
Het gevoel kent ook delen, maar doet niet om meer.

Het delen van gevoelens, emoties met een ander haalt iets weg of voegt iets toe.
Iemand die leed ondergaat is er gebaat bij om zijn/ haar verhaal te vertellen.
Doordat dit gebeurt wordt het langzamerhand lichter, er kan genezing plaatsvinden.
Iemand die ergens vol van is wil ook het verhaal kwijt, meerdere weten ervan en ervaren een deel van de vreugde.
Dat er begrip ontstaat voor de ander is een vorm van de twee een maken.
Hopelijk is dit beter te volgen.


Het is me nu helemaal duidelijk Linda wat je bedoelde.

Delen dus als je ervaring met iemand delen, je vreugde en je verdriet. En in die gedeelde ervaring maak je de twee één. Dat heeft met gevoel te maken. Mooi.

En delen ook als in stukken breken. Bijvoorbeeld 'wij' en 'zij'. Dat doe je met je verstand, dat onderscheid bedenk je.

Helder, dat verschil.

Of snap ik het nog steeds niet?


Bram, ja je begrijpt het.
Vreemd hoe inzicht werkt, na Wim"s reactie kwam dit heel helder na boven (was hier al wel eerder mee aan stoeien geweest) maar om het anders te verwoorden is lastig.
Overigens zie ik de twee één maken niet alleen als een reactie naar de ander maar ook dat het in mezelf plaats vind.


Leuk hè Linda, hoe je al stoeiende met woorden en met elkaar tot inzicht kunt komen. Je begint gewoon ergens mee, kijkt wat er als reactie komt, je reageert zelf ook weer, en zo groeit je helderheid en je bewustzijn.


Ja Bram, heel leuk. Eigenlijk wil ik dit soort ideeën meer opdoen en delen, in mijn omgeving merk ik vaak onbegrip, zelfs als ik het uitleg.
Ze hebben zich er niet mee bezig gehouden, en willen het blijkbaar ook niet.


nog een scheppingsverhaal.........

...den Gott hat in sechs Tage nur eine Hand gemacht...
und Er hat die Wasser so lieblich um sie ausgegossen,
und die Himmel auch so lieblich gebogen, über sie...
und Er hat geruhet als alles vollendet war...
und es war eine große Herrlichkeit, und eine hand...

Dit citaat is van Rilke, een beetje door mij veranderd, het staat heel dicht bij mij, en ik hoop ook voor jullie, ik denk een mooie afsluiting, na al jullie mooie reakties!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.