Vragen?

Stappen tot spirituele groei

    door Yvonne, 30/12/2008 18:35. #30565. 218 reacties, laatste

Ik lees bij punt 3 van de 7 stappen tot spirituele groei:

Je kunt overigens wel als onderdeel van spirituele groei leren om emoties op een verfijnde manier waar te nemen. Daar kan heel wat in geoefend worden.

En zelfs kun je leren om de toestand van je gemoed in zekere mate zelf te beïnvloeden. Maar dat kan alleen op basis van respect voor wat er op enig moment is, en niet in de vorm van censuur en dwang.

Mijn vraag is hoe kun je leren om de toestand van je gemoed in zekere mate zelf te beïnvloeden?


Lieve Yvonne,

Ik denk dat het voor iedereen persoonlijk is.
Sommigen, als ze bv in een "dip" zitten gaan sporten of een bepaald soort film kijken.

Ikzelf ging vroeger altijd een grote wandeling maken met de hond. Dan hield ik mijn gesprekken met God.
Nu ben ik niet meer zo goed ter been, wandel nog wel een beetje, maar probeer het nu met mooie muziek. En dat is natuurlijk ook weer persoonlijk.

Ook alleen in een kamer bidden werkt wel, maar om de één of andere reden heb ik dan vaak het gevoel dat het niet verder komt dan het plafond. Als ik, met mijn gezicht naar het raam zit en de wolken zie, lukt het een beetje.

Misschien zie ik God meer in de natuur. Niet in een huis. De hemel is zijn huis en de aarde is zijn voetenbank.

Vaak nemen we ons goede dingen voor. Niet boos worden, niet oordelen enz. en dan gebeurd er iets en voor je het weet zijn alle goede voornemens weg. Heb jij dat ook?

Steeds weer overnieuw proberen en in iedereen een Licht te zien.

Kan dit een beetje helpen?

groetjes Annet


Dank je annette voor je antwoord.

Het is niet zo dat ik in een “dip” zit, maar ik vroeg me af in hoeverre ons gemoed “maakbaar” is.
Maar daarbij ook niet het gemoed van dat moment te verloochenen.

Ik weet niet of jullie “The secret” hebben gezien, maar volgens deze film is alles te beïnvloeden d.m.v. affirmaties. Dus als je dan boos zou zijn, of verdrietig of wat dan ook, dan hoef je je alleen maar op de juiste golflengte af te stemmen, en alles zou als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik geloof daar niet in. Bovendien ga je dan, volgens mij voorbij aan je gevoelens.

Ik weet wel dat ik in mijn plaats van rust kan blijven, dat plekje in mij noem ik God, en van daaruit kan ik kijken naar alles wat zich in mij voordoet.

En Annet, zoals jij ook al zei goede voornemens (leuk op deze dag!) helpen dan ook niet, zoals niet boos worden of zo, en trouwens wat is er mis met boosheid? Volgens mij gebeurt dat gewoon, hoe we dan met die boosheid omgaan, is denk ik wel belangrijk.

Maar ik las uit de 7 stappen dat je dan, in dit geval deze boosheid in zekere mate zou kunnen beïnvloeden?

Liefs van Yvonne


Ik heb het boek The secret gelezen. Ik vond het een naar boek, die de mensen bevestigen in hebzucht en honger naar macht. Je kunt alles krijgen wat je wilt als je maar lang genoeg iets wenst en er in geloofd. Al het goede der aarde kun je naar je toe trekken.

Mijn buurman had het boek en was heel enthousianst. Doe mee Annet, zei hij, je kunt bereiken wat je wilt.

Toen ik het uit had vroeg ik hem, je kunt wel alles vragen en willen, maar hoe weet je dat wat je vraagt ook goed voor je is. Stel je krijgt een enorme rijkdom, je kinderen krijgen wat hun hartje begeert, maar zouden jullie dan gelukkiger zijn dan nu? Er blijven altijd dingen over die je wel wilt.
Maar genieten is beter dan vergaren. Wie zijn bezit vermeerdert vermeerdert zijn zorgen.
Kijk maar naar de kredietcrisis.

Je hebt gelijk, boos worden kan heel verhelderend werken.
Mijn moeder werd nooit echt boos. Ja , ze was het wel, maar wachtte met reageren tot de woede weg was en ze zich zelf weer in de hand had, dan kwam ze er op terug.

Jezus werd ook boos op de tempelhandelaars en wat hij en Johannes de doper af en toe tegen de Farizeeërs en Schriftgeleerden zeiden, was niet bepaald vriendelijk.

Ik vind het ook moeilijk om om te gaan met boosheid. Een plekje van rust in jezelf. Tjonge, goed hoor. Ik kan nog zo lekker na bokken.
Ronddolen in de cel van je omstandigheden. Is niet goed.
Ik neem mij nooit iets voor op oud en nieuw. Ik doe dat altijd wanneer het mij uitkomt. Maar nu ga ik proberen mijn plekje van rust in mijzelf te vinden dit jaar.

Fijne dag
groetjes Annette








Hum, Hum, Annette !

Je zegt;

Ik neem mij nooit iets voor op oud en nieuw. Ik doe dat altijd wanneer het mij uitkomt.

Als dit geen voornemen is, wat is dit dan ?

:)

Groetjes


Hallo Yvonne en Annette, wanneer ik me verdrietig of onbestemd voel, denk ik aan dingen waar ik bv. blij van wordt, of ik wandelen en neem de omgeving bewust op.
Wat ik ook een bijzondere gewaarwording vind is hardop bidden.

Dit is niet omdat het verdriet er niet mag zijn maar ik wordt dan bewust van het verdriet maar ook dat het niet enige is.
Wat mooi, bijzonder ed. is, is er nog steeds.

De secret heb ik ook gelezen, ik vond het heel erg op materie en het op ik gericht.
Nu is het ook zo dat dat meetbaar en begrijpbaar is, als het boek anders geschreven zou zijn, waren er ook niet zoveel van verkocht.
Het is echter mogelijk om via het ik bij de ander te komen.

Nu is het wel zo dat mensen erin geloven en de hoop hebben dat het werkt.
Doordat je bewust wordt van je wensen, kan het uitgevoerd worden.
Die wensen kunnen ook immaterieel en voor anderen zijn.
misschien leuk om te proberen?




#30569@Stel je krijgt een enorme rijkdom, je kinderen krijgen wat hun hartje begeert, maar zouden jullie dan gelukkiger zijn dan nu? Er blijven altijd dingen over die je wel wilt.
Maar genieten is beter dan vergaren.

hoi Annette
Ik ben niet rijk, een vriendin van mij wel.
Verschil is voelbaar en tegelijkertijd ook weer niet. Zij kan (nou ja kon ivm de crisis)zich veel permitteren.
Zij stond zichzelf toe zonder gene én met
oog voor het andere te genieten van rijkdom. Ik heb daar veel van geleerd.
Zelf weet ik niet of ik gelukkiger zou zijn met een flinke rekening of met een magere.
Wel geeft het mogelijkheden hoe er mee om te gaan. Het heeft in mijn ogen zeker een spiritueel aspect
Zo ook het hebben van een magere reking in mijn beleving een spiritueel aspect in zich draagt.

groetjes




#30572 Zij stond zichzelf toe zonder gene én met oog voor het andere te genieten van rijkdom. Ik heb daar veel van geleerd.

Wat bedoel je Nij met oog voor het andere?
En wat heb jij daarvan geleerd?


Wat de secret doet geloven is dat je alles naar je hand kunt zetten. En als iets anders gaat, dan is het jouw schuld, dan heb jij de verkeerde affirmatie of gedachte uitgezonden…….
Het principe is: vragen, geloven en dan ontvangen.

Maar ik geloof meer in: niet mijn wil, maar uw wil zal geschieden. Met heel mijn hart aanvaarden wat er ook maar op mijn pad komt, waar ik niet naar gezocht heb en waar ik niet om gevraagd heb.
Hierbij probeer ik alles waar te nemen, zonder afwijzing of oordeel.
En daarna zal ik kijken hoe ik zal handelen.

Hoe kan ik weten wat goed is?
Heb ik het totaaloverzicht?

Dat wensen ook immaterieel en voor anderen kunnen zijn, vind ik heel mooi.
Ik stuur wel eens Reiki met een groep mensen naar delen in de wereld waar het moeilijk is, of naar iemand die het moeilijk heeft, misschien is dit eenzelfde principe. Waarbij we wel rekening houden dat het goed moet zijn voor álle betrokkenen. Alle echte voordelen zijn denk ik altijd wederzijds.
Ik hoorde laatst dat wij het hier alleen maar goed kunnen hebben, wanneer er ook landen in de wereld zijn die het slecht hebben………


#30573

hoi Yvonne

Ik bedoel ermee
met oog voor het taboe dat rust om te genieten van rijkdom, met oog ook voor de underdog en daar helpende handen bieden.

Wat ik ervan geleerd heb is mijn taboe los te laten of misschien wel de angst om van rijkdom te mogen genieten.
Ook om van nabij het verschil te zien en daar zo goed als niets meer van te vinden... het de ander gunnen..zoiets


Yvonne, je schrijft: Hoe kan ik weten wat goed is?
Heb ik het totaaloverzicht?
Dat hoeft volgens mij niet. Ik denk dat als de intentie goed is, het goede naar de betrokkenen vloeit.
Waarbij het volgens mij wel anders kan zijn, dan wat gehoopt, gewenst en gedacht is.


Ik geloof niet dat rijk zijn op zich niet in orde is, maar de manier waarop je ermee om gaat.
Ik zat eens in een bus en hoorde daar een vrouw zeggen, als je heel rijk bent en je kunt je droomhuis laten bouwen, dan geniet je er een week van en bent te vreden, en dan opeens zeg je: maar nou zou er dit of dat nog bij moeten. Of je veel of weinig hebt je blijft altijd wensen houden.
Dus kun je beter proberen te genieten van hetgeen je hebt volgens mij. Komt er bij is het goed, blijft het zo is het ook goed.

Ja, Yvonne, de ellende in bv de Congo komt omdat zij daar grondstoffen hebben die wij nodig hebben voor mobieltjes. Die grondstof is alleen daar te vinden. Dus komt de westerse macht samen werken met corrupte leiders. Die leiders hebben het goed en de bevolking.... daar gaat het steeds slechter mee.
Oplossing? Niemand meer een mobieltje kopen.
Zo is het met de ontbossing. Hier alles kaal voor de industrie en op de arme landen mopperen vanwege kappen van regenwouden. Natuurlijk wisten we dat vroeger niet toen hier alles gekapt is. Maar het minste wat we kunnen doen is bomen in grote getallen planten.

Zo is het met koffie en andere zaken. Hier kunnen we koffie kopen die verhandeld wordt door kleine boertjes inplaats van de grootgrondbezitters en rijke handelaren.
Gewoon in de wereldwinkel, maar ook bij Lidl. Let op een soort yinyantekentje.

Als wij hier bereid zijn een stapje terug te doen hebben zij het daar veel beter.

Aan de ene kant ben ik er ook voor, Uw wil gschiede. Aan de andere kant God helpt wie zichzelf helpt. Moeilijk hoor. Maar hoe dan ook, het mag nooit ten koste van een ander gaan.

Linda, het is een mooi principe at jij erop na houdt. Niet alleen kijken naar het vervelende maar ook je zegeningn tellen.

Toen mijn moeder oud werd en het allemaal minder ging, zei ze, ik kijk niet naar wat ik niet meer kan maar naar wat ik wel nog kan

Fijne jaarwisseling allemaal
Liefs Annette


#30575 Nij, dank je voor je verhelderende antwoord. Wat een rijkdom wat je hiervan geleerd hebt!

#30576 Dank je Linda, de intentie is denk ik idd het belangrijkst.

Maar ik bedoelde eigenlijk wanneer je iets wenst, dan wens je toch meestal iets voor jezelf, wat misschien wel ten koste gaat van een ander. Wat goed is voor mij is misschien wel slecht voor de ander.

#30577 Aan de ene kant ben ik er ook voor, Uw wil geschiede. Aan de andere kant God helpt wie zichzelf helpt. Moeilijk hoor. Maar hoe dan ook, het mag nooit ten koste van een ander gaan.

I.d.d. Annette, ben ik het helemaal mee eens, ook een fijne jaarwisseling!



Yvonne, Of ik anderen benadeel dat weet ik niet.
Mijn wensen zijn meestal gericht op anderen en meestal in de trant van geluk, liefde, gezondheid ed.
Toen het met gezondheid minder ging vond ik het ook moeilijk om voor mezelf te bidden.
Mijn gedachte was(is) ook dat anderen dat voor mij zouden doen.

Wensen die ik wel heb is bv. een bep. boek te lezen, nu dan bestel ik hem bij de bib.
Het is misschien makkelijk praten als je genoeg geld en goede gezondheid hebt, maar ook toen we minder te besteden hadden waren we tevreden.
Niet hebben wat je begeert maar begeren wat je hebt.



Linda, ik vind jouw wensen heel mooi en ik denk niet dat je iemand benadeelt wanneer je bidt voor gezondheid voor jezelf. Ik denk juist dat anderen er baat bij hebben, als jij gezond bent.

Maar ik bedoel dat mensen meestal voor zichzelf rijkdom en succes en overvloed wensen, er niet bij stil staande dat dit ten koste kan gaan van anderen. Zoals Annette vertelde over de ellende in Congo.

Ik moet nu even denken aan Etty Hillesum. Zij zat in Kamp Westerbork. En zij zou gedeporteerd worden. En ze had het misschien kunnen voorkomen door te vluchten. Maar in haar dagboek schreef ze: waarom ik niet, dan moet er iemand anders in mijn plaats gaan.


#30577Annette@Ik geloof niet dat rijk zijn op zich niet in orde is, maar de manier waarop je ermee om gaat.

Ik ben het met je eens Annette dat een ieder daar heel persoonlijk mee omgaat.
En er leiden immers vele wegen en zij-wegen naar Rome.

Overigens vind ik je verhaaltjes, je schrijfwijze en je voorbeelden leuk en mooi om te lezen.



#30582@"k moet nu even denken aan Etty Hillesum. Zij zat in Kamp Westerbork. En zij zou gedeporteerd worden. En ze had het misschien kunnen voorkomen door te vluchten. Maar in haar dagboek schreef ze: waarom ik niet, dan moet er iemand anders in mijn plaats gaan. "

Ik denk dat je hier iets heel wezenlijks raakt Yvonne.
Het roept de vraag bij me op: waar gaat het om?
Gaat het om mij of gaat het om de ander als het er werkelijk op aan komt, als het om leven en dood gaat?
En als ik eerlijk ben dan weet ik het niet..
groetjes







dank je ,Nij

Annette


Nij, ik weet zelf ook niet of ik dán die moed heb.

Etty is gebleven om er te zijn voor de kinderen die geen moeder meer hadden, en ook om anderen een hart onder de riem te steken.

Ik kan hier zeer grote bewondering voor hebben. Haar dagboek heeft me erg aangegrepen.

Groetjes Yvonne


hoi Yvonne

Ja mooi hé het boek van Etty, het heeft ook mijn bewondering.
En zeker ik kan goed begrijpen dat zij is gebleven...
van de andere kant, tja ..hoe moedig ik ben blijkt pas op het moment als zich iets voordoet.
Ik droom weleens...en dan ben ik niet zo moedig, niet zo moedig als ik zou willen zijn..

groetjes




Hallo Nij,

voor mij is ze een inspiratiebron!
Ik kan alleen maar hopen dat ik op die momenten ook zo moedig kan zijn.

Liefs


#30601

Ja Yvonne ik ook

een lieve oudejaarsgroet



Lieve Nij en vrienden,

Moge in 2009 alle geheimen zich ontvouwen
in de mystieke bloem van geluk en tevredenheid
zodat je innerlijke Kracht kan zegevieren ....
Daarom speciaal voor jou
rode engelen van warme genegenheid,
blauwe vissen in het groene water
opdat je tot de medemens zouden kunnen spreken
in de taal van de hoop,
en goud .... om de vrede in je hart te omhullen
zodat je kan blijven stralen in deze moeilijke tijden.

Liefs van Yvonne


Yvonne, zo mooi!
Dank je wel!
X


Nij, Yvonne en alle anderen,
hier sluit ik mij graag bij aan,
en wens jullie allemaal een heel mooi splinternieuw en gelukkig 2009!


Leo , Yvonne en ook alle anderen
een heel gelukkig nieuw jaar!


nij en yvonne,
dat is eeuwig geleden dat ik over Etty hillesum heb gelezen..
Ik heb het boek gelezen toen ik negentien was ofzo en het heeft me toen heel erg geraakt. Bedankt voor de 'reminder'

Ik wens iedereen ook meer een kruimeltje van haar moed en haar inzicht.


Ik kreeg voor mijn verjaardag een boekje van Anselm Grün en daarin vond ik dit mooie stukje, wat me deed denken aan dit lijntje. Misschien dat jullie het ook mooi vinden.
Hoop zelf de parel gevonden te hebben die mijn leven waardevol maakt.

De parel ontdekken.

Wij moeten op een bepaald moment zelf de verantwoordelijkheid op ons nemen voor ons leven.
Dat betekent dat wij ons moeten verzoenen met de trauma’s uit onze kinderjaren.
Dan kunnen deze trauma’s een bron van nieuw leven worden.
Dan ontwikkelen onze verwondingen zich tot parels, zoals Hildegard van Bingen zegt.
Wanneer wij onze trauma’s onderzoeken, dan kunnen we ze beter begrijpen.
We zullen onszelf niet veroordelen dat we zo gevoelig reageren.
Het is begrijpelijk dat wij met onze verwondingen zo gevoelig zijn, zo gemakkelijk te kwetsen, zo angstig tegenover autoriteiten.
Pas wanneer wij dit begrijpen, zullen wij onszelf niet meer veroordelen.
Maar het mag niet alleen bij “begrijpen” blijven.
Het komt erop aan in onze trauma’s onze begaafdheid te ontdekken, juist de parel die leven waardevol maakt. In een verwonding ligt ook altijd onze kans.
Wanneer wij bijvoorbeeld te weinig tederheid hebben ontvangen, zijn we sensibel voor alle mensen die lijden onder een tekort aan liefde.
En omdat ons verlangen naar liefde en nabijheid niet voldoende is bevredigd, zijn we begonnen aan een spiritueel proces. Wij nemen er geen genoegen mee om ons comfortabel te settelen, we blijven vitaal in ons verlangen naar God.
Ons levensspoor ontdekken wij juist in onze verwondingen. Onze trauma’s ontwikkelen zich zo tot een kans om ons eigen charisma te ontdekken en dit te ontplooien.
Op deze manier wordt onze wond een bron van zegen voor onszelf en voor anderen.


Prachtige tekst Yvonne!
Zo mooi de dingen soms verwoord te zien.
Dank je wel.

@Ons levensspoor ontdekken wij juist in onze verwondingen.

Ja..




Dit is heel mooi, Yvonne.
Velen zullen hier troost in kunnen vinden.



De tekst van Anselm Grün wijkt niet erg af van de eerder hier ingebrachte opvatting dat het lijden een les is om van te leren. Ik heb niet zoveel met die christelijke verheerlijking van het lijden. Het lijden is helemaal niet leuk. Het is gewoon lijden. En ik zie er niets in om dat mooier voor te stellen dan het is.
Voor mij is verdriet gewoon verdriet en vraagt het niet om een toelichting en verklaring, maar om troost met lege handen. Maar die lege handen... dat valt niet mee.

Je levensspoor kun je bovendien heus niet alleen ontdekken in je verwondingen, maar veel meer nog in je momenten van vreugde.
Ik ben net bezig met het voorbereiden van een lezing over Zarathustra. Een van zijn uitspraken is:
"Vreugde zul je ervaren als je handelen in overeenstemming is met het verlangen van je ziel."
Ja, daar kan ik me helemaal mee verenigen.




#32044Bram@Je levensspoor kun je bovendien heus niet alleen ontdekken in je verwondingen, maar veel meer nog in je momenten van vreugde.

Verwondingen en vreugde ervaar ik als uit de zelfde bron.
Voor mij is het een er niet zonder het ander. Ik ervaar ze beide als even essentieel.



Lijden is een straf op de zonde...
Lijden is karma uit een vorig leven...
Lijden is beproeving van het geloof...
Lijden is les om van te leren...
Lijden is gevolg van negatief denken...
Trauma als middel om je levensspoor te ontdekken...

Voor mij is lijden gewoon lijden. Als ik aanwezig ben bij iemand die getroffen is door het lot, dan past slechts stille aanwezigheid als troost en geen verklaring hoe het komt en waartoe het dient.
Wie zelf heeft meegemaakt dat het leven droevige momenten kan bevatten, weet uit ervaring hoe zinloos deze verklaringen zijn en je er alleen nog maar eenzamer van wordt.




#32049
Kan ik me helemaal vinden in dat lijden gewoon lijden is.
Ik zie het dan ook niet als een straf van wat dan ook.
Wat lijden met me gedaan heeft is dat het me dichter bij mezelf gebracht heeft en dichter bij de ander zoals de vreugde dat ook kan doen.
Ook heeft het me veel helderheid gegeven.



Hoe wonderlijk ervaar ik bovenstaande postings.

Kom net uit een ontmoeting met een jonge vrouw van 30 jaar die op een heel nare wijze getuige is geweest van het overlijden van haar, zo dierbare, nog veel te jonge moeder.

In zak en as is zij gezeten.
Niet alleen verdrietig maar ook zo boos.

Woorden.....te weinig? Te veel?
Zij zoekt zich kapot naar het waarom.
Een daarom is er niet. Natuurlijk niet.

De weg is ze kwijt, kent even zichzelf niet meer.
Gelukkig ken ik haar wel en samen hebben we in stilte een sigaretje gerookt, elkaar aangekeken, aangeraakt, gevoeld.
Meer hoefde ook even niet. Het was voor nu genoeg.





Nij, je zegt:
"Verwondingen en vreugde ervaar ik als uit de zelfde bron."
Precies, Nij, en daarom kun je de eenheid met de bron alleen ervaren als het lijden en de vreugde beide onverbloemd mogen zijn wat ze zijn.

Annette, je zegt:
"Velen zullen hier troost in kunnen vinden."
Dat geloof ik niet. Mijn ervaring is ook anders. Dit is een mooie gedachte achteraf, maar wie echt in de ellende zit, heeft op dat moment helemaal niets aan dit soort redeneringen. De enige troost die je dan kunt bieden is nabijheid en eventueel een luisterend oor, maar geen theorie over het lijden, hoe mooi die ook klinkt.


#32052@Verwondingen en vreugde ervaar ik als uit de zelfde bron."
Precies, Nij, en daarom kun je de eenheid met de bron alleen ervaren als het lijden en de vreugde beide onverbloemd mogen zijn wat ze zijn.

Ja Bram zo ervaar ik het ook en er is dan geen enkel doel, enkele toelaten van wat is, hoe dat ook is in de vreugde en in de pijn.
Enkel geboden troost die in momenten van lijden er niets anders van wil maken kan het bloeden soms stelpen of verzachten.



Bram, ik geloof niet in Karma.
Maar verdriet is verdriet, maar als er nog iets goeds uit kan komen is toch beter dan denken, het is verloren tijd?

Ik heb een meisje een poosje bij me gehad toen mijn kinders tiener waren. Zij was ook tiener en misbruikt door stiefvader.

Ik ben met haar gaan achterhalen waar haar echte vader woont en gezorgd dat ze hulp kreeg, verwerkingssiessies enz.

Het heeft jaren gekost. Over zal het nooit gaan. Het was moeilijk om haar te laten inzien dat zij slachtoffer was en er geen schuld aan had. Zij beseft dit nu. Ze is door de stadia van woede heen(misschien niet helemaal)
Nu kan ze anderen helpen die in die situatie zitten en niemand kan zulke slachtoffers beter begrijpen dan zij.
Het lijden was geen doel zodat zij dit kan, maar als het nu toch zo is kan ze toch beter denken dat ze er iets mee kan dan dat alles zinloos was.
Het is een mooie vrouw geworden, leuk gezin en goed contact met haar echte vader. Ze komt er wel. Natuurlijk had ze al deze ellende liever gemist, had ik haar en alle anderen graag gegund. Maar laat ze niet met niets staan.



...maar laat ze niet met niets staan. Annette, tig jaren terug heb ik van dichtbij hetzelfde meegemaakt en 't enige wat toen welkom was, waren 2 armen om haar heen. Dat was alles wat ze vroeg. Ik noem dat echt niet 'met niets laten staan'.








Yvonne, op zich is het mooi als je instaat bent om eerder opgedane verwondingen om te zetten in deugden.
Echter niet iedereen is daar toe instaat, er is leed dat een leven lang duurt en ook nog de levens van anderen daardoor beïnvloed.


Bram je schrijft in #32047 en#32049 'De tekst van Anselm Grün wijkt niet erg af van de eerder hier ingebrachte opvatting dat het lijden een les is om van te leren'. en 'Voor mij is lijden gewoon lijden .... dan past slechts stille aanwezigheid als troost en geen verklaring hoe het komt en waartoe het dient'.

Ik geloof ook zeker dat verklaringen niet aan de orde zijn op het moment dat er lijden is. Ik lees de tekst van Anselm Grün echter niet als verklaring of goedprater van het lijden, maar als mogelijke richtingwijzer achteraf.
Terugkijkend kun je mogelijk zien dat je door het lijden bepaalde kwaliteiten ontwikkeld hebt; dat er in die moeilijke tijden een specifieke (levens)kracht in jezelf het je mogelijk heeft gemaakt dit trauma te overleven. En in die zin kan je dat dichter bij jezelf brengen. Bij jouw unieke kwaliteiten.
Waar het volgens mij misgaat is als je de conclusie achteraf als doel gaat gebruiken. Dan krijg je misplaatste uitspraken als: 'ik lijdt en dat is zinvol want dan leer ik mijn krachtbronnen beter kennen'.


Gea, zo bedoel ik het niet. Die armen om haar heen zijn heel belangrijk.
Maar ze moeten wel verder in dat leven en inderdaad zoals Linda zegt ,voor het leven soms gewond.
Maar als ze willen en kunnen, is het toch fijn dat ze er iets mee kunnen doen. Dat ze de "blijdschap" kunnen voelen als ze er een ander mee kunnen helpen. Dat ze zich gewaardeerd gaan voelen inplaatst gebruikt!
En zij die dat niet kunnen opbrengen....
die moeten we misschien blijven omarmen.


Niet, ik lijd en dat is zinvol. Maar laat mijn leven dan wel zin hebben met de helaas nare ervaringen. Maar niet noodzakelijk, slechts als ik wil en kan.


@32055
Annette, die verkrachting van dat meisje heeft geen goeds gebracht. Dat goede komt voort uit de inzet van dat meisje met jouw liefdevolle steun en aandacht, ondanks die nare ervaring.
Die nare ervaring had er om te beginnen niet moeten zijn, en als er al iets goeds uit voortgekomen is kun je niet zeggen dat dat de bedoeling is van die nare ervaring, of dat nare ervaringen er zijn om tot je bestemming te komen.
Sommige mensen lukt het inderdaad om hun ellende te overstijgen, maar, zoals Lnda al opmerkte, helaas niet iedereen (en niet iedereen ontmoet ook een Annette).

Ik mijn therapeutische praktijk heb ik ervaren dat het moment waarop verdriet er onverbloemd en zonder terughoudendheid mag zijn, dat dat het helende moment is. En ik vermoed dat jij het meisje juist dat gegund hebt. Ga zelf maar na.

Ik vermoed dat overigens ook omdat ik het knap van je vond dat jij het verdriet in de berichten van Lies had bespeurd. Dat is pas troost: het verdriet niet wegpraten, maar juist aandacht eraan schenken, toestemming geven.

Overigens wil ik nog opmerken dat ik Anselm Grün een mens met een groot en warm hart vind.


Bedankt Bram
Ik ben het 100% met je eens. Geen enkele verkrachting of geweld mag plaats vinden. Uit goede ervaringen kun je zeker leren, meer zelfs, als je er voor open staat.
Liefdevolle gezinnen zijn zo belangrijk.
Helaas het is niet zo. Ik geloof wel dat je hier bent om moeilijkheden te leren overwinnen, maar niet om geweld te ervaren.
Maar het gebeurd.


Annette, ik geloof niet dat we hier zijn om moeilijkheden te leren overwinnen. Hiermee geef je toch weer een universele betekenis aan moeilijkheden: ze zijn er om ons te leren ze te overwinnen. Ze zijn dus toch weer een les om van te leren.
Moeilijkheden zijn gewoon moeilijkheden, ze zijn er niet ergens om. Ze zijn er.
En te denken dat ze er zijn om ons te leren ze te overwinnen vind ik een heel sombere kijk op het leven. Alsof het leven ons dat expres aandoet.
Mijn hart gaat uit naar al die mensen wie het niet lukt.

"Want ik heb honger geleden en gij hebt mij te eten gegeven. Ik heb dorst geleden en gij hebt mij te drinken gegeven. Ik ben een vreemdeling geweest en gij hebt mij gehuisvest, naakt en gij hebt mij gekleed, ziek en gij hebt mij bezocht; ik heb in de gevangenis gezeten en gij zijt tot mij gekomen. (...) Voorwaar, ik zeg u, in zoverre gij dit aan één van deze minste broeders hebt gedaan, hebt gij het mij gedaan." (Matteüs 25:35 en 40)



Bram
Ik denk niet dat we elkaar moeilijkheden als mens moeten bezorgenen omdat je daar uit zou leren.

Maar als je met ziekte te maken krijgt dan is dat een gegeven. Niemand die daar iets aan kan doen.
Eén van mijn dochters werd geboren met een blind oog en het ander was ook niet best. Opereren kon niet. Haar lenzen lieten los. Maar haar doorzettingsvermogen en de mogelijkheden die ze zocht en vondt kon menigeen van leren.
Toen ze zwanger raakte kwam ze in een rolstoel terecht. Haar andere oog werd ook blind.
Gelukkig konden ze nu wel opereren en één oog is nu weer redelijk. Ze zat een paar jaar in rolstoel is keihard gaan leren en is nu medisch secretaresse.
Die rolstoel is ze ook weer uit. Ze is er erg sterk door geworden.
Ik had het haar natuurlijk liever bespaard,maar het was nou eenmaal zo.
Moeilijkheden zijn niet ergens voor, maar als het nou zo is, maak er dan het beste van als je de kracht hebt.Geef er je eigen zin aan.
Maar.... ik denk wel dat naasten heel belangrijk zijn.

Maar niet iedereen heeft die kracht, dat ben ik me bewust. En als je niet wilt vechten is het ook je eigen keus die gerespecteerd dient te worden.


Ik geloof dat ik het een beetje begin te snappen. Hoe ontzettend triggy ook redenaties achteraf kunnen zijn. Alsof je toch nog op zoek gaat enige zin van het lijden terwijl het geen zin heeft!
Die krachtbronnen zijn er toch wel, daar hoef je niet door het lijden achter te komen. Een misplaatste troost! En schrikken om bij mezelf te bemerken hoe automatisch deze redenaties opkomen! En hoe ze ook in onze hele cultuur verweven zitten. Hoe verder ik erover doordenk hoe opgewondender en verontwaardigder ik word. Kan de impact die dit denken (mijn denken!) heeft nog niet helemaal bevatten. Alsof ik er ineens achter kom dat er iets aan me kleeft wat ik niet wil, en als ik het eraf wil halen blijkt het overal te plakken! Pffff


#32076

"Maar niet iedereen heeft die kracht, dat ben ik me bewust. En als je niet wilt vechten is het ook je eigen keus die gerespecteerd dient te worden."

Hoi Annette,

Als iemand ervoor kiest om niet te willen 'vechten' is dat ook een keuze, volgens mij ook een teken van kracht.



#32077

"Die krachtbronnen zijn er toch wel, daar hoef je niet door het lijden achter te komen."

Dat geloof ik ook Inge.


Annette, ik lees je verhaal over je dochter en ik zie de zorgen.
Ik wil daar echter iets aan toevoegen.
Eerst een ander verhaal.
In mijn boek Schatgraven in Nag Hammadi vertel ik over Heinrich. Hij is een jongeman van 14 jaar die in 1945 wordt opgeroepen om zijn vaderland te helpen verdedigen. In de kazerne aangekomen krijgt hij niet alleen een soldatenuniform aan. Ook zijn brein wordt geüniformeerd.
Hij leert dat er mensen zijn met kromme neuzen die op uiterst lage wijze streven naar wereldheerschappij; dat zijn de Joden. Hij leert ook dat er Russen zijn, een soort ongedierte. Fransen zijn verraders.
Ook hijzelf krijgt een beeld aangereikt. Vanwege zijn blonde haar en blauwe ogen wordt hem verteld dat hij een edelgermaan is, met een historische missie om het arische ras te redden.
Als Heinrich een mens ontmoet, ziet hij in die mens voortaan één van de hem aangeleerde beelden. Zijn houding jegens die mens wordt door dat beeld bepaald.
Maar die mens is dat beeld niet.

Jij vertelt over je dochter. Als jij meent dat we op aarde zijn om moeilijkheden te overwinnen, zie je in haar een beeld van een mens die haar moeilijkheden moet overwinnen. Maar je dochter is dat beeld niet. Je hebt dan niet een relatie van hart tot hart, maar van hoofd tot hoofd. Je gaat met haar om als een theoretisch geval, een denkbeeld. En dat bepaalt je handelen en ook hoe je vind dat zij moet handelen. Ze moet namelijk vechten.

Dat zo'n redenering tot hardvochtigheid kan leiden blijkt uit je laatste zin: "Als je niet wilt vechten is het ook je eigen keus die gerespecteerd dient te worden."
Vooral de uitspraak "Als je niet wilt vechten..." vind ik onbarmhartig. Zo'n opvatting is niet alleen onbarmhartigjegens allen die niet hebben kunnen vechten (bijvoorbeeld die zes miljoen joden die vergast zij, en het buurmeisje hier van een paar huizen verderop dat verkracht en vermoord werd), het is ook onbarmhartig jegens je eigen dochter. Want je ziet in haar een beeld binnen jouw totaalconcept over waarom we hier op aarde zijn, en niet de mens zelf.
Mag jouw dochter wel zwak zijn? vraag ik me af.

Nu ben ik ervan overtuigd dat de praktijk van jouw leven anders is dan ik hier nu schets.
Wat ik duidelijk wil maken is de verleidelijkheid van mooie redeneringen, die misschien zelfs wel liefde prediken, maar in de kern onbarmhartig zijn.



Inge, ik denk ook dat je het begint te snappen. Sterker nog: dat je het snapt.


Bedankt voor deze verheldering. De tekst van Ansel Grun vind ik heel mooi en heb zelf ook achteraf ontdekt dat mijn lijden mij kracht heeft gegeven. Zie in dat ik ook daardoor een tijd dit als een waarheid over lijden heb beschouwd. Maar was er ook over in verwarring omdat ik de onbarmhartigheid ervan ook wel voelde bij het zien van het leed van anderen. Kon het niet in juist perspectief zien, nu is het me wel een stuk duidelijker geworden. Was laatst erg geraakt door een stuk in de tekst van The Invitation van Oriah wat mij alles zegt over met "lege handen" aanwezig zijn. ...I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it. ...


Voor de liefhebbers hier de Nederlandse vertaling van de tekst waar Marianne naar refereert in #32082.

Dank je Marianne


Het interesseert me niet wat jij voor de kost doet.
Ik wil weten waarnaar jij hunkert en of je durft te dromen van het ontmoeten van waar je hart naar verlangt.

Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Ik wil weten of je het wilt riskeren om voor gek versleten te worden
in je zoektocht naar liefde, dromen en het avontuur van het leven.

Het interesseert me niet wat je allemaal hebt meegemaakt.
Ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet hebt aangeraakt,
of je je hebt laten uitdagen door de verleidingen van het leven of
ineengekrompen bent en gesloten uit angst voor verdere pijn.
Ik wil weten of je pijn kunt verdragen,
de mijne of de jouwe, zonder het te willen verbergen of doen afnemen of op te lossen.
Ik wil weten of je vreugde kunt verdragen,
de mijne of de jouwe, of je kunt dansen met ongetemde passie en de extase de toppen van je vingers en tenen kunt laten vullen, zonder ons te manen tot voorzichtigheid, tot realistisch zijn of tot ons te herinneren aan de grenzen van het menszijn.

Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is, Ik wil weten of je een ander kunt teleurstellen om trouw aan jezelf te zijn, of je de beschuldiging van verraad kunt verdragen en trouw blijft aan je eigen ziel.
Ik wil weten of je loyaal kunt zijn en daarom het vertrouwen waard.
Ik wil weten of je de schoonheid kunt zien, zelfs als het een dag niet aangenaam is,
en of je de bron van je leven kunt afleiden uit zijn aanwezigheid.
Ik wil weten of je kunt leven met tekortkoming, de jouwe of de mijne,
en toch stand kunt houden en 'ja' schreeuwen tegen het schijnsel van de volle maan.

Het interesseert me niet waar je leeft of hoeveel geld je hebt.
Ik wil weten of je op kunt staan na een nacht vol zorg en wanhoop, verward en
gekneusd tot op het bot en kunt doen wat gedaan moet worden voor de kinderen.

Het interesseert me niet wie je kent of hoe je hier gekomen bent.
Ik wil weten of je bereid bent met mij in het heetst van het vuur te staan en niet
terug te deinzen.

Het interesseert me niet waar, wat of met wie je gestudeerd hebt.
Ik wil weten wat jou kracht geeft van binnen uit, als al het andere wegvalt. Ik wil weten of je alleen met jezelf kunt zijn en of je oprecht het gezelschap op prijs stelt waarmee jij je stille momenten deelt."



Mooi Marianne:
I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it. ...

En verder toch weer even streng zijn.
Niet het lijden heeft je kracht gegeven. Jij hebt zelf kracht gevonden in jezelf toen er lijden was als antwoord op het lijden.
Die kracht was er al, al was je je daarvan voorheen misschien niet zo bewust.
Diezelfde kracht kun je bijvoorbeeld ook ontdekken in de vreugde als je 'ergens voor gaat'.
Er zijn vele levensomstandigheden waarin je die kracht in jezelf kunt ontdekken, soms wellicht tot je verrassing omdat je niet wist dat je het in je had.


De Prediker:
Alles heeft zijn uur, alle dingen onder de hemel hebben hun tijd:… een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen (Pr 3,1.4).


Goh Trudy, terwijl jij het bovenstaande plaatst, zit ik het hier thuis te lezen.
Ik vind het ontroerend mooi.
Het doet een appèl op mij naar de ander maar ook naar mijzelf.


Dank je Trudy. Prachtig.
Ook Prediker trouwens. Dank Nij.


Misschien wel vervelend pietluttig om nou alweer een kritische kanttekening te maken bij die mooie tekst die Trudy plaatste:

Toch gaat mijn hart uit naar degenen die
"ineengekrompen zijn en gesloten uit angst voor verdere pijn."
Juist die hebben welicht een medemens nodig die ze helpt de pijn te doorstaan omdat ze het alleen niet kunnen.


#32088

Nee Bram, niet pietleuterig.
Een kanttekening die op zijn plaats is.


Een innerlijk weten.

Als ik dit moment kan behouden,
een innerlijk weten en intens geluk.

Dat wat ik doe, en waar ik ga
ik altijd terug kan naar dit moment.

Wie ik ook tegen gekomen ben,
van wie ik houd of gehouden heb.

Dit moment zal mij bij blijven,
omdat het voor mij duidelijk is,

Dat de gebeurtenissen in mijn leven,
zo waardevol zijn en blijven,

En ik nooit vergeet dat
dit moment er IS.

Trudy Febr.09


Nee, begrijp me niet verkeerd. Iemand die er voor kiest het leven te aanvaarden zoals het is, is net zo veel waard als iemand die wil vechten.
Lijden is geen doel om iets te leren. Maar het is wel een gegeven dat het er is. En als je daarmee weer anderen kunt helpen is dat toch fijn. Die anderen, die lijden weten dan dat ze iemand hebben die hen begrijpt.
Zoals mijn moeder zei, Mensen zeggen wel als je je man verliest, erg hoor, ik voel mee, ik begrijp je. Maar echt begrijpen doen alleen zij die het zelf hebben ondervonden.
Nogmaals, Lijden zou er niet moeten zijn, maar helaas het is er.
Mijn dochter heeft gerolstoelt. Nu zit haar dochtertje er regelmatig in. Niemand kan haar begrijpen en helpen zoals mijn dochter doet. Zo bedoel ik dat.
Gelukkig loopt mijn kleindochter weer sinds 10 dagen, maar kan vanmiddag weer zo over zijn.
Het vechten van mijn dochter was haar eigen keus, hoor. Ik ben niet zo'n streber. Ik geloof niet dat ik onbarmhartig ben geweest. Maar als ze wil vechten, moet je haar toch de ruimte geven.
Vreemd de eén zegt, je bent te zacht en nou weer onbarmhartig.
Raak haast in de war. Maar ik probeer mezelf te leren kennen.

Maar alleen in die zin heeft lijden nog enige zin. Maar beter is geen zin.
Ik heb het stuk over Heinrich gelezen en het was typerend voor veel mensen.
Maar Bram, ik ga meestal tegen alles in en voor de underdog. Nu weer voor de egels.
Lees maar. kunnen we ook nog lachen.




PRIKKELTJE WIL U EVEN ALLEMAAL SPREKEN

Lieve allemaal, namens alle egeltjes wil ik het woord even tot u richten.
Ik ben een klein egeltje en lig te woelen in mijn winterslaap. Ik ben even opgestaan om het volgende te schrijven. Ik maak mij namelijk grote zorgen.
Wij egeltjes doen ons best voor u, We eten slakken en schadelijke insecten. Wij doen dat ’s nachts zodat wij niemand storen en wij doen heel stil. Niemand heeft last van ons, alleen plezier. Wij zijn nuttig. Dit zeg ik in alle bescheidenheid.
Maar omdat wij onopvallend ons best doen worden wij zwaar over het hoofd gezien. Men houdt geen rekening met ons. Want hoe vreemd het ook klinkt. WIJ MOETEN WEL EEN BED HEBBEN. Zo, dat is er uit. Wij egeltjes vragen u daarom om een plekje in uw tuin een beetje rommelig te laten, liefst onder een heg of een plank of zo iets waar een hoop bladeren kunnen liggen of stukjes hout. Daar maken wij ons bed in op. Een composthoop is ook goed, beter zelfs, maar misschien iets teveel gevraagd. Dan richt ik een verwijtend woord naar het GEMEENTEBESTUUR en de TUINMANNEN. Midden in de winter haalt u het groen onder de bomen weg, het zo genaamde ondergroen. Dat is ons bed! Als u het in de zomer doet kunnen we misschien een ander plekje vinden, maar in de winter hebben we daar geen kracht en energie voor. Wij zijn beschermde dieren, maar er is niemand die ons beschermt.
Ik sprak nog een vermoeide kikker die samen met een uitgeputte salamander op stap was. Zij ondergingen hetzelfde leed. Midden in de winter worden de sloten uitgebaggerd. In die lekkere zachte warme modder SLIEPEN DE KIKKERS EN SALAMANDERS. Lieve allemaal denk ook aan ons. Wij willen leven.
O,ja mocht u ons nu in u tuin verwelkomen, zet dan geen melk voor ons neer. Wij vinden het lekker maar gaan er dood van. Stukje fruit is goed. Als u een vijver heeft dan willen wij daar wel in zwemmen, maar kunnen niet tegen een steile rand opklimmen, dus graag een plankje of iets anders zodat we er weer uitkunnen.
Dit was het. Ik probeer nog een paar weekjes te slapen, tot eind maart of april of zo.



Annette, ik heb niet gezegd dat jij onbarmhrtig bent. Ik ben ervan overtuigd dat je juist heel barmhartig bent. Dat zit wel goed, denk ik. Daar maak ik me ook helemaal geen zorgen over.
Ik reageerde op een redenering.
Meer niet.

Ik was het niet helemaal eens met die zienswijze van Anselm Grün. Maar ik vind hem een mens met een groot en warm hart.
Ik was het niet helemaal eens met jouw zienswijze. Maar ik vind jou...... (ach, vul zelf maar in, dat weet jij best).

En wat die egeltjes betreft: mijn tuin is een grote rotzooi. Alle bladeren van de herfst liggen er nog. De uitgebloeide bloemen met hun zaadknopjes zijn ook nog niet weggeknipt. Ziet er niet uit.


Ok Bram.Dan ben jij de ideale tuinman, terwijl de wereld het verhaaltje aan de mensen wijsmaakt dat een stenen, kale tuin met hier en daar een plantje de ideale tuin, en zij de ideale tuinders zijn. Maar merels egels enz. zijn daar wel de dupe van. Onnodig lijden voor de dieren en voor de mensen die zich een slag in de rondte werken om alles kaal te houden.

Wij begrijpen elkaar wel,Bram. Schrijven is ook maar een gebrekkig medium toch. Recht in elkaars ogen kijken en lichaamstaal geven de echte emotie en bedoeling weer, denk ik


Wat die tuin betreft: ik ben gewoon lui, Annette. Ha, ha.
Maar de vogeltjes vinden het prima. Die zoeken hier naar heerlijke hapjes onder de herfstbladeren en ze eten de zaadknoppen van de uitgebloeide bloemstengels. Egeltjes heb ik hier nog nooit gezien. Je mag ze doorsturen.


# 32088, Bram, vervelend of pietluttig!
Mag je van mij zelf invullen. :-)

Waar ik het niet mee eens ben dat jij je opmerking als een kritische kanttekening plaatst.
In mijn beleving vul je aan, vanuit je eigen bewogenheid.
Een aanvulling die ik wel degelijk meevoel.

Toch ook, de tekst die Trudy plaatste is opgenomen in een prachtig boekje: 'Verlicht mijn nacht.' De ontroerendste gebeden van de wereld.
Samengesteld door Annemiek Schrijver en jou zeker bekent, vanwege je eigen bijdrage daarin.

Zelf heb ik dit gebed eens gebruikt in een meditatieve viering. Met stiltes tussen de regels door als ruimte voor zelfreflectie.
Hopelijk ontdekkend hoe of je naar de dingen kijkt, de mens aangaande.
Naar de ander maar zeker ook naar jezelf.

Nog liever had ik ze het naar elkaar toe willen laten bidden. Dat gaat zeker nog eens gebeuren in kleine kring.

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan logion 5, Zie de mens.
En als het hart dan open gaat, volgt hopelijk de compassie en het mededogen ook naar de mens, genoemd in jouw aanvulling.


Hallo Annette, tegenover mijn huis wordt de vijver opnieuw beschoeid en helaas de onderbegroeing gedund( verdwijnt mijn vrije groene uitzicht) en een aantal bomen gekapt.
Dit gebeurt nu omdat de vogels dan nog niet nesten.
Er is dus wel rekening gehouden met milieu eisen, maar hier is ook niet aan de egels gedacht.
Wel dat het zo snel mogelijk moet want een aantal mensen hebben last van de hangjeugd.


Ik begrijp het wel,Linda. Hangjeugd is soms niet leuk. Maar het gebeurt vaak zo rigoreus. Je kan ook wat laten staan of er winterhokjes voor egeltjes plaatsen. Zou de gemeente op bepaalde plekken kunnen zetten. Het groen hoeft vaak niet weg maar gewoon gesnoeid, maar dat is duurder en bewerkelijker.
Als de mensen de werkelijke waarde van bomen zouden kennen zou er veel minder over bomen geklaagd worden.
Voorbeeld, één behoorlijke lindeboom vangt per jaar 15 en een halve clickobak fijnstof. Dus reken maar uit wat je bij kappen dan zelf in je longen krijgt.

Bram ,namens de vogels bedankt voor het lui zijn. zouden eer mensen moeten doen.



Werkelijk prachtig wat hierboven allemaal te lezen is! Heel mooi.
Dank jullie wel!

Leuk verhaal Annette over egels.
Dat ze zeggen heel stil te doen 's nachts....hihi...
ooit wel eens stilletjes bij een slakken-verorberend egeltje gezeten?
(Je hebt bijna oordempertjes nodig:)


ha, nog een luie tuinman,bij mij liggen ook inderdaad alle bladeren van de herfst er nog, plekjes genoeg voor egeltjes.
In de herfst heb ik er ook meerdere gezien.
Een keer maakte ik de tuindeur open, zette ik bijna mijn voet op een familielid van prikkeltje.

wat het lijden betreft, ik denk er sinds gisteravond over na.
En eigenlijk ben ik het wel met je eens, Bram, dat lijden lijden is, en niet leuk en dat je vooral dan steun nodig hebt, en geen moraalverhaal over hoe zinvol het is.
En ik voel een beetje hetzelfde als Inge, ik kan het nog niet helemaal toegeven, ik had ook het gevoel dat de leerzaamste momenten in mijn leven die waren waar het meeste lijd was, maar ik kan het ja niet vergelijken met iets anders, ik kan niet zeggen hoe ik me ontwikkelt zou hebben zonder die situaties, misschien had ik hele andere waardevolle ervaringen gemaakt.
Maar deze zienswijze is absoluut nieuw voor mij, ik moet er nog aan wennen, en het voelt nog niet eigen.

Maar het is wel is net als met de kinderen, afgezien van materielle dingen, geloof ik niet dat je kinderen teveel kan geven (liefde, aandacht ,tijd, troost) en ik geloof niet dat ze daar verwend van worden, of te weinig hard.


Wat ik ook erg frappant vind, is dat sommige mensen vreselijke dingen meemaken en hier mee kunnen leren omgaan, en andere minder erge (wat heet minder erg??) meemaken en hieraan onderdoor gaan?
Heeft dit te maken met aanpassings vermogen ( zoals darwin dat beweert), waarneming, of met de steun die iemand krijgt, of met aangeleerd of aangeboren gedrag?

Wie denkt er trouwens dat het lijden zinvol is voor de egeltjes, gaan ze misschien een ander manier van winterslaap ontwikkelen? Of in het zuiden overwinteren?
Nee ze hebben gewoon wat luie mensen als Bram en mij nodig, en wat lieve zoals Annette.
En bomen..
Zoals ooit eens gezegd, god vind ik vooral in de natuur en bomen vind ik een van de meeste geslaagd creaties van het hele universum.Hoe kan je nou over een boom klagen?





dat klopt gea, stil zijn ze echt niet..


Ja, Gea daar heb je gelijk in.
Wij waren eens aan het kamperen met een klein tentje. De pannetjes enz. voor de ingang. Toen hoorden we gestommel en gerammel met de pannetjes. De kinderen werden wakker en heel voorzichtig ging mijn man naar de ingang van de tent. Rits open en lantaarn aan. Niets te zien. Toen scheen hij op de grond en daar zagen we een pannetje weglopen. De egel had het over zich heen gekregen en liep weg. haha

En als egeltjes paren, dan grommen en brommen ze. Maar ach, ze maken niet zoveel herrie als mensen met harde muziek en televisie. Ze kijken geeneens televisie ze lezen liever een boek volgens mij.


#32084


Streng!? Nee, ervaar het als heel bevrijdend dat jij mij wijst op de betekenis die ik voor mijzelf aan mijn lijden heb gegeven. Ja, het was mijn antwoord op het lijden en niet het lijden zelf dat mij kracht gaf. Dit is wel moeilijk voor mij omdat anderen die met dezelfde omstandigheden van doen hadden heel anders geantwoord hebben en totaal vastgelopen zijn wat mij veel verdriet doet.

.



Weet je wat nou het mooie is van jouw antwoord Marianne? Om het lijden van een medemens als je eigen verdriet te durven ervaren - jouw pijn is mijn pijn - moet je sterk zijn. Jij hebt kracht in jezelf gevonden, en juist daarom kun je zeggen dat het je verdriet doet als anderen vastgelopen zijn.

Er is in de omgang met het lijden een omslag mogelijk in je levenshouding.

Eerst is er het antwoord in de vorm van een gedachte over het waarom en de zin van het lijden. Gedachtes over het waarom en de zin van het lijden zijn nagenoeg altijd een pantsering van je ziel omdat je daarmee de oorzaak als schuld bij die ander kunt leggen. Ja, dat is echt zo, al werkt het meestal heel subtiel en heb je dat zelf niet eens in de gaten.

De omslag is dat je het lijden - jouw verdriet om het vastlopen van je medemens - onverbloemd durft ervaren. Daar moet je innerlijk sterk voor zijn.
Maar wat dan?
Dan kun je leren daar in wijsheid mee om te gaan. Die wijsheid is iets heel anders dan de gedachten van voor die omslag. Die wijsheid zal ook betekenen dat je zorg moet dragen voor jezelf, in de zorg voor je medemens. Jij bent het gereedschap van de liefde. En zoals een timmerman zorg moet dragen voor zijn beitels en zagen, zo moet je in de liefde ook zorg dragen voor jezelf.
En dat kan nog een hele leerweg zijn. Maar dat lukt wel als je maar eenmaal die omslag durft te maken en alle theorieën over het lijden los durft te laten.


Marianne, dat andere met dezelfde omstandigheden anders reageren of voor mijn gevoel met minder leed er niet bovenop komen, heeft volgens mij oa. te maken met de persoonlijkheid maar ook met hoeveel leed is er al geweest voor deze situatie of bv.leeftijd van de persoon.
Niet altijd is alles bekend maar al zou dat het wel zijn die persoon heeft behoefte aan steun, troost en wil gehoord worden.

Mensen kunnen inderdaad ervaren dat nadat leed verwerkt is, ze nu zegen ervaren of het gevoel dat ze gegroeid zijn of iets dergelijks.
Dit kan alleen die persoon zeggen die het heeft ondergaan, maar ook deze kan dat zeggen omdat het verwacht wordt.
Het van een ander zeggen is al helemaal lastig, wat je ziet hoeft niet te zijn wat die persoon ervaart.






Loop niet vóór me, misschien volg ik niet.
Loop niet achter me, want dan zie ik je niet.
Loop gewoon naast me en wees een vriend


Bram je antwoord komt binnen bij mij. Het pantseren en de omslag die je benoemd daar was ik me al bewust van aan het worden maar het stukje over zorgdragen voor mijzelf brengt mij in tranen.


ik lees en herlees en lees en herlees, deze 'draad' over stappen tot spirituele groei is zo vol met mooie woorden..
Ik kan weer niet alles vatten, zoals al eerder opgemerkt,maar het voelt alsof er zaadjes in mijn hart geplaatst worden.

nu maar flink water geven.En in de zon gaan zitten.


Lijden, is wat het is , namelijk pijn, we ervaren liever het tegenovergestelde woord en dat is letterlijk en figuurlijk fijn.

Wanneer een kind van 4 jaar in een onbewaakt moment, met de vingertjes een vlam wil pakken, omdat de vlam in het vuur zo mooi flikkert, zijn we allemaal blij denk ik, dat de kleuter even hevige pijn ervaart.

De kleuter trekt de hand terug uit het vuur, en houdt er als het mee zit alleen een blaar aan over die wel over gaat.

In dit voorbeeld, ben ik blij met het feit dat dit kind even pijn heeft, moet er niet aan denken, hoe de hand er uit zal zien als er geen pijn ervaren wordt.

In dit voorbeeld is het simpel er wordt pijn ervaren uit zelfbescherming van het lichaam.


De pijn/lijden zelf heeft geen oorzaak het is het gevolg van omstandigheden die als niet prettig ervaren worden.

Die omstandigheden kunnen zowel door jezelf, als door anderen veroorzaakt worden, heeft in mijn ogen dus niets met karma te maken, diegenen die dat zeggen begrijpen de Karma leer niet.

Groetjes


# 32091 Zoals mijn moeder zei, Mensen zeggen wel als je je man verliest, erg hoor, ik voel mee, ik begrijp je. Maar echt begrijpen doen alleen zij die het zelf hebben ondervonden.


Je hoeft toch niet hetzelfde leed meegemaakt te hebben om leed te begrijpen, leed is toch leed?


Ja, mooi he Lies.
Zo zijn we 'voedsel' tot elkaar.
En weet je, ik kom gezellig naast je zitten in 't gras!
(En zakdoekjes stop ik wel in m'n broekzak;)


#32113

Even denk ik weer aan het verhaal van de roodborstjes.

Gewoon aanwezig zijn.



#32114

Mooi Gea


#32113 Je hoeft toch niet hetzelfde leed meegemaakt te hebben om leed te begrijpen, leed is toch leed?

Voor mijzelf is 't antwoord nee, Yvonne.
Leed is voor mij echt niet te begrijpen, alleen maar te voelen.


Yvonne, leed is leed en dat begrijpen we met verstand en hart, maar de intensie is voor ieder anders maar degene die er in zitten of gezeten hebben voelen het in iedere vezel van hun lichaam. Is mijn idee maar.Maar ik zeg het wel vaker, ik heb maar een klein snappertje.

En er is een groot verschil van lijden, oorlog, honger, armoede, misbruik enz, en bij sommigen, echt waar hoor, als ze iets niet kunnen krijgen wat ze graag hadden willen hebben.

Zoals bv Liefde kent haar eigen diepte niet tot op het punt der scheiding.
Zo is het met lijden ook lijkt me.
Maar juist omdat we toch bijna allemaal nare dingen meemaken kunnen we elkaar tot steun zijn en een schouder zijn om op te huilen.



#32115 Hoi Trudy,

Ja, dat denk ik ook, mijn schoonmoeder zei ook altijd van: ze weten niet wat het is, toen ze haar man kwijt raakte. En tegen anderen die hetzelfde overkwam, nu weet zij ook wat het is……

Ik vond dit nooit kloppen.


Hoi Annette, ik snap wat je bedoelt, maar ik voel wel mee met het verdriet van een ander, wat voor een soort verdriet dat ook is. Ook al heb ik zelf een heel ander soort verdriet meegemaakt.
Ik denk dat mijn eigen leed raakt aan het leed van de ander, en die zin vind ik leed leed.


"En er is een groot verschil van lijden, oorlog, honger, armoede, misbruik enz, en bij sommigen, echt waar hoor, als ze iets niet kunnen krijgen wat ze graag hadden willen hebben."

Ik ervaar toch enige moeite met het maken van verschillen in het ervaren van pijn. Ook met het woordje begrip hebben voor de pijn van de ander.

Pijn is pijn ...... en is niet onderhevig aan gradaties, althans dat denk ik.


Maar dat merk ik al heel lang Yvonne dat jij mee voelt met verdriet van een ander. Dat is het fijne van deze site want dat doen er velen hier. En iedereen probeert het goed onder woorden te brengen en van ieder antwoord leer ik.

Ja, als je al wat jaartjes meedraait op deze aardkloot ontkom je denk ik niet aan verdriet.

En in die zin vind jij leed leed en dat is ook zo en doordat je eigen leed raakt aan het leed van een ander en dan samen met die ander op weg gaat kunnen het uiteindelijk toch parels worden.



#32112..

Mooi stukje Johan, heel helder!
Dank je,



#32121 Pijn is pijn ...... en is niet onderhevig aan gradaties, althans dat denk ik.
Zo voelt dat voor mij ook Trudy en Annette. En toen mijn schoonmoeder dat zo zei deed me dat toch een beetje pijn, zo van : jij weet niet wat het is.


#32124

Voor mij zou het voelen als een ontkenning van mijn liefde voor die ander.


#32125 precies zoals jij het verwoord, zo voelde het.


Ik heb geen schoonmoeder die dit ooit toch mij heeft gezegd. En toch voel ik wat jij voelt.

:-)


#32113

Sommige woorden vergeet je niet zoals mijn moeder in haar laatste levensjaar tegen me zei:
"je weet niet wat het is om oud, ziek en eenzaam te zijn."
In haar ogen wist ik dat niet en ik denk ook dat ik het niet kan weten, wel dat zij erg leed maar niemand toeliet.
En dat vind ik het allertrieste.


Wat lief van je Trudy, vooral als je weet hoeveel ik mijn schoonvader mis.
Had een hele speciale band met hem, hij had de Nag Hamadi geschriften gelezen, en wilde hier nog graag met mij over praten. Mijn schoonmoeder zei dat we dat maar een keer met zijn tweeën moesten doen, en toen kwam het er niet meer van.


Je hebt verdriet die levenslange wonden nalaat en verdriet die je na een weekje weer vergeten bent. In die zin zie ik wel gradaties.

Daarnaast zie je verschil in het ondervinden of mee omgaan.

Bijvoorbeeld iemand met echtscheiding. Ik ken mensen die verbitterd rakenen iemand van dichtbij die aan het eind van het jaar samen met haar ex 25 jarige echtscheiding gaan vieren met z'n tweeën.
Wil niet zeggen dat er geen verdriet is geweest of misschien zelfs nog is om wat niet mocht zijn, omdat werelden botsten.
Wij kunnen niet de diepte voelen omdat we niet alles weten. Karakter, verleden, opvoeding. Alles speelt mee.



# 332128 Nij, misschien kon ze niemand toelaten, en dat is idd erg triest. Vind je dat ze daardoor bij jou een schuld of verantwoordelijkheidsgevoel legde?


Ik denk dat jou schoonmoeder het even 'mis' had Yvonne. Jij voelde weldegelijk de pijn van jou schoonmoeder.

Ik lees het in jou bijdrage #32129 terug.


#32130

Hallo Annette,

Ik denk dat dit niet zozeer met de ervaring en de pijn te maken heeft. Voor mijn gevoel heeft dit te maken met het individu en hoe deze de ervaring en de pijn ervaart en verwerkt.


#32132 Dat denk ik ook Trudy, door haar verdriet zag ze dat niet en dat neem ik haar ook niet kwalijk, maar het deed wel pijn.


Graag gedaan Leo,

Als tijdelijke, mens, persoonlijkheid op Aarde is het zeer begrijpelijk lijkt me dat je een fijn leven, verkiest, wenst op de Aarde zonder al teveel hobbels en bobbels op je pad.

Velen willen als mens, de fijn en geen pijn maar je kunt alleen iets op waarde ervaren door tegenstellingen/contast te zien.

Vaak zie je werkelijke waarde die iemand voor je heeft, pas op het moment dat die persoon er niet meer is ,omdat op dat moment het contast op zijn piek is.

Wanneer je dat inzicht bereikt, zal je glimlachen naar de illusie der tegenstellingen omdat je de goocheltruc doorziet en de éénheid ziet der materie.

En ja, misschien ervaar ik datgene wat ik nodig heb i.p.v. datgene ik wens.
En misschien ervaar ik ook dingen die ik niet nodig heb maar die anderen me aandoen.

We hebben tenslotte allemaal een vrije wil om te mis/gebruiken.


Groetjes


#32131

Ja Yvonne dat deed ze zowel bij mij als bij mijn broers en zusters.
Toch op de een of andere manier gingen wij aan deze schuldgevoelens voorbij omdat wij zagen dat zij niet in staat was iets anders te zien dan haar lijden.
Zo goed als we konden probeerden we aanwezig te zijn en haar lijden te verlichten.


#32108

Linda, helaas is het ook zoals Nij vertelt van haar moeder, dat niet iedereen je toelaat in hun leed. Zelfs niet als je dezelfde omstandigheden deelt maar er anders mee bent omgegaan of misschien juist wel daarom. Hoewel ik voor mijzelf wel vond gegroeid te zijn door de ervaringen, heb ik dat nooit een ander voorgehouden omdat ik dat altijd als harteloos en ongepast heb beschouwd.


Van de week was ik bij een echtpaar.
Hij was in de oorlog gelegerd in Indië. De gesprekken zijn er wel eerder over gegaan, maar het leek verwerkt.
Nu werd een onderwerp aangebroken wat er niets mee te maken had.
Meneer heeft het te kwaad en mevrouw heeft dit nog niet eerder of heel weinig te horen gekregen.
Verstandelijk kan ik me invoelen hoe het zou moeten voelen, maar hoe het is weet ik niet.
Een opmerking als ik kan het me indenken, of leef met u mee vond ik niet op de plaats.
Ik denk niet dat leed leed is, ook al is er ander leed ervaren en kan men meeleven met de ander.


Nij, je schrijft:@Toch op de een of andere manier gingen wij aan deze schuldgevoelens voorbij omdat wij zagen dat zij niet in staat was iets anders te zien dan haar lijden.
Herkenbaar Nij, en juist deze persoon wil ik graag iets aanreiken zodat ook zij geluk kan ervaren.


#32136
Heel erg herkenbaar, Nij. Dat ze niet in staat was iets anders te zien dan haar lijden.
Zo voelde ik dat ook. En ook dat ze a.h.w. door dit lijden toch nog met hem verbonden was en is.


#32117 Ja Gea, daar heb je gelijk in, ik bedoel ook voelen. Ik ging verder op het woord begrijpen van #32091.

Dank je voor de opmerking!


Voor wie het begrijpt maar toch niet begrijpt, deze tekst van de mysticus Juan de la Cruz:

Een weten, alle weten overstijgend
Juan de la Cruz

Ik drong binnen, waar ik niet wist,
en bevond me in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Ik wist niet waarlangs ik inging,
maar toen ik zag dat ik daar was,
zonder dat ik wist waar ergens,
kreeg ik zicht op grote dingen;
toch uit ik met wat ik zag;
want ik bleef in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Vrede en vroomheid ging ze aan,
deze zeer volkomen kennis,
in de diepste eenzaamheid
zonder middel aangeworven;
en het was iets zo verborgens,
dat ik er slechts van kan staam'len,
alle weten overstijgend.

Zozeer was ik opgetogen,
zo verdiept en zo van zinnen,
dat mijn zeifbesef ontledigd
achterbleef van alle ervaren
en de geest verrijkt werd met een
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten overstijgend.

Wie daartoe geraakt -ja waarlijk -
houdt zichzelf niet meer in handen;
wat tot dan hij heeft geweten
komt hem voor als zeer onedel;
en zo machtig groeit zijn kennis,
dat hij blijft in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Stijgt men hoger, des te minder
kan men er begrip van krijgen,
wat het is: die duist're wolkzuil
die de donk're nacht verheldert;
wie eens van dit weten weet had,
blijft dan ook in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

En dit niet-wetende weten
is van een zo hoog vermogen,
dat de wijzen met hun denkkracht
het nooit kunnen overtreffen;
nooit bereikt hun weten dit
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten overstijgend.

Van zo hoge uitnemendheid ook
is dit allerhoogste weten,
dat er wetenschap noch geestkracht
is, die dit bewerken kan;
wie zichzelf ertoe kan brengen
door-niet-te-verstaan te weten,
zal steeds meer hierin doordringen.

En als 't u belieft te horen:
d'aard van deze hoge kennis
is een allerhoogst besef
van het Wezen van de Godheid;
't is het werk van haar erbarmen
als Zij alle weten in dit
niet-weten doet overstijgen.




' Hoe dichterbij men komt, hoe groter het mysterie.'

Prachtig Bram.


#32157

Mooi, heel mooi.
Dank je Bram


#32157

Dank Bram


De prijs voor dit weten (#32157) is dit:

De twee gescheiden oevers
vermengen hun stemmen in een lied
van onpeilbare droefheid


Rabindranath Tagore

De rivier, dat is het leven. De oevers in deze tekst dat zijn de twee levenservaringen van de mysticus. Aan de ene kant de intense, alomvattende liefdeservaring.
Aan de andere kant de pijnlijke praktijk van het leven. Die pijnlijke kant zit 'm niet zozeer in de gebeurtenissen, maar veeleer in de verdrietigheid over de afgescheidenheid van zoveel mensen, waarnaar je liefde zich uitstrekt, maar niet ontvangen of verstaan wordt.
Die twee oevers vermengen hun stemmen in dat lied van onpeilbare droefheid.




heel mooi Bram, moest het een paar keer lezen en zal het nog een paar keer doen morgen.


Die pijnlijke kant zit 'm niet zozeer in de gebeurtenissen, maar veeleer in de verdrietigheid over de afgescheidenheid van zoveel mensen, waarnaar je liefde zich uitstrekt, maar niet ontvangen of verstaan wordt.

Herkenbaar Bram.
Welterusten :-)


Als een ieder toch zich zou vinden in die alles
omvattende liefdes ervaring, wat een wereld zou je dan hebben.
Ziekte, teleurstelling enz. het zou er nog wel zijn, maar je zou meer kunnen delen en zo minder hoeven dragen.

Mijn man en ik hadden het er vanochtend nog over. Ook over het mooie gedicht van
Juan de La Cruz.

We hadden een bijzondere ervaring.
We hadden het gedicht gelezen en waren gaan slapen.
En we hadden allebei een droom waar een mooi gedicht, een antwoord op iets gedroomd. Onafhankelijk van elkaar natuurlijk.
Allebei werden we wakker en wilden het opschrijven om niet te vergeten.
Maar we wisten geen van beiden meer waar het over ging, alleen dat het goed voelde.
Gek hé?


...die duist're wolkzuil
die de donk're nacht verheldert...

Zó mooi
Dank Bram


#32161

Dit raakt mij in de kern, de tranen blijven maar komen. Het voelt als een oeroude pijn en ik heb er geen woorden voor...ik laat ze maar.


@Bram, 14/02/2009 00:02. #32161
Prachtig, de pijn van het zijn treffend en mooi verwoord...


Ergens ken ik het weten en weet ik het kennen, ergens begrijp ik kennis maar niet alle kennis begrijp ik.
Er zijn momenten dat dat alles er niet toe doet, het lijkt op te lossen.
Dan is er tevens verbinding met mijn medemens, met God en in die verbinding waarin het weten niet meer door kennis bepaald wordt maar door inzicht en zien. Kennis niet door begrijpen maar de ander waarlijk kennen omdat ik dan die ander ben.

Bram heel mooi.


Marianne, vervelend dat er tranen zijn, maar volgens mij is het heel erg helend dat nu juist deze tranen er zijn. Schaam je er niet voor en laat het over je heen komen. Hopelijk heb je een schouder waar het bij kan.


Dag Linda,

Dank voor je lieve reactie, maar gek genoeg voelt het niet persoonlijk en schaam ik me gelukkig niet. Weet alleen niet hoe ik het uit moet leggen aan een ander omdat ik geen duidelijke oorzaak weet voor de tranen. Ze zijn er nu en het gaat wel weer over, het geeft eigenlijk ook niet. Aan de andere kant heb ik de laatste tijd ook veel tranen gelaten om een onbeschrijfelijk gevoel van thuiskomen tijdens meditaties en enkele bijzondere ontmoetingen dat voelt net zo overweldigend. Werk aan openheid en heelwording en dit is blijkbaar een onderdeel van dat proces.


Ja Marianne, het is een onderdeel van het proces.
Bram beschrijft het in het zevenstappen plan onder punt 5 bevrijdende emoties.


Marianne, de emotie die jij beschrijft had ik het eerst bij het lied How can I keep from singing van Enya.
Nu wil ik speciaal voor jou een ander lied Enya onder je aandacht brengen.
www.youtube.com/watch?v=5A01guT4HL4


Linda, prachtig ik ben al heel lang dol op Enya... bedankt, ook voor het delen van je herkenning! Speciaal voor jou mijn favoriet.

www.youtube.com/watch?v=B5YKN32xoXw&feature=related


Dank je wel Marianne deze is inderdaad ook heel mooi en toepasselijk.


#32161..

De onpeilbaar diepe droefheid...
Ja, die heb ik ook ervaren,
Maar daarnaast is er een heel stille
haast onmerkbaar diepe vreugde..,
die als een genezende balsem
de afgescheidenheid oplost..
Het is als een 'Goddelijk Lachen'.


Leg je wang tegen mijn wang,
dan vervloeien onze tranen;
en druk je hart tegen mijn hart,
dan flakkeren vereend onze vlammen.

Heinrich Heine.



Als je staat aan het begin van je kennen,
sta je aan het begin van je voelen.
Wie alleen kan zien wat het licht onthult
en alleen kan horen wat het geluid verkondigt
ziet en hoort eigenlijk niets.

De werkelijkheid van iemand anders
is niet gelegen in het feit wat hij je onthult
maar in wat hij je niet kan onthullen.
Als je hem dus wilt begrijpen
luister dan niet naar wat hij zegt
maar veel meer naar wat hij niet zegt.

Jij en ik blijven vreemden voor het leven,
voor elkaar en voor onszelf,
tot de dag waarop jij spreekt en ik luister
omdat ik meen dat jouw stem mijn eigen stem is
en ik, wanneer ik voor je sta
meen dat ik mezelf zie staan voor een spiegel

Kahlil Gibran


Prachtig Nij,
ik ben jou en jij bent mij.


Marianne en Linda,
dank voor de mooie Youtubes,
werkelijk prachtig.

It is a long way.. to find out who you are..

Ongelooflijk eigenlijk..., terwijl het zóó dichtbij is.
Daar verwonder ik mij iedere keer weer over.
:)


Gea en Nij, bedankt voor de mooie toevoegingen.

Ja Leo, het is misschien heel dichtbij, in mijn gezichtsveld, onder mijn ogen.
Punt is volgens mij wel dat ik eerst de ander nodig had om dat te ontdekken, pas toen ik in de ander mijzelf ontdekte wist ik waar ik naar op zoek was en dat ik op zoek was.

Nu weet ik dat ik dat ook in mijzelf kan vinden, maar ik wil nu de ander zichzelf laten vinden.
Dit omdat ik het als een geweldige bevrijding, verlossing heb ervaren.
Ik weet dat het dichtbij is, maar probeer de ander in zijn/haar gedachtegang te begrijpen zodat ik aan de essentie van de ander kan raken.
Dan is het verder weg en moeilijker te vinden, zeker als die persoon een andere manier van denken en beleven heeft.


#32196,

Linda, heel mooi en ik ben het grotendeels eens met wat je zegt.

Alleen ik had ooit die 'ander' nodig om mij erop te wijzen dat wat ik zocht, in verre verten van de toekomst, en in het 'verleden' van reïncarnaties en dergelijke..., alleen in mijzelf gevonden kon worden, in het hier en NU!
Dit was een geweldige omwenteling van mijn gehele denken en van het 'beeld' dat ik van mezelf had en van anderen.

Het is nu alweer vele jaren geleden dat ik die leraar of meester, - of hoe je zo iemand nu ook noemen wilt - , ontmoette, voor mij was hij ook een goede vriend.

In de zestiger en zeventiger jaren schreef hij ook zijn toelichtingen op het Thomas evangelie, op losse bladen, die hij 'waaiende bladen' noemde en die je kon meenemen na zijn lezingen die hij toen gaf in Amsterdam en Den Haag.
Later na zijn overlijden zijn deze door door zijn familie gebundeld en in boekvorm uitgegeven.
Ziin naam was Barend van der Meer, van wie ik bij sommige logions, - met toestemming van Bram -, ook enkele commentaren heb bijgevoegd.

Ik ben mij zeer bewust van alle dingen die hier besproken worden.
Ook ben ik me bewust van al het leed dat er is in de wereld.
Maar heel zeker ben ik me ook bewust van de verlossende kracht van de Geest, die ons boven dat leed kan doen uitstijgen en juist dán met de lichtkracht die je ontvangt van de Levende Bron, helpend werkzaam kunt zijn in deze wereld.
Ieder die zich daarvan bewust is, doet dat op zijn eigen unieke wijze; daar zijn geen voorschriften voor.
Want in ieder werkt de lichtkracht van de Geest Gods, het Al-ENE, en ieder geeft daaraan op zijn eigen unieke wijze vorm.




Zo, Leo, dat is wat anders dan lachen.
Dit is heeeeeeel mooi wat je schrijft en geen schaterlach maar een blije begrijpende lach heb ik nu.
En Linda, bedankt voor je wijze woorden.


Ha Annette, dank je,

Die blije begrijpende lach heb ik ook steeds bedoeld in voorgaande postings, eigenlijk nooit een schaterlach,
..of het moet een erg leuke mop geweest zijn, maar die 'tap' ik hier zelden.
Dit tekentje :) of :-) betekent voor mij ook niet meer dan een blijmoedig, begrijpend glimlachje.
Dit misschien ten overvloede,
:)
Leo


Leo, dank je wel dat je een stukje van jezelf laat zien.
Het is heel bijzonder dat je een leraar had die tevens een goede vriend is.
Het doet me denken aan Johannes die een soort gelijke relatie met Jezus had.

Ik wil je ook wel vertellen over mijn meester, die had ik niet.
In de jaren 60 en 70 liep ik nog in de kinderschoenen en Barend van der Meer heb ik niet gekend.
Wel vormde ik eigen ideeën over de bijbel ed. en las veel.

Er was een boek van Thea Beckman( weet niet meer de titel),het boek ging over twee kinderen die in een burcht waren die belegerd werd. Die twee kinderen werden de burcht uitgesmokkeld omdat zij nazaten van Jezus waren.
Ja dat was schrikken, maar ook heel spannend.
Geschiedenis vond ik heel spannend, vooral de kruistochten, Robin Hood en verhalen over koning Arthur.

Toen ik twaalf en dertien was gingen wij op vakantie in Cornwall en daar werd het verhaal verteld dat Josef van Arimatea daar geweest was, Goh wat leuk legendes en de personen uit de Bijbel raken hier.

Nog steeds heb ik niet echt een leraar maar velen reiken mij waardevolle dingen aan, oa hier op het forum.

Annette, dank je voor het compliment, jij reikt mij ook waardevolle dingen aan.


Wat leuk Linda;
in mijn jonge jaren waren ook de verhalen van Robin Hood en vooral die van koning Arthur en de graalridder Parsival favorieten.

Ik ben niet kerkelijk of met een bepaalde godsdienst opgevoed, maar kreeg van mijn vader zodra ik lezen kon wel mooie kinderbijbels met plaajes, die 'verslond' ik ook als avonturen boeken.
Pas later leerde ik de symboliek van die verhalen kennen.
Ja het heeft me altijd geboeid.

'God' is voor mij al vanaf mijn prilste jeugd nooit iets of 'iemand' buiten mij geweest en ook nooit een persoon of zo.
Als ik bad, dan was dat altijd naar 'iets' diep in mij, dat heel stil was.


Leo, God was in mijn kindertijd wel degelijk een persoon, als iemand die naast me stond en waarmee ik verstoppertje speelde( niet leuk) of verhalen uit de bijbel naspeelde.
Hij was echter ook meer omdat Hij tegelijk met alle anderen mensen in contact is en andere mensen met Hem.
Ik dacht er veel over na hoe dat mogelijk kon zijn.

Er werd door mijn ouders verteld dat ieder mens hoe slecht ook iets goeds inzich heeft, omdat iedereen een kind van God is.
We moeten als mens altijd proberen het goede in de ander te zien.

Toch kwam het niet in mijn hoofd dat God in mij is, terwijl ik het wel als zodanig herkende in anderen en in alles om mij heen.

Bidden doe ik meestal met God als persoon, omdat dit als een persoonlijke relatie voelt, naar het algehele bewustzijn of het bewustzijn in mij voelt voor mij als God aanspreken met men( ik zelf ben niet graag men) of van hoogmoed van mijn kant.
Wat ik trouwens wel heel mooi vind is Bram's versie van het onze Vader.


Zo zie je maar weer Linda hoe je langs verschillende wegen toch weer op een gelijk ontmoetingspunt komt.
Och, en zo verschillend zijn die wegen nu ook weer niet, want veel van wat jij hier vertelt is voor mij ook zeer herkenbaar.

Ja, mooi het 'Onze Vader'..
:)


Linda en Leo, met veel plezier jullie stukjes gelezen.
Ik leerde bidden toen ik een jaar of 4 was van mijn zusje die het weer van een tante had geleerd. Toen ik 6 was kwamen de mormoonse zendelingen bij ons thuis. Pa vond alles best als hij maar niet hoefde en ma nam het met beide handen aan.
Dus pa bleef thuis en moeder en dochters gingen naar de kerk.
Ze waren werkelijk heel vriendelijk allemaal.
Gedoopt werd ik met 8 jaar.
Maar ik ging niet regelmatig, vaak bleef ik bij mijn vader thuis.
Maar de verhalen, die vond ik mooi. Op school hadden we een godsdiensleraar die ook mooi vertelde.
De kerk is een lekenkerk, geen betaalde geestelijken. Alles werd door onszelf gedaan. Dat is enerzijds mooi, anderzijds legt het soms ook een druk op je. Je wordt geroepen, via de bisschop door de Heer zelf. Er is over gebeden. Ik ging zelf les geven in de zondagschool, maar sommige dingen kon ik eenvoudigweg niet vertellen omdat "het niet voelde".
Naast al die dingen las ik altijd esoterische boeken. Andere godsdiensten en ik kon me niet vinden in de gedachte dat er maar één (de onze natuurlijk) ware kerk bestond.
Meer zoals, geloof ik Johan schreef, het maakt de berg niet uit hoe hijbeklommen wordt.
Ik had een hele lieve moeder, vol geloof in de kerk en alles wat ermee samenhing. Het zou haar zo teleurstellen als ik af zou haken, zodat ik daar niet eens aan durfde denken.
Hoewel, ik dacht er eigenlijk voortdurend aan. Maar de kerk was geen nare plek en de tempel ook niet, dus zo erg was het niet, maar ik kon niet zeggen dat het hier allemaal om draaide. Dat er niet veel meer en heel anders was.

Toch komt er een punt dat je jezelf niet langer voor de gek kunt houden.


Met die onpeilbare droefheid bedoel ik niet een ervaring ooit op enig moment in het verleden.
De mystieke ervaring wordt gekenmerkt door het besef van eenheid van alle schepselen en een allesomvattende liefde.
Uit die ervaring kom je gewond tevoorschijn voor de rest van je leven, vanwege het bittere contrast met de alledaagse werkelijkheid.
Dat is waar dat gedicht van Tagore op slaat.

Voor mij past daarbij ook het verhaal over aartsvader Jacob uit het Oude Testament die voor hij de rivier over gaat steken worstelt met een engel. Hij overwint die engel. Die engel zie ik als het godsbeeld. Jacob worstelt met dat beeld - worstelt met zijn geloof - en laat het los. Het loslaten van alle beelden (het ingaan in het niet-weten volgens Juan de la Cruz) leidt naar die mystieke ervaring van eenheid en liefde.
Jacob raakt door die ervaring voorgoed gewond. Hij wordt aan zijn heup geslagen vertelt het verhaal. Hij is mank. Voor de rest van zijn leven. Onherstelbaar.


Bram, die onpeilbare droefheid die jij bedoelt daar heb ik ook weet van.
Het niet begrijpen van de ellende die er is en die instant blijft wat er ook aangedaan wordt.
Niet kunnen vatten dat ca. 2000 jaar Christendom de Liefde niet vermeerderd en als dat wel het geval is het leed nog erger vermeerdert lijkt.
Dat je wil en kan helpen maar toch op barrières stuit.
Die hulp die wel aanvaard wordt toch heel gebrekkig kan zijn.


# 32212 Bram, wat een prachtige, vernieuwende verbinding die je maakt tussen een tekst uit Genesis en de diepte van de beleving van Juan de la Cruz.
Ooit eerder liet je weten dat het een goed Joods gebruik is, een feestje te bouwen, wanneer er weer een nieuw inzicht ontstaat n.a.v. een tekst uit de oude geschriften.
't Is bijna half vier, tijd voor een goed gevuld glas.:-)
Op het souvenier van de engel!


Mooi Carla, de souvenier en jouw enthousiasme!! :)

#32212 Mank voor de rest van zijn leven.
Onherstelbaar.

(......misschien wel met een gouden randje...)


Even voor alle duidelijkheid: mijn accent op het lijden in dit draadje betekent niet dat ik er persoonlijk treurig aan toe ben.

Bij logion 58 zeg ik in de toelichting:
"Merkwaardig genoeg sluiten liefde en levensvreugde het lijden niet uit, maar juist in. Ze vormen met z'n drieën de diepte van de werkelijkheid."

Maar voorlopig is het zo ook wel weer genoeg wat mij betreft.



#32227 gelukkig maar Bram, maar dat vermoeden had ik niet.


Na jou boek gelezen te hebben, Bram, zie ik je springend door de Verdon gaan achter herten aan die geiten zijn. Heel vrolijk. Zo zit je in mijn verhaal. En als je bromt denk ik, hij heeft zijn teen tegen een rots gestoten.

Maar ik begrijp de strekking.
Ik probeer weleens mensen die me diep aan het hart gaan te vertellen over de blijdschap van het geen dak hebben. Over de gevangenschap van vermeende waarheid. Waarom ik me fijner voel zonder dogma's.
Dan wordt je soms meewarrig aangekeken, zo van, je hebt de waarheid verlatenen en gaat de buitenste duisternis in. Of soms met ongeduld of boosheid.
Ik begin er maar niet zelf over, maar voel dan naast die blijdschap, ook de droefheid van hen niet kunnen bereiken.


Ik ervaar (momenteel) de droevigheid van het leven en de tederheid en verwondering voor het leven als iets dat door elkaar loopt,
ik kan het zelf nauwelijks woorden geven,

#32227@Ze vormen met z'n drieën de diepte van de werkelijkheid."



Maar ik zie de liefde waarmee je ons de kans op deze site geeft en het verdriet als ik het weer een verkeerd begrepen heb. Maar houd moed Bram, ik leer er iedere dag bij.


Nij en Annette, ik voel van de ene kant ook heel veel liefde maar van de andere kant ook veel verdriet om de afgescheidenheid die ontstaat naar mensen toe naar wie het niet begrepen wordt.
Dit ervaarde ik ook als kind naar mijn ouders toe, ze herkenden mij niet in mijn zijn.


"...als iets dat door elkaar loopt...,mooi verwoord Nij:)
en elkaar hier en daar ontmoet, aanraakt. wil ik er graag aan toe voegen.


Yvonne, ze hadden al een verhaal voor jou bedacht misschien, maar jij kon je er niet in vinden.
Maar ja, een roos is een roos en geen tulp. Jij zou als je een roos was ongelukkig zijn als je als tulp zou moeten leven toch?


Ja een mooie toevoeging Gea

@Dit ervaarde ik ook als kind naar mijn ouders toe, ze herkenden mij niet in mijn zijn.

Herkenbaar Yvonne


Ik weet het Annette, maar het doet wel pijn. Maar ook de vreugde om een roos te zijn.


En trouwens die afgescheidenheid voel ik nu nog. Ik een roos, zij een tulp.
Wel jammer.


"Merkwaardig genoeg sluiten liefde en levensvreugde het lijden niet uit, maar juist in. Ze vormen met z'n drieën de diepte van de werkelijkheid."

Ik denk Yvonne dat je deze werkelijkheid nu ervaart.
De pijn van je afgescheiden voelen en de vreugde om een roos te zijn.
Ik hoop dat je met de liefde die in je is, de ware diepte van deze drie tot uiting kan brengen door je ouders het zijn van een tulp te gunnen.
Dit om zelf tot heelheid te komen.


Het leven zit vol tegenstellingen.
Vandaag was ik met een zus naar een andere zus. Die andere zus is stervende. Het is nu heel dichtbij. Je voelt blijdschap dat je nog even bij haar kon zijn en tegelijkertijd droefheid dat ze gaat.
Je hoopt dat ze nu heel snel gaat.
Ik kan blij zijn dat ineens vanmorgen mijn kleinzoon en kleindochter voor de deur stonden om even bij ons te zijn. Later kwamen de andere twee kleindochters ook en is er vrolijkheid.
Ik kan lachen omdat ik de humor van sommige dingen ervaar, maar ook verdriet om lijden.
Gekke dag, hoor.

roos en treurwilg tegelijk.


Sterkte, Annette. En fijn dat je ondanks je verdriet ook blij kon zijn vandaag.


Dank je, Carla,


Ik wens je veel sterkte, annette.
Afscheid nemen is zo iets moeilijks.

Met kerst is de moeder van mijn zwager gestorven, er was veel verdriet, ik had mijn zwager nog nooit zo kwetsbaar gezien (en ik ken hem al 25 jaar)
Het was heel dubbel, het was verdriet, maar ook uitdruk van liefde.
Voor deze vrouw, voor alles wat ze samen geleefd hadden.
En inderdaad ineens klieinkinderen die er vrolijk tussendoor rennen.

En alles was toch goed,
ondanks het verdriet..





Annette heel veel sterkte met het afscheid moeten nemen van je zus.
Hoop dat je zus in een ruimte van vrede kan sterven met de haar dierbaren om zich heen.


Lieve Annette, ook ik wens je kracht toe om hierbij aanwezig te zijn.
De roos verspreidt haar geur tesamen met de treurwilg.
m'n gedachten zijn bij jullie.
x


Annette, kijk eens, een kaarsje voor je zus. Moge jullie liefde haar laatste dagen verlichten.


In de omhelzing
van een treurwilg,
stond ik.

Ik keek naar boven
een wolkvolle hemel
gevangen in mijn blik.

Het voelde alsof de treurwilg
me niet alleen fysiek raakte
maar ook mijn binnenste.

Waar mijn ziel haar lied begon
eerst zachtjes en trillend,
dan uitbarstend.

In de wilde stroom die leven is.

Sterkte Annette.



Een triest bericht.


Annette, héél veel licht, liefde en levenskracht toegewenst!
Ik denk aan je.
Yvonne


@32242 Carla dank je voor je lieve woorden.
Ja, zo is hoe ik het nu ervaar.
Ik wil hun ook graag gunnen om een tulp te zijn.
Maar ik heb daar wel moeite mee.
Er is veel gebeurd in het verleden.
Ik weet ook wel dat het bij mij moet beginnen.
Hun zijn een tulp en zien mij ook als tulp.
Ik als roos zie dat hun een tulp zijn.


#32237@En trouwens die afgescheidenheid voel ik nu nog. Ik een roos, zij een tulp.
Wel jammer.
#32264@Maar ik heb daar wel moeite mee.
Er is veel gebeurd in het verleden.

Fijn Yvonne dat je jezelf toestaat moeite te mogen hebben je door je ouders niet als roos gezien te voelen.






Dank je Nij, maar ik heb als ik heel eerlijk ben er ook moeite mee om hun als tulp te zien.
En daar voel ik me wel eens schuldig over.
Er is totaal geen openheid.


Yvonne, Nij zegt:
"Fijn Yvonne dat je jezelf toestaat moeite te mogen hebben je door je ouders niet als roos gezien te voelen."

Dat lijkt paradoxaal, want het voelen van je afgescheidenheid doet pijn. Dus, hoe kan dat nou fijn zijn?

Je zou, vanwege die pijn om de afgescheidenheid, jezelf kunnen verharden en emotioneel afstand van ze nemen om zo die pijn te verdoven.
Maar daarmee zou je ook de liefde uit de relatie met je ouders verbannen.
Het merkwaardige is dus dat je door de pijn te durven blijven voelen ook de liefde in stand houdt. Het één niet zonder het ander.
En inderdaad, het vergt moed om die pijn te durven blijven voelen.
Ik sluit me dus aan bij het compliment van Nij.


# 32267 Bram, dank je voor je antwoord. Ik herken het dat je door het verdoven van de pijn, ook de liefde uitbant. Dat voelt echt niet goed.
Het één bestaat echt naast het andere.

Het vergt inderdaad moed om die pijn te durven voelen.


#32257
Als je het kaarsje niet ziet, klik dan op refresh (cirkelboog met pijl in de menubalk van je browser).


#32267

Ik dacht na mijn posting het is niet alleen fijn, het is moeilijk en zwaar en pijnlijk.
Ik ben blij met je aanvulling Bram.

Yvonne zelf ben ik de afgescheidenheid, geen openheid en onvermogen daartoe van mijn moeder als gereedschap gaan zien naar mijzelf toe, daartoe kwamen er heel langzaam ook openingen haar te kunnen zien in haar bepertkheden.


#32270 Fijn Nij, jouw herkenning.
In die zin is het wel een opluchting dat mijn moeite hebben met, het zwaar en pijnlijk vinden enz. dat dat er allemaal mag zijn.
Dat ik het allemaal toestemming mag geven om er gewoon te zijn.
Het is er toch.
Ik hoop Nij, dat ik dit ook kan gebruiken als gereedschap naar mijzelf toe.


Annette, heel veel sterkte en liefde toegewenst.

Yvonne, het besef dat jij een roos bent en zij een tulp dat doet pijn.
Het doet pijn aan de ouders want jij voldoet niet aan hun verwachtingen, wat die ook zijn.
Het doet pijn aan jou want ergens wil jij jouw ervaringen als roos zijn met hun delen.
Het is de liefde voor elkaar die deze verwachtingen schept, omdat je van elkaar houdt wil je het beste.
Toch ook al is er liefde aanwezig onbewust gaat zij uit van wat zij voor zichzelf als hoogste ideaal ziet.
Dit is niet zelfzuchtig want zij wil de ander geven wat zijzelf zo waardeert.



# 32272 Wat ontzettend mooi beschreven Linda. Ik voel ook dat ik niet aan hun verwachtingen voldoe, en dat is me als kind ook vaak genoeg gezegd.
Jij zegt het is niet zelfzuchtig om de ander te willen geven wat zijzelf zo waardeert, maar als de ander dit dan niet waardeert?


Yvonne, je schrijf:@Ik voel ook dat ik niet aan hun verwachtingen voldoe, en dat is me als kind ook vaak genoeg gezegd.
Heel herkenbaar, trouwens niet alleen als kind.
Ik had nog wat uitgewist maar plaats het nu na jouw vraag toch.
Ik heb als motto: Wat gij niet wilt dat u geschiedt doe dat ook een ander niet, maar beter nog dan dit wat u wilt dat de ander voor u doet, doe dat hem evenzo.

Dat eerste lukt de meeste wel, dat andere is lastiger dan moet je verplaatsen naar wat de ander graag wil.
Materieel lukt dat vaak wel want je kan vragen wat de wensen zijn.
Wat de persoon zelf het meeste nodig heeft, waardeert dat is lastiger want vaak kan dit niet benoemd worden.
Wel kan zijn dat doordat jij geeft wat jij waardeert juist dan naar boven komt wat de ander nodig heeft.



#32271@Het is er toch.

Ja Yvonne waarom geen toestemming geven als het er toch is?

6
In elk mens schuilt een verlangen om met je diepste wezen aanwezig te zijn in de wereld en daarin gekend te worden.

8
Volg je eigen momenten van herkenning en leer daarop vertrouwen. Het zijn de richtingwijzers op je eigen pad.

58
Protest en instemming van het hart vormen dan de innerlijke richtlijnen voor het menselijk handelen. Zij zijn het gevolg van emotionele openheid. Zo’n protest of een instemming van het hart is geen mentaal oordeel. Die ervaringen zijn de boodschappers van de ziel, zie logion 65. Daar heb je iets mee te doen.

#32272@Toch ook al is er liefde aanwezig onbewust gaat zij uit van wat zij voor zichzelf als hoogste ideaal ziet.

Linda ik moet hierbij aan de ziel denken, aan een citaat van kahlil Gibran.
Ik geloof dat ik het al eens eerder geplaatst heb, misschien wel pas geleden, ik weet het niet, kan het niet terugvinden

“…want de ziel bewandelt alle wegen.
De ziel loopt niet langs een lijn en groeit
niet als een rietstengel.
De ziel ontvouwt zichzelf als een lotus met
ontelbare bloemblaadjes.”
Uit: Kahlil Gibran, De profeet, 1923






Hou op met leren en je wordt niet meer gekweld.
Hoe groot is het verschil tussen ja en nee?
Wat is het onderscheid tussen goed en slecht?
Moet ik vrezen wat anderen vrezen? Wat een onzin.
Iedereen is blij, alsof ze dansen om een geofferde os.
Alsof ze in het voorjaar de bergterrassen beklimmen.
Alleen ik doe niet mee en geef geen teken van leven.
Zoals een pasgeboren kind dat nog moet leren lachen.
Ik ben alleen en heb geen plek om naar terug te keren.

Anderen hebben meer dan ze nodig hebben en ik heb niets.
Ik ben een dwaas. Jazeker. Ik heb een modderige geest.
Anderen zijn helder en briljant. Ik ben stil en duister.
Anderen zijn scherp en gevat. Alleen ik ben saai en onwetend.
Ik rol als de golven in de zee.
Zonder doel, zoals de rusteloze wind.

Alle anderen zijn druk met hun bestaan.
Alleen ik lijk doelloos en sta overal buiten.
Ik ben anders.
Ik weet dat ik word gevoed door de grote moeder.

Tao Te Tjing

n.a.v. het eerder geplaatste bericht van Bram trof ik deze opmerkelijke tekst aan.


Dank je Linda en Nij, fijn jullie herkenning.
ik zei al dat het enorm oplucht dat het er allemaal mag zijn. Vaak probeer je toch nog van alles op te lossen.
Verder heb ik het gevoel dat wat ik wil wat de ander voor mij doet, dat de ander mij dat niet kan geven.
En dat is ook goed.
Want ook dat is nu eenmaal zo, ook al doet dat pijn.

Prachtig dat citaat van Kahlil Gibran


Ik deed net de site open en zie het lieve kaarsje. Ik dacht wat mooi, en nu is het nog voor mij ook.
Dank je wel Bram en ook alle anderen voor jullie lieve woorden.

Een paar jaar geleden zag de dokter op een bot een verdachte plek en dacht iets ergst. Het gekke is, dat ik nooit bang ben geweest voor dood. Wel voor afscheid, maar altijd met gevoel dat het maar tijdelijk is. Dat heb ik altijd gehad en kan en wil het niet verklaren.

Ik heb al eens een grote aanvaring mee gemaakt. Wij, pa en ik op een kleine oliebootje tegen de hoge rondvaart, spidoboot. Je ziet het op je afkomen en kan weinig doen. Ik dacht, nou daar ga je. Ik was 14, maar het boezemde geen angst aan. Ook zijn we met een zus met de auto over de kop gegaan. Maar ook geen angst. Raar hé.
Ook nu heb ik er rust in, vind het alleen zo jammer dat iemand nog zo zinloos lijdt. Maar dan denk ik, je gaat straks naar je ouders. Toch mooi?
Ik weet niet wat hierna gebeurd, maar wel dat het goed is.


#32277
Heel mooi Trudy, heel treffend vind ik.
Dank je wel


Yvonne, je schrijft:@Verder heb ik het gevoel dat wat ik wil wat de ander voor mij doet, dat de ander mij dat niet kan geven.

Nee maar misschien kan ik wel de ander het wel geven.
Jij wilt erkend worden in je roos zijn, en weet dat die ander de erkenning nodig heeft van het tulp zijn.
Het is niet makkelijk en ik krijg hier van ook regelmatig op mijn bord.
Ieder mens heeft die erkenning nodig, en doet pijn als die er niet is.


#32277 Wat mooi Trudy, vooral:

Alle anderen zijn druk met hun bestaan.
Alleen ik lijk doelloos en sta overal buiten.
Ik ben anders.
Ik weet dat ik word gevoed door de grote moeder.




Trudy, dank voor het citaat uit de Tao te Tsjing. Ik heb het geplaatst bij de parallellen van logion 86.


#32279
"Raar hé."

Nee hoor Annette.



#32282

Mij sprak dit ook het meeste aan Yvonne.
Ik vertaal dit graag naar zelfvertrouwen.

Succes Yvonne


Nij en Trudy, heel mooi jullie citaten.


# 32281 Daar heb je gelijk in Linda, en ik schreef hierboven ook al dat ik dat ook niet altijd gemakkelijk vind.
En ook daar mag ik moeite mee hebben.
Ik doe mijn best.
Vind het fijn om hierover met jullie van gedachten te wisselen.

Dank je Trudy


#32283

Ik dank jou Bram,
Vanwege de verwijzing naar de tekst van Tao Te Tjing heb ik een prachtige vertaling gevonden van mijn Zijn.


Trudy, heb je dit gedicht, over de treurwilg zelf gemaakt?
Heel mooi.


Veel sterkte gewenst Annette, zeker ook bij het afscheid nemen van je zus.
Ik heb je hier leren kennen als een zeer positieve vrouw waardoor je voor jezelf en je zus een licht zult zijn.
In gedachten brand ik mee met het kaarsje van Bram.


heel lief, Wim


Dag Yvonne, je kwetsbaarheid en openheid, ik vind 't heel moedig van je meiss!







@Verder heb ik het gevoel dat wat ik wil wat de ander voor mij doet, dat de ander mij dat niet kan geven.

Herkenbaar hoor Yvonne, maar ook andersom:)
Nu weet ik natuurlijk niet wat jij verlangt van de ander, misschien heb je wat aan 't volgende en anders leg je 't maar naast je neer.

Een klein gebaar...
Gisteren zat ik in de auto en vertelde iets wat me raakte. Tranen schoten in m'n ogen en 't enige waar ik op dat moment behoefte aan had was een hand op m'n been, maar die had 't stuur vast.
Toen pakte ik die hand en legde op m'n been neer en zei: dit is alles waar ik nu even behoefte aan heb.



#32297 Hallo Gea, ik heb het gevoel alsof er een deel van mij niet mag zijn. Dat wat ik belangrijk vindt, zoals openheid en eerlijkheid en over gevoelens praten dat kan dus echt niet.
Dan valt er altijd een stilte.
Heb het al heel vaak geprobeerd.
Ik kan hun niet bereiken, en dat doet pijn.


Yvonne, waarom heb jij zo hard erkenning nodig van je ouders en toestemming om gewoon Yvonne te zijn?


Dat is een goede Bram.


Yvonne, je schreef: "Ik heb het gevoel alsof er een deel van mij niet mag zijn."

Mag jij er misschien van jezelf niet zijn?


Bram, het is heel moeilijk om bij jezelf te blijven en jezelf te ontwikkelen, als dat juist ontkend wordt.
Als dat wat wezenlijk aan je voelt steeds gesnoeid wordt.
Je gaat aan jezelf twijfelen en ook daardoor ben jij niet wie je kan zijn.

Wees de mooiste roos die jij kan zijn Yvonne die schoonheid maakt hen tot schitterende tulpen.
Het is moeilijk dat wat jij heel waardevol vindt niet te bespreken is, maar mogelijk vind je anderen.
Veel mensen vinden het zo wie moeilijk om over gevoelens te praten omdat ze het niet weten te verwoorden of omdat hun leven lang verteld is dat dat niet hoort.



Ja Bram, ik denk dat ik daardoor dat zij niet blij met mij waren, ik het voor waar heb aangenomen.


Even tussen door Yvonne ben jij trouwens van sterrenbeeld vissen?


Yvonne vind je het goed dat we dit gesprek samen elders voortzetten?


Is goed Bram,

Linda, een waterman


Yvonne ik heb met belangstelling het gesprek van Bram met jou gelezen.
Mooi, mooi ook de vragen van Bram.
Dank.


Yvonne, misschien helpt het jouw als je onder groeiend inzicht het lijntje over waarde nog eens leest.
Want juist waar jij tegen aanloopt was de reden dat ik dat onderdeel plaatste.


Dank je Nij en Linda.
Linda, ik ben het lijntje van waarde nog eens aan het lezen, dank je voor de tip.
En Linda, wat wil mijn sterrenbeeld zeggen?


Ik ben geen astroloog maar ik had ineens het idee dat vissen mogelijk niet kunnen aarden omdat ze in het water zwemmen, en water voor mijn beleving voor gevoel staat.
Die waterman heeft trouwens ook dat waterelement, wil je trouwens nergens op vastpinnen was alleen maar een gedachte van mij.


De waterman is een luchtteken, Linda.
Staan dus nog verder van de aarde.
Maar ik ben goed geaard.


Yvonne, die waterman schenkt water uit, de aarding die ik bedoel is niet lichaamsbewustzijn maar dat gevoel net als water stromend is.
Dit in tegenstelling tot verstand wat vaak wel die hou vast geeft.


interessant Linda, en je bent geen astrologe? Je doet het best leuk.Wat wel heel opvallend was dat er bij mij op de Reiki cursus opvallend veel watermannen (en vrouwen) waren.


Yvonne, ik heb veel respect voor je open houding. Lees je in verbondenheid.

Gea # 32297,Toen pakte ik die hand en legde op m'n been neer en zei: dit is alles waar ik nu even behoefte aan heb.
Wat goed van je dat je zelf aangaf waar je behoefte lag, op dat moment.

Linda, wat lief reageer je in je postings op Yvonne.

Nij, # 32276, mooi het stukje van Kahlil Gibran.

En Trudy je bijdrage over de treurwilg, heb ik doorgestuurd naar iemand die zich hier zeker in zal herkennnen. Dank.





Yvonne, nee ik doe niet aan astrologie, weet niet welke eigenschappen bij welk sterrenbeeld horen.
Het is een gevoel wat ik niet kan verwoorden, weet er eigenlijk geen raad mee.


Laat mij niet bidden om gevrijwaard te worden voor gevaren,
maar om ze zonder vrees tegemoet te treden.
Laat mij niet vragen dat mijn pijn verzacht wordt,
maar dat ik de moed zal hebben om haar te doorstaan.
Laat mij niet zoeken naar bondgenoten op het slagveld van het leven,
maar laat mij vertrouwen op eigen kracht.
Laat mij niet in angstige vrees smeken om gered te worden,
maar hopen op het geduld en de rust om mijn vrijheid te winnen.
Geef mij dat ik geen lafaard zal zijn, die alleen in voorspoed uw genade voelt,
maar laat me het houvast van uw hand voelen in mijn ontwikkelingen.
Rabindranath Tagore


@ Laat mij niet vragen dat mijn pijn verzacht wordt,
maar dat ik de moed zal hebben om haar te doorstaan.

Wat mooi Nij, dank je wel.


Dit is uit mijn hart gegrepen Nij, precies zoals ik het voel. dank je


@Laat mij niet vragen dat mijn pijn verzacht wordt,
maar dat ik de moed zal hebben om haar te doorstaan.
Laat mij niet zoeken naar bondgenoten op het slagveld van het leven,
maar laat mij vertrouwen op eigen kracht.
Wat mooi Nij,


Een verhoord gebed

Ik vroeg om kracht en God gaf mij moeilijkheden om mij sterk te maken.
Ik vroeg om wijsheid en God gaf mij problemen om op te lossen.
Ik vroeg om voorspoed en God gaf mij verstand en kracht om te werken.
Ik vroeg om moed en God gaf mij gevaren om te overwinnen.
Ik vroeg om liefde en God gaf mij kansen om te geven.
Ik kreeg niets van wat ik wilde maar kreeg alles wat ik nodig had, mijn gebed is verhoord,


Hallo Yvonne, heb net je fijne gesprek gelezen en ik wil je even laten weten hoe moedig ik je vind om je geleden pijn in de ogen te kijken.
Voel je daar in gedragen, lieverd!



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.