Vragen?

geleden pijn als boodschapper

    door Yvonne, 12/12/2008 08:18. #29752. 116 reacties, laatste



Ik las bij de 7 intenties dat je persoonlijke verleden je kan vertellen wie je bent en wat je hier op aarde te doen hebt. (intentie 4)
En dat de geleden pijn een boodschapper kan zijn.
Misschien dat ik al onbewust het juiste doe, maar ik krijg dit niet helemaal helder.


Wie kan dit nader toe lichten?








Elk mens is uniek. Maar het is moeilijk om jezelf bewust te kennen. Daarvoor moet je de tekenen leren verstaan die in je biografie verscholen zijn: terugkijken op je leven om de belofte op te sporen die in elk mens op vervulling wacht.

Goedemorgen Yvonne,

Mijn interpretatie:

Eerder opgedane gevoelens sneller herkennen, erkennen, accepteren en loslaten. Van hieruit een ruimte om verder te gaan. Intuitie volgen en gedachten vervagen.
Voor mij gevoel is het op sporen van die belofte voor elk individu anders.


Hallo Trudy,

Ook goedemorgen!

Dank je voor je reactie. Het is niet dat ik mijn verleden niet verwerkt heb, dat denk ik wel.
Het voelt niet zwaar meer en ook naar de betrokkenen ben ik niet meer boos.
Eerder dankbaar, want het heeft me ondanks de pijn erg veel gebracht.
Toch zou het fijn zijn als ik wist hoe ik deze opgedane ervaring als gevolg van het verdriet in dienst kan stellen van anderen.


"Eerder dankbaar, want het heeft me ondanks de pijn erg veel gebracht."

Volgens mij heb je het hier zelf aan aangegeven.

"Misschien dat ik al onbewust het juiste doe, maar ik krijg dit niet helemaal helder."

Volg je gevoel, zou ik zeggen.
:-)





Misschien heb je gelijk Trudie, en waarom moet alles eigenlijk helder zijn?

Van de andere kant : als ik mijn intuïtie volg, waarom stel ik me dan deze vraag?



".......waarom moet alles eigenlijk helder zijn?"

Misschien hou je niet van verrassingen?

"als ik mijn intuïtie volg, waarom stel ik me dan deze vraag?"

Ja waarom?



Ik hou wel van verassingen, maar toen ik die intenties las, vroeg zich iets in mij af, wat is nu jouw specifieke belofte.

Kun je intuïtief geen vraag stellen?

Misschien uit angst te kort te schieten?


Trudy, en misschien wil ik anderen wel behoeden voor de pijn die ik zelf geleden heb.
Terwijl het me eigenlijk toch heel rijk heeft gemaakt.
Maar ja, dit is pas achteraf. Dubbel eigenlijk.
Voel me misschien verantwoordelijk.


Yvonne, ik antwoord nu even heel kort, maar kom er later nog uitgebreider op terug.

Om te beginnen wil ik duidelijk maken dat er en wezenlijk verschil is tussen psychotherapie en een spirituele leerweg.

In de psychotherapie geldt - wat kort door de bocht, ik besef het - dat je ergens aan lijdt en dat de therapeut je daarvan af moet helpen. De therapeut stelt een diagnose en begint een passende behandeling. De behandeling is geslaagd als de klacht verdwenen is.
Meestal heeft dat de vorm van 'genezen aan het verleden'. De therapie bestaat dan uit het 'verwerken' van geleden trauma's.

Maar een spirituele leerweg is anders. Daarvoor geldt dat vreugde en verdriet uit dezelfde bron komen. Vreugde en verdriet zijn beide aanwijzingen van je innerlijk kompas, boodschappers van de ziel, zie logion 65.

Het doel van een spirituele leerweg is om de innerlijke verbinding met de Bron te activeren. Dat kan alleen als je bereid bent tot overgave. Bij die overgave hoort vooral dat je ophoudt met je vermijdingsgedrag voor existentiële pijn, of om te proberen te voorkomen dat anderen pijn lijden. Dat vermijdingsgedrag roept alleen nog maar meer pijn op. En die meerdere pijn is ook weer een boodschapper van de ziel die je vertelt daarmee op een heilloze weg te zijn.

Terugblikkend op je leven kun je dat doen als een therapeut, om van het verleden te genezen. Maar je kunt ook alle ervaringen uit het verleden, geen enkele uitgezonderd als een leermoment beschouwen. Niet dat ze het van zichzelf zijn (als een door God gegeven kastijding bijvoorbeeld), maar zo kun je er wel mee omgaan. Dan kun je er aan groeien.
Daar zit een gevaar aan, namelijk dat je dat denkend gaat doen. Dan ga je misschien wat pijn deed mooi denken - dat het eigenlijk iets moois was. Maar dat is ontkenning en geen overgave. Pijn is pijn, vreugde is vreugde. Beide kunnen je aanzetten tot handelen, als je existentiële antwoord op de ervaring. Bij dat antwoord kan je verstand je tot hulp zijn, in die volgorde.

Hoe doe je dat dan? Daar kom ik nog op terug. Tot later.


#29761

Moeilijk Yvonne om gevoelens en belevingen goed te verwoorden. En dan nog ...... mijn gevoelens en belevingen zijn 'anders' dan die van anderen.

Ben ook erg benieuwd naar het vervolg van Bram's bijdragen.

Wat betreft het anderen willen besparen van pijn? (H)erkenbaar, zo ook de rijkdom die voortkomt uit die pijn
(boodschappers). Pijn voorkomen bij anderen, dat zij mij niet lukken, zou dat zelfs niet willen. Het ontnemen van andermans leerproces en van daatuit de individuele antwoorden, die wil ik niemand ontnemen. Wat ik kan doen bij de pijn van de ander? Er zijn.

:-)


Ben ook erg benieuwd naar het vervolg van Bram’s bijdrage, Trudy.

Je hebt helemaal gelijk v.w.b. het ontnemen van andermans leerprocessen.

Waarschijnlijk had ik het prettig gevonden als er toen iemand voor mij was geweest.
(Bijna alles is projectie).

Achteraf besef ik dat ik het helmaal alleen moest doen,
met helemaal niemand waar ik steun aan vond, alleen mezelf.

Toch vertrouw ik erop dat een ieder niet meer pijn krijgt dan degene aankan.


'Achteraf besef ik dat ik het helmaal alleen moest doen,
met helemaal niemand waar ik steun aan vond, alleen mezelf.'

Ik blijf in herhaling vallen Yvonne, wederom zeer (h)erkenbaar.
Waarbij ik mezelf vaak afvraag en nog:
'zou ik indien er iemand was om mij te steunen, dit hebben toegelaten?' Mijn antwoord: 'als die persoon er alleen maar had willen zijn, ja. Als die persoon mij ongevraagd van advies had willen dienen, nee.
Overigens geld dat vandaag de dag nog steeds voor mij.
Een antwoord wat voor mij is voortgekomen vanuit pijn.

:-)


Nee, Trudy, waarschijnlijk had ik degene dan ook niet toegelaten. En mijn eigenwaarde was op dat moment zo laag dat ik er NOOIT om gevraagd zou hebben, zelfs niet als het aangeboden werd.
Dan nog had ik het zelf willen doen.

En ik denk dat eenieder die hulp aan had willen bieden, met oplossingen aan was gekomen, daar zat ik dus écht niet op te wachten.

Heb hier achteraf bewust voor gekozen.



#29767

Lekker toch? Althans zo ervaar ik het.
Tikkeltje eigen-wijs maar wel op eigen kracht varend.

Ervaar en beleef dit dagelijks.
Voor mij gevoel is dat leven.

:-)


#29765Trudy@Mijn antwoord: 'als die persoon er alleen maar had willen zijn, ja. Als die persoon mij ongevraagd van advies had willen dienen, nee.
Overigens geld dat vandaag de dag nog steeds voor mij.
Een antwoord wat voor mij is voortgekomen vanuit pijn.

Een antwoord, voor mij zo herkenbaar.



Ja heerlijk, zo voelt dat voor mij ook.

Maar op het moment dat je er inzit diepe wanhoop: mijn God, mijn god, waarom hebt u mij verlaten?

En eigenwijsheid vind ik een positieve eigenschap. Vertrouwen op je eigen – wijsheid.


Hallo Nij,

Al schrijvend en voelend hier achter het scherm .....

Dat alleen zijn, keuzen maken afgaand op intuïtie maakt soms wel n's dat ik me erg eenzaam voel.
Vanuit een gedachte komt de verwarring ben blij dat Yvonne deze topic heeft aangezet.
Schept voor mij wederom duidelijkheid.
Steeds weer blijkt dat ik die keuze voor het 'alleen' zijn zelf maak. Het voelt krachtig en sterk.

Dank je Yvonne.


Fijn Trudy, jij ook bedankt, maar ik ben Nij niet.....

Dat eenzame gevoel (h)erken ik ook!
Het één kan niet zonder het ander denk ik.


Yvonne,

Ik weet ( alhoewel) dat jij Nij niet bent.
Vanwege het schrijven en de (h)erkening van jullie beiden het schrijven naar Nij en een bedankje naar jou.

De één EN de ander.

:-)


Zoiets dacht ik wel begrepen te hebben,
fijn dat voor jou ook veel duidelijk wordt!

ga nu even met de hond lopen, tot later!


Fijne wandeling Yvonne,

Vanmiddag en avond mag ik gaan werken.
Tot later!

Soms vergeet ik wel n's even mezelf, fijn om dan weer even terug te komen bij mijn basis.

:-)


Hallo Yvonne,
Achteraf ervaar ik de pijn en het verdriet dat ik heb ondergaan als iets zeer waardevols.
Wat het me precies gegeven heeft en nog steeds geeft kan ik niet exact verwoorden.
Eigenlijk gun ik dat iedereen, maar ik gun niemand waar ik door heen gegaan ben.
Er was wel wat hulp maar ik had het idee dat ik het alleen en zelf moest doen.
Dat is ook iets wat ik niemand gun dat men het alleen moet doen.

Of niemand boven zijn kunnen wordt beproeft ben ik niet met je eens, naar mijn idee ben ik boven mij kunnen beproeft en als ik dan denk aan mensen die levenslang in een depressie zitten of zelfmoordpogingen doen geldt ook niet dat ze alleen dat krijgen wat ze kunnen verwerken.
Wat ik ook weleens denk, als er weer een moeilijke tijd komt wordt het dan nog moeilijker?


Hoi Linda,

De mens is sterker dan hij / zij denkt.
Daar heb ik een diep vertrouwen in.

:-)


Hallo Trudy, naar mijn gevoel moest ik over de grens en als ik dan ook nog de beleving heb dat God mij verlaten heeft dan ervaar je werkelijk een( de) hel.



#29778

Ik weet 't Linda.

Ontken niet jou beleving en ervaring.


Trudy, ik ben met je eens dat we meer aankunnen dan we denken.
Toch heb ik er moeite mee dat niet iedereen het te boven komt.


Is het dan niet 'die moeite' waar je moeite mee hebt?

Tot later Linda.
Ik wens je een fijne dag.


Trudy,ook voor jou een fijne dag maar ik reageer toch nog even.
Ik kan niet begrijpen dat mensen leed ondergaan en het alleen moeten dragen, ik wil er voor de ander zijn maar niet altijd heb ik weet van dat leed.
Ook kan ik niet begrijpen dat er leed is dat nergens toe lijkt te dienen( zoals bv.zelfdoding), hoeveel leed hebben zij wel niet ondergaan en er was niemand die hen kon helpen, maar ookvoor familie ed. die met veel onopgeloste vragen blijven zitten.


Linda,

#29776, ik gun dat ook niemand Linda.

Verder denk ik dat wanneer je in je kracht wilt blijven, niet moet gaan denken of het in de toekomst nog moeilijker zal worden. Tegen die angst kun je nooit op wel tegen het moment, wanneer die (misschien) ooit komt.

Verder denk ik dat de wereld een afspiegeling is van ons innerlijk. Met als gevolg dat in ons innerlijk onze kracht ligt. Daar hebben we invloed op. Ieder voor zich.

Ik denk dat juist op de momenten dat het heel moeilijk was, er een rotsvast vertrouwen was dat er licht is in de duisternis. En dat dit vertrouwen je er doorheen sleept.

Misschien mogen we er ook op vertrouwen dat dit licht de ander zal leiden.


Yvonne, zelfs dat vertrouwen was ik op een gegeven moment kwijt, het duurde maar en duurde maar, ik had echt het idee dat ik voor God afgeschreven was.


Ja Linda, ik weet het. Je gooit dan het kind met het badwater weg.

Het is gemakkelijk om vertrouwen te hebben als je de verbinding voelt,
maar als die er niet meer is, dan komt het erop aan of je dan ook durft over te geven……


(zie log. 74, velen staan rondom de put, maar er is niets in de bron)


Nee, nee, Yvonne, nu lijkt het net alsof je het doet voorkomen dat de verlatenheid die Linda ervoer voortkwam uit een weigering zich over te geven. Ik heb nu niet veel tijd, maar hier wilde ik toch even op reageren.
Als een mens in de verlatenheid verkeert is niet een verklaring of een schuldvraag de oplossing. Dan gaat om om de moed in de verlatenheid van de ander aanwezig te durven zijn met lege handen.


O.k. Bram, dank je voor je commentaar.

Linda, ik wilde je geen schuld aanpraten, sorry als dit zo overkwam.


Yvonne, ik heb het kind niet met het badwater weggegooid.
Mensen om me heen hadden geen geloof in mijn verhaal, een dominee verweet mijn hoogmoed, weer anderen vertelden dat ik door de duivel bezeten was en waar ik liefde verwachte was het er niet.
Er stonden inderdaad mensen om de put die leeg was.
De gebeden werden niet verhoord er was geen verbetering het werd alsmaar erger.
Ik bleef geloven dat het beter zou gaan maar op een gegeven knapt er iets en is het vertrouwen er niet meer.


Ja Linda, dat moet vreselijk geweest zijn.

Hoe ben je er dan toch uitgekomen?


Linda, je ervaren eenzaamheid doet mijn woorden verstommen.
.............................


Door het besef dat God zowel goede mensen als slechte mensen zegent en ook al is er voor mij geen heil meer ik er wel voor anderen kan zijn.
Ook speelde ik als kind in gedachten verstoppertje met God en toen had ik de gedachte dat God altijd bij mij zou zijn, deze herinnering hielp ook.


Fijn Linda, dank je voor je antwoord.


Fijn je lijntje Yvonne!

#29771
Dank Trudy!
:-)


Dank je Nij, heb zelf ook al weer veel geleerd, allemaal dank hiervoor!


Yvonne, mijn opmerking in 29286 was niet bedoeld als verwijt. Ik wilde je alleen laten zien hoe makkelijk het is vanuit de allerbeste bedoelingen en zonder dat je dat zelf in de gaten hebt een medemens in de kou te laten staan door diens existentiële problemen denkend te benaderen.
Ook degenen die zeiden dat Linda aan hoogmoed leed of door de duivel bezeten was waren vast geen slechterikken. Ook zij zochten naar een rationele verklaring die paste in hun denkwijze (zie de roodborstjes), en wellicht met de allerbeste bedoelingen, dus zelfs met de intentie om Linda te helpen. Dat ze juist daardoor Linda tot grote eenzaamheid veroordeelden zullen ze vast niet beseft hebben.
En zo is het wijsheid om heel beducht te zijn om niet zelf ook in die rol te vervallen en naar rationele verklaringen te zoeken, ook al lijken die een vorm van spiritueel inzicht en zijn ze bedoeld als goede raad.

Misschien kun je je voorstellen dat die neiging tot rationele verklaringen van het lijden wel eens voort zou kunnen komen uit angst, angst voor het onbekende en onbeheersbare. Door het te be-grijpen, dus met je verstand beet te pakken, kun je die angst proberen te beheersen.

Dus Yvonne, dit is geen verwijt. Het is ook een deel van het antwoord op je oorspronkelijke vraag.



Linda, ik vind het geweldig goed van je dat je je verhaal hier zo eerlijk vertelt.


#29795 Dat weet ik Bram. Ik kan me er helemaal in vinden, ben nog steeds lerende.
Ben benieuwd naar het andere deel van de oorspronkelijke vraag!


Bram, nog bedankt dat je het voor me op nam.
Je schrijft:en wellicht met de allerbeste bedoelingen, dus zelfs met de intentie om Linda te helpen. Dat ze juist daardoor Linda tot grote eenzaamheid veroordeelden zullen ze vast niet beseft hebben.

Inderdaad Bram dat hadden ze niet beseft en mogelijk wordt het nog steeds niet beseft.
Het blijft lastig zeker met psychische problemen, het is iets vreemds waar anderen moeilijk een voorstelling van kunnen maken en je weet daarom ook niet hoe de ander gesteund kan worden.



Je hoeft niet te 'weten' Linda hoe je een medemens in zielenood moet helpen. Naastenliefde veronderstelt voor mij de bereidheid juist als 'onwetende' die ander nabij te durven zijn. Alleen zo kun je dat diepe lijden van die ander delen.


Voel me nu toch wel schuldig, juist omdat ik weet heb van deze eenzaamheid.


Nou Yvonne, zo erg was het nu ook weer niet hoor. Ik heb je opmerking alleen maar even onder een vergrootgas gelegd om iets duidelijkte maken. Ja, dan lijkt het ineens veel groter dan het is. Dat vergrootglas zit al weer in z'n etui.
Misschien kan Linda je een 'Ego te absolve' geven na deze biecht? Of begrijpen alleen katholieken dat?


Voor mij was het wel erg Bram. Ik herken het gevoel. Voor mij was er toen ook niemand. Ik was ook onterecht de schuldige…..
Ik weet hoe dat is, en dan toch…..
Voel het verdriet


Yvonne, ik ben geen katholiek maar neem het je niet kwalijk.
Eigenlijk is het voor mij zelf goed dat ik het opgeschreven heb en hoop voor jou dat je dit niet te erg aantrekt.

Ik heb er het nodige van geleerd, juist omdat ik deze diepte heb doorgemaakt.
Wat ik er oa. van geleerd heb is het verhaal van de ander gewoon aan te horen eventueel erin mee te gaan maar geen advies te geven.
Ieder mens is anders en hoewel ik bepaalde patronen herken wil het niet zeggen dat de ander het op de zelfde manier heeft doorleefd.

Yvonne, wil je meer over kwijt dat je onterecht de schuldige was?



Linda, ik ben (van oorsprong) wel katholiek, maar ik weet niet eens wat een ego te absolve is.

Linda, ik heb er ook veel van geleerd, en het raakte aan mijn eigen verdriet.

Ik denk niet dat het goed is om daar over uit te weiden. Zelf kies ik ervoor om niet aan mijn verhaal vast te houden. Ieder doet dat op zijn eigen manier.

Het is niet dat ik me er voor schaam, of het niet vertellen wil, maar ik denk niet dat het voor mij goed is om daar weer in te gaan zitten. Dit is geen ontkenning of zo, ben er al genoeg doorheen gegaan.

Maar dank je dat je het vraagt.


Yvonne, mijn latijn is niet zo best maar volgens mij wordt er vergeving mee bedoelt.
Ik respecteer jouw wens om te laten wat is, ik probeer het ook los te laten maar wilde het vanmiddag toch laten weten.
Bij mij is het zo omdat het al langer geleden is kan ik het verwoorden.
Iets waar ik toen niet toe in staat was.


'Ego te absolve' zegt de priester in de RK-kerk na de biecht.
Yvonneke, je krijgt een knuf van me.


Linda, ik moet misschien mezelf vergeven, dat ik jou net zo behandelde als diegenen die ik ooit veroordeelde.
Toen ik dat besefte, voelde ik jouw/mijn eenzaamheid.
Fijn dat je vanmiddag in staat was om het te vertellen. Dat moet denk ik enorm opluchten.
Het is niet dat ik niet in staat ben om het te verwoorden, of dat het nog te vers is.
Ik heb reiki gedaan en daar heb ik e.e.a. een plaats gegeven.


Yvonne, ik heb ervaren dat jezelf vergeven nog moeilijker is dan een ander vergeven en wens je hier veel sterkte in.
Het was niet mijn bedoeling jouw te kwetsen en voor komen mij soortgelijke situatie juist nog pijnlijker binnen.
Fijn dat je het een plaats heb kunnen geven.
Dat reiki pas je dat ook op anderen toe?
Van mijn schoonzus heb ik begrepen dat je het op jezelf maar ook op een ander kan toepassen.


#29807Yvonne@Toen ik dat besefte, voelde ik jouw/mijn eenzaamheid.

Wat mooi!
X


29806 Bram, dank je voor je knuf, ik ben van na de biecht tijd, dus kende het niet.


Het is niet erg Linda, ik heb hier veel van geleerd, en voor mij is er meer ruimte gekomen, ga jij je nu daar niet schuldig over voelen. Is echt niet nodig.

In Reiki heb je verschillende graden. Reiki 1 is voor zelfbehandeling, Reiki 2 voor het behandelen van anderen en voor afstandsbehandeling, Reiki 3 is het masterschap, wat bestaat uit 3 a en 3b (ook het inwijden van anderen). Ik heb ze allemaal gedaan, eigenlijk hoofdzakelijk voor mijn eigen proces. Maar ik behandel ook wel eens anderen.


#29809 Dank je Nij.
X


Yvonne, wees maar blij dat je van nà de biechttijd bent.
Voordat je de Absolutie ( 'Ego te absolve' ), vergeving van je zonden kreeg, kreeg je eerst nog een penitentie, boetedoening mee. Dan is een knuf toch wel even andere koek, vind je niet!

Wil even mijn diepe bewondering tonen voor de respectvolle, open manier waarop een ieder hier vandaag met elkaar is omgegaan.
Dank dat ik jullie heb mogen lezen.
Heel waardevol.


Is dat behandelen van anderen met die reiki niet een van jouw mogelijkheden om er voor de ander te zijn?
Ik ervaar dat door er voor een ander te zijn mijzelf genezing breng.
Mijn schoonzus heeft mij op afstand die energie toegestuurd en dat kan ik voelen, zoals ik ook anderen soms kan voelen zonder dat ik aangeraakt wordt.



Ja, Carla, kies ik toch liever voor het laatste!
Dank je voor je reactie.

Linda, ik herinner nog toen mijn vriendin mij voor het eerst Reiki stuurde, en hoe bijzonder dat was.
We hadden een tijd afgesproken, en ik was het eigenlijk vergeten. Maar op die afgesproken tijd voelde ik de energie. Heel bijzonder.


Ook zonder Reiki is er veel energie over en weer gegaan.

Wat een LICHT!

:-)


Hallo Trudy! Lekker gewerkt?
Inderdaad, de Nuon is er niks bij.


Dank je Yvonne,

Ik heb ontzettend fijn gewerkt.
Ook daar mooie 'lichtjes' zien schijnen.

:-)


Fijn Trudy!
Ik ga hier zo het licht uitdoen!
Tot morgen!


enne ..... ssssst.
Vandaag een totootje gekocht.
Heb er intens van genoten.

Moest ik even kwijt ( delen).

:-)


Fijne nachtrust Yvonne.

Tot morgen.


Wat leuk van het totootje!
Gefeliciteerd!
Heb zelf ook pas een "eigen" totootje gekregen, 2 weken terug.
Veel plezier ermee!

Tot morgen!


:-) + :-)= :-))


:-)))


Wat een mooi lijntje lees ik hier:)
Heb bewondering voor deze openheid en moed.
Veel ervaringen zijn ook weer even bij me langs gekomen, met een glimlach en een traan.
Mooi! Dankje Yvonne en Linda:))



Fijn Gea.

Bram, in #29762 zeg je dat je nog uit wilt leggen hoe je verstand je tot hulp kan zijn bij je aanzet tot handelen vanuit vreugde of pijn.


#29837

Hallo Yvonne,

Wat fijn dat je daar op terugkomt,
ben ook benieuwd naar het vervolg.

:-)


Hallo Trudy,
kon er al bijna niet van slapen........(grapje)


Hahahahaha...

Aansluitend op bovenstaande bijdrage heb ik vanmorgen een van mijn favoriete muziekstukjes opgezocht. Het komt uit de film American Beauty .... een echte aanrader.
Muziek kan voor mij soms een mooie vertaling zijn van gevoelens:

www.youtube.com/watch?v=8r1_6G-O8FE


#29799 Alleen zo kun je dat diepe lijden van die ander delen.
Ik ging een keer van huis op bezoek met de vragen 'hoe' en 'wat' tollend door m'n hoofd.
En eenmaal daar aangekomen waren die vragen gewoon verdwenen(achteraf beseffend)
Een luisterend oor kan veel betekenen.
Misschien nog wel meer dan ik kan bevatten, waarbij alleen al dit 'delen' een soort van proces in werking kan zetten van een ongekende diepte.
Weet even geen ander woord dan een soort 'versmelten', zowel in die ander als in mij...in de verteller en de luisteraar...












'Zachte' pijn.

En dan ineens
bedenk ik me
in de 'pijn'
hoe heerlijk en
bijzonder
mijn leven kan zijn.

Bewegen, niet
stilstaan,
zelfs in rust.
Het maakt me even
weer heel bewust.

Tijd voor kiezen
maakt dat ik me
vrij voel van
'verliezen'.

Zou niet anders
willen, ik zou
niet anders Zijn.
Kom maar
'zachte verlossende pijn'


Ja Trudy, mooi:)
Een soort van 'klank-kast' zijn voor elkaar en onderscheid tussen 'luisteraar'en 'verteller' vallen weg.


Voor de ander Gea doch ook voor mijzelf.
Oordeelloos kijken en luisteren naar anderen en naar mijzelf.
Toelaten....

:-)


...we zeggen hetzelfde :))


Met andere woorden, mooi!
:-)


en met Harry's 'zonder woorden'.

:-)


#29846@
Bewegen, niet
stilstaan,
zelfs in rust.
Het maakt me even
weer heel bewust.

ha Trudy

Soms sta ik hartstikke stil,
moeizaam elke stap die ik zet
ogenschijnlijk gebeurt er niets
toch tegelijk weet ik
dat er hartstikke niet te benoemen
veel gebeurt
totdat het niet mee moeizaam gaat
en het vanuit zichzelf weer gaat stromen
totdat
en dan weer..
:-)



:))

Ik wens jullie een fijne dag verder vandaag en ben ook benieuwd Yvonne! # 29837
dagdag:)


#29853

Net als de zee,
soms stormt 't
dan is 't kalm.

Al golfend ga ik mee,
soms is het vloed,
dan weer eb.

Ben blij,
met het leven wat ik
'heb'.

:-)


#29854

Fijne dag Gea
:-)


#29856

Mooi ja te zijn als zee!
:-)


@29845
Wat zeg je dat prachtig Gea, dat je in de niet oordelende aanwezigheid bij die lijdende mens samen kunt versmelten. En ook dat juist dat een helend proces kan starten, omdat alleen daardoor al de verschrikkelijke eenzaamheid is opgeheven waarin iemand kan verkeren die in de verlatenheid verkeert.
Dat versmelten heeft er alles mee e maken dat vreugde en verdriet uit dezefde Bron komen.
Wie niet oordeelloos aanwezig kan zijn bij de lijdende mens, wie daarmee dus de verbondeheid onwijkt door bijvoorbeeld het lijden denkend te verklaren en vanuit die gedachten de relatie aangaat, ontkent daarmee de realiteit van die lijdende medemens. Dan ben je niet verbonden met die medemens en daarom ook niet met de Bron.
Maar andersom, als je in de oordeelloze stilte aanwezig bent bij die medemens, kun je juist dan de gezamenlijk gedeelde versmelting met de Bron ervaren. Dat is dan die bijzondere serene sfeer die je soms juist temidden van ellende kunt ervaren.
Ik denk dat Trudy precies weet wat ik bedoel na haar aanwezigheid (aanwezigheid, ja) in Afrika.
Zie in dit verband ook logion 58 waar ik dat meer uitgebreid heb besproken.



#29858
"Ik denk dat Trudy precies weet wat ik bedoel na haar aanwezigheid (aanwezigheid, ja) in Afrika."

Mag ik het woord 'aanwezigheid' vertalen naar afwezigheid?

Met de gedachte daar naar toe te gaan als een soort van verwezelijken van een droom, een eindpunt dus. Me NU realiserend dat mijn verblijf en vertrek aldaar juist een begin is.
Steeds aangegeven niet weten wat te gaan doen aldaar heb ik ervaren dat ik niemand iets heb aangeleerd eerder het tegendeel ...... ik ben begonnen met mijzelf afleren.

Dit gaat niet zonder slag of stoot, pijnlijke momenten. Momenten van gemis naar ....
tja mijzelf?

Voel me klein haast nietig en toch sterk en krachtig.


Ik begrijp je vertaling Trudy. Lees ook eens logion 111. Dat gaat ook over aanwezigheid, en dus evengoed over afwezigheid.


intensie-tijd.

Dank je Bram.
:-)


logion 112:

noli me tangere

Mooi!


Heb mijn gedichtje dan ook even aangpast:

Net als
de zee,
soms stormt 't
dan is 't stil.
Al golfend
ga ik
mee.

Soms is
het vloed,
dan weer eb.
Ben blij dat
ik het
leven
'heb'.

Net als
de
zee..
Noli me tangere.


Wat prachtige golfbewegingen Trudy!


Heel mooi Trudi,
Wat een talent!
;-)


Wat mooi Trudy,

Wat me ook zo maar te binnen schoot en misschien wel mooi aansluit in dit lijntje de uitspraak van Jezus:

Waar twee of meer in Mijn naam verenigd zijn, daar ben Ik in hun midden.


Yvonne, door te weten dat dat is zie ik de ander anders.
Wordt de ander belangrijker.
Ik was bij een lezing van Geert Kimpen, hij begroete iedereen persoonlijk en zijn redenatie is ieder mens moet behandelt worden alsof het God is.


Prachtig Linda!

Ik heb nog een boekje van Geert Kimpen, zal ik weer eens opzoeken. Dank je.



Bram, in #29762 zeg je dat je nog uit wilt leggen hoe je verstand je tot hulp kan zijn bij je aanzet tot handelen vanuit vreugde of pijn.
Zou je dit nog toe willen lichten?


Komt nog Yvonne. Het is een lastig onderwerp, maar aldoende zijn we hier samen al redelijk gevorderd.
In de allereerste plaats geldt dus dat vreugde en pijn uit dezelfde bron stammen.
Emotionele openheid betekent vervolgens dat je bereid bent zowel vreugde als pijn te ervaren voor wat het is, zonder daar al denkend allerlei etiketten op te plakken.
Dat is voor vreugde misschien niet zo moeilijk, maar met pijn valt dat niet altijd mee.
Samenvattend tot nu toe:
Stap 1 is dus het besef dat vreugde en pijn uit dezelfde bron komen.
Stap 2 is de bereidheid tot emotionele openheid.
Het vervolg:
Stap 3 is het onderscheid tussen twee verschillende soorten pijn: existentiële pijn die je overkomt en pijn die je jezelf onnodig aandoen.
Daar ga ik het morgen over hebben.


Al vast bedankt Bram voor je antwoord.
Ik wist niet dat het zo'n lastig onderwerp was.
Kan ik i.i.g. rustig slapen vannacht....haha


#29892Bram@Stap 3 is het onderscheid tussen twee verschillende soorten pijn: existentiële pijn die je overkomt en pijn die je jezelf onnodig aandoen.
Daar ga ik het morgen over hebben

Fijn!


Ook ik verheug me op de bijdrage #29892.


Welterusten Allemaal.

:-)


Waar het mij steeds om gaat in mijn cursus Gnostiek als spiritueel pad, en ook in het stappenplan voor spirituele groei, is het activeren van de innerlijke verbondenheid met de Bron.
Ik noem dat met opzet ‘activeren’, omdat die verbondenheid er altijd al is, maar je kunt daarover in onwetendheid verkeren.Dan is die geen deel van je alledaagse bewustzijn.

Nu kun je daarover heel mooie spirituele gedachten hebben, over die eenheid met de Bron, en ook over Liefde enzo. Die mooie gedachten passeren met regelmaat in dit forum. Maar mooie gedachten zijn niet de eenheid zelf. Erger nog, als je gelooft in je mooie gedachten, alsof het daarom zou gaan, en je zelfs meent dat het hebben van die mooie gedachten betekent dat je ver gevorderd bent op het spirituele pad, dan zal het geloof in je mooie gedachten kunnen werken als een glinsterend pantser waarop elke vorm van ervaring van de verbondenheid met de Bron afketst.

Het gaat dus niet om het hebben van de juiste gedachten. Waarom dan wel?

Het gaat vooral om het leren herkennen van de verbondenheid als die er zomaar is. Gea heeft daar een prachtig voorbeeld van gegeven, toen ze vertelde met allerlei vragen op weg te gaan naar een medemens die het te kwaad had. Ze schreef: “En eenmaal daar aangekomen waren die vragen gewoon verdwenen (achteraf beseffend). Een luisterend oor kan veel betekenen. Misschien nog wel meer dan ik kan bevatten, waarbij alleen al dit 'delen' een soort van proces in werking kan zetten van een ongekende diepte. Weet even geen ander woord dan een soort 'versmelten', zowel in die ander als in mij...in de verteller en de luisteraar...”

Dat is zo’n moment van verbondenheid. Het diende zich zomaar vanzelf aan. Ze ging erheen met mooie gedachten. Maar die waren er niet meer in haar aanwezigheid bij die ander.
Daar gaat het om, voorbij die gedachten te durven komen.
Voor vanavond is dat wel weer genoeg. Morgen gaan we verder. Dit was een noodzakelijke inleiding op de zinloze pijn die je jezelf kunt aandoen.


Helder je inleiding Bram en waar het om gaat met Gea als voorbeeld.
"Voorbij die gedachten durven komen",
heel mooi!


#29929

:-)


Dank je Bram, voor je uitleg!


Eerder kwam ter sprake hoe Linda verteld werd dat ze door de duivel bezeten was en door iemand anders weer dat ze hoogmoedig was. Het is niet moeilijk om in te zien dat je door zulke oordelen heel eenzaam kunt worden, en dat je lijden daardoor alleen nog maar erger wordt. Zulke oordelen zijn het tegendeel van troost.
Nu zullen die medemensen zichzelf zeker niet als schurken hebben gezien, als boosdoeners. Ze velden hun oordeel wellicht vanuit goede intenties.
Dat maakt wel duidelijk hoe makkelijk het is om ook in zo’n rol te stappen. Je kunt dan menen dat je het goede doet, maar je geeft je medemens met zulke allerbeste intenties alleen nog maar een trap na.
Als we een medemens die in de ellende verkeert, op welke wijze dan ook willen bijstaan, is het niet de bedoeling dat je je superieur opstelt en vanuit je eigen veilige positie gaat vertellen wat er aan die ander mankeert of wat die ander zou moeten doen om uit de put te komen. Toch doen veel mensen juist dat, en ze hebben dat zelf niet in de gaten, want ze menen het zo goed en ook al verpakken ze hun superieure positie in nobele, liefdevolle woorden.
Wil je een medemens nabij zijn, durf dan in de allereerste plaats met lege handen het leed van die ander aan te horen zonder daarbij in de hulpverlenerpositie te schieten. Daarmee zou je in elk geval de eenzaamheid van die ander kunnen oplossen.
Ik vind de volgende tekst nog steeds van wezenlijk belang. Hij circuleert allang op het internet en ik heb hem toegestuurd gekregen van Nij:
Alles wat ik je vraag is te luisteren - niet praten of doen - alleen mij horen.
Advies is goedkoop, antwoorden van humanist en godgeleerden, staan in elk dagblad.
Wanneer ik jou vraag te luisteren naar mij, en jij vertelt me dat ik zo niet moet voelen, dan vertrap je mijn gevoelens.
Bovendien kan ik veel zelf en ben niet hulpbehoevend.
Ontmoedigd soms en wankelend zelfs maar nimmer hulpeloos.
Wanneer jij voor mij iets doet wat ik zelf kan doen, dan draag je bij aan mijn zwakheid en vergroot mijn minderwaardigheid.
Maar als jij het feit aanvaardt, dat ik voel zoals ik voel, al is het nog zo ongerijmd, dan kan ik stoppen met jou overtuigen, wat er achter deze gevoelens zit.
Luister alleen en hoor mij, verlang ik jouw inspraak, wacht dan op die vraag en dan zal ik luisteren naar jou.

Nu, daar kunnen we het wellicht over eens zijn, over je houding tegenover een medemens in de ellende.

Maar nu komen we bij een ander punt. Je kunt namelijk precies zo met jezelf omgaan als degenen die Linda hoogmoed en duivelse bezetenheid verweten. En ook dat naar je beste weten.
Harry had een goed voorbeeld. Hij speelde met een kameraadje in een prettige sfeer. Die sfeer werd verbroken, het vriendje lachte hem uit, en Harry concludeerde dat hij dom was. Harry doet daar precies hetzelfde met zichzelf als degenen die Linda veroordeelden. Hij beschuldigt zichzelf. En daarmee dompelt hij zijn ware zelf in eenzaamheid jegens zichzelf. Hij wordt als ‘domme jongen’ een vreemde voor zijn ware zelf. En vervolgens kan hij in dat oordeel gaan wonen, de rest van zijn leven.
Gelukkig heeft Harry kortgeleden een ontroerend verhaal verteld over de opa die aan hem verscheen in de badkamer en die hem stil en vriendelijk glimlachend aankeek.
Daarmee schilderde Harry een prachtige ommekeer. Natuurlijk is die vriendelijk glimlachende opa een beeld van zijn ware zelf. Hij is dus zelf die opa. Harry is kennelijk door een verandering gegaan en hij is uit het oordeel van ‘domme jongen’ ontsnapt. Hij is naar zichzelf dezelfde weg gegaan als Gea naar haar medemens en in dat beeld van die opa met zichzelf versmolten, zoas ook Gea versmolt met die medemens. Op dat moment zal er geen eenzaamheid meer zijn geweest, of misschien wel alleen de zoete eenzaamheid die geen pijn doet, waarover Nij elders zo’n mooie tekst plaatste.

Als je zoals in het voorbeeld van Harry in je eigen oordeel over jezelf gaat wonen, dan ben je diep in jezelf eenzaam op een trieste manier: dat is de vorm van eenzaamheid die diepe pijn kan doen, ook al gedraag je je in het alledaagse leven nog zo flink. Dat is de pijn die je dan jezelf aandoet. Het is zinloze pijn, want het oordeel waarin je woont is volstrekt willekeurig en het heeft, zoals dat in de gnostische teksten heet, geen wortel in de werkelijkheid.
Zo’n oordeel kun je ook collectief met een hele groep mensen delen, bijvoorbeeld dat je allemaal zondig bent, onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad. En ook al deel je zo’n oordeel met vele anderen, diep in jezelf zal er daardoor toch een diepe en pijnlijke eenzaamheid zeuren.

Als je in zo’n oordeel woont, je persoonlijke oordeel of een collectief, dan zullen je emoties daardoor gekleurd worden. Ze worden waarschiijnlijk zelfs voornamelijk door die diepe eenzaamheid opgeroepen.
Die emoties en de daaronder liggende pijn kunnen ook niet dienen als boodschappers van de ziel.

En als we een medemens willen helpen die in zo'n oordeel woont en daarin stuk loopt, helpt het niet als je zelf die medemens ook weer met een oordeel benadert, je eigen oordeel, hoe goed bedoeld ook. Juist dan geldt die hierboven geciteerde tekst als een wezenlijke leidraad. Dan zouden we voor een medemens kunnen zijn als die stille, glimlachende, vriendelijke opa van Harry. Of als moeder Maria met haar lege handen.

En soms moet je zelf door die eenzaamheid heen om weer een heel mens te kunnen worden. En hoe fijn zou het zijn als er dan een medemens is die met jou die barre tocht in louter nabijheid wilt delen.


Tranen die prikken en rillingen ook..
Dank Bram voor jouw benaderingen en ontroerende voorbeelden


Geweldig Bram, hoe je helder en duidelijk, je verworven inzichten onder woorden brengt.
Het wordt blz.400 in je laatste boek!


In woorden...
voorbij woorden...
Dank Bram.


Dank Bram, voor je heldere uitleg.


#30023

Op z'n Bram's.
Wat lees ik toch graag.

Heerlijk, kijk uit naar het volgende.

:-)


Bram, het ontroert me, dank je wel.
Waarover gaat dat nieuwe boek ik ben heel benieuwd.


Allemaal.
Gisteravond hebben mijn man en ik de uitleg van Bram gelezen en besproken. Ik hb er veel van geleerd.
Bedankt Bram

groetjes Annet


Misschien wordt dit forum helemaal niet meer gelezen, maar ik herken mezelf in de goedbedoelde, adviserende mens, in plaats van dat je zonder oordeel kunt luisteren en er alleen maar zijn. Ben blij dat ik dit vandaag heb mogen lezen en al lezend ervan leren.

Dank!

Een heel bijzonder 2012 gewenst, Wilma


Hallo Wilma, heel bijzonder dat ik jouw posting dit lijntje weer eens heb doorgelezen en ook mijn eigen woorden opnieuw lees. Dank je wel.

Voor jou ook een bijzonder waardevol 2012 toegewenst.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.